Read more

Read more

Sepse tash nuk po flasim më për akuza politike, as për propagandë partiake. Më 16 shtator 2026, Gjykata Speciale e dënoi bab…

Read more

Pamjet dhe raportimet e publikuara pas incidentit tregojnë se Sopa është goditur në kokë nga një person dhe më pas është shtyrë dhe penguar nga të tjerë gjatë kryerjes së punës së tij. Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës reagoi publikisht dhe e dënoi sulmin fizik, ndërsa rasti është regjistruar edhe nga rrjeti SafeJournalists si sulm fizik ndaj gazetarit3. Sulmi ndodhi në një ditë të tensionuar rreth Kuvendit, ku protestuesit kishin bllokuar hyrjet dhe daljet e institucionit dhe gjatë protestës ishin përdorur edhe mjete piroteknike4.

Sipas rrëfimit të Sopës, ai kishte mbërritur rreth orës 10:00 për ta ndjekur seancën e Kuvendit. Në hyrjen që përdoret zakonisht nga gazetarët, policia i kishte thënë se kalimi nuk ishte i mundur për shkak të bllokimit nga protestuesit dhe e kishte orientuar drejt hyrjes tjetër, nga ana e Komunës. Edhe aty, sipas tij, nuk ishte lejuar të hynte në oborrin e Kuvendit, ndaj kishte qëndruar në hapësirën mes protestuesve dhe policisë, ku ndodheshin edhe gazetarë të tjerë.

Aty, sipas dëshmisë së tij, filloi përplasja. Sopa thotë se disa persona nisën ta fyenin dhe kërcënonin, duke e akuzuar se ishte shok i Fatmir Shehollit. Njëri prej tyre, sipas gazetarit, i ofroi një logo ngjitëse të UÇK-së, me sa duket për ta vënë në provë qëndrimin e tij ndaj Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Sopa thotë se e vendosi logon në xhaketë dhe u tregoi të pranishmëve kartelën e veteranit të UÇK-së, duke u shpjeguar se kishte qenë vetë ushtar i saj dhe se po ngatërrohej me dikë tjetër.

As kjo, sipas rrëfimit të tij, nuk e ndali përshkallëzimin. Sopa thotë se u përpoq ta shmangte përplasjen, nuk iu përgjigj fyerjeve dhe u tha personave përreth se ndodhej aty si gazetar dhe se do t’u bindej vetëm udhëzimeve të policisë. Më pas, sipas tij, disa persona e kapën, e shtynë dhe e goditën. Pas incidentit, gazetari shkoi në stacionin policor për ta raportuar rastin.

Një pjesë e rrëfimit të Sopës kërkon, megjithatë, një dallim të qartë gazetaresk. Ai thotë se, pasi sulmi u bë publik, kishte marrë informacione për identitetin e personave që e sulmuan dhe se kishte krijuar një ide se kush mund të qëndronte pas incidentit. Ai gjithashtu e lidh sulmin me hulumtimet e tij për njerëz që, sipas tij, kanë qenë objekt i raportimeve për keqpërdorime dhe që tani marrin pjesë në protestat nën simbolikën e UÇK-së. Këto janë pretendime të gazetarit dhe, në mungesë të provave të publikuara ose një përfundimi të organeve hetimore, nuk mund të paraqiten si fakt i provuar.

Ajo që është e dokumentuar është vetë dhuna ndaj gazetarit. Raportime të shumta dhe pamjet nga vendi i ngjarjes tregojnë ndërhyrjen fizike ndaj Sopës, ndërsa Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës e përshkroi incidentin si sulm fizik dhe u bëri thirrje palëve të përfshira të mos pengojnë ekipet mediale.

Protesta ishte organizuar në kohën kur Kuvendi po shqyrtonte ndryshimet në Ligjin për Dhomat e Specializuara dhe Zyrën e Prokurorit të Specializuar. Organizata e Veteranëve të Luftës së UÇK-së kishte njoftuar se protesta do të mbahej në orën 09:00, në të njëjtën kohë me fillimin e seancës, ndërsa iniciativa “Jo në emrin tim” kishte bërë thirrje që qytetarët të mblidheshin nga ora 08:005. Më vonë, hyrjet dhe daljet e Kuvendit dhe Qeverisë u bllokuan nga protestuesit.

Tensioni u bë aq i dukshëm sa kryetarja e Kuvendit, Albulena Haxhiu, u bëri thirrje protestuesve të ruanin qetësinë dhe deklaroi nga foltorja se UÇK-ja dhe vlerat e saj nuk mund të mbrohen me dhunë. Gjatë protestës u hodhën edhe mjete piroteknike pranë hapësirave të Kuvendit.

Sulmi ndaj Sopës, megjithatë, hap një çështje më të madhe sesa vetë incidenti i 5 tetorit. Në një demokraci, gazetari nuk ka nevojë ta dëshmojë patriotizmin e tij për ta fituar të drejtën e raportimit. Nuk ka nevojë të tregojë kartelë veterani, të vendosë emblemë në xhaketë ose t’i dëshmojë një turme se cilën anë të historisë e respekton. E drejta e tij për të qëndruar aty buron nga puna që po e kryen dhe nga liria e shtypit, jo nga miratimi politik i njerëzve për të cilët raporton.

Fakti se, sipas Sopës, ai ndjeu nevojën ta tregonte kartelën e veteranit për ta bindur turmën se nuk ishte armik, është në vetvete tregues shqetësues për klimën në të cilën po ushtrohet gazetaria. Kjo nuk e provon motivin e sulmit dhe as organizimin e tij. Por tregon se një gazetar, në vend se të pyetej për atë që po raportonte, u vendos në pozitën që ta dëshmonte identitetin dhe të kaluarën e tij para njerëzve që më pas e sulmuan.

Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës reagoi këtë herë shpejt. Në reagimin e tij, AGK tha se Sopa ishte shtyrë fizikisht nga disa persona dhe shprehu shqetësim duke e dënuar sulmin. Organizata kërkoi që palët e përfshira në zhvillimet e ditës ta respektonin punën e ekipeve mediale dhe të mos e pengonin atë.

Ky reagim është i drejtë dhe i nevojshëm. Por pikërisht ekzistenca e tij e bën të pashmangshme një pyetje tjetër për AGK-në. A zbatohet i njëjti standard mbrojtjeje për secilin gazetar kur kërcënimi vjen nga qarqe politikisht të fuqishme, nga njerëz që mbështillen me simbolikën e luftës ose nga struktura dhe individë që janë subjekt i gazetarisë hulumtuese?

dhe e kanë ngritur publikisht këtë çështje gjatë javëve të fundit pas një serie kërcënimesh dhe incidentesh kundër kryeredaktorit . Më 18 shtator, Frontline Media Group publikoi një deklaratë për një video në të cilën Xhymshiti dhe ministrja e Jashtme Donika Gërvalla përshkruheshin si “spiunë”, ndërsa zëri në video thoshte se do të vdisnin dhe përmendte shenjën në ballë ku duhej t’i godiste plumbi6.

Kjo kishte ardhur pas incidentit të 16 shtatorit jashtë Dhomave të Specializuara në Hagë, ku Xhymshiti dhe redaktori politik raportuan se ishin përballur me kërcënime dhe frikësim gjatë punës së tyre gazetareske. Frontline Media Group e dokumentoi publikisht incidentin dhe ndërhyrjen e policisë holandeze7.

Më 26 shtator, një anëtar i familjes Xhymshiti gjeti të djegur shtëpinë e prindërve të ndjerë të gazetarit në Livoç të Ulët. Policia e Kosovës tha se në vendngjarje kishin dalë hetuesit, krimteknika rajonale dhe eksperti i zjarreve dhe se, pas konsultimit me Prokurorin e Shtetit, rasti ishte hapur për hetim në drejtim të veprës penale “Zjarrvënie”8.

Frontline Media Group i kërkoi publikisht AGK-së ta shpjegonte mungesën e një reagimi të krahasueshëm ndaj kësaj kronologjie, duke theksuar se kërkesa nuk ishte për trajtim të privilegjuar, por për një standard të njëjtë në mbrojtjen e gazetarëve9. Në kërkimet e bëra për këtë artikull nuk u gjet një reagim publik i AGK-së ndaj videos së 18 shtatorit, incidentit në Hagë ose djegies së shtëpisë së familjes Xhymshiti.

Kjo është pika ku problemi kalon nga solidariteti individual te besueshmëria institucionale. Një organizatë që i përfaqëson gazetarët nuk matet vetëm nga rastet ndaj të cilave reagon. Matet edhe nga konsistenca me të cilën e zbaton standardin e vet. Nëse shtyrja dhe goditja e një gazetari para Kuvendit kërkojnë dënim publik, dhe kërkojnë, atëherë kërcënimi publik me vdekje i një gazetari tjetër nuk mund të ketë standard më të ulët vetëm sepse gazetaria e tij është hulumtuese, ose subjektet që ai i heton janë më të fuqishme ose raportimet e tij shkaktojnë zemërim politik.

Sulmi ndaj Sopës dhe kërcënimet ndaj gazetarëve të tjerë nuk duhet të përdoren kundër njëri-tjetrit. Përkundrazi, ato tregojnë pse Kosovës i duhet një vijë e vetme institucionale. Gazetari duhet të mbrohet kur sulmohet nga pushteti dhe kur sulmohet nga opozita, kur sulmohet nga një biznesmen dhe kur sulmohet nga një veteran, kur raportimi i tij pëlqehet dhe, sidomos, kur nuk pëlqehet.

Simbolet e UÇK-së nuk mund të shërbejnë si leje për dhunë dhe as si provë e fajësisë së njerëzve që i mbajnë ato. Përgjegjësia penale është individuale dhe autorët e sulmit ndaj Sopës duhet të identifikohen mbi bazën e provave. Por përdorimi i simbolikës së luftës si instrument për t’i kërkuar një gazetari të dëshmojë se cilit kamp i përket është një zhvillim që institucionet e gazetarisë nuk mund ta trajtojnë si folklor proteste.

Pikërisht këtu qëndron rëndësia e rastit të Sopës. Ai nuk u sulmua në një rrugicë të fshehtë, larg institucioneve. Sipas rrëfimit të tij dhe pamjeve të publikuara, incidenti ndodhi pranë Kuvendit, gjatë një proteste politike, në prani të forcave policore dhe ndërsa ai po ushtronte profesionin e gazetarit.

Policia tani duhet ta përcaktojë kush e sulmoi dhe nëse ekzistojnë prova për pretendimin e Sopës se sulmi lidhej me punën e tij hulumtuese. Nëse identifikohen të dyshuar, përgjegjësia e tyre duhet të përcaktohet individualisht dhe përmes procedurës ligjore, jo përmes përkatësisë së tyre të pretenduar politike ose statusit të veteranit.

Për AGK-në, prova është tjetër. Ajo është prova e standardit.

Reagimi për Jeton Sopën ishte i drejtë. Tani i njëjti parim duhet të vlejë për çdo gazetar. Mbrojtja e gazetarëve nuk mund të ndahet në emra të pranueshëm dhe emra të papërshtatshëm, në redaksi të afërta dhe redaksi të padëshiruara, në kërcënime që prodhojnë reagim dhe kërcënime që kalojnë në heshtje.

Sepse, kur një gazetar duhet t’i tregojë turmës kartelën e veteranit për ta dëshmuar se ka të drejtë të qëndrojë aty me bllokun e shënimeve, problemi nuk është më vetëm një grusht apo një shtyrje para Kuvendit. Problemi është hapësira që i ka mbetur gazetarisë për të punuar pa u detyruar të dëshmojë besnikëri ndaj askujt.

Hapi i ardhshëm konkret në rastin e Sopës është hetimi policor dhe identifikimi i personave që e sulmuan. Për institucionet që pretendojnë se i mbrojnë gazetarët, detyra është po aq konkrete. Standardi i përdorur sot për Jeton Sopën duhet të përdoret nesër për çdo gazetar tjetër, pa e pyetur kë e ka hetuar, kë e ka zemëruar dhe kujt ia ka prishur hesapet.

6

“VIDEO TARGETING JOURNALIST VUDI XHYMSHITI AND MINISTER DONIKA GËRVALLA DEPICTS WHERE A BULLET SHOULD STRIKE THEIR FOREHEADS”

Burimi: Frontline Media Group, 18 shtator 2026.

Përshkrimi i burimit:
Deklarata dokumenton videon e publikuar ku Xhymshiti dhe Gërvalla përshkruhen si spiunë, përmendet vdekja e tyre dhe vendi ku duhet t’i godasë plumbi.

The Frontline Media Group

FRONTLINE MEDIA GROUP STATEMENT

LONDON, 18 September 2026 - The Frontline Media Group and its publications Gunpowder Chronicles as well as KRONIKAT E BARUTIT condemns the publication and circulation of an alarming video depicting our founder and Editor-in-Chief, Vudi Xhymshiti alongside Kosovo’s Foreign Minister…

Read more

a month ago

Kontakti im i parë me të ishte ky1.

“I nderuar z. Imeri. Unë jam Vudi Xhymshiti, gazetar dhe botues i Kronikave të Barutit. Po ju shkruaj në lidhje me një temë mbi të cilën redaksia jonë është aktualisht duke punuar, dhe gjetjet e së cilës ndodhen në proces verifikimi.”

I kërkova mënyrën e preferuar të komunikimit dhe adresën e emailit. Kaq. As akuzë. As kërcënim. As shantazh. As përfundim paraprak.

Përgjigjja e tij nuk ishte përgjigje ndaj pyetjeve. Ishte një shpërthim.

“Hajde në emision te na kur të duash ti e të kallxojmë sa kemi profesionalizëm”, shkroi ai, përpara se të kalonte te insinuatat se unë “paguhem për këtë shërbim”.

Pastaj erdhi kjo perlë e vetëkontrollit profesional.

“Ti je ma i mençuri dhe i dituri në botë, gjynah që nuk të ka marrë Epstein në ishullin e tij.”

Ky ishte njeriu që, vetëm pak çaste më vonë, do të më jepte leksione për “norma profesionale, intelektuale dhe kombëtare”.

Unë ia refuzova ftesën. I thashë se nuk shkoj në një medium ku, sipas vlerësimit tim profesional, moderatori nuk demonstron kapacitetin gazetaresk që kërkon një përballje serioze, dhe e ngrita konkretisht çështjen e hapësirës që emisioni i tij ia kishte dhënë Fatmir Shehollit.

Sot kjo çështje nuk mund të trajtohet sikur të ishte një grindje mes gazetarësh. Fatmir Sheholli është i akuzuar nga Prokuroria Speciale e Kosovës për spiunazh dhe shantazh2. Prokuroria pretendon se ai ishte rekrutuar nga BIA dhe se kishte mbledhur e përcjellë informacione për zhvillimet politike, gjendjen e sigurisë dhe funksionimin e institucioneve të Kosovës. Sheholli është deklaruar i pafajshëm dhe çështja duhet të gjykohet nga gjykata.

Por marrëdhënia publike e Imerit me Shehollin nuk është imagjinatë e imja. Në vitin 2023, vetë Imeri dhe Sheholli realizonin bashkë materiale komike në veri të Mitrovicës, ku Imeri e luante Albin Kurtin dhe Sheholli Goran Rakiqin e Listës Serbe. Pra, kur ngrihen pyetje redaksionale rreth platformës që i është dhënë Shehollit, përgjigjja serioze nuk është “Epstein”, as “Cap”, as “piss mashkull”.

Përgjigjja është arkivi.

Imeri vazhdoi. “Mos e zgjat mos me detyro met blloku, nuk të kemi thirr na.” Vetëm se, pak më parë, më kishte shkruar vetë. “Hajde në emision te na kur të duash.” Kur ia kujtova këtë kundërthënie elementare, përgjigjja ishte edhe më interesante.

“Jo gabim fort. Thash nëse të duket vetja që je fort i ditur siç po të duket hajde dhe e sheh sa je i ditur.”

Pra, më ftoi, pastaj tha se nuk më kishte ftuar, pastaj pranoi se më kishte ftuar, por u përpoq ta riemërtonte ftesën. Kjo nuk është ndonjë enigmë e gazetarisë investigative. Është thjesht një njeri që nuk arrin ta mbajë të njëjtin verzion të bisedës as për disa minuta, ndonëse biseda është e shkruar para syve të tij.

Pastaj erdhi kriteri i tij për gazetarinë. “Nuk ftoj njerëz unë që janë kundër njerëzve që e sollën lirinë tonë.”

Këtu Sadri Imeri e shpjegon vetë problemin më mirë se ç’mund ta shpjegoj unë. Për të, duket se kriteri për pranueshmërinë e një gazetari nuk është saktësia e raportimit, prova, dokumenti apo interesi publik. Është nëse gazetari konsiderohet prej tij “kundër” njerëzve që ai vetë ka zgjedhur t’i mbrojë. Dhe këtu lind një pyetje e pashmangshme. A është Fatmir Sheholli një prej tyre?

Për të mos u mbështetur në hamendësime, ne shkuam te arkivi. Kërkuam të kuptonim jo vetëm se kujt i kishte dhënë hapësirë Sadri Imeri, por edhe cilët njerëz, struktura dhe narrativa kishte mbrojtur publikisht Fatmir Sheholli ndër vite.

Ajo që gjetëm meriton të lexohet me kujdes.

Kjo është e kundërta e gazetarisë. Gazetaria nuk është repart besnikërie. Nuk është komision për shpërndarjen e çertifikatave të patriotizmit. Dhe gazetari nuk ka për detyrë t’i mbrojë figurat publike nga faktet vetëm sepse ato mbështillen me një simbol kombëtar.

Më 12 shtator, gjuha e tij degradoi edhe më tej.

“O dhifq a edhe ti mete me shkru për ne a.” Pastaj. “A din sa herë na ke ba pytje e s’jem përgjigj o Cap.” Pastaj. “Pse u tute e shkove te Nenadi atë dit.” Pastaj. “Ku ishe në kohë lufte, pse nuk erdhe masi e paske dasht Kosovën ma shumë se Rexhep Selimi.”

Kjo është veçanërisht zbuluese. Kur një gazetar kërkon përgjigje për një çështje me interes publik, Imeri nuk pyet se cilat janë dokumentet. Ai pyet ku ke qenë gjatë luftës. Nuk e kundërshton faktin. E kërkon biografinë patriotike të gazetarit. Nuk ofron provë kundër gjetjes. Kërkon ta zhvendosë debatin nga ajo që po hetohet te personi që po e heton atë.

Dhe pastaj shkroi diçka që meriton vëmendje të veçantë. Duke iu referuar materialeve “Leptiri”, Imeri shkroi. “Shumë mirë që i ka publiku dosjet Leptir, sepse ato kanë qenë dhe vazhdojnë me qenë materiale komprometuese kundër Kryeministrit të Kosovës, i kem publiku me kallxu moti.”

Kjo deklaratë tashmë duhet lexuar përballë asaj që ka dalë në aktakuzën ndaj Fatmir Shehollit. Sipas raportimit mbi aktakuzën, dokumenti “Leptiri”, i gjetur në telefonin e Shehollit, përshkruhet si material i hartuar nga strukturat e Sigurimit Shtetëror serb në vitin 2001 dhe si plan operacional për komprometimin dhe rekrutimin e Albin Kurtit gjatë burgimit të tij në Serbi.

Unë nuk kam nevojë ta shpik asnjë lidhje të Sadri Imerit me BIA-n. Nuk kam nevojë as ta akuzoj për një të tillë. Faktet që i kemi gjetur janë më interesante dhe më të sigurta se insinuata. Ai vetë thotë se kishte publikuar materiale që i konsideronte komprometuese kundër Kryeministrit të Kosovës. Ndërkohë, Prokuroria e Kosovës thotë se materiali përkatës i gjetur te Sheholli ishte produkt i strukturave serbe të sigurisë dhe pjesë e një operacioni për komprometimin e Kurtit. Pyetja gazetareske është e pashmangshme. Çfarë verifikimi kishte bërë Imeri para se materiale të tilla të merrnin jetë publike në platformën e tij? Çfarë dinte për origjinën e tyre? Çfarë standardi editorial përdori? Dhe, pasi origjina e pretenduar e materialit është bërë pjesë e një aktakuze penale, a e ka korrigjuar, shpjeguar apo rivlerësuar publikisht mënyrën se si e kishte trajtuar atë?

Këto janë pyetje. Jo shantazh.

Por Imeri tashmë ka zbuluar një aftësi të çuditshme për t’i riemërtuar pyetjet që nuk i pëlqejnë. Në mesazhet e fundit më shkruan se do të më raportojë dhe se do të më përfshijë “në padi për shantazh dhe ngacmim”. Pastaj shton. “Respekt vazhdo me shantazhu e shpif.”

Por, Imeri e ka vetëm një problem të vogël. Duhet të ekzistojë shantazhi që ta akuzosh dikë për shantazh.

Në komunikimin që unë e disponoj, unë i kam kërkuar Sadri Imerit përgjigje gazetareske. Nuk i kam kërkuar para. Nuk i kam kërkuar favore. Nuk i kam ofruar heshtje në këmbim të ndonjë përfitimi. Nuk i kam vendosur ndonjë kusht për të mos publikuar. Nuk i kam kërkuar asgjë tjetër përveç mundësisë që të përgjigjet ndaj pyetjeve të një redaksie.

Ta quash këtë “shantazh” nuk e shndërron në shantazh. Vetëm e dokumenton se sa larg është i gatshëm të shkojë dikush për të mos iu përgjigjur pyetjes fillestare.

E njëjta gjë vlen për “shpifjen”. Një pyetje gazetareske nuk bëhet shpifje vetëm sepse marrësi ndihet i fyer nga fakti që pyetja ekziston. Raportimi i një aktakuze nuk është shpifje kur statusi juridik paraqitet saktë. Të kërkosh shpjegim për marrëdhënien editoriale me një person tashmë të akuzuar për spiunazh nuk është shpifje. Dhe t’i citosh fjalët që vetë Sadri Imeri m’i ka shkruar nuk është shpifje. Është dokumentim.

Madje ironia është më e trashë. Imeri më kërcënon me padi për “shantazh”, ndërsa Fatmir Sheholli, njeriu të cilit platforma e tij ‘Kojshia Show’ i ka dhënë hapësirë dhe me të cilin ka realizuar edhe materiale publike, është aktualisht i akuzuar pikërisht për spiunazh dhe shantazh. Sheholli i mohon akuzat dhe prezumohet i pafajshëm derisa të vendosë gjykata. Por pikërisht për këtë arsye një moderator serioz do të ishte dyfish i kujdesshëm me kuptimin e fjalës “shantazh”, jo dyfish më i shkujdesur.

Ka edhe një dallim tjetër që Imeri duket se nuk e kupton. Ta ftosh dikë në studio nuk është gazetari. Gazetaria fillon me atë që bën pasi personi ulet aty. E pyet. E sfidon. Ia kontrollon pretendimin. Ia kërkon provën. Ia vendos deklaratën përballë dokumentit. Ia korrigjon pavërtetësinë. Dhe, mbi të gjitha, nuk e shndërron mikrofonin në megafon për pretendime që mund t’i shërbejnë një operacioni propagandistik kundër institucioneve dhe interesave të Kosovës.

Prandaj çështja e Fatmir Shehollit është sot një provë editoriale për Sadri Imerin, jo provë penale kundër tij. Askush nuk duhet ta shpallë Imerin agjent të askujt pa prova. Unë nuk po e bëj. Por një producent dhe moderator që i ka dhënë hapësirë publike Shehollit dhe që pranon vetë se ka publikuar materiale “komprometuese” me vullnetin e tij që tashmë përshkruhen në një aktakuzë si produkte të strukturave serbe të sigurisë, ka detyrim profesional t’u përgjigjet pyetjeve për mënyrën se si ato materiale janë verifikuar dhe transmetuar. Refuzimi është e drejta e tij. Sharja nuk është përgjigje. Kërcënimi me bllokim nuk është argument. Akuza e pabazuar për shantazh nuk është provë. Patriotizmi i deklaruar nuk është standard verifikimi.

Dhe këtu qëndron pjesa pothuajse komike e gjithë kësaj. Sadri Imeri më thotë se unë nuk jam “i kualifikuar” për praninë e tij në studio, ndërsa komunikimi i tij profesional me një gazetar që i kërkon përgjigje përbëhet nga shprehjet si “Epstein”, “dhifq”, “Cap”, “piss mashkull”, kërcënime me bllokim, akuza për shantazh dhe pyetje se ku kam qenë gjatë luftës.

Nuk më duhet ta poshtëroj Sadri Imerin. Do të ishte madje e tepërt. Mjafton t’ia botoj fjalorin.

Por pas vulgaritetit mbetet një çështje shumë më serioze. Redaksia ime i bëri pyetje. Ai nuk iu përgjigj. Në vend të përgjigjeve, e sulmoi gazetarin. Në vend të dokumenteve, kërkoi dëshmi patriotizmi. Në vend të sqarimit, shpalli “shantazh”. Dhe në vend që ta shpjegojë standardin me të cilin platforma e tij trajtoi materiale që sot janë objekt i një çështjeje penale jashtëzakonisht serioze, ai e zgjodhi sharjen.

Sadri Imeri mund të më bllokojë kur të dojë. Mund edhe të më padisë, nëse mendon se ka bazë ligjore. Gjykata ekziston pikërisht për këtë. do të vazhdojnë ta bëjnë atë që një redaksi duhet ta bëjë. Të kërkojë dokumente. Të verifikojë materiale. Të kërkojë përgjigje. Ta botojë atë që mund të provohet. Dhe t’ia ofrojë të drejtën e përgjigjes edhe atij që, në vend të përgjigjes, dërgon sharje.

Sepse ky është dallimi që gjithë kjo korrespondencë e ka bërë brutalisht të qartë.

Unë i dërgova pyetje.

Sadri Imeri më dërgoi fjalorin e tij.

Pyetjet ende presin përgjigje.

1

Kontakti ynë i parë me zt Imeri, 13 tetor, 2025.

Read more

Shpend, e pashë edhe fotografinë e fundit që e ke publikuar1. Në të, Ramush Haradinajn e ke vendosur me uniformë ushtarake, me kamën mbi qafën e figurës që po përdoret për të më paraqitur mua të shtrirë përtokë. Mbi të ke shkruar se “atyre shkijeve të mëdhenj jau kam shkërdhy radarët, ti je shka i vogël”. Kjo vjen pasi më ke folur për “radarët” e mi, pasi ke thënë se mund t’i “shkërdheje” edhe ata, dhe pasi ke paralajmëruar se një ditë mund të takohemi “rastësisht” për kafe.

Nuk e di nëse ti mendon se kjo më frikëson.

Por po ta them në gjuhën më të thjeshtë që shpellarët sikur ti e kuptojnë.

Nuk keni kaçik ju me ma vu kamën n’fyt. As ti, as Ramush Haradinaj, as fotografia që e ke prodhuar me inteligjencë artificiale.

Unë nuk do ta bëj gabimin tënd dhe të t’shpall vetë se cilën vepër penale e përbën kjo. Do ta ruaj. Bashkë me videon. Bashkë me “radarët”. Bashkë me takimin “rastësisht”. Bashkë me sulmet ndaj prejardhjes sime. Dhe do t’ua dorëzoj autoriteteve britanike që ta vlerësojnë ata. Ti, ndërkohë, vazhdo me postu. Sepse ka një ndryshim të vogël mes nesh që ende ti dhe taborri yt shpellar nuk po e kupton. Ti po e prodhon materialin. Unë po e arkivoj.

Por fotografia është pothuajse pjesa më pak interesante e kësaj historie. Pjesa vërtet e jashtëzakonshme është se ti dole publikisht për të më kërcënuar me padi për shpifje dhe, pa të ardhur ende mirë fryma prej atij paralajmërimi juridik, deklarove se Albin Kurti më paguan “me dhjetëra mijëra euro” që unë, sipas elegancës sate, “të leh”. Asnjë dokument, kontratë, transfertë, faturë, burim apo provë nuk e ofrove. Vetëm një potpuri pretendimesh të rënda, të qëndisura pikërisht me mekanikën e diskreditimit që ne e kemi dokumentuar te “Leptiri”. Dhe ironia është e pamëshirshme, Shpend. Sa më shumë përpiqesh ta përqeshësh analizën tonë, aq më shumë po sillesh si ilustrim i saj.

Kjo, Shpend, është një arritje e rrallë. Me dalë publikisht për të ligjëruar mbi dëmin që shkaktojnë pretendimet e pambështetura dhe, gjatë të njëjtit ligjërim, me prodhu një pretendim të ri faktik të pambështetur për njeriun që po kërcënon me gjykatë.

Prandaj padinë bëje. Seriozisht. Veç mos harro me i marrë provat me vete. Sepse aty mund të na duhet të flasim edhe për “dhjetëra mijëra eurot”.

Kush m’i ka dhënë? Albin Kurti personalisht? Zyra e Kryeministrit? Vetëvendosje? Një ndërmjetës? Kur janë paguar? Sa është shuma? Përmes cilës bankë? Për cilin shërbim?

Nëse e ke provën, publikoje dhe unë do të përgjigjem për të. Nëse nuk e ke, atëherë ndoshta ke zbuluar, në mënyrën më të pakëndshme të mundshme, pse gazetaria serioze nuk funksionon me formulën “unë besoj, prandaj është fakt”.

Dhe këtu arrijmë te “Leptiri”, sepse pikërisht aty metoda jote bëhet interesante.

Në paraqitjen tënde publike për Albin Kurtin, të cilën e ka dokumentuar, ti vetë e ke pranuar kufirin e provës sate. Kur e ke ndërtuar lidhjen më të gjerë rreth ngjarjeve të marsit 2004, ke thënë “nuk kam argument”, ndërsa lidhjen e ke shpjeguar përmes “logjikës” sate. E ke përdorur madje edhe heshtjen si dëshmi. Pra, e kemi një njeri që sot e kërkon standardin e gjykatës prej meje, ndërsa dje ishte i gatshëm të ndërtonte akuza politike duke e pranuar vetë se për hallkën vendimtare “nuk kam argument”. Hulumtimi ynë për ju zt Gjocaj gjendet pikërisht brenda dosjes më të gjerë “Leptiri”2.

Kjo është arsyeja pse unë nuk kam nevojë të të quaj agjent të BIA-s. Madje hulumtimi ynë është shumë më i kujdesshëm se gjuha që ti e përdor ndaj meje. nuk ka pretenduar se ngjashmëria e narrativave provon se ti, Ramush Haradinaj apo dikush tjetër merrni urdhra nga Beogradi. Hulumtimi ynë për “Leptirin pas zjarrit” e thotë shprehimisht se materialet e dokumentuara nuk provojnë urdhër nga Haradinaj, operacion të AAK-së apo ndërhyrje të Beogradit. Ne e dokumentojmë konvergjencën dhe kërkojmë hetimin e saj. Pastaj ndalemi aty ku ndalet prova3.

Shikoje tash ironinë. Gazetari që ti e quan “spiun”, “tradhtar”, “serbofil” dhe të cilit ia kërkon ADN-në4, shkruan në gazetën e vet se nuk ka prova për të të shpallur pjesë të një operacioni të Beogradit. Ti, në anën tjetër, pa publikuar provë, e shpall se gazetari financohet me dhjetëra mijëra euro nga Kryeministri.

Kush prej nesh po sillet si propagandist këtu, Shpend?

Pastaj e kemi Ramush Haradinajn. Këtu bëhesh edhe më interesant, sepse më akuzon mua se veproj kundër interesit shqiptar pikërisht ndërsa e mbron një politikan, veprimet dhe deklaratat e të cilit ne i kemi futur nën llupën e interesit publik. Dosja jonë “Leptiri” nis pikërisht nga përplasja mes materialit të gjetur në çështjen Fatmir Sheholli dhe retorikës politike që Ramush Haradinaj kishte përdorur kundër Albin Kurtit. Redaksia e ka dokumentuar se çështja nuk është nëse ekzistonte një plan serb për komprometimin dhe rekrutimin e Kurtit. Sipas materialit të trajtuar në dosje, pikërisht ekzistenca e atij plani është thelbi. Pyetja e madhe është se si përpjekja serbe për ta komprometuar Kurtin u shndërrua më vonë në narrativën shqiptare se Kurti qenka rekrutuar nga Serbia5.

Kjo është një pyetje shumë më serioze sesa britmat “tradhtar”.

Hulumtimi ynë i 26 gushtit e përshkroi pikërisht përplasjen mes dokumentit të inteligjencës serbe dhe retorikës së Haradinajt në Kuvend. Dy ditë më vonë, hetimi u zgjerua te rrethi politik i Haradinajt, sepse e njëjta narrativë nuk po shfaqej më vetëm te një politikan. Dosja jonë e 28 gushtit argumentonte se sa më shumë zgjerohej rrethi i njerëzve që përsërisnin variante të kësaj narrative, aq më e nevojshme bëhej të hetohej origjina e saj.

Më 12 shtator shkuam edhe më larg në analizë, por përsëri jo më larg se prova. E dokumentuam një mekanikë që shfaqej vazhdimisht. Kur argumenti bëhej i vështirë për t’u rrëzuar, sulmi zhvendosej te njeriu. Kundërshtari nuk trajtohej më si shqiptar me të cilin nuk pajtohesh, por kontaminohej para publikut si “spiun”, “tradhtar”, “serbofil” apo njeri i Serbisë. Pikërisht këtë ke bërë ti në tri postimet e fundit ndaj meje. Nuk po them se BIA ta ka dhënë manualin, Shpend. Nuk kam provë për këtë dhe nuk më duhet ta shpik. Po them diçka shumë më të sikletshme për ty. Askush nuk ka nevojë me ta dhënë manualin kur ti po na e demonstron vetë mekanikën6.

Dhe tash shiko ku ke përfunduar, Shpend. Në vend se ta rrëzosh dosjen “Leptiri”, më quan “shka”. Në vend se ta rrëzosh kronologjinë tonë, e kërkon ADN-në time. Në vend se të tregosh cili dokument është i fabrikuar, e vë para pikëpyetjes “racën” time. Në vend se të tregosh ku gabon analiza jonë, shpik se Kryeministri më paguan me “dhjetëra mijëra euro”. Dhe kur të mbarojnë edhe këto, e publikon një imazh ku Ramush Haradinaj paraqitet me çizmen mbi qafën time. Ti nuk e ke rrëzuar analizën tonë për metodën “Leptiri” o Shpend Gjocaj. Përkundrazi, të kemi kapë me pelë për dore dhe ti, në vend se me e lëshu, po na sjell çdo ditë material të ri për ta dokumentuar edhe më mirë mekanikën që po përpiqesh ta mohosh. Nuk po them se BIA ta ka shkruar tekstin. Po them diçka shumë më poshtëruese për argumentin tënd. Deri tash nuk të është dashur askush me ta shkru.

Kjo u bë edhe më serioze pas zjarrit në shtëpinë e prindërve të mi7. Hulumtimi “Leptiri pas zjarrit” e dokumentoi një kronologji shumë specifike. Pal Lekaj më quajti “spiun” dhe “tradhtar”. Pas publikimit të lajmit për shtëpinë e djegur, Labinot Bislimi e shprehu bindjen se unë e kisha iniciuar vetë zjarrin. Pastaj erdhe ti me teorinë “Plani A”. Redaksia nuk tha se Haradinaj ju kishte urdhëruar. Nuk tha se AAK e kishte organizuar operacion. Nuk tha se Beogradi ju kishte dhënë komandë. Përkundrazi, e shkroi të zezë mbi të bardhë se provat nuk e dëshmonin asnjërën prej këtyre. Ajo që e dokumentuam ishte se brenda 48 orësh gazetari ishte transformuar publikisht nga kritik në “spiun” dhe nga pronar i një shtëpie të djegur në person që pretendohej se e kishte inskenuar vetë zjarrin.

Kjo quhet disiplinë e provës, Shpend. Dhe është pikërisht ajo që mungon kur ti flet për mua.

Prandaj më argëton pak ideja se ti do të ma mësosh gazetarinë përmes një padie. Bëje padinë. Do të jetë një ambient shumë më i mirë se Facebook-u për të dy. Unë do t’i sjell artikujt, burimet, kronologjinë, formulimet tona, kufizimet që ia kemi vendosur vetë përfundimeve tona dhe materialet mbi të cilat i kemi ngritur pyetjet.

Ti ndërkohë sille provën për “dhjetëra mijëra eurot”. Sille provën për pretendimet që ke bërë për udhëtimet e mia. Sille provën për prejardhjen time. Sille provën se unë qenkam “spiun serb” apo “tradhtar”. Dhe, meqë e ke futur vetë në këtë histori, mos harro me e rujt edhe fotografinë e Ramush Haradinajt me çizmen mbi qafën time. Mos e fshi, Shpend. Është bërë një përmbledhje pothuajse perfekte e vendit ku përfundoi argumenti yt pasi nuk arriti ta mundte dokumentin. Fillove duke premtuar prova në gjykatë dhe përfundove duke gjeneruar çizme me inteligjencë artificiale.

Sepse ky është problemi yt, Shpend. Jo se unë të kam fyer. Jo se nuk të kam kuptuar. Përkundrazi, tash të kam kuptuar shumë më mirë.

Ti ke dashur që kjo përplasje të zhvillohet në territorin e patriotizmit të deklaruar, ku fiton ai që bërtet më fort, ai që e ka fotografinë më të mirë me uniformë, ai që e përdor më shpesh fjalën “tradhtar”, ai që pretendon se turma është kombi dhe vetja e tij është zëri i saj.

Unë po ta zhvendos në një territor shumë më të mërzitshëm.

Dokumentin.

Dhe aty, Shpend, as Ramush Haradinaj me çizme të gjeneruar nga inteligjenca artificiale nuk mundet me të ndihmu.

Sepse fotografia mund të ma vendosë kamën n’fyt.

Prova jo.

Prova duhet me qëndru në kamët e veta.

Dhe tash po ta them edhe një gjë, Shpend, sepse këtu mbaron teatri yt i kalbun me uniforma, qen të Haradinajve, ADN shqiptari dhe fotografi artificiale me çizme mbi qafën time.

Ti po përpiqesh me e marrë lavdinë e UÇK-së të para 27 vjetëve dhe me e përdorë si mbulesë për një bilanc politik të pasluftës që duhet kontrolluar me dokumente, jo me këngë patriotike. Lufta jote, nëse ke luftuar me nder, është e jotja dhe askush nuk ta merr. Por ajo nuk është çek i bardhë për Ramush Haradinajn, nuk i fshin vendimet e tij politike dhe nuk ta jep ty të drejtën me e përcaktu kush është shqiptar sipas qejfit tënd. Pikërisht gjatë qeverisjes së Haradinajt, Milan Radoiçiq hyri në Zyrën e Kryeministrit dhe u trajtua si bashkëbisedues politik, ndërsa vetëm pak javë më vonë qeveria e Haradinajt e mbylli Institutin për Hulumtimin e Krimeve të Luftës8, institucionin që duhej t’i dokumentonte krimet e Serbisë në Kosovë. Këto nuk janë fantazitë e mia. Janë pjesë e kronologjisë që redaksia jonë i ka dokumentuar dhe që ti mund ta kundërshtosh me dokumente kur të duash. Edhe marrëdhëniet politike të Haradinajt me njerëz e rrjete që ne i kemi hetuar, përfshirë Richard Grenellin, nuk zhduken9 duke më quajtur mua “shka” as “spiun” e as “tradhtar”. Përkundrazi, redaksia ime ka refuzuar edhe një dokument të fabrikuar që pretendonte se Grenell merrte para ruse, pikërisht sepse nuk kishte prova10. Pra unë kam refuzuar ta botoj një akuzë kundër një njeriu që e kam hetuar prej vitesh kur prova nuk qëndronte, ndërsa ti më akuzon mua se marr “dhjetëra mijëra euro” nga Kurti pa treguar as edhe një copë letër. Ky është dallimi mes gazetarisë sime dhe nacionalizmit tënd të kalbun. Unë e ndal dorën kur mbaron prova. Ti e vazhdon gojën e pistë kur mbaron argumenti.

Prandaj mos ma sill UÇK-në si avokat të Ramush Haradinajt dhe mos ma valëvit lavdinë e luftës para ftyrës sikur ajo të ishte pronë private e një partie apo e një oborri politik. UÇK-ja është shumë më e madhe se Ramush Haradinaj, shumë më e madhe se AAK-ja dhe, me gjithë respektin për çfarëdo kontributi që mund ta kesh dhënë në luftë, shumë më e madhe edhe se ti. Nëse ke luftuar me nder, ai nder është i yti dhe askush nuk ta merr. Por lavdia e vitit 1999 nuk është çek i bardhë për vitet që erdhën pas tij. Nuk është amnisti politike për pushtetin e pasluftës dhe, mbi të gjitha, nuk është detergjent me të cilin pastrohet çdo vendim sa herë që gazetari e hap arkivin. Pikërisht sepse UÇK-ja është e shenjtë për kaq shumë shqiptarë, është e padenjë me e përdorë lavdinë e saj si mburojë personale për politikanë që duhet të përgjigjen për bilancin e tyre si çdo politikan tjetër. Patriotizmi që ia kërkon ADN-në gazetarit, e quan “shka”, ia shpik financuesit dhe pastaj e publikon një imazh ku politikanin që e mbron paraqitet me çizmen mbi qafën e gazetarit nuk është patriotizëm prej të cilit pranoj leksione. Është nacionalizëm i kalbun nga nevoja për ta shpallur tradhtar këdo që e hap dosjen e pakëndshme. Dhe pikërisht këtu arkivi bëhet problemi yt. Hulumtimet tona mbi “Leptirin” e analizojnë një mekanikë ku, kur argumenti nuk rrëzohet dot, sulmi zhvendoset te identiteti i njeriut. Ti e kishe mundësinë me ardhë e me e rrëzu këtë analizë. Në vend të kësaj, ke ardhë dhe ke fillu me na e demonstru vetë.

E di çka të pengon vërtet, Shpend. Jo se unë nuk e dua Kosovën, por se nuk mundesh ti me m’tregu si duhet ta dua. Nuk më paguan partia jote, nuk më jep rrogë Ramush Haradinaj, nuk më duhet leja e ndonjë kryetari partie për të shkruar dhe nuk më duhet turma jote për të ma dhanë guximin. Kam redaksi, kam burime, kam kredibilitet dhe prvilegjin e besueshmërisë së më shumë se 22 milion lexime në muaj, kam kapacitet profesional dhe e kam pavarësinë financiare që ma mundëson me e mbajtë llupën aty ku pushteti do të donte terr. Prandaj po ta them krejt qetë. Ti dhe njerëzit që i mbron do të vazhdoni me qenë nën radarin tim gazetaresk sa herë që veprimet, lidhjet apo deklaratat tuaja e prekin interesin publik të Kosovës. Jo si hakmarrje dhe jo sepse ju urrej. Si punë. Kjo është politika ime editoriale dhe as ti, as Ramush Haradinaj, as një fotografi e prodhuar me AI nuk keni veto mbi të.

Dhe për fotografinë ku Ramush Haradinaj paraqitet me çizme mbi qafën time, po ta them prap për fund që tê mos e harrosh. Nuk keni kaçik ju me ma vu kamën n’fyt. As ti, as Haradinaj, as krejt oborri që e ngatërron lavdinë e UÇK-së me të drejtën për t’i frikësuar gazetarët. Fotografinë do ta ruaj, sikurse do t’i ruaj fjalët për “radarët”, takimin “rastësisht”, sulmet ndaj prejardhjes sime dhe çdo material tjetër të këtij karakteri. Autoritetet kompetente le ta përcaktojnë rëndësinë juridike të tyre. Çdo akt real dhune ndaj meje do të raportohet dhe ndiqet deri në fund përmes institucioneve të shtetit ku jetoj. Kaq. Nuk kam nevojë me të kërcënu për t’u mbrojtur prej teje dhe nuk kam ndërmend me e imitu gjuhën tënde.

Sepse plumbi nuk e korrigjon dokumentin, çizmja nuk e fshin arkivin dhe britma “tradhtar” nuk e shndërron pretendimin pa prova në të vërtetë. Mund ta gjenerosh edhe njëqind herë Ramush Haradinajn me kamën mbi qafën time. Kur ta fikësh ekranin, dokumentet prapë janë aty. Deklaratat prapë janë në arkiv. Fotografitë prapë ekzistojnë. Kronologjia prapë qëndron. Dhe ti prapë duhet të përgjigjesh në pyetjen prej së cilës ke ikur gjithë këtë kohë. Cilin fakt e kemi gabim? Jo çfarë race jam unë. Jo kush kanë qenë të parët e mi. Jo sa njerëz të duartrokasin ty. Cilin fakt e kemi gabim, Shpend? Merre njërin. Vetëm njërin. Dhe rrëzoje me provë.

Prandaj mbaje fotografinë. Në fakt, të ka dalë shumë më e sinqertë sesa ke menduar. Ti e imagjinon gazetarin nën çizmen e politikanit. Unë e vendos politikanin nën llupën e gazetarit. Ti e do qafën time nën një imazh pushteti. Unë dua pushtetin nën dokument. Ky është krejt dallimi mes nesh. Dhe kur fotografia jote artificiale të harrohet, dokumentet tona do të vazhdojnë të jenë aty, duke pritur përgjigje. Kam përshtypjen, Shpend, se pikërisht kjo është fotografia që të shqetëson më shumë se çdo fotografi që mund ta gjenerosh për mua.

Shnet.

1

Postimi i Shpend Gjocajt në Facebook, 1 Tetor, 2026.

4

Postim i Shpend Gjocajt në Facebook, Shtator, 2026.

Hulumtimi ynë e rrëzon një prej pretendimeve më të zhurmshme që po qarkullojnë këto ditë në Prishtinë dhe, herë pas here, edhe në Tiranë. Kuvendi i Kosovës nuk mund ta zhbëjë Specialen me një ligj të zakonshëm. Ajo është e ngulitur në nenin 162 të Kushtetutës së Kosovës, në marrëveshjen ndërkombëtare me Bashkimin Evropian dhe në marrëveshjen me Holandën që e mundëson funksionimin e saj në Hagë.

Për 38 ditë, një ekip prej 10 ekspertësh dhe studiuesish e ka shqyrtuar këtë arkitekturë juridike nen për nen dhe dokument për dokument, përfshirë punën me studiues të lidhur me Fakultetin e Drejtësisë të Universitetit të Oksfordit dhe ekspertizë në të drejtën ndërkombëtare dhe krahasuese. Përfundimi bie drejtpërdrejt ndesh me një pjesë të retorikës televizive dhe partiake. Një shumicë parlamentare mund ta ndryshojë një ligj të zakonshëm. Nuk mundet, me të njëjtën votë, ta fshijë nenin 162, t’i zhdukë detyrimet ndërkombëtare të shtetit dhe ta bëjë të paqenë marrëveshjen me Holandën.

Këtu mbaron retorika dhe fillon ligji. Kush u premton qytetarëve se Specialja mund të “zhbëhet” me një votim të zakonshëm, duhet ta shpjegojë cilin nen kushtetues do ta ndryshojë, cilën shumicë do ta sigurojë, si do t’i trajtojë marrëveshjet ndërkombëtare dhe çfarë do të ndodhë me proceset gjyqësore që tashmë janë në zhvillim.

Ky është rezultati i 38 ditëve punë. Nuk janë deklarata studiosh e as sllogane partiake. Dokumente, Kushtetutë, marrëveshje ndërkombëtare dhe pasoja konkrete. Çfarë mund të bëjë Kosova, çfarë nuk mund të bëjë dhe çfarë kostoje juridike e diplomatike mund të ketë secila rrugë.

Read more

Read more

Read more

Read more

Për 28 vjet, Kosovës iu tha se Behajdin Allaqi kishte rënë dëshmor. Por askush nuk tregoi betejën. Askush nuk tregoi vendin. Trupi i tij nuk u gjet kurrë.

Tani dimë diçka shumë më të rëndë.

Më 16 shtator 2026, Trupi Gjykues në Hagë e gjeti në shkallë të parë se Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli morën pjesë personalisht në arrestimin, ndalimin, transferimin dhe vrasjen e Allaqit. Gjykata gjeti gjithashtu se komunikata e UÇK-së që e paraqiste si të rënë në betejë ishte një mbulesë për ta fshehur të vërtetën.

Por gjurma nuk fillon në Hagë.

Pesë vjet përpara aktgjykimit, Sadri Ramabaja e kishte botuar një dëshmi të jashtëzakonshme. Sipas rrëfimit të Ismet Jasharit, Komandant Kumanovës, Allaqi dhe Shaban Rexhep Shala mbaheshin të burgosur në Kleçkë. Njerëzve që i ruanin u ishte thënë se ishin “spiunë”. Ramabaja shkroi më tej se Allaqi ishte zhdukur pasi përgjegjësit e burgut ushtarak ia kishin dorëzuar Thaçit dhe Veselit.

Pastaj janë Drenoci. Prangat. Një transferim misterioz drejt asaj që Ilaz Kadolli e quan “Altar”. Komunikata 61. Përpjekjet e mëvonshme ndaj familjes. Dhe një trup që ende mungon.

i ka vendosur këto dëshmi përballë aktgjykimit, dosjes së Prokurorisë dhe burimeve të shkruara vite përpara verdiktit.

Ajo që del prej tyre nuk është historia e një njeriu që thjesht u zhduk.

Është historia e një vrasjeje, e një verzioni të rremë për vdekjen e tij dhe e një pyetjeje që mbetet pa përgjigje.

Ku janë eshtrat e Behajdin Allaqit?

Read more

Read more

Shtëpia ishte ende e nxirë nga zjarri kur nisi përpjekja për ta ndryshuar historinë. Ende pa u përcaktuar shkaku nga ekspertët, viktima po shndërrohej në të dyshuar.

Kronologjia është e dokumentuar. Më 25 shtator, Pal Lekaj, figurë e lartë e AAK-së, e quajti gazetarin “spiun” dhe “tradhtar”. Një ditë më vonë, pasi zjarri u bë publik, Labinot Bislimi, anëtar i kryesisë së AAK-së, deklaroi se e kishte bindjen se Xhymshiti e kishte iniciuar vetë zjarrin. Pastaj erdhi Shpend Gjocaj, ish-kandidat i AAK-së, me një teori të tërë: “Plani A”.

Ndërkohë, në mostrën e komenteve të dokumentuara nga redaksia, pothuajse gjysma e llogarive përsërisnin të njëjtën tezë: e dogji vetë.

Asnjëra prej këtyre provave nuk dëshmon një urdhër nga Ramush Haradinaj, një operacion të AAK-së apo ndërhyrje të Beogradit.

Por ato zbulojnë diçka që kërkon hetim.

Brenda 48 orësh, një gazetar u transformua publikisht nga kritik në “spiun”, nga pronar i një shtëpie të djegur në autor të dyshuar të zjarrit të vet.

Kjo është anatomia e një narrative. Pyetja tani është: kush, nëse dikush, e ndërtoi atë, dhe kush thjesht e mësoi ta përsëriste atë?

Në këtë hulumtim nuk po ju kërkojmë të besoni në një komplot. Po ju tregojmë provat, kronologjinë, njerëzit, lidhjet dhe mënyrën se si u ndërtua narrativa, dhe ndalemi pikërisht aty ku ndalet prova. Abonohuni në Kronikat e Barutit për ta lexuar hulumtimin e plotë dhe për ta mbështetur gazetarinë që nuk trembet nga pushteti, por as nuk akuzon pa prova.

Read more

Ky dallim është thelbësor: 26 shtatori është data kur shtëpia është gjetur e djegur dhe rasti është raportuar, jo domosdoshmërisht data kur ka ndodhur zjarri. nuk pretendon se e di se kur është ndezur zjarri, kush e ka shkaktuar apo nëse ekspertiza përfundimtare do ta vërtetojë se ai është vënë qëllimisht. Këto janë çështje që duhet të përcaktohen nga ekspertiza dhe hetimi penal. Por pikërisht për shkak se koha e zjarrit mbetet e papërcaktuar, përcaktimi i saj duhet të jetë një nga çështjet qendrore të hetimit, sepse periudha gjatë së cilës mund të ketë ndodhur përkon me një përshkallëzim të dokumentuar të kërcënimeve, shënjestrimit publik dhe gjuhës së dhunshme ndaj t.

Më 16 shtator, Dhomat e Specializuara të Kosovës në Hagë e shpallën aktgjykimin ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit, duke i shpallur fajtorë për krime lufte, përfshirë ndalimin arbitrar, trajtimin mizor, torturën dhe vrasjen. Frontline Media Group, përmes The dhe , ka zhvilluar prej kohësh hulumtime gazetareske mbi këtë çështje, duke e analizuar materialin gjyqësor, pretendimet dhe provat e paraqitura në Hagë, si dhe historinë e dhunës politike, vrasjeve, strukturave të inteligjencës dhe mekanizmave të frikësimit në Kosovë. Kjo punë gazetareske ka përfshirë raportim të drejtpërdrejtë nga Dhomat e Specializuara dhe hulumtime të veçanta mbi mekanizmat përmes të cilëve kundërshtarët politikë, gazetarët dhe kritikët janë etiketuar historikisht si “spiunë”, “bashkëpunëtorë” apo “tradhtarë” dhe kanë përfunduar të vrarë.

Në ditën e shpalljes së aktgjykimit, më 16 shtator, Vudi Xhymshiti dhe redaktori politik i Frontline Media Group, , po raportonin nga Haga. Gjatë raportimit jashtë Dhomave të Specializuara, ata u përballën me një situatë të tensionuar, me shtyrje dhe kërcënime, e cila kërkoi ndërhyrjen e policisë holandeze1. Në të njëjtën ditë, Hysni Gucati, kryetar i Organizatës së Veteranëve të Luftës së UÇK-së, e identifikoi publikisht Xhymshitin përpara protestuesve dhe e quajti “spiun”.

Frontline Media Group nuk pretendon se ky veprim provon ndonjë lidhje të Gucatit me zjarrin. Ai është relevant sepse përbën një ngjarje të dokumentuar brenda kronologjisë së shënjestrimit publik që i parapriu zbulimit të shtëpisë së djegur.

Vetëm një ditë më vonë, më 17 shtator, situata u përshkallëzua. Llogaria në Facebook “Patriots H Brahimi” publikoi një video ku shfaqeshin fotografitë e t dhe ministres së Jashtme të Kosovës, Donika Gërvalla2. Në regjistrim dëgjohej një zë që i quante ata “spiunë” dhe thoshte se “kanë me dek”. Një zë tjetër përshkruante një pikë në ballë që tregonte “ku me rrok plumi”. Këtu nuk bëhet fjalë për interpretimin tonë të një metafore politike.

Rëndësia penale potenciale e këtij materiali u bë konkrete kur, sipas raportimeve publike, Policia e Kosovës intervistoi një 32-vjeçar të identifikuar si Patriot Ibrahimi dhe, me urdhër të prokurorit, ai u ndalua për 48 orë nën dyshimin për kanosje3. Frontline Media Group i ka ruajtur videon, publikimet dhe komentet relevante. Pas lirimit të raportuar të Ibrahimit, llogaria e tij publikoi përsëri material për Xhymshitin dhe nën publikimin e ri u shfaqën sërish komente që e etiketonin atë “spiun” dhe “UDB-ash”, ndërsa disa përmbanin referenca ndaj vrasjes dhe hakmarrjes4. Ne nuk pretendojmë se autori i publikimit i ka shkruar, urdhëruar apo koordinuar komentet e personave të tjerë. Përgjegjësia është individuale. Por përsëritja e të njëjtit fjalor pas ndërhyrjes së Policisë është një rrethanë që, sipas vlerësimit tonë, duhet të ruhet dhe të shqyrtohet nga organet kompetente.

Kjo kronologji nuk fillon më 17 shtator. Më 10 qershor, figura e lartë e PDK-së Elmi Reçica kishte njoftuar publikisht se kishte paraqitur padi civile dhe kallëzim penal kundër Xhymshitit. Nën atë publikim, redaksia jonë dokumentoi5 komente që e quanin Xhymshitin “UDB-ash”, “spiun serb”, “tradhtar” dhe “zagar”, por edhe formulime që kërkonin dhunë fizike, përfshirë një koment që fliste për dërgimin e dikujt për ta lënë invalid dhe një tjetër që përmendte dënimin me varje në mes të Prishtinës. Edhe atëherë, Frontline Media Group bëri të qartë se ekzistenca e këtyre komenteve nuk provonte se Reçica i kishte urdhëruar apo koordinuar ato. Rëndësia e tyre qëndronte në dokumentimin e një mjedisi publik ku kundërshtimi ndaj gazetarisë po kalonte nga kritika në etiketimin e gazetarit si armik dhe, në disa raste, në artikulimin e dhunës ndaj tij.

Pikërisht këtu shfaqet modeli që kërkojmë nga Prokuroria ta shqyrtojë. Nuk po kërkojmë që ngjarje të ndara të bashkohen artificialisht dhe as që afërsia kohore të trajtohet si provë e shkakësisë. Po kërkojmë që hetuesit të shqyrtojnë nëse ekziston apo jo një lidhje faktike ndërmjet tyre. Kronologjia e dokumentuar përmban një seri ngjarjesh të dallueshme: etiketim të përsëritur të gazetarit si “spiun” dhe “UDB-ash”; komente publike që artikulojnë dhunë ndaj tij; identifikimin e tij përpara një turme në Hagë; një video të publikuar një ditë më vonë që thotë se ai “ka me dek” dhe përshkruan se “ku me rrok plumi”; ndërhyrjen e Policisë së Kosovës dhe ndalimin e raportuar të një të dyshuari; publikime dhe komente të tjera pas lirimit të tij; dhe, së fundmi, zbulimin më 26 shtator se shtëpia e prindërve të Xhymshitit ishte djegur në një kohë që ende nuk është përcaktuar.

Asnjë prej këtyre elementeve, i marrë veçmas, nuk provon autorësinë e zjarrit. Të marra së bashku, megjithatë, ato krijojnë një kronologji që duhet të hetohet dhe jo të ndahet në incidente artificialisht të izoluara. Pyetja hetimore nuk duhet të jetë nëse këto ngjarje “duken” të lidhura, por nëse provat mund të vërtetojnë apo përjashtojnë një lidhje ndërmjet tyre. Kjo kërkon hetim penal, ekspertizë teknike dhe ruajtje të menjëhershme të provave, jo konkluzione politike.

Për këtë arsye, kërkon që Prokuroria dhe Policia e Kosovës ta përcaktojnë sa më saktë intervalin kohor kur ka ndodhur zjarri dhe ta krahasojnë atë me kronologjinë e kërcënimeve. Duhet të përcaktohen pika e origjinës dhe shkaku i zjarrit, të shqyrtohet nëse janë përdorur mjete ndezëse apo përshpejtues dhe të vlerësohet çdo shpjegim alternativ teknik. Nëse ekzistojnë kamera në rrugët hyrëse, prona fqinje apo objekte të tjera në zonë, pamjet duhet të sigurohen përpara se të fshihen. Duhet të identifikohen personat që dinin se prona ishte e pabanuar dhe, aty ku ekziston bazë ligjore, të analizohen të dhënat e komunikimit dhe lëvizjes së personave relevantë.

Hetimi duhet të ketë edhe një komponent digjital. Materialet e publikuara përpara dhe pas 16 shtatorit duhet të ruhen me metadata, data dhe orare, historikun e ndryshimeve dhe informacionin e disponueshëm për shpërndarjen e tyre. Hetuesit duhet ta shqyrtojnë nëse përsëritja e formulimeve “spiun”, “UDB-ash”, “tradhtar” dhe narrativave të tjera ka qenë tërësisht organike apo nëse ekzistojnë prova të koordinimit ndërmjet llogarive ose personave të identifikueshëm. Nëse nuk ka koordinim, hetimi duhet ta përjashtojë atë. Nëse ka, duhet ta përcaktojë kush ka komunikuar me kë, kur dhe për çfarë qëllimi.

Një element tjetër që kërkon vëmendje është ajo që ndodhi pas zbulimit të zjarrit. Në një mostër prej 80 llogarish të identifikueshme në komentet e ruajtura nga redaksia jonë nën raportimin6 e Kallxo.com, 38 llogari, 47.5% për qind e mostrës, pretendonin drejtpërdrejt ose në mënyrë të pagabueshme se Xhymshiti e kishte djegur apo organizuar vetë zjarrin për ta paraqitur veten si viktimë. Gjashtë llogari të tjera shprehën dëshirën ose keqardhjen që ai nuk kishte qenë brenda shtëpisë kur ajo u dogj. Këto shifra nuk provojnë koordinim dhe nuk pretendon se komentuesit kanë ndonjë lidhje me autorin e mundshëm të zjarrit. Ato dokumentojnë, megjithatë, shfaqjen e shpejtë të një narrative të identifikueshme: pasi prona e gazetarit digjet, vetë gazetari paraqitet si autori i mundshëm i djegies.

Për një hetim serioz, pyetja nuk është nëse kjo narrativë është fyese. Pyetja është nëse ajo ka lindur spontanisht apo është mbjellë dhe i është dhënë jehonë nga persona ose rrjete të caktuara. Kjo mund të testohet. Koha e publikimit të komenteve, formulimet e përsëritura, lidhjet ndërmjet llogarive, publikimet e mëparshme të tyre, shpërndarjet ndërmjet platformave dhe çdo komunikim i disponueshëm ligjërisht mund të ndihmojnë për ta konfirmuar ose përjashtuar këtë hipotezë. Një narrativë e përbashkët nuk është vetvetiu provë e një operacioni të koordinuar. Por kur ajo shfaqet menjëherë pas një incidenti potencialisht kriminal dhe pas një serie kërcënimesh të dokumentuara, origjina e saj është një çështje legjitime për t’u ekzaminuar.

Kjo është arsyeja pse Frontline Media Group nuk do të deklarojë sot se kush e dogji shtëpinë. Nëse provat tregojnë aksident, këtë duhet ta thotë hetimi. Nëse tregojnë zjarrvënie pa lidhje me punën gazetareske të Xhymshitit, edhe këtë duhet ta thotë hetimi. Por nëse provat tregojnë se zjarri lidhet me kërcënimet, shënjestrimin ose punën e tij gazetareske, atëherë hetimi duhet të ndjekë zinxhirin e përgjegjësisë përtej personit që mund ta ketë ndezur fizikisht zjarrin dhe ta përcaktojë nëse ka pasur nxitës, porositës, ndihmës apo persona që kanë ofruar mbështetje ose mbulim.

Ekziston edhe një çështje institucionale që nuk mund ta anashkalojmë. Frontline Media Group pyet publikisht se ku është Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës në këtë kronologji. Një gazetar kosovar dhe kryeredaktor i një organizate mediatike britanike është etiketuar vazhdimisht “spiun”, është përballur me kërcënime dhe konfrontim gjatë punës së tij në Hagë, është shfaqur në një video ku thuhej se “ka me dek” dhe ku përshkruhej vendi “ku me rrok plumi”, ndërsa tani shtëpia e prindërve të tij është gjetur e djegur dhe rasti po hetohet në drejtim të zjarrvënies. Në këto rrethana, është legjitime të kërkojmë të dimë pse AGK-ja nuk ka qenë po aq e zëshme dhe publike në mbrojtjen e këtij gazetari.

Ne nuk kërkojmë trajtim të privilegjuar për n dhe as solidaritet mbi bazën e pajtimit me gazetarinë e tij. Kërkojmë një standard të vetëm për sigurinë e gazetarëve. Mbrojtja e gazetarisë humbet kuptimin nëse zbatohet vetëm ndaj gazetarëve që janë të pranueshëm për një pjesë të spektrit politik, mediatik apo institucional. Një gazetar duhet të mbrohet pikërisht atëherë kur puna e tij i shqetëson njerëz të fuqishëm dhe kur reagimi ndaj raportimit të tij kalon nga kundërshtimi në kërcënim.

Ka edhe një fakt historik që e bën këtë ngjarje veçanërisht të rëndë për familjen Xhymshiti. E njëjta shtëpi ishte djegur në vitin 1999 nga forcat serbe të regjimit të Sllobodan Millosheviqit. Njëzet e shtatë vjet më vonë, ajo është gjetur e djegur përsëri. Kjo histori nuk është provë për autorësinë e zjarrit të vitit 2026 dhe nuk duhet përdorur si e tillë. Por e shpjegon pse ky incident nuk mund të reduktohet në një statistikë tjetër pronësore dhe pse familja, redaksia dhe publiku kanë të drejtë ta kërkojnë një hetim të plotë, të pavarur dhe të dokumentuar.

do t’i ruajë videot, fotografitë, pamjet e ekranit, publikimet, komentet, kronologjinë dhe materialet e tjera që mund të kenë rëndësi provuese dhe do t’ua vërë ato në dispozicion autoriteteve kompetente. Do të bashkëpunojmë me institucionet e zbatimit të ligjit në Kosovë dhe në Mbretërinë e Bashkuar dhe do të vazhdojmë ta dokumentojmë çdo kërcënim, publikim apo incident të ri që mund të ketë rëndësi për këtë çështje.

Kërkesa jonë ndaj Policisë dhe Prokurorisë së Kosovës është e thjeshtë: mos e filloni hetimin më 26 shtator vetëm sepse atë ditë u zbulua shtëpia e djegur. Përcaktojeni se kur ka ndodhur zjarri. Pastaj kthehuni prapa në kronologji. Ruajini provat. Krahasoni kohët. Ndiqni komunikimet aty ku ligji e lejon. Testoni shpjegimet alternative. Përcaktoni nëse incidentet janë të lidhura apo të palidhura. Dhe në fund, emërtoni vetëm ata që i emërton prova.

Kjo është ajo që kërkon gazetaria serioze. Kjo është ajo që kërkon një hetim penal serioz. Dhe kjo është ajo që Frontline Media Group e pret nga institucionet e Republikës së Kosovës.

FRONTLINE MEDIA GROUP
THE GUNPOWDER CHRONICLES | KRONIKAT E BARUTIT
Londër, Mbretëria e Bashkuar
27 shtator 2026

2

The Frontline Media Group

FRONTLINE MEDIA GROUP STATEMENT

LONDON, 18 September 2026 - The Frontline Media Group and its publications Gunpowder Chronicles as well as KRONIKAT E BARUTIT condemns the publication and circulation of an alarming video depicting our founder and Editor-in-Chief, Vudi Xhymshiti alongside Kosovo’s Foreign Minister…

Read more

a month ago

LONDËR, 26 shtator 2026 — kërkon nga Policia e Kosovës dhe Prokuroria Themelore në Prishtinë që publikimi më i fundit1 i llogarisë “Patriots H Brahimi”, së bashku me komentet që ai ka gjeneruar, të administrohen si material i ri në kuadër të vlerësimit penal të kërcënimeve dhe shënjestrimit të themeluesit dhe kryeredaktorit tonë, Vudi Xhymshiti.

Kjo kërkesë nuk mbështetet në hamendësime. Ajo mbështetet në një kronologji që tashmë e përmban një video2 me referenca eksplicite ndaj vdekjes dhe plumbit, ndërhyrjen e Policisë së Kosovës, ndalimin e një të dyshuari dhe tani një publikim të ri që e vendos përsëri Xhymshitin përpara një audience ku janë shfaqur komente që flasin për vrasje, hakmarrje, “spiunë”, “UDB-ashë” dhe armiq të UÇK-së.

Sipas raportimit publik të 19 shtatorit, një 32-vjeçar i identifikuar si Patriot Ibrahimi ishte intervistuar nga hetuesit e krimeve të rënda lidhur me një publikim në Facebook që kishte në shënjestër ministren Donika Gërvalla dhe n. Çështja iu referua prokurorit të Prokurorisë Themelore në Prishtinë dhe u raportua se i dyshuari ishte ndaluar për 48 orë nën dyshimin për veprën e kanosjes. (Insajderi)

Materiali që shkaktoi këtë ndërhyrje ishte i drejtpërdrejtë. Në videon e publikuar më 17 shtator, fotografitë e Vudi Xhymshitit dhe Donika Gërvallës shoqëroheshin me fjalët: “Këta shpiunat n’ballë e kanë t’shkrune shpiun, edhe qashtu kanë me dek, edhe pikë.”

Më pas dëgjohej një zë gruaje: “Po qaty ku ju shkrun shpiun n’ballë, e kanë edhe nifar pike, për me kallxu ku me rrok plumi.”

Në shqipen e Kosovës, kuptimi është i qartë: personat e paraqitur etiketohen “spiunë”, thuhet se “do të vdesin” dhe përshkruhet një pikë në ballë që tregon se ku duhet të godasë plumbi.

Pas këtij publikimi, Xhymshiti reagoi publikisht duke thënë se, nëse vritej, ai do t’i konsideronte përgjegjës për krijimin e kësaj atmosfere personat që kishte emërtuar dhe se, përballë një rreziku të tillë, ai nuk do të qëndronte i pambrojtur3. Ky reagim tani po shkëputet nga shkaku i tij dhe po paraqitet nga Ibrahimi si kërcënim ndaj tij dhe familjes së tij.

e sqaron kategorikisht këtë pikë: Vudi Xhymshiti nuk ka bërë thirrje për vrasjen, sulmin apo lëndimin e Patriot Ibrahimit apo të familjes së tij. Deklarata e Xhymshitit ishte reagim ndaj publikimit të vetë Ibrahimit kua ai kishte bërë thirrje më parë për vrajsen Xhymshitit ku Ibrahimi kishte bërë shenjimin e tij dhe vendin ku duhet ta godiste plumbi Xhymshitin. Prandaj, referenca e Xhymshitit ndaj familjes, shtetit dhe strukturave përgjegjëse për sigurinë e tij ishte deklarim se ai do të mbrohej përballë një rreziku të perceptuar ndaj jetës së tij. Çdo vlerësim juridik për formulimin konkret, natyrisht, i takon autoriteteve.

Publikimi i ri dhe komentet që e pasuan

Në publikimin e tij të ri, “Patriots H Brahimi” shkruan, ndër të tjera: “Xhymsho a me marrë seriozisht këtë kërcënimin tëndin?”, pyet nëse duhet të frikësohen “10 anëtarët e ngushtë të familjes” dhe pretendon se Xhymshiti ia ka cenuar “të drejtat e protestës së UÇK-së”. Ai e përfundon postimin duke iu referuar Policisë së Kosovës.

nuk e kundërshton të drejtën e Ibrahimit për t’iu drejtuar Policisë. Përkundrazi, çdo person që pretendon se është kërcënuar duhet t’i drejtohet autoriteteve dhe t’ua dorëzojë atyre materialin e plotë. Por materiali i plotë në këtë rast duhet të përfshijë edhe videon që i parapriu reagimit të Xhymshitit, për të cilën vetë Ibrahimi raportohet se është ndaluar dhe intervistuar.

Problemi i ri është ajo që ka ndodhur nën publikimin e tij.

Në provat e ruajtura nga redaksia jonë, Ardi Sh Heta shkruan: “kush merr hak more për ket qen”, dhe vazhdon me një referencë se dikush mund t’ua “hjek qafe”. Ylber Thaçi e quan Xhymshitin “mut” dhe sulmon edhe familjen e tij. Ramis Ukaj, në një koment që në pamjen e ruajtur rezulton i shënuar me reagim nga autori i postimit, përdor një sharje homofobike dhe e quan Xhymshitin “UDB-ash”. Fatmir Brava i kërkon autorit të mos merret me “ket Vud UDB-ashin”. Nazmi Kelmendi e përshkruan Xhymshitin si “UDB-sh” dhe “spiun”. Këto janë formulime të dokumentuara në materialet që do t’u vihen në dispozicion autoriteteve.

Në një seri tjetër komentesh, Ilir Alija shkruan se Xhymshiti “e ka vendin te Fatmir Sheholli udbasha”. Valon Xh Balaj përdor gjuhë poshtëruese kundër atyre që, sipas tij, janë kundër UÇK-së. Kastriot Bala e quan Xhymshitin “bir qeni” dhe i referohet pranisë së tij në Hagë. Xhem Baruti Lamallari përdor sharje të rënda ndaj familjes së tij “Legen “burr” he daden n’qipk ia shkerdhefsha!”.

Më serioze janë komentet që kalojnë nga fyerja në referenca konkrete ndaj dhunës. Berisha Irfan shkruan se Xhymshiti dhe personat e tjerë që ai ka përmendur “veç b*llet mundet me jav hanger” dhe pyet se kush do të “marrë hak”. Besnik Hasanaj shkruan: “Perfekt. Tash shkjet e vrasin. Sikur me Dick (shit-muti) Marti qe deshen vet shkjet mene vra pas raportit te rrejshemnkunde UÇK-se!”

Analysis VN shkruan: “Ma para ka met myt Sarillaku se qiky Xhymsha…” — formulim që, në kuptimin e zakonshëm të shqipes së Kosovës, paraqet vrasjen e Xhymshitit si diçka që mund të ndodhë pas vrasjes së një personi tjetër.

nuk pretendon se Patriot Ibrahimi i ka shkruar këto komente dhe as se ekzistenca e tyre, pa prova të tjera nuk e vërteton se ai i ka urdhëruar, koordinuar apo miratuar. Përgjegjësia penale është individuale dhe duhet të përcaktohet mbi prova.

Por ekziston një fakt që Prokuroria duhet ta marrë seriozisht: personi që raportohet se ishte ndaluar për një publikim me referenca ndaj plumbit dhe vdekjes së Xhymshitit e ka vendosur përsëri Xhymshitin në qendër të një publikimi publik, dhe nën atë publikim janë shfaqur përsëri komente që e përshkruajnë si “spiun”, “UDB-ash” dhe që flasin për vrasjen ose hakmarrjen ndaj tij.

Kjo është arsyeja pse publikimi i ri nuk duhet vlerësuar në vakum.

Konteksti që i paraprin 17 shtatorit

Për Prokurorinë është relevante edhe kronologjia më e gjerë. Më 10 qershor 2026, figura e lartë e PDK-së Elmi Reçica njoftoi publikisht se kishte paraqitur padi civile dhe kallëzim penal kundër Xhymshitit, duke pretenduar rrejshëm kërcënime ndaj tij dhe familjes dhe shpifje të vazhdueshme. Këto ishin pretendime të Reçicës, jo konstatime gjyqësore4. (The GPC)

Nën atë publikim, redaksia jonë dokumentoi një model të ngjashëm. Bekim Mani sugjeronte që t’i dërgohej Xhymshitit “nji njeri t’mirë” për ta lënë invalid. Xhevdet Sokoli shkruante se persona të tillë “duhet me denu me denim me varje në mes të Prishtinës”. Rexhep Sadiku e quante Xhymshitin “VUDI UDBASHIN”; Labinot Baraliu e quante “mbeturinë e UDB-së serbe”; Granit Grana Pasjaqa shkruante “Vudi asht zagar”; ndërsa Petrit Gashi e quante “zagari i Serbisë” dhe “UDB-ash”. Një pjesë e këtij materiali është dokumentuar në raportimin e publikuar në qershor. (The GPC)

Edhe aty Frontline Media Group bëri dallimin që po bën sot: komentet e mbështetësve nuk provojnë se Reçica i ka urdhëruar ato. Por ato janë relevante për të kuptuar krijimin dhe përsëritjen e një fjalori ku gazetari nuk kundërshtohet për raportimin e tij, por etiketohet si “spiun”, “UDB-ash”, “serb” dhe person që meriton dhunë.

Më 16 shtator, një ditë përpara videos së “Patriots H Brahimi”, Xhymshiti dhe redaktori politik i , Michael Sheppard, u përballën me një situatë të tensionuar gjatë raportimit jashtë Dhomave të Specializuara në Hagë. Raportime të asaj dite konfirmojnë se pati tensione rreth Xhymshitit dhe se ai deklaroi se autoritetet holandeze ndërhynë për sigurinë e tij5.

Në të njëjtën ditë, Hysni Gucati e identifikoi publikisht Xhymshitin përpara protestuesve, e quajti “spiun” dhe u kërkoi të pranishmëve të mos merreshin me të dhe të largoheshin prej tij. Për autoritetet hetimore është me rëndësi të përcaktohet nëse dhe si kjo retorikë publike lidhet me materialet që u shfaqën më pas. nuk pretendon pa prova se Gucati e ka porositur videon e 17 shtatorit.

Më 18 shtator, sipas raportimit publik, Ibrahimi intervistohet nga hetuesit e krimeve të rënda dhe, me urdhër të prokurorit, ndalohet për 48 orë. (Sinjali)

Dhe tani, pas lirimit të tij të raportuar, e kemi publikimin e ri dhe një valë të re komentesh që e rikthen të njëjtin fjalor dhe, në disa raste, referenca të reja ndaj vrasjes.

Ky është konteksti që duhet t’i dorëzohet Prokurorisë.

Çfarë duhet të shqyrtojë Prokuroria

nuk e shpall askënd fajtor dhe nuk kërkon burgim jashtë procedurës ligjore. Por kërkojmë që prokurori ta vlerësojë materialin e ri në kuadër të procedurës ekzistuese, nëse ajo vazhdon, dhe ta shqyrtojë nëse faktet i plotësojnë elementet e kanosjes, ngacmimit apo ndonjë vepre tjetër penale.

Kodi Penal i Republikës së Kosovës është konsoliduar dhe publikuar në Gazetën Zyrtare më 6 shkurt 2026. (Gazeta Zyrtare) Dispozitat penale për kanosjen mbulojnë, në kushtet e përcaktuara nga ligji, kanosjen serioze me fjalë, vepra apo gjeste, përfshirë kanosjen për privim nga jeta. Zbatimi i dispozitës ndaj këtyre fakteve konkrete i takon prokurorit dhe gjykatës, jo redaksisë sonë.

Po aq e rëndësishme është çështja e masave procedurale. Neni 184 i Kodit të Procedurës Penale i përcakton kushtet në të cilat gjykata mund të caktojë paraburgimin, ndërsa vazhdimi i paraburgimit kërkon kërkesë të Prokurorit të Shtetit dhe vendim të gjyqtarit. (Gazeta Zyrtare)

Prandaj nuk thotë se “Patriot Ibrahimi duhet të futet në burg” si një vendim të marrë nga ne. Ne kërkojmë që Prokuroria ta administrojë menjëherë materialin e ri dhe ta vlerësojë nëse sjellja e raportuar pas lirimit krijon bazë ligjore për kërkimin e masave të reja ose më të rrepta. Nëse kushtet ligjore plotësohen, është gjykata ajo që duhet të vendosë.

Do të kërkojmë gjithashtu që të ruhen të dhënat elektronike përpara se të fshihen, të sigurohet videoja origjinale dhe metadata e saj, të identifikohen autorët e zërave, të dokumentohen publikimet dhe komentet pasuese, dhe të shqyrtohet nëse ekziston komunikim apo koordinim ndërmjet personave relevantë. Komentet që përmbajnë referenca ndaj vrasjes duhet të vlerësohen individualisht për përgjegjësinë e autorëve të tyre.

Përpjekja për ta përmbysur kronologjinë nuk e ndryshon provën

Kjo çështje nuk mund të fillojë me postimin mbrojtës të t. Ajo fillon me materialin që e shkaktoi atë.

Xhymshiti nuk e publikoi fotografinë e Patriot Ibrahimit duke treguar se ku duhet ta godasë plumbi. Fotografia e Xhymshitit dhe e Donika Gërvallës u përdor në videon që e përmbante atë gjuhë.

Xhymshiti nuk tha se Ibrahimi “ka me dek”. Në materialin e publikuar nga llogaria e Ibrahimit thuhej se personat e paraqitur “kanë me dek”.

Xhymshiti nuk kërkoi që dikush ta sulmonte familjen e Ibrahimit. Ai tha se, përballë një kërcënimi që e perceptonte si serioz ndaj jetës së tij, familja dhe institucionet përgjegjëse për sigurinë e tij nuk do ta linin të pambrojtur Xhymshitin.

Nëse Patriot Ibrahimi pretendon se edhe ai është kërcënuar, ka të drejtë absolute t’ia paraqesë këtë Policisë. Por ai nuk ka të drejtë ta fshijë nga kronologjia videon që i parapriu përgjigjes dhe pastaj ta paraqesë përgjigjen sikur të kishte lindur nga asgjëja.

tani do ta plotësojë materialin që u është dorëzuar ose do t’u dorëzohet autoriteteve me publikimin e ri, komentet e Ardi Sh Hetës, Ylber Thaçit, Ramis Ukajt, Fatmir Bravës, Nazmi Kelmendit, Ilir Alijës, Kastriot Balës, Berisha Irfanit, Besnik Hasanajt, Analysis VN dhe materialet e tjera relevante të ruajtura nga redaksia. Emërtimi i këtyre personave këtu dokumenton autorësinë e dukshme të komenteve në pamjet e ruajtura nga ne nuk është konstatim i fajësisë penale të tyre.

Kërkesa jonë ndaj Policisë së Kosovës dhe Prokurorit të Shtetit është konkrete: mos e hetoni vetëm postimin e fundit. Hetojeni kronologjinë. Ruajeni provën. Vlerësojeni secilin autor individualisht. Shqyrtojeni përsëritjen e sjelljes pas ndërhyrjes së Policisë. Dhe, nëse standardet ligjore për masa të mëtejshme plotësohen, kërkojini gjykatës t’i vendosë ato.

Kjo është rruga e ligjit.

Dhe kjo është pikërisht rruga që Frontline Media Group do të ndjekë.

1

Publikimi i 25 Shtatorit në Facebook, i Patriots H Ibrahimi.

Komentet e nxitura nga Patriots H Ibrahimi

3

Reagimi i Vudi Xhymshitit në Facebook, 18 Shtator, 2026

EKSKLUZIVE | Mbi 29 shtete dhe një krizë besimi: Si u vendos siguria kombëtare e Shqipërisë nën pikëpyetje gjatë mandatit të Vlora Hysenit.

Burime ndërkombëtare të njohura me çështjen i kanë thënë KRONIKAVE TË BARUTIT se kufizimet në shkëmbimin e inteligjencës me Shqipërinë kanë shkuar përtej SHISH-it dhe kanë prekur edhe inteligjencën ushtarake. Nëse shtrirja e masave konfirmohet plotësisht, çështja nuk është më vetëm Vlora Hyseni: është mënyra sesi qeveria e Edi Ramës e ka administruar sigurinë kombëtare dhe besimin e aleatëve.

LONDËR — Shqipëria po përballet me një krizë të sigurisë kombëtare që është shumë më e madhe se procedimi penal ndaj ish-drejtoreshës së Shërbimit Informativ të Shtetit, Vlora Hyseni. Gjetjet hulumtuese të redaksisë tonë dhe burimet diplomatike në Washington të njohura drejtpërdrejt me çështjen, tregojnë se shqetësimet e partnerëve perëndimorë mbi mënyrën sesi Tirana e ka administruar informacionin e klasifikuar kanë kaluar përtej fatit të një zyrtareje dhe e kanë prekur besimin operacional ndaj strukturave shqiptare të inteligjencës. Sipas burimeve të konsultuara nga redaksia në Evropë dhe Shtetet e Bashkuara, kufizimet e shkëmbimit të informacionit që fillimisht e prekën SHISH-in janë zgjeruar edhe në inteligjencën ushtarake shqiptare, duke krijuar një problem që i prek drejtpërdrejt aftësinë e Shqipërisë për të marrë, analizuar dhe përdorur informacion të ndjeshëm të prodhuar nga partnerët e saj.

Përmasat e kësaj çështjeje duhen kuptuar saktë. Bashkimi Evropian i ka 27 shtete anëtare. Britania e Madhe është jashtë BE-së prej vitit 2020, ndërsa Shtetet e Bashkuara janë partneri strategjik më i rëndësishëm i Shqipërisë në arkitekturën euroatlantike të sigurisë. Kjo e vendos çështjen që po e gjurmojnë brenda një hapësire prej 29 shtetesh perëndimore. BE-27, Britania dhe SHBA-ja, shërbimet e të cilave përbëjnë një pjesë thelbësore të ekosistemit të inteligjencës me të cilin bashkëpunon Shqipëria. Informacioni i siguruar nga redaksia tregon për mbështetje të gjerë ndërmjet partnerëve për kufizimin e informacionit të ndjeshëm ndaj strukturave shqiptare. Megjithatë, derisa të përfundojë verifikimi shtet më shtet, nuk po pretendon se ekzistojnë 29 vendime identike dhe formale kundër Shqipërisë. Ajo që burimet përshkruajnë është një humbje e gjerë e besimit operacional dhe një regjim kufizimesh të vendosura ose mbështetura nga shërbimet partnere.

Kjo dallon thelbësisht nga një “sanksion” diplomatik. Shqipëria vazhdon të jetë anëtare e NATO-s, vazhdon të marrë pjesë në strukturat e Aleancës dhe nuk ekziston ndonjë vendim publik i NATO-s ose Bashkimit Evropian që ta ketë përjashtuar atë nga bashkëpunimi i inteligjencës. Inteligjenca, megjithatë, funksionon mbi një parim shumë më të ndjeshëm sesa anëtarësimi formal: besimin. Një shtet mund të jetë aleat, të ulet në të njëjtën tryezë dhe të marrë pjesë në të njëjtat struktura, ndërsa një partner tjetër vendos se një raport, një burim njerëzor, një monitorim komunikimi, një vlerësim operacional apo një metodë e klasifikuar nuk duhet t’i jepet. Për një shërbim inteligjence, diferenca ndërmjet të qenit brenda aleancës dhe të qenit plotësisht i besuar brenda saj është enorme.

Abonohu me pagesë për ta lexuar hulumtimin e plotë.

Read more

Altin,

Mund ta kesh dëgjuar emrin tim. Në rrethet politike ku je rritur, në rrethet ku babai yt ka pasur peshë dhe në ato ku ti tash po hyn si deputet i Partisë Demokratike të Kosovës, ka shumë gjasa që emri im të mos përmendet me ndonjë dashamirësi të veçantë. Ndoshta disa prej tyre më konsiderojnë armik. Disa më quajnë tradhtar, disa “spiun”, disa do të preferonin që gazetaria ime të pushonte së ekzistuari. Kjo nuk është pjesa që më intereson. E vërteta e ka një zakon të keq, zakonisht është më e dhimbshme pikërisht për ata që kanë investuar më së shumti në heshtjen e saj.

Por unë nuk po të shkruaj për të t’bërë përgjegjës për babanë tënd. Ky do të ishte një parim i shëmtuar dhe antidemokratik. Faji nuk trashëgohet. As përgjegjësia penale. Asnjë djalë nuk duhet të përgjigjet për veprimet e të atit vetëm pse e mban të njëjtin mbiemër. Problemi fillon diku tjetër, në momentin kur mbiemrin e babait e merr si kapital politik, historinë e tij si autoritet publik dhe kauzën e tij si platformë politike. Në atë çast, pyetjet për atë trashëgimi nuk janë më ndërhyrje në familje. Bëhen pyetje politike.

Abonohu me pagesë për ta lexuar letrën e plotë.

Read more

Read more

Read more