Gjatë kësaj pune, unë jo vetëm që kam identifikuar, analizuar dhe shkruar për operacionet e ndikimit rus dhe serb në rajon, por kam hasur edhe në zgjatime të tyre brenda Kosovës. Dhe, bashkë me këtë, jam përballur edhe me një tjetër realitet, me individë dhe struktura që, në mungesë lavdie të vetën, përpiqen ta përdorin figurën e padiskutueshme dhe sakrificën historike të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës si mbulesë për kriminalitet, për manipulim politik dhe për veprime që e minojnë vetë Republikën e Kosovës dhe vlerat mbi të cilat ajo është ngritur.

Nganjëherë, në punën time, diçka mund të më ikë. Jo sepse nuk e kërkoj, por sepse struktura që e kam përballë ka shtresa të shumta. Ajo lëviz, reagon, bërtet, trembet dhe sulmon në forma të ndryshme. Dhe sa herë që ndodh kjo, unë shoh të njëjtin model. Në vend të një përballjeje me fakte, vjen një përpjekje për ta paraqitur punën time si sulm ndaj UÇK-së. Jo pse unë kam shkruar ndonjëherë kundër saj, por sepse i kam ekspozuar ata që e përdorin emrin e saj për ta fshehur pisllëkun e vet. Të tjerë kanë shkuar edhe më larg, duke shpikur origjina për mua, lidhje gjaku, lidhje e adresa imagjinare për mua, sikur të isha nga Beogradi, sikur të kisha një identitet të fshehur, sikur të ekzistonte ndonjë provë që unë, në qoftë edhe një rast të vetëm, kam cenuar interesin kombëtar apo karakterin tim profesional. Nuk ekziston. Dhe pikërisht pse nuk ekziston, shpikja bëhet mjeti i tyre i fundit.

Unë studioj në Londër strategjitë ruse të dezinformimit, bashkë me mënyrën si ato janë përvetësuar dhe përshtatur edhe nga Serbia dhe aleatët e saj në Kosovë. Prandaj, kur i shoh këto sulme, unë e njoh menjëherë modelin. E njoh logjikën e përmbysjes, ku kritiku shndërrohet në armik. E njoh teknikën e zhvendosjes së vëmendjes, ku pyetja zëvendësohet me etiketë. E njoh përpjekjen për ta mjegulluar të vërtetën duke prodhuar zhurmë. Dhe pikërisht në mesin e kësaj zhurme, unë u përballa me një emër që prej kohësh lëvizte anash kësaj skene, duke folur për mua me nënkuptime, insinuata dhe gjysmëfjalë. Ai emër ishte Fadil Kajtazi.

Më 1 prill 2026, Kajtazi publikoi një postim2 ku fliste për atë që ai e quante “luftë hibride” të shërbimeve inteligjente serbe kundër Kosovës. Në tekstin e tij, ai përpiqej ta ndërtonte një kornizë teorike me katër objektiva strategjikë, sipas të cilës Serbia synon ta paraqesë Kosovën si shtet jofunksional dhe, në rrethana të favorshme, t’i krijojë kushtet për rikthimin e ndikimit të saj me mjete të tjera. Deri këtu, lexuesi mund ta kishte përshtypjen se kemi të bëjmë me një analizë politike, sado e diskutueshme qoftë ajo. Por thelbi i postimit të tij ishte tjetërkund.

Në atë tekst, Kajtazi rendiste disa emra publikë, mes tyre edhe emrin tim, duke pretenduar se figura si unë ishin “eksponentë” që, sipas tij, po e legjitimonin këtë strategji përmbytëse. Ishte një akuzë e rëndë, por jo e mbështetur në ndonjë provë. Ishte një përfshirje e emrit tim në një skemë të dyshimtë politike dhe propagandistike, pa asnjë referencë të verifikueshme, pa asnjë citim të punës sime që do ta mbështeste atë akuzë dhe pa asnjë përpjekje për ta ndarë opinionin nga fakti.

Ajo që ai shkruante meriton të lexohet me kujdes, jo vetëm për atë që thoshte, por për mënyrën se si e thoshte. Teksti i tij përpiqej të vendoste barazi mes kritikës publike, debatit mbi historinë, pyetjeve mbi përdorimin politik të luftës dhe një operacioni të mirëfilltë armiqësor kundër shtetit. Kuptimi i vërtetë i asaj qasjeje nuk ishte mbrojtja e Kosovës. Ishte kriminalizimi i atyre që nuk pajtohen me të ose grupin e tij. Ishte ndërtimi i një klime ku çdo pyetje e pakëndshme mund të etiketohej si pjesë e një axhende të huaj.

Postimi i tij m’u shfaq rastësisht në rrjedhën time të murit në fejsbuk. Unë nuk mund ta injoroja. Jo sepse ishte hera e parë që sulmohesha, por sepse mënyra si ai e ndërtoi atë akuzë ishte tipike për kulturën e baltosjes politike që e ka helmuar për vite debatin publik në Kosovë. Unë iu përgjigja publikisht3. Reagimi im ishte i ashpër. Ishte një kundërpërgjigje e zemëruar ndaj një sulmi që, në thelb, synonte të më paraqiste si pjesë të një veprimtarie anti-Kosovë vetëm pse unë kam shkruar kundër instrumentalizimit të UÇK-së nga individë me interesa të tjera.

Në atë reagim, unë e akuzova Kajtazin se po i përdorte pikërisht ato metoda që ai pretendonte se po i denonconte. I thashë se etiketimet e tij si “agjent i huaj” dhe “hibrid” nuk ishin analizë, por zbatim i një doktrine të njohur të luftës psikologjike, ku agresori i projekton mbi kundërshtarin mëkatet e veta. Kuptimi i përgjigjes sime ishte i thjeshtë. Kur një njeri nuk sjell prova, por etiketa, ai nuk po kërkon ta sqarojë publikun. Ai po përpiqet ta trembë atë.

Unë bëra fotografi të postimit të tij dhe të reagimit tim, dhe i shpërndava që lexuesit e mi ta shihnin vetë përballjen. Kjo është e rëndësishme, sepse më vonë, gati tri javë pas debatit fillestar, komentet e mia nën postimin e tij dukeshin të fshira. Ato nuk ishin më aty. Ky detaj mund të duket teknik, por nuk është i parëndësishëm. Në debatet publike, fshirja e gjurmëve është shpesh një mënyrë për ta zbutur ose rishkruar pas ngjarjes peshën e asaj që është thënë.

Kajtazi nuk u mjaftua me postimin e 1 prillit. Ai hyri drejtpërdrejt në debat me mua4. Në komentet që pasuan, ai më akuzoi sërish se po “shisja narrativën për UÇK-në terroriste” dhe se po i shërbeja Serbisë. Këto nuk ishin thjesht fyerje politike. Ato ishin përpjekje të përsëritura për të më paraqitur, para publikut, si një zgjatim të armikut. Në kontekstin kosovar, kjo lloj gjuhe nuk është neutrale. Ajo e ngarkon individin me një damkë publike që ka për synim ta e prek jo vetëm reputacionin, por edhe sigurinë e tij.

Unë iu përgjigja duke e sfiduar me pyetje konkrete. E pyeta nëse ishte e vërtetë, sipas burimeve tona brenda KFOR-it, se Sinan Zhegra kishte marrë pension pleqërie nga Serbia deri në vdekje. Më tej, e pyeta nëse edhe vetë Kajtazi vazhdonte të merrte para nga fondet pensionale të Serbisë. Këto ishin pyetje të drejtpërdrejta. Ato nuk ishin vendime gjyqësore, as pretendime të shpallura si fakte të mbyllura, por pyetje publike që kërkonin përgjigje publike. Unë i thashë se do t’i dërgoja pyetje të drejtpërdrejta dhe se publiku kishte të drejtë të dinte kush ishte ai, përtej maskës patriotike.

Përgjigjet e tij nuk sollën qartësi. Në vend të tyre, ai i përsëriti akuzat ndaj meje dhe u zhvendos në terren tjetër, te “listat”, te “spiunët”, te insinuatat. Një herë tha se nuk kishte informacion për çështjen e pensionit të Sinanit, por se kishte “një listë” të tij për spiunët e Gjilanit dhe Livoçit të Poshtëm. Më vonë, kur e shtyva sërish drejt pyetjes fillestare, ai kaloi nga mosdija te një pranim i tërthortë. Shkroi, në thelb, se “për hatrin tim” po e pranonte se Sinani paska marrë pensionin e Serbisë. Ky ndryshim është i rëndësishëm. Ai nuk e sqaroi çështjen. Por e zbuloi lëvizjen e brendshme të debatit, nga mohimi, te shmangia, te pranimi i pjesshëm.

Për mua, kuptimi i kësaj ishte më i rëndë sesa vetë toni i përplasjes. Kur një figurë publike kalon nga “nuk kam informacion” te “po, le ta pranojmë”, ai nuk po e forcon besueshmërinë e vet. Ai po e zbulon se akuzat e tij ndaj tjetrit janë shumë më të lehta për t’u artikuluar sesa përgjigjet për veten e tij.

Për mua, kuptimi i kësaj ishte më i rëndë sesa vetë toni i përplasjes. Kur një figurë publike kalon nga “nuk kam informacion” te “po, le ta pranojmë”, ai nuk po e forcon besueshmërinë e vet. Ai po e zbulon se akuzat e tij ndaj tjetrit janë shumë më të lehta për t’u artikuluar sesa përgjigjet për veten e tij.

Por ka edhe një shtresë tjetër, më të thellë, që e bën këtë moment edhe më domethënës. Sipas informacioneve që redaksia jonë në Londër ka marrë nga burime ndërkombëtare, detaje si pensioni i Sinan Zhegrës nga Serbia nuk kanë qenë njohuri publike. Ato kanë qarkulluar vetëm brenda qarqeve të mbyllura të shërbimeve dhe rrjeteve të lidhura me to. Në këtë kuptim, fakti që Kajtazi hyri në një territor kaq specifik, edhe në mënyrë të tërthortë, ngre një pyetje që nuk mund të shmanget. Sepse jashtë atij rrethi të ngushtë, shumë pak njerëz do të kishin pasur qasje në një informacion të tillë.

Ai mund të mos ketë qenë i vetëdijshëm për peshën e asaj që po e pranonte në mënyrë të pjesshme. Por në atë moment, pa e thënë drejtpërdrejt, ai konfirmoi diçka tjetër, një afërsi, një besueshmëri dhe një lidhje që, sipas të dhënave që ne i kemi analizuar, përputhet me vlerësimin se ai ka qenë një njeri i besuar në rrethin e Sinan Zhegrës. Dhe kjo, në vetvete, është më shumë sesa një përgjigje. Është një dritare që hapet mbi një marrëdhënie që deri atëherë ishte mohuar.

Debati u zgjerua edhe te lexues të tjerë. Disa prej tyre e kundërshtuan Kajtazin dhe e pyetën se ku i kishte faktet për akuzat ndaj meje. Ai u përgjigj se ato ishin “publike”. Por, sa herë kërkoheshin burime, dokumente, metodë verifikimi, ai nuk jepte asgjë të verifikueshme. Unë i kërkova hapur, kush, çfarë, ku, kur, cili ishte burimi, cila ishte metoda, ku ishin dëshmitë. Ai nuk i solli.

Në atë boshllëk të provës, doli në pah një model i njohur. Akuza të mëdha. Fjalor i ngarkuar emocionalisht. Referenca patriotike. Përdorim i traumës historike. Dhe mungesë totale e dokumentimit. Kjo është arsyeja pse unë nuk e shoh këtë si një grindje të zakonshme në rrjete sociale. E shoh si një ilustrim të mënyrës se si diskreditimi funksionon në mjedise të brishta demokratike. Fillimisht krijohet mjegull. Pastaj viktima paraqitet si armik. Më pas publikut i kërkohet të zgjedhë jo mes faktit dhe gënjeshtrës, por mes identiteteve të ngarkuara emocionalisht.

Një tjetër element i rëndësishëm në këtë histori erdhi nga komente të lexuesve të mi. Reshat Sahitaj, për shembull, ndërhyri duke e kritikuar ashpër Kajtazin dhe duke ngritur pretendime të vjetra për mjedisin ku ai kishte vepruar në vitet 1990. Unë iu përgjigja Sahitajt duke e vendosur reagimin tim në një kornizë më të gjerë, se prej rreth gjashtë muajsh ne në redaksinë tonë ishim të angazhuar në një proces të kujdesshëm hulumtimi lidhur me një temë tjetër, por që aktiviteti i Kajtazit na kishte rënë në sy dhe se disa gjetje të deritanishme lidhur me të përputheshin me ato që na kishin thënë edhe burime të tjera publike.

Kjo ka rëndësi, sepse shpesh sulmet publike ndaj gazetarit përshkruhen sikur ai të ketë reaguar në mënyrë impulsive, personale, kapriçioze. Nuk ishte kështu. Ajo që ndodhi më 1 dhe 2 prill 2026 ishte vetëm shpërthimi i dukshëm i një tensioni më të gjatë, që lidhej me një punë hulumtuese të vazhdueshme dhe me një model të përsëritur ndërhyrjesh publike nga Kajtazi.

Më 6 prill 2026, ngjarja mori një kthesë të re. Atë ditë unë reagova ndaj një postimi të Besian Mustafës, deputet i Lidhjes Demokratike të Kosovës. Reagimi im ndaj tij ishte sërish i ashpër5. E akuzova për ikje nga debati, për tallje në vend të ballafaqimit dhe për mungesë serioziteti përballë çështjeve që, sipas meje, lidhen me dëmet institucionale ndaj shtetit. Mustafa, nga ana e tij, mu përgjigj6 me një batutë përçmuese, duke thënë se unë i paskam “thurrë ca vargje” dhe duke ironizuar reagimin tim.

Por pikërisht nën atë postim të Mustafës, Fadil Kajtazi hyri sërish në debat. Dhe aty, përplasja kaloi nga shpifja politike në gjuhë që unë dhe redaksia ime e konsideruam si kërcënim të drejtpërdrejtë. Në komentet e tij7, Kajtazi kërkonte që unë të sillja dokumente në Prokurori dhe përdorte një gjuhë të ulët, degraduese dhe kërcënuese ndaj meje. Nuk ka nevojë të ripërsëritet e plotë për ta kuptuar përmbajtjen e saj. Mjafton të thuhet se ishte gjuhë e ngarkuar me nënkuptime të qarta dhune fizike dhe poshtërimi

Interesant në këtë pikë është një detaj që nuk lidhet me tonin, por me përmbajtjen faktike. Në dokumentet që redaksia jonë në Londër i ka parë dhe verifikuar, të cilat paraqiten si regjistra të inteligjencës së misionit të NATO-s (KFOR) në Kosovë, përmendet se sipas dëshmisë së Sinan Zhegrës, Fadil Kajtazi ka operuar në lidhje me SDB-në, (Shërbimin e Sigurimit Shtetëror të ish-Jugosllavisë), një aparat i njohur për operacione të kundërzbulimit, spiunazhit dhe kontrollit politik gjatë regjimit të Millosheviqit. Ajo që e bën këtë edhe më domethënëse është fakti se unë nuk e kam përmendur në asnjë moment publikisht këtë element në komentet apo reagimet e mia ndaj Kajtazit. Ishte vetë ai që, në këtë përgjigje (që e shihni më poshtë), e solli në diskurs termin SDB, pa u nxitur nga unë. Në një debat ku shumëçka hidhet si akuzë pa bazë, ky është një nga ato raste kur një detaj del në sipërfaqe jo nga pyetja, por nga vetë përgjigjja.

Kuptimi i këtij kalimi është thelbësor. Deri në atë pikë, ai po përpiqej të më paraqiste si armik politik. Më 6 prill, toni u shndërrua në kanosje (lexo reagimin e tij në foton më lart). Dhe kjo, në një shoqëri ku kujtesa e kërcënimeve ndaj gazetarëve dhe kritikëve publikë është ende e gjallë, nuk është detaj retorik. Është vijë ndarëse.

Unë iu përgjigja duke e bërë të qartë se një gjuhë e tillë nuk është burrëri, nuk është debat, nuk është polemikë. Është materie për organet e rendit. Iu referova publikisht Kodit Penal të Kosovës, duke përmendur nenet që lidhen me kanosjen dhe me nxitjen e përçarjes e urrejtjes. I thashë se gjuha e tij nuk më frikësonte, por se po dokumentohej. Sepse, në fund, gazetaria jo vetëm shkruan, por edhe arkivon.

Kajtazi vazhdoi. E përsëriti kërkesën për dokumente. E përsëriti gjuhën e dhunës. Madje në një moment u përpoq ta jepte një verzion të ri për raportin e tij me Sinan Zhegrën. Sipas tij, në kohën kur Zhegra kishte qenë oficer i SDB-së, ai vetë kishte qenë i ri dhe nuk kishte pasur mundësi të ishte informator i tij. Më tej, ai pretendoi se kur ishte rritur dhe ishte bërë oficer i Shërbimit Informativ të Republikës së Kosovës, Zhegrën dhe të tjerë “i kishin rekrutuar të punonin për ne” siç shkroi ai. Po në atë koment, ai shkoi edhe më tej, duke e futur në sulm edhe babanë tim, për të cilin tha se i kishin treguar se kishte qenë spiun i UDB-së.

Ky është një moment që nuk duhet humbur në shpejtësinë e leximit. Sepse aty del e zhveshur e gjithë logjika e sulmit. Kur nuk mjafton etiketa ndaj gazetarit, sulmi zgjerohet te familja. Kur nuk mjafton teoria e përgjithshme, hidhet baltë mbi babanë. Kur nuk mjafton ideja e tradhtisë publike, sajohet trashëgimia e tradhtisë private. Kjo nuk është analizë. Kjo është kulturë e njollosjes.

Pas këtyre kërcënimeve, më 8 prill 2026, unë udhëzova këshilltaren tonë ligjore, Ezra Leibowitz, që t’i dërgonte Prokurorisë Speciale të Kosovës një njoftim formal. Në atë letër, ajo shkruante në cilësinë e përfaqësueses ligjore të redaksisë The . Letra kërkonte ndërhyrje të menjëhershme në lidhje me kërcënime të qarta fizike, frikësim dhe ngacmim të vazhdueshëm të drejtuar kundër meje, si kryeredaktor dhe themelues i redaksisë sonë.

Aty theksohej se gjuha e përdorur nga Kajtazi nuk ishte më thjesht shpifëse, por kishte kaluar pragun e sjelljes penale sipas ligjeve të Republikës së Kosovës. Letra citonte dy nga shprehjet publike më të rënda të përdorura prej tij dhe shpjegonte se, në kontekst, ato përbënin kërcënim të drejtpërdrejtë me dhunë fizike dhe poshtërim, me qëllim frikësimin dhe heshtjen e gazetarit. Më tej, letra përmendte nenin 181 për kanosjen, nenin 141 për nxitjen e urrejtjes dhe dispozita të tjera relevante për ngacmimin, frikësimin dhe pengimin e veprimtarisë së ligjshme profesionale.

Kjo letër nuk ishte vetëm akt procedural. Ishte edhe një vijë ndarëse morale. Sepse kur gazetari që kërcënohet dokumenton, ruan provat dhe i drejtohet ligjit, ai po e bën atë që shteti pretendon se duhet bërë. Ai po ia lë institucioneve atë që u takon institucioneve. Ne, si redaksi, nuk jemi prokurori. Nuk jemi polici. Nuk jemi gjykatë. Detyra jonë është të hulumtojmë, të verifikojmë, të publikojmë dhe, kur kërcënimi kalon kufirin penal, t’i njoftojmë organet kompetente.

Në atë njoftim theksohej gjithashtu se ne po e informonim edhe Ambasadën Britanike në Prishtinë, Kryetarin e Komisionit për Punë të Jashtme të Parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar, Union Kombëtar të Gazetarëve në Britani dhe përfaqësues të trupit diplomatik të QUINT-it. Kjo tregon se çështja nuk shihej vetëm si problem personal, por si një çështje që prek lirinë e shprehjes, lirinë e shtypit dhe sigurinë e gazetarëve.

Përgjigjja nga Prokuroria nuk erdhi. Të paktën jo deri në momentin kur po shkruaj këtë rrëfim. Heshtja e saj është një fakt po aq i rëndësishëm sa kërcënimi vetë. Jo sepse heshtja provon qëllim, por sepse në shoqëri të brishta, mungesa e reagimit institucional shpesh krijon përshtypjen e paprekshmërisë për ata që sulmojnë.

Në të njëjtën linjë, unë kërkova që hulumtuesi ynë t’i njoftonte edhe Asociacionit të Gazetarëve të Kosovës. Në emër të , botues i The dhe , ai u dërgoi një letër ku përshkruhej situata, citohej përmbajtja kërcënuese e komenteve publike të Kajtazit dhe kërkohej që asociacioni të dilte me një reagim publik, t’i dënonte kërcënimet, t’u bënte thirrje autoriteteve për hetim të menjëhershëm dhe të riafirmonte rëndësinë e mbrojtjes së gazetarëve nga dhuna dhe frikësimi.

As prej tyre nuk pati reagim. Asnjë përgjigje. Asnjë deklaratë. Asnjë shenjë publike solidariteti. Asgjë.

Kjo heshtje e dytë, ajo e organizatës që pretendon se mbron lirinë e shtypit, për mua është ndoshta po aq domethënëse sa vetë kërcënimi. Sepse kërcënimi i një individi është problem serioz, por i pritshëm në një klimë të helmuar. Heshtja e atyre që kanë mandat moral për ta dënuar, e zgjat jetën e atij kërcënimi. Ajo i jep atij hapësirë. Ajo i thotë publikut se disa gazetarë janë të denjë për mbrojtje, e disa të tjerë mund të lihen në heshtje.

Kjo histori, pra, nuk është vetëm historia e një grindjeje mes meje dhe Fadil Kajtazit. Nuk është as vetëm historia e një serie komentesh në Facebook. Është historia e një mekanizmi më të gjerë. Fillon me etiketim. Vazhdon me shpifje. Zgjerohet me sulm familjar. Kalon në kërcënim. Dhe teston institucionet përmes heshtjes së tyre.

Datat e kësaj historie janë të qarta. Më 1 prill 2026, Kajtazi publikoi postimin ku më renditi mes emrave që, sipas tij, po legjitimonin një strategji përmbytëse kundër Kosovës. Më 2 prill, sipas rrjedhës së debatit, përplasja në komente mori formën e një polemike të drejtpërdrejtë mes nesh, ku ai i përsëriti akuzat e tij dhe unë i kërkova prova e përgjigje. Më 6 prill, nën postimin e Besian Mustafës, gjuha e tij kaloi në kërcënim të drejtpërdrejtë. Më 8 prill, përmes avokatit tonë, ne e njoftuam Prokurorinë Speciale të Kosovës. Më pas, përmes hulumtuesit tonë, e njoftuam Asociacionin e Gazetarëve të Kosovës. Dhe deri në kohën kur po e shkruaj këtë, përgjigjja institucionale është zero.

Po aq të qarta janë edhe citimet që e mbajnë këtë histori në këmbë.

Kajtazi më quajti “hibrid”, më akuzoi se po i shërbeja Serbisë dhe se po “shisja narrativë kundër UÇK-së”.

Më pas, në momentin e përshkallëzimit, përdori një gjuhë të rëndë kërcënuese që në vetvete, për nga kuptimi dhe konteksti, nuk le vend për keqkuptim. Dhe më tej, kur u përball me pyetje për figurën e Sinan Zhegrës, ai lëvizi nga mohimi në pranim të tërthortë, më pas në justifikim dhe më në fund në kundërsulm familjar.

Edhe kuptimi i përgjigjeve të mia është i qartë. Unë nuk kam pretenduar se debati publik e zëvendëson drejtësinë. Përkundrazi. Unë kam insistuar se përgjegjësia ime si gazetar është të pyes, të verifikoj dhe t’i mbroj burimet. Kur ai kërkoi që unë t’i dorëzoja dokumentet me dëshirë Prokurorisë, unë iu përgjigja me një parim themelor të gazetarisë hulumtuese, se burimet dhe dëshmitë nuk i dorëzohen individëve nën kërcënim, por institucioneve përmes rrugëve ligjore. Kjo nuk është shmangie. Kjo është vetë ndarja që e mban gjallë rendin demokratik. Gazetaria ekspozon. Prokuroria heton. Gjykata vendos.

Për mua, ajo që ka ndodhur këtu flet për tri kriza njëherësh.

Së pari, krizën e debatit publik, ku akuza pa prova përdoret si zëvendësim për argumentin.

Së dyti, krizën e kulturës politike, ku emri i luftës dhe gjaku i dëshmorëve përdoren si mburojë për ta heshtur pyetjen.

Dhe së treti, krizën institucionale, ku kërcënimi ndaj gazetarit nuk prodhon as urgjencë, as reagim, as solidaritet të dukshëm.

Unë po e shkruaj këtë jo si njeri i ftohtë pas një tavoline sterile, por si gazetar që e ka parë nga afër mënyrën se si propaganda dhe frikësimi ecin gjithnjë krah për krah. E para e krijon armikun imagjinar. E dyta e godet atë. E para ia heq njeriut të drejtën për t’u dëgjuar. E dyta përpiqet t’ia heqë guximin për të folur. Dhe kur të dyja shoqërohen me heshtje institucionale, mesazhi që i jepet shoqërisë është i rrezikshëm, se kush bërtet më fort, kush fyen më rëndë dhe kush kërcënon më egër, mund ta shtyjë të vërtetën në qoshe.

Por unë nuk besoj se e vërteta rrëzohet kaq lehtë. Jo sepse është gjithmonë e fortë, por sepse ajo kërkon dëshmitarë. Dhe kjo është ajo që ne vazhdojmë ta bëjmë në redaksi. Të dëshmojmë. Të ruajmë. Të krahasojmë. Të pyesim. Të shkruajmë.

Sepse në fund, ajo që ndodhi mes 1 dhe 8 prillit 2026 nuk ishte thjesht një zënkë digjitale. Ishte një pamje e përqendruar e një kulture të tërë politike që ende nuk është çliruar nga zakoni i vjetër për ta zëvendësuar provën me sharje, pyetjen me tradhti dhe përgjegjësinë me kërcënim. Dhe kur institucionet heshtin para kësaj, heshtja nuk është më neutralitet. Heshtja bëhet pjesë e problemit.

MODELI SLLAV I DISKREDITIMIT

Kjo ekspozitë e dhunës verbale dhe e degradimit moral nuk është thjesht një dështim i mirësjelljes qytetare nga ana e Fadil Kajtazit, por është manifestimi i fundit i një sistemi që po shembet nën peshën e të vërtetave të veta të pashpirt. Fakti që Besian Mustafa, një deputet i Republikës që paguhet për ta mbrojtur rendin ligjor dhe dinjitetin njerëzor, i lexoi këto kërcënime makabre për gjymtim fizik dhe poshtërim seksual në murin e tij dhe zgjodhi të mos thoshte asnjë fjalë, është dëshmia më dërrmuese e asaj që Kadareja do ta quante ngrirja e institucionit. Kur një përfaqësues i popullit lejon që hapësira e tij publike të shndërrohet në një arenë ku bëhet thirrje për dhunë kundër një gazetari, ai nuk është më një vëzhgues neutral, por bëhet një vëzhgues i ftohtë i një krimi në proces, një lloj bashkëfajtori në heshtje që përmes mosveprimit i jep legjitimitet kanosjes. Kjo heshtje nuk është harresë, ajo është një akt politik që sinjalizon se në Kosovën e sotme mbrojtja e lirisë është selektive dhe se disa të vërteta janë shumë të rrezikshme për t’u mbrojtur nga komoditeti i një mandati parlamentar.

Analiza e diskursit të Fadil Kajtazit zbulon një përputhje kirurgjikale me doktrinat ruse dhe serbe të operacioneve përmbysëse (subversive), konkretisht me metodologjinë e Maskirovkas8 ruse dhe operacionet e ndikimit të SDB-së serbe. Sjellja e tij e ndjek pikë për pikë manualin e operacioneve psikologjike ku agresori e akuzon viktimën për pikërisht ato mëkate që ai vetë po i kryen, siç është etiketimi i një hulumtuesi të ndikimit rus si agjent. Kalimi i menjëhershëm nga debati mbi faktet te karaktervrasja përmes sulmeve mbi origjinën, gjakun dhe familjen, është një teknikë klasike e KGB-së për ta asgjësuar kredibilitetin e burimit kur informacioni nuk mund të përgënjeshtrohet. Të operosh me këtë saktësi metodologjike kërkon më shumë se thjesht mllef, sepse kërkon trajnim specifik në teknikat e inteligjencës dhe kundërzbulimit për ta ekzekutuar këtë strategji të kontrollit reflektiv ku kundërshtari nxitet të bëjë lëvizje që i shërbejnë narratives së sulmuesit. Gjurma e kësaj strategjie të çon drejt e në arkivat e errëta të shërbimeve sllave ku mbrojtja e vërtetë nuk bëhet me fakte, por me prodhimin e mjegullës dhe frikës.

Në këtë dritë dëshmitë e Sinan Zhegrës të regjistruara nga KFOR-i nuk duken më si thjesht dokumente arkivore, por si çelësi i vetëm që e shpjegon egërsinë e Kajtazit ndaj një gazetari që i ka ekspozuar pa pushim operacionet ruse dhe serbe në Ballkan. Konsistenca me të cilën ai sulmon tregon se ai nuk po e mbron UÇK-në apo LDK-në, por po e mbron veten dhe rrjetin e tij nga dekonspirimi përfundimtar. Kur mbrojtësi i vetëshpallur i shtetit përdor të njëjtat armë degraduese si agresori i shtetit, historia pushon së qeni një debat dhe kthehet në një tragjedi të identiteteve të dyfishta ku targetimi i gazetarit është reagimi imunitar i një strukture paralele që e ndjen se drita e hulumtimit po i afrohet bunkerit të fundit të dezinformimit. Kajtazi me sjelljen e tij po tregon se përfshirja e tij me ato strategji që synojnë asgjësimin e zërave kritikë tregon një histori shumë më të thellë dhe më të errët sesa thjesht një polemikë në rrjete sociale, ajo tregon se tradhtia ndaj interesit kombëtar shpesh fshihet pas varrmihësit më të zhurmshëm të patriotizmit të rremë.

2

Postimi i Fadil Kajtazit në Facebook, 1 Prill, 2026.

3

Përgjigja ime në Facebook, ndaj postimit të Fadil Kajtazit, më 2 Prill, 2026.

5

Reagimi im ndaj Besian Mustafës së LDK-së në Facebook, 6 Prill, 2026.

6

Përgjigja e Besian Mustafës në Facebook, më 6 Prill, 2026. Unë i reagova përgjigjes së tij në postimin e tij në Facebook.

7

Komentet e Fadil Kajtazit në postimin e Besian Mustafës në Facebook, 6 Prill, 2026.

Në diskutimin tonë të fundit1 në , ne u përpoqëm ta kuptojmë këtë moment me dy zëra që e njohin realitetin nga brenda. Një analist politik nga Hungaria dhe gazetarja nga Kievi, , na dhanë një tablo që është më pak e qartë sesa mund të duket në sipërfaqe.

“Ndryshimi është strategjik, por jo një shkëputje totale ideologjike”, u tha gjatë bisedës.

Kjo fjali përmbledh thelbin e dilemës hungareze. Një sistem i ndërtuar për 16 vite nuk zhbëhet me një votim. Institucionet, media, ekonomia, lidhjet ndërkombëtare, të gjitha mbajnë ende gjurmët e një orientimi që e afroi Budapestin me Rusinë dhe e distancoi atë nga Bashkimi Evropian dhe NATO.

Për Ukrainën, ndryshimi është i mirëpritur, por jo i mjaftueshëm.

“Ne jemi lodhur nga qëndrimet e Orbanit”, u shpreh Olena. “Ai shpesh punonte kundër nesh në Evropë”. Megjithatë, ajo shtoi me kujdes se lideri i ri nuk duhet parë si një zgjidhje automatike. “Ai vjen nga i njëjti sistem”, u theksua në diskutim, duke nënvizuar një pasiguri që shtrihet përtej kufijve të Hungarisë.

Kjo pasiguri është edhe më e thellë kur bëhet fjalë për energjinë. Hungaria mbetet e lidhur fort me gazin dhe naftën ruse.

“Do të duhet kohë e gjatë për t’u shkëputur”, i tregoi të mërkurën mbrëma analisti hungarez . Kjo nuk është thjesht çështje ekonomike, por strategjike. “Një vend që varet nga energjia e Moskës, mbetet i ekspozuar ndaj ndikimit të saj”.

Por nëse kjo histori do të ishte vetëm për Hungarinë, do të kishte më pak rëndësi për ne. Problemi është se kjo histori kalon përmes Ballkanit.

Kosova ndodhet në një vijë të hollë ku përplasen interesat e mëdha. Serbia, e cila kishte nënshkruar një marrëveshje të qartë të politikës së jashtme me Rusinë në shtator të vitit 2022, mbetet një kanal i hapur për ndikimin rus në rajon. Ngjarjet në veri të Kosovës në vitin 2023, të cilat pasuan modelin e njohur të operacioneve hibride ruse në Ukrainën e vitit 2014, nuk mund të kuptohen jashtë këtij konteksti.

Në këtë kuadër, roli i Hungarisë nën Orbanin ka qenë i paqartë dhe shpesh problematik. Si anëtare e NATO, me trupa në misionin paqeruajtës në Kosovë, por njëkohësisht e afërt me Moskën dhe Beogradin, ajo ka përfaqësuar një kontradiktë të rrezikshme.

“Ka pasur një rrjet interesash që lidhnin Moskën, Budapestin dhe Serbinë”, tha Peter Dosa gjatë bisedës, një vlerësim që kërkon vëmendje serioze.

Për Kosovën, pyetja është e drejtpërdrejtë.

A do të ndryshojë kjo, dhe nëse po, çfarë?

Nëse Hungaria lëviz drejt një pozicioni më të qartë pro-evropian, kjo mund ta forcojë kohezionin e brendshëm të BE-së dhe t’i zvogëlojë hapësirat për bllokime politike që kanë penguar vendime të rëndësishme, përfshirë ato që lidhen me sigurinë dhe zgjerimin. Por nëse ndryshimi mbetet i pjesshëm, atëherë rajoni vazhdon të mbetet i ekspozuar.

Nga perspektiva ukrainase, një mesazh ishte i qartë dhe i fortë.

“Vetëm ushtarët e vetë shtetit mund ta mbrojnë vendin e tyre realisht”, tha Olena.

Ky nuk është vetëm një reflektim mbi luftën në Ukrainë, por një paralajmërim për të gjithë rajonin.

Kosova nuk mund të mbështetet vetëm në arkitektura ndërkombëtare që në momente kritike mund të jenë të paqarta në vendimmarrje. Përvoja e dekadave të fundit në Ballkan, nga masakrat e Srebrenicës tek përpjekjet gjenocidale të Serbisë në Kosovë dhe deri tek zhvillimet më të fundit në veri të vendit, e kanë treguar këtë me qartësi të dhimbshme.

Në fund, ndryshimi në Hungari është një zhvillim që duhet ndjekur me kujdes, jo me iluzione. Ai hap një dritare mundësie për Evropën që t’i rregullojë një nga dobësitë e saj të brendshme. Por për Kosovën, kjo mbetet një histori që duhet parë përmes një këndi më të ftohtë.

Sepse në këtë rajon, historia nuk ndryshon me deklarata. Ajo ndryshon vetëm kur balanca e fuqisë dhe interesave ndryshon në mënyrë të dukshme dhe të qëndrueshme.

Në këtë lojë të rrezikshme ku fati i Kosovës varet në një fill të hollë, ndryshimi në Hungari nuk mund të lexohet si një triumf i lirisë për ne, për sa kohë që paraliza vjen nga brenda vetë shtëpisë sonë. Është hipokrizi e kulluar të presësh që Budapesti të zgjohet nga gjumi i interesave ruse, ndërkohë që në Prishtinë, një kastë politike e kalbur zgjedh sabotimin e mbrojtjes kombëtare për hir të karriges.

Bllokimi i Fondit të Sigurisë nga LDK-së dhe PDK-së, vetëm 82 ditë pas gjakut të derdhur në Bajë të veriut të vendit, nuk është procedurë ligjore, është një thikë pas shpine për shtetin në çastin e tij më kritik. Ndërsa Serbia armatoset dhe Hungaria bën akrobaci gjeopolitike, sabotatorët tanë të brendshëm, ata që dje vodhën lirinë dhe sot ngrijnë armatimin e ushtrisë, janë aleatët më efektivë të Beogradit. Historia do t'i mbajë mend jo si opozitë, por si arkitektë të dobësisë sonë, që në vend të pushkës për ushtarin, zgjodhën prangat ligjore për shtetin, duke e lënë Kosovën të ekspozuar para çdo ujku që ulërin matanë kufirit.

Gunpowder Chronicles

Hungary After Orban: What Comes Next for Europe?

In this live discussion for Gunpowder Chronicles and our Eastern Front coverage, I examined Hungary’s political transition after the defeat of Viktor Orban and asked what it may mean for Europe, Ukraine and the Western Balkans…

Listen now

12 hours ago · 19 likes · Vudi Xhymshiti, Péter Dósa, and Olena Solodovnikova

Departamenti i hulumtimeve tek , ka ndërtuar reputacionin e saj mbi publikimin e gjetjeve hulumtuese që zbulojnë korrupsionin, strukturat e fshehta të pushtetit dhe operacionet e ndikimit të padukshëm. Duke u mbështetur në kërkime të bazuara në dokumente, raportim në terren dhe hetim bashkëpunues, redaksia jonë ka vënë në cak aktorët politikë, rrjete e organizuara kriminale që ndonjëhere vishen me mantelin e gazetarisë dhe kemi vëzhguar e ekspozuar edhe ndërhyrje të mbështetura nga shtete që kanë interesim ta kërcënojnë integritetin e institucioneve demokratike dhe sundimin e ligjit. Krijimi i THE PROFILER përfaqëson një evolucion strategjik të kësaj pune në një revistë digjitale të pavarur, e projektuar për të operuar me thellësi, saktësi dhe një shtrirje më të gjerë analitike.

Në thelb të saj, THE PROFILER synon të ofrojë raportim rigoroz, të udhëhequr nga inteligjenca, që shkon përtej gazetarisë konvencionale. Ajo e ndërthur inteligjencën me burime të hapura dhe inteligjencën njerëzore me metodat tradicionale investigative, duke synuar t’i hartëzojë rrjetet dhe marrëdhëniet që qëndrojnë në themel të pushtetit politik dhe ekonomik nëpër rajone me interes strategjik.

“Kjo ka të bëjë me çuarjen përpara të punës që kemi bërë deri tani, drejt një analize më të strukturuar të inteligjencës”, tha , redaktor politik në . “Ne nuk raportojmë vetëm ngjarje, ne analizojmë sisteme, ndjekim fijet e ndikimit dhe e zbulojmë mënyrën se si funksionon pushteti pas dyerve të mbyllura”.

Publikimi do të shërbejë si platforma e ardhshme kryesore investigative e organizatës, duke u përqendruar në profile të plota të individëve, entiteteve dhe rrjeteve me interes publik. Raportimi i saj do të mbështetet nga partneritete me gazetarë, studiues dhe burime në terren në të gjithë Evropën dhe në rajone të tjera, duke mundësuar qasje në njohuri lokale dhe rrjedha informacioni parësor që shpesh mbeten të paarritshme për redaksitë tradicionale.

THE PROFILER bashkon gjithashtu një grup të vogël, por në rritje, kontribuesish të rinj, përfshirë gjashtë studentë nga lokacione të ndryshme si në Nju Jork, Berlin, Washington dhe Londër, të cilët tashmë janë pjesë e projektit. Duke punuar krah për krah me redaktorë dhe hulumtues me përvojë, ata kontribuojnë në kërkime, analizë të të dhënave dhe mbledhje të informacioneve nga burime të hapura, duke formuar një brez të ri të angazhuar në gazetarinë investigative dhe analizën e informacioneve.

, themelues dhe kryeredaktor, e përshkroi THE PROFILER si një vazhdim të natyrshëm të misionit të organizatës për t’i ndriçuar dinamikat e padukshme që i formësojnë zhvillimet globale dhe rajonale.

“Për vite me radhë i kemi hulumtuar pasojat e dukshme të konflikteve politike dhe të armatosura, korrupsionit dhe ndërhyrjes”, tha ai. “THE PROFILER na lejon të shikojmë arkitekturën pas këtyre realiteteve, lidhjet financiare, aleancat strategjike, operacionet e fshehta. Bëhet fjalë për diçka që do të na ndihmoj ta kuptojmë jo vetëm çfarë ndodh, por pse ndodh dhe kush përfiton”.

Ai shtoi se revista do të funksionojë brenda një kornize të rreptë integriteti editorial, përputhshmërie ligjore dhe mbrojtje të burimeve, duke reflektuar standardet që e kanë përcaktuar deri më tani redaksitë tona të hulumtimeve.

“Ne po e ndërtojmë një platformë që e trajton informacionin me seriozitetin që ai kërkon”, tha Xhymshiti. “Përgjegjësia jonë nuk është vetëm të zbulojmë, por të verifikojmë, të kontekstualizojmë dhe t’i paraqesim gjetjet në një mënyrë që e informon publikun pa e shtrembëruar të vërtetën”.

THE PROFILER do të publikojë një seri raportesh të thelluara investigative, secila e përqendruar në zbulimin e rrjeteve komplekse të ndikimit që formësojnë vendimmarrjen politike, dinamikat e sigurisë dhe pushtetin ekonomik. Duke integruar metodologjitë e inteligjencës me analizën gazetareske, publikimi synon t’u ofrojë lexuesve një pamje më të qartë të forcave që veprojnë përtej dukshmërisë publike.

Ndërsa peizazhi mediatik vazhdon të ndryshojë, kjo nisje pasqyron një zhvendosje më të gjerë drejt gazetarisë investigative të specializuar, me cilësi të lartë, që i jep përparësi thellësisë mbi shpejtësinë. Për , kjo përfaqëson njëkohësisht një vazhdim dhe një zgjerim të misionit të saj themelor, për ta mbajtur pushtetin përgjegjës dhe për të nxjerrë në dritë strukturat që e mbajnë atë.

Ndërsa fokusi ynë parësor mbetet ndërtimi i një rrjeti investigativ të thelluar përmes mbledhjes rigoroze të të dhënave në terren, duke synuar veçanërisht ato entitete që i shfrytëzojnë pasuritë e tyre të mëdha dhe rrjete të errëta për ta minuar demokracinë, sigurinë dhe sundimin e ligjit, ne e kuptojmë se këto të vërteta kërkojnë një platformë globale. Për këtë arsye, një pjesë e konsiderueshme e këtyre gjetjeve do të ndahet me partnerët tanë mediatikë të besuar në Mbretërinë e Bashkuar, Shtetet e Bashkuara dhe në Evropë, institucione që e bazojnë strategjinë e tyre editoriale në mbrojtjen e rendit ndërkombëtar dhe lirive njerëzore.

THE PROFILER, është prodhim i , dhe mbetet e hapur për projekte të porositura nga organizata që ndajnë këtë përputhje etike. Duke pasur parasysh ndjeshmërinë e thellë të kësaj pune dhe rreziqet që burojnë nga sfidimi i pushteteve të rrënjosura, të gjitha raportimet do të publikohen nën emrin e revistës. Identitetet e stafit nuk do të bëhen publike, një masë e domosdoshme për ta garantuar sigurinë e tyre, ndërsa vazhdojnë këtë shërbim jetik në interes të publikut. Në këtë mënyrë, ne mbetemi shërbëtorë të përulur të fakteve, të udhëhequr nga bindja se integriteti i dokumentimit është më i rëndësishëm se profili i individit.

THE PROFILER

An investigative intelligence magazine uncovering hidden networks, financial ties, and geopolitical threats through deep profiling and rigorous journalism.

By Vudi Xhymshiti

Gunpowder Chronicles

The Launch of THE PROFILER

THE PROFILER, a newly launched investigative intelligence magazine, has been established as an extension of the investigations desk at Gunpowder Chronicles, marking a significant expansion of the publication’s long form reporting mandate into a dedicated, intelligence led format…

Read more

a day ago · 3 likes

Ndërsa buzëqeshjet diplomatike shërbejnë si makijazh i lirë, prapaskena zien nga agjenda oligarkike dhe financime që synojnë ta kthejnë Republikën në një pronë private, të negociuar si plaçkë lufte jashtë kufijve të saj. Zgjedhjet e verës nuk janë thirrje për liri, por një kurth cinik, i llogaritur ftohtë për ta vjelë djersën dhe votën e mërgatës në shërbim të një kaste që refuzon të perëndojë.

Lexojeni deri në fund këtë raport ekskluziv për të zbuluar se si “ndryshimi” që e votuat me shpresë po flaket në koshin e mbeturinave të historisë nga një projekt mercenarësh politikë, besnikë të gardës së vjetër të korruptuar. Ky nuk është thjesht një rreshtim i ri, por një plan klandestin i orkestruar në një përpjekje për t’i asgjësuar reformat e gjashtë viteve të fundit dhe për ta mbjellë dyshimin mbi çdo përpjekje për shtetndërtim. Synimi është i qartë dhe i frikshëm: parandalimi i drejtësisë, bllokimi i konsolidimit të shtetit dhe rikthimi i epokës së plaçkitjes që e gjunjëzoi Kosovën. Përmes këtij restaurimi të heshtur, po përgatitet terreni që kthetrat e Serbisë të rinisin kontrollin mbi fatet tona, duke përdorur si mbulesë emrat që dikur premtonin liri. Ajo që po ekzekutohet sot është thika pas shpine ndaj çdo qytetari që besoi se epoka e hajdutërisë institucionale kishte mbaruar, ky është momenti kur maskat bien dhe tradhtia merr formë dokumentare.

Read more

Read more

Read more

Në qendër të shpjegimit të Gashit qëndronte një pohim i përsëritur disa herë, pothuajse si një tezë mbrojtëse themelore, se ekspozita nuk ishte një produkt i pavarur, por vazhdimësi e një projekti më të gjerë që përfshinte librin dhe një platformë digjitale në ndërtim. “Ekspozita është vazhdimi i projektit të librit”, tha ai, duke e përkufizuar këtë si një “trilogji”, ku libri shërben si bazë dokumentare, ekspozita si ndërhyrje publike dhe faqja e internetit si arkiv i hapur dhe i përditësueshëm. Në këtë kuptim, ekspozita nuk ishte menduar si produkt përfundimtar, por si një ndërmjetësim i përkohshëm i një pune më të gjatë dhe më komplekse.

Megjithatë, pikërisht kjo ndërmjetësi fizike, vendosja në shesh, ishte ajo që e transformoi materialin nga një objekt leximi në një objekt reagimi2. Gashi vetë e pranoi se reagimet fillestare, gjatë ditëve të para të ekspozimit, kishin qenë kryesisht pozitive, madje entuziaste. Ai foli për “dhjetëra e dhjetëra mesazhe” dhe për një pritje që, sipas tij, konfirmonte qëllimin edukativ dhe përkujtimor të projektit. Por kjo periudhë, në rrëfimin e tij, përfundon papritur me ndërhyrjen e një reagimi publik të një të mbijetuari të Masakrës së Dubravës3, që më pas mori jehonë nga media dhe aktorë politikë4.

Pika kyçe e debatit, siç u shpjegua në mënyrë të detajuar gjatë emisionit, ishte një fjali e vetme në panelin e Dubravës. Ajo fjali, e cila përmendte se “48 figurojnë persona të armatosur shqiptarë”, u interpretua si riprodhim i narrativës serbe. Gashi nuk e mohoi se ky formulim mund të kishte qenë më i qartë. Përkundrazi, ai tha se “ndoshta kisha me bo dy intervenime për me kufizu komplet mundësinë për keqinterpretim”. Por mbrojtja e tij nuk u ndërtua mbi mohimin e gabimit, por mbi kontekstin e plotë të tekstit.

Ai insistoi se fjalia nuk mund të lexohej e shkëputur nga pjesa tjetër e panelit, ku, sipas tij, përfshiheshin citime nga gazetarë ndërkombëtarë dhe dëshmi të drejtpërdrejta që e përshkruanin qartë vrasjen e të burgosurve të paarmatosur nga forcat serbe.

“Kur ti lexon krejt këtë, nuk ke asnjë mundësi me keqkuptu”, tha ai, duke sugjeruar se problemi nuk ishte vetëm tek formulimi, por tek mënyra e leximit.

Në këtë pikë, debati zhvendoset nga një çështje gjuhësore në një çështje metodologjike. Gashi e ndërtoi argumentin e tij mbi përdorimin e një burimi të vetëm referencial për listën e viktimave, atë të Fondit për të Drejtën Humanitare. Ai shpjegoi se zgjedhja e këtij burimi nuk ishte ideologjike, por praktike, për shkak të mungesës së një liste shtetërore në Kosovë.

“Kosova nuk ka listë tjetër”, tha ai në mënyrë të drejtpërdrejtë.

Por pikërisht këtu qëndron tensioni më i madh i këtij debati. Sepse ndërsa Gashi e përdor këtë listë si bazë, ai njëkohësisht e problematizon atë. Ai e pranon se lista përmban pasaktësi dhe se kategorizimi i viktimave si “të armatosur” nuk pasqyron domosdoshmërisht statusin e tyre në momentin e vrasjes. Kjo krijon një situatë paradoksale, ku burimi përdoret si referencë dhe njëkohësisht vihet në dyshim.

Në përpjekje për ta bërë këtë më të qartë, gjatë emisionit u demonstrua drejtpërdrejt mënyra e leximit të bazës së të dhënave të Fondit HLC. U shfaqën kategori si “ushtar” dhe “civil”, dhe u argumentua se këto etiketime nuk duhet të interpretohen si përshkrim i rrethanave të vrasjes.

“Figurojnë, domethënë që nuk janë të armatosur”, tha Gashi, një formulim që në vetvete tregon kompleksitetin e komunikimit të këtij problemi në hapësirën publike.

Ky tension mes kategorisë dhe realitetit, mes të dhënës dhe interpretimit, është ndoshta nyja më e rëndësishme analitike që del nga ky emision. Sepse ai nuk është thjesht problem i një paneli apo i një ekspozite, por problem strukturor i mënyrës se si dokumentohet dhe transmetohet e kaluara.

Një tjetër shtresë e rëndësishme e rrëfimit të Gashit lidhet me mënyrën se si ai e interpreton reagimin publik. Ai e përshkruan atë si një “fushatë linçuese”, e cila, sipas tij, u shndërrua nga kritikë në sulm të organizuar. Ai shkon edhe më tej, duke e cilësuar rastin si “komplet politik” dhe duke sugjeruar se ishte përdorur për qëllime të brendshme politike5.

Kjo pjesë e rrëfimit mbetet më e diskutueshmja, jo për shkak të mungesës së argumenteve, por për shkak të natyrës së saj interpretative. Ndryshe nga pjesa metodologjike, e cila mbështetet në të dhëna dhe burime, kjo pjesë mbështetet në lexim të motiveve dhe kontekstit politik. Megjithatë, ajo është e rëndësishme sepse tregon se si vetë autori e përjeton dhe e kupton krizën.

Një moment veçanërisht domethënës në emision është reflektimi i tij personal mbi gabimin. Ai nuk e mohon se formulimi mund të ishte më i mirë. Ai nuk e mohon se mund të kishte lënë hapësirë për keqinterpretim. Por ai e vendos këtë në një kornizë më të gjerë, ku gabimi teknik përballet me reagim që ai e konsideron disproporcional.

“Duhet me qenë ma i kujdesshëm”, tha ai, një fjali që tingëllon si përfundim i një procesi të brendshëm reflektimi.

Në fund, ajo që mbetet nga kjo bisedë nuk është një përgjigje e thjeshtë për pyetjen nëse ekspozita ishte e saktë apo jo. Ajo që mbetet është një hartë më e qartë e problemeve që e rrethojnë dokumentimin e luftës në Kosovë. Mungesa e një liste zyrtare, varësia nga burime të jashtme, tensioni mes kategorive dhe realitetit, dhe mënyra se si këto përkthehen në hapësirën publike.

Në këtë kuptim, emisioni nuk e mbyll debatin. Ai e zhvendos atë nga niveli i reagimit emocional në nivelin e analizës strukturore. Dhe pikërisht këtu qëndron vlera e tij kryesore. Sepse për herë të parë gjatë kësaj krize, përpjekja nuk ishte të fitohej debati, por të sqarohej se çfarë, saktësisht, po debatohej.

Read more

Read more

Read more

Është një e vërtetë brutale, por e domosdoshme për t’u thënë, se asnjë vrasje e një shqiptari, asnjë atentat mbi politikanë, komandantë apo patriotë e gazetarë të këtij vendi, nuk mund të fshihet nën mbulesën e shenjtë të luftës çlirimtare. UÇK-ja nuk u formua për t’u bërë pasqyrë e regjimit të Millosheviqit, por për ta thyer atë. Prandaj, kushdo që e ka përdorur emrin e saj për të kryer krime, nuk e meriton mbrojtjen e historisë, por ballafaqimin me drejtësinë. Nuk mund të lejojmë që lavdia e një ushtrie popullore të përdoret si mburojë nga ata që gjakun e bashkëkombësve e panë si mjet për pushtet apo eliminim rivalësh.

Drejtësia për çdo të pafajshëm, shqiptar apo i minoriteteve, që u vra gabimisht apo qëllimisht në emër të luftës, është akti më i lartë i patriotizmit që mund ta bëjmë sot. Vetëm duke kërkuar llogaridhënie për “gabimet” e individëve, ne e ruajmë të pastër dhe të paprekshme idealin e lirisë. Një komb rritet vetëm kur e ka guximin t’i shohë në sy plagët e veta dhe të thotë qartë se krimi mbetet krim, pavarësisht çfarë uniforme ka veshur autori. UÇK-ja është e popullit, e jo e atyre që e përdorën atë si leje për ta vrarë të ardhmen e Kosovës.

Pse Kosova po Mbytet në Pasqyrat e Saj të Thyera?

Read more

7 prilli është vetëm dy ditë larg.

Po ju njoftojmë se, duke filluar nga kjo datë, të gjitha materialet e gazetës sonë digjitale do të jenë të qasshme vetëm për abonentët me pagesë. Ç…

Read more

Read more

Read more

Read more

Të premten, më 3 prill 2026, në mesditë, një transmetues me ndik…

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more