Kur dëgjon thirrjet e PDK-së për gjakderdhje të pashmangshme, njeriu nuk mund të mos ndalet te pyetja që i mundon të gjithë: ku mbaron fushata dhe ku fillon operacioni i pastër puçist?

Gjuha e përdorur në një video nga kandidati për deputet Lulzim Ajeti nuk është thjesht retorikë e ashpër elektorale, ajo është një skicë e frikshme që kërkon ta kthejë Kosovën në fushëbetejë të brendshme, pikërisht në momentin kur shteti po i çmonton kthetrat e vjetra të korrupsionit dhe strukturave paralele të Serbisë që në fakt i ka instaluar PDK-ja. Kjo është logjika e një destabilizimi që nuk luan më me vota, por luan drejtpërdrejt me barutin e ndezur në mendjet e njerëzve.

Një lexues më dërgoi një video ku Lulzim Ajeti flet, dhe kjo është ajo analiza ime se çfarë po thotë ai në të vërtetë. Në atë sekuencë pamore1, njeriu që pretendon ulësen e ligjvënësit nën siglën e PDK-së për zgjedhjet e shtatë qershorit, nuk po bën politikë, ai po artikulon një projekt.

Kur Lulzim Ajeti shqipton fjalët

“Albin Kurti dhe vetëvendosja synimin kryesor e kanë të luftën civile në Kosovë. Ka ardhur momenti kur s’kemi me mujtë me duru”,

Ajeti nuk po e parashikon një fatkeqësi, por po e fton atë në skenë, duke përdorur pikë për pikë matricën e operacioneve përmbytëse ruse dhe doktrinat e vjetra jugosllave të provokimit të kontrolluar. Kjo është teknika e përmbysjes psikologjike, ku agresori, përpara se ta shkrepë armën ose ta ndezë fitilin, vishet me petkun e viktimës absolute dhe e akuzon shënjestrën për atë krim që e ka planifikuar ta kryejë vetë. Targeti i këtij operacioni është Albin Kurti, i vetmi politikan në më shumë se dy dekada të pasluftës që po ia shkul thonjtë dhe kthetrat e instaluara Serbisë në Kosovë, ato kthetra që u ushqyen dhe u toleruan gjatë epokës së gjatë të komandantëve të errësirës, kur Kosova lëngonte nën korrupsionin galopant dhe vrasjet e pazbardhura të intelektualëve, gazetarëve e komandantëve të ndershëm që guxuan t’i sfidonin klanet e hijeve të zeza në vendin tonë.

Ajeti thotë me një siguri të frikshme “nuk mundesh me u përballë me një njeri që krejt atë që ka qenë bërë kombëtare për këtë vend, me e sha, me fyer dhe me poshtruar. Unë besoj që ka ardhur koha që s’kemi me mujtë me duru edhe më”.

Ky është momenti ku aktivizohet Doktrina e Refleksit të Kushtëzuar, një trashëgimi e pastër e operacioneve të KGB-së, e zbatuar me përpikmëri në Ballkan nga shërbimet jugosllave si KOS dhe UDB. Sipas këtij modeli, shoqëria duhet të ndahet në dy tabore të papajtueshme, ku pala tjetër nuk trajtohet si rival elektoral, por si një entitet çnjerëzor që po ta përdhos qenien, gjakun dhe historinë. Kur ai thotë se po përgatitet terreni sepse “kjo herëdo kur ka me pasur një pasojë të rëndë”, ai po e aplikon teknikën e profecisë vetëpërmbushëse, saktësisht siç bënte Moska në prag të destabilizimit të Krimesë apo Donbasit, duke bërtitur se popullsia vendase po kërcënohej me shfarosje nga “fashistët” imagjinarë të Kievit, për ta arsyetuar pastaj sulmin real.

Kombinimi i kësaj retorike me dialektin kosovar dhe një ngjyresë të vetëshpallur moraliteti, është tejet i rrezikshëm.

Ajeti thotë “Unë personalisht, të gjithë ata qytetarë që më njohin, më konsiderojnë dhe më pranojnë që jam, në kuptimin që jam, koka shumë i butë... por fatkeqësisht, ka ardhur momenti kur s’kemi me mujtë me duru”.

Kjo thirrje e maskuar nën petkun e njeriut të urtë që “detyrohet” të reagojë, është vjedhur nga manualet e vitit 1998 dhe 1999 të llojit “shkencor” serb, ku spastrimi etnik dhe dhuna paraqiteshin si një “reagim i pashmangshëm ndaj terrorizmit”. Është e njëjta gjuhë që e përdori aparati propagandistik rus kur nisi agresionin në Ukrainë, duke u thënë qytetarëve se “durimi mbaroi” përballë arrogancës perëndimore.

Gjersa Kurti po i çmonton strukturat paralele në veri dhe po pastron administratën nga metastazat e korrupsionit të vjetër, ky kandidat zgjedh të godasë pikërisht aty ku dhemb më shumë, te kujtesa e luftës, duke pretenduar se qeveria po thotë se “e kemi shpëtuar Kosovën nga këta njerëz”. Kjo nuk është kritikë politike, por përpjekje e qëllimtë për t’i nxitur ushtarët e thjeshtë të UÇK-së dhe familjet e dëshmorëve në një kryengritje emocionale kundër shtetit të tyre. Duke inskenuar një gogol që po i fyen vlerat kombëtare, autorët e këtij tregimi duan ta prodhojnë një kryengritje brenda llojit. Ata duan që shqiptari ta shohë shqiptarin si tradhtar që e meriton plumbin, duke ia kryer Serbisë shërbimin më të madh strategjik pa pasur nevojë që Beogradi ta lëvizë asnjë tank. Ky operacion vetëvrasës për Republikën tonë synon ta lodhë Kosovën, ta kthejë në një fushëbetejë të brendshme ku e vërteta humb në mjegull, dhe ku njerëzit e butë, siç pretendon se është Ajeti, bëhen papritmas zëdhënës të një lufte civile që po ndillet me vetëdije të plotë.

Si po përdoret UÇK-ja për ta ndezur fitilin e Moskës

Sipas modelit të analizave objektive që nuk kursejnë asnjë të vërtetë, ky tregim nuk mund të mbyllet me një thjeshtë konstatim gazetaresk. Kur i analizojmë këto deklarata, ne nuk jemi më duke dëgjuar retorikë elektorale, por jemi duke e parë skicën e një alarmi të madh, një skicë që aparati i sigurisë kombëtare në Kosovë duhet ta lexojë me urgjencën e një celule operative. Inteligjenca dhe agjencitë e zbatimit të ligjit nuk kanë kohë për të humbur në komoditetin e debateve televizive, ato duhet ta kthejnë objektivin e vëzhgimit dhe monitorimit të rreptë pikërisht mbi këto figura që shërbejnë si fytyrat e përparme të operacioneve subversive, sepse pas fjalëve të tyre fshihet mekanizmi i destabilizimit të sponsorizuar nga jashtë.

Për ta ndalur këtë valë përpara se të jetë tepër vonë, strukturat e sigurisë duhet t’i identifikojnë dhe ta mbajnë nën vëzhgim një matricë të qartë veprimi:

Së pari, sinkronizimi i narrativave. Agjencitë duhet të gjurmojnë nëse të njëjtat teza për “luftë civile” apo “përdhosje të vlerave të luftës” që hidhen në Prishtinë, po ju jepet jehonë njëkohësisht nga portalet e kontrolluara nga Moska apo llogaritë ruse në rrjetet sociale, pasi ky koordinim e zbulon rrjetin e shpërndarjes së propagandës armiqësore.

Së dyti, krijimi i kauzave të rreme për rezistencë fizike. Çdo thirrje që kalon nga debati politik në pretendimin se “nuk ka më durim” apo se “pasojat do të jenë të rënda”, duhet të trajtohet menjëherë si nxitje e kryengritjes dhe cenim i rendit kushtetues, duke i vënë autorët nën monitorim të plotë për parandalimin e akteve të dhunës.

Së treti, hetimi i flukseve financiare dhe lidhjeve logjistike. Aparati i sigurisë duhet ta zbulojë se kush qëndron pas financimit të këtyre fushatave agresive mediale, duke i hetuar kanalet e fshehta që shpesh kalojnë përmes palëve të treta apo bizneseve fantazmë që lidhen me qendra të ndikimit lindor në rajon.

Nëse shteti dështon ta shohë këtë model dhe lejon që këta operatorë të vazhdojnë lirisht ta helmojnë perceptimin publik me premtime për gjakderdhje, Kosova rrezikon të rrëshqasë në kurthin që armiqtë e saj historikë e kanë përgatitur me dekada. Këta individë nuk po bëjnë fushatë për vota, ata po bëjnë fushatë për kaos, dhe kur dikush sillet si instrument i një operacioni të huaj subversiv, vendi i tij nuk është në podiumin e thirrjeve për përçarje, por nën llupën e pamëshirshme të inteligjencës shtetërore.

Çfarë fshihet pas shifrave shokuese që po i përmbysin parashikimet tradicionale?

Kur një sondazh i thjeshtë pyet brutalisht "Për kë do të votoni këtë 7 Qershor?", përgjigja prej 88% përqind nuk është thjesht statistikë, është një klithmë emocionale.

Pse opozita dikur e plotfuqishme u katandis në shifra njëshifrore dhe çfarë tregon kjo për temperaturën e vërtetë politike të Kosovës dhe mërgatës shqiptare?

A është ky një akt mbrojtjeje psikologjike ndaj të kaluarës, apo një sinjal se skena politike po ndryshon përgjithmonë?

Lexojeni analizën e plotë për ta kuptuar të vërtetën që fshihet pas këtij votimi virtual.

Read more

Read more

Read more

Skandali në AKI

Siguri Kombëtare apo Infiltrim i Jashtëm?

A është e mundur që zemra e inteligjencës së Kosovës të jetë komprometuar nga një operacion hibrid me fije deri në Moskë? Ndërsa zyrtarët heshtin, gjetjet tona hulumtuese e zbulojne depërtimin e Ron Patrick, një kontraktor privat që CIA nuk e njeh, derisa ai shëtit lirshëm në korridoret më senzitive të AKI-së.

Në këtë hulumtim ekskluziv, ne e zbërthejmë rrjetin e takimeve sekrete nga Marbella në Prishtinë, lidhjet me asetet ruse dhe rolin e politikës lokale në këtë kapitullim institucional. Siguria e Republikës nuk mund të mbrohet në errësirë.

Abonohuni tani për të lexuar të vërtetën e plotë dhe për ta mbështetur gazetarinë që guxon të pyesë aty ku të tjerët heshtin.

Read more

Read more

Mbi fatin e Hashim Thaçit po luhet biznesi më i fëlliqur mediatik. Ndërsa mercenarët e paguar zhvasin miliona duke shitur përralla me Trumpin dhe Grenellin, mbrojtja e tij ka pësuar vetëvrasje politike.

Lexoje pse mbrojtja e tij po e fundos atë më thellë.

Read more

Read more

Më 18 maj, hulumtimi ynë i dytë do shkoi më thellë2, në Londër, te “IN MIDDLE LTD.”, kompania që figuron në regjistrat britanikë, por mungon në deklarimet e pasurisë në Kosovë për vitet 20173, 20184 dhe 20195. Dokumentet që i kemi shfletuar tregojnë një mospërputhje të qartë mes asaj që ekzistonte në “Companies House” dhe asaj që nuk u shfaq në formularët e Agjencisë Kundër Korrupsionit. Ky nuk është vetëm problem i Meliza Haradinajt. Është simptomë e një kulture politike ku njerëzit rreth pushtetit sillen sikur shteti është një korridor privat, ndërsa publiku një spektator i bezdisshëm.

Sot, pyetja kalon nga këshilltarja te figura që e mban pranë vetes.

Vjosa Osmani ka ndërtuar për vite një imazh publik mbi gjuhën e ligjit, kushtetutshmërisë dhe pastërtisë institucionale. Por krizat nuk e matin njeriun nga fjalët që i përdor. E matin nga vendimet që i merr dhe nga njerëzit që i zgjedh t’i mbajë pranë vetes.

Më 6 mars 2026, Osmani e shpërndau Kuvendin dhe thirri zgjedhje të parakohshme, pasi deputetët nuk arritën ta zgjedhin presidentin e ri brenda afatit kushtetues. Kjo pasi opozita kishte refuzuar të merrte pjesë në votim6, me ç’rast Kosova po shkonte drejt zgjedhjeve të treta në pak më shumë se një vit.

Pak ditë më vonë, Gjykata Kushtetuese e Kosovës ndërhyri, duke ia ndaluar përkohësisht Osmanit caktimin e datës së zgjedhjeve deri më 31 mars, pasi kryeministri Albin Kurti kërkoi vlerësimin e kushtetutshmërisë së veprimeve të saj. Kriza më pas vazhdoi deri në prill, kur dështimi për zgjedhjen e presidentit e çoi vendin drejt një cikli tjetër zgjedhor7. Kuvendi u shpërbë automatikisht pasi nuk arriti ta zgjedhë presidentin, ndërsa Kosova hyri sërish në pasiguri politike.

Këto fakte nuk e bëjnë të thjeshtë historinë. Përkundrazi, e bëjnë më të rëndë. Sepse edhe kur një veprim mbështetet në një interpretim procedural, përgjegjësia politike nuk zhduket. Një presidente nuk është notere e krizës. Ajo është kujdestare e ekuilibrit institucional. Kur vendi sapo kishte votuar më 28 dhjetor 2025, me Vetëvendosjen që mori mbi 51 për qind të votës, dhe kur elektorati kishte folur për herë të dytë brenda vitit, çdo vendim që e shtynte Kosovën drejt një zgjedhjeje të tretë kërkonte maturi të jashtëzakonshme, jo manovër të ftohtë procedurale.

Këtu fillon problemi politik i Vjosa Osmanit.

Ajo nuk mund të paraqitet si viktimë e krizës që vetë e menaxhoi nga maja e shtetit. Nuk mund të flasë për stabilitet, ndërsa vendi rrëshqet drejt përsëritjes zgjedhore. Nuk mund ta kërkojë besimin e qytetarëve duke u thënë se është garantuese e rendit, kur rendi politik nën presidencën e saj u shndërrua në një cikël lodhjeje kombëtare.

Një republikë nuk është tavolinë shahu ku figurat lëvizin për ambicie personale. Është kontratë morale mes qytetarit dhe shtetit. Kur qytetarët votojnë, ata nuk i dorëzojnë fletët e votimit që klasa politike t’i përdorë si material të përkohshëm për pazare, bllokada, kuorume dhe interpretime të zgjatura. Ata votojnë për qeverisje. Për stabilitet. Për një horizont politik më të gjatë se një javë deklaratash dhe një muaj kalkulimesh.

Dhe pastaj është rrethi.

Rrethi i një politikani është shpesh radiografia më e sinqertë e karakterit të tij publik. Meliza Haradinaj nuk është figurë e panjohur. Ajo është ish ministre, ish kandidate për deputete nga rradhët e AAK-së, person i përmendur në raportime për mosdeklarim pasurie, për luks institucional, për skandal votash, për kompani të padeklaruar në Londër, dhe më pas për rikthim në afërsi të Presidencës. Hulumtimet tona nuk e dënojnë atë. Gjykatat e bëjnë ose nuk e bëjnë këtë. Por dokumentet që i kemi publikuar tregojnë se ajo mban mbi vete një barrë publike që çdo institucion serioz do ta trajtonte si alarm, e jo si dekor politik.

Në këtë pikë, përgjegjësia nuk është më vetëm e Haradinajt. Është e atyre që e afrojnë, e mbrojnë, e normalizojnë dhe e përdorin si pjesë të aparatit politik.

Nëse Vjosa Osmani kërkon të qëndrojë para qytetarëve si figurë e pastërtisë institucionale, atëherë duhet të përgjigjet për standardin e njerëzve që e rrethojnë. Nuk mjafton të flasësh për ligj. Duhet të jetosh me barrën e ligjit edhe kur ai i prek njerëzit e tu. Nuk mjafton ta përmendësh Kushtetutën në konferenca. Duhet ta respektosh frymën e saj kur vota e qytetarit është e freskët, kur vendi është i lodhur, kur ekonomia pret, kur institucionet janë bllokuar dhe kur një lëvizje e gabuar mund ta çojë republikën sërish në kutitë e votimit.

Problemi me politikën e ish-Presidentes Osmani nuk është vetëm një dekret. Është një mënyrë e të kuptuarit të pushtetit. Një mënyrë ku morali shpallet, por nuk provohet. Ku stabiliteti përmendet, por nuk ndërtohet. Ku transparenca kërkohet nga të tjerët, por pyetjet e pakëndshme zhduken nga muret e Facebookut të njerëzve pranë saj.

Ky është paradoksi i kësaj krize. Vjosa Osmani kërkon të shihet si zgjidhje për republikën, por vendi nën presidencën e saj u zhyt në një spirale zgjedhore që e ka konsumuar durimin qytetar. Ajo kërkon legjitimitet të ri, por nuk mund ta fshijë faktin se legjitimiteti nuk është vetëm produkt vote. Është edhe produkt sjelljeje. Është aftësia për të mos e kthyer shtetin në laborator ambiciesh. Është gatishmëria për të mos e përdorur krizën si shkallë drejt rikthimit politik.

Kosova nuk ka nevojë për figura që e veshin veten me solemnitet institucional ndërsa rreth tyre grumbullohen dosje të pambyllura. Nuk ka nevojë për një politikë ku përgjegjësia gjithmonë shtyhet te tjetri, te opozita, te shumica, te procedura, te gjykata, te afati. Një presidente ose një kandidate presidenciale që pretendon autoritet moral duhet të mbajë përgjegjësi edhe për atmosferën politike që e krijon, jo vetëm për aktet që i firmos.

Në fund, qytetari i Kosovës mbetet përballë një pyetjeje të thjeshtë dhe të pamëshirshme, çfarë vlere ka ligjërimi për shtet të drejtë, nëse njerëzit që e artikulojnë atë nuk arrijnë ta mbrojnë shtetin nga riciklimi i figurave të komprometuara, nga krizat e përsëritura dhe nga arroganca institucionale?

Ne nuk e kemi detyrë t’i tregojmë qytetarit si të votojë. Por kemi detyrë t’i tregojmë çfarë thonë dokumentet, çfarë zbulon kronologjia dhe çfarë përpiqet pushteti që ta kalojë në heshtje.

Dhe kronologjia, këtë herë, është e pamëshirshme.

Nuk ka asnjë dyshim që kjo mospërputhje radikale mes alarmit fillestar të sigurisë dhe zbutjes së mëpasshme të raporteve zyrtare zbulon një thyerje të rëndë institucionale. Kur eskorta e kryeministrit rrezikohet dhe shteti tërhiqet në verifikim, apo kur një zëvendësministër doli i përgjakur dhe agresorët e mundshëm e përdorin ligjin si mburojë, ne nuk po flasim më për një proces të thjeshtë gjyqësor për shpifje. Po flasim për një përpjekje të hapur për ta zëvendësuar autoritetin e ligjit me manualin vrastar të Hashim Thaçit.

Manovra e Sami Lushtakut është klasike për strukturat që operojnë me mendësinë e të paprekshmit: përdorimi i instrumenteve të republikës (padisë dhe mediave) për të amnistuar dhunën fizike dhe për ta kthyer vëmendjen te “nderi” i tij personal. Kur shteti dështon ta hetojë pse ndryshojnë dëshmitë e mbrojtjes së afërt dhe pse zbuten tonet e policisë, ai po i hap rrugë këtij mekanizmi brutal.

Albin Kurti dhe vetë institucionet e sigurisë po përballen me testin më të vështirë: a është Kosova një republikë ku pushteti i takon ligjit, apo një territor ku individë të caktuar mund ta përgjakun zyrtarin shtetërorë dhe pastaj ta kërcënojnë privatisht kryeministrin pa pasur asnjë pasojë?

Nëse kjo e dyta lejohet të normalizohet, atëherë kapitulllimi institucional përballë kësaj kulture të kriminale forcës është i plotë, dhe viktima e vërtetë e këtij procesi mbetet vetë republika.

Viktima është republika.

Nga raportimi fillestar për rrezikim të eskortës së kryeministrit, te sulmi brutal ndaj zëvendësministrit Hysni Mehani dhe padia për shpifje kundër Albin Kurtit, kjo histori nuk flet vetëm për një konflikt politik. Flet për përplasjen mes ligjit dhe kulturës së forcës.

Në Skenderaj po testohet diçka më e madhe se një proces civil: A është Kosova Republikë e Ligjit, apo territor ku “Maliqi” ende i dikton rregullat?

Read more

Pak orë pas dënimit për shmangie tatimore, Milaim Zeka shpërtheu në sulme denigruese ndaj gjyqtares Edita Çanta, duke pretenduar se vendimi ishte "politik".

Pse ky manipulues i vjetër i zgjedh fyerjet seksuale në vend të mbrojtjes juridike?

Çka fshihet pas dënimit prej 67.609.71 eurosh dhe si u përdor tragjedia e luftës si paravan për mashtrim financiar?

Raportimi ynë ekskluziv bashkë me hulumtime të shumta e zbulojnë të vërtetën që Zeka po tenton ta mbyllë me zhurmë.

ABONOHU PËR TA LEXUAR RAPORTIN E PLOTË

Read more

Koha Ditore nuk ka kërkuar vetëm bllokimin e një videoje. Ajo e ka kërkuar bllokimin e një arsyetimi politik, të një komenti publik dhe të një përpjekjeje pë…

Read more

Read more

Read more

Read more

Në arkivat e ftohta të Woolmead Avenue në Londër, emri i Meliza Haradinajt figuronte si drejtore e një kompanie ndërtimi, ndërsa në Prishtinë, në formularët e pluhurosur të pasurisë, mbretëronte një heshtje e bardhë dhe absolute.

Ky hulumtim depërton në mjegullën e "IN MIDDLE LTD", një subjekt që lindi në Mbretërinë e Bashkuar për t’u fshirë nga sytë e publikut kosovar pikërisht kur pushteti po i ndërronte duart.

Për tri vite radhazi, dora e Meliza Haradinajt që firmoste vendime shtetërore, refuzonte t’i tregonte Agjencisë Kosovare Kundër Korrupsionit se kishte pronësi mbi aksionet britanike, duke krijuar një zbrazëti që flet më fort se çdo dëshmi gjyqësore. Mes dokumenteve të shpërbërjes dhe bilanceve minimale, zbulohet arkitektura e një elite që jeton mes dy botëve: njëra ku pasuria lulëzon në fshehtësi dhe tjetra ku morali politik shitet si transparencë.

Kur maskat bien në Londër, e vërteta mbetet jetim në Prishtinë, duke lënë pas vetëm pyetjen e rëndë se si një "harresë" e tillë u shndërrua në biletë për t'u rikthyer në zemër të Presidencës së Republikës.

ABONOHU PËR TA LEXUAR HULUMTIMIN NË TËRËSI

Read more

Read more

Read more

Read more

Në teatrin e përgjakur të Skenderajt, maska e pushtetit ra mbi fytyrën e ligjit. Një grusht që nuk godet thjesht një njeri, por vetë indin e Republikës, duke e zbuluar kalbësirën e një manuali të vje…

Read more