Pamjet dhe raportimet e publikuara pas incidentit tregojnë se Sopa është goditur në kokë nga një person dhe më pas është shtyrë dhe penguar nga të tjerë gjatë kryerjes së punës së tij. Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës reagoi publikisht dhe e dënoi sulmin fizik, ndërsa rasti është regjistruar edhe nga rrjeti SafeJournalists si sulm fizik ndaj gazetarit3. Sulmi ndodhi në një ditë të tensionuar rreth Kuvendit, ku protestuesit kishin bllokuar hyrjet dhe daljet e institucionit dhe gjatë protestës ishin përdorur edhe mjete piroteknike4.

Sipas rrëfimit të Sopës, ai kishte mbërritur rreth orës 10:00 për ta ndjekur seancën e Kuvendit. Në hyrjen që përdoret zakonisht nga gazetarët, policia i kishte thënë se kalimi nuk ishte i mundur për shkak të bllokimit nga protestuesit dhe e kishte orientuar drejt hyrjes tjetër, nga ana e Komunës. Edhe aty, sipas tij, nuk ishte lejuar të hynte në oborrin e Kuvendit, ndaj kishte qëndruar në hapësirën mes protestuesve dhe policisë, ku ndodheshin edhe gazetarë të tjerë.

Aty, sipas dëshmisë së tij, filloi përplasja. Sopa thotë se disa persona nisën ta fyenin dhe kërcënonin, duke e akuzuar se ishte shok i Fatmir Shehollit. Njëri prej tyre, sipas gazetarit, i ofroi një logo ngjitëse të UÇK-së, me sa duket për ta vënë në provë qëndrimin e tij ndaj Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Sopa thotë se e vendosi logon në xhaketë dhe u tregoi të pranishmëve kartelën e veteranit të UÇK-së, duke u shpjeguar se kishte qenë vetë ushtar i saj dhe se po ngatërrohej me dikë tjetër.

As kjo, sipas rrëfimit të tij, nuk e ndali përshkallëzimin. Sopa thotë se u përpoq ta shmangte përplasjen, nuk iu përgjigj fyerjeve dhe u tha personave përreth se ndodhej aty si gazetar dhe se do t’u bindej vetëm udhëzimeve të policisë. Më pas, sipas tij, disa persona e kapën, e shtynë dhe e goditën. Pas incidentit, gazetari shkoi në stacionin policor për ta raportuar rastin.

Një pjesë e rrëfimit të Sopës kërkon, megjithatë, një dallim të qartë gazetaresk. Ai thotë se, pasi sulmi u bë publik, kishte marrë informacione për identitetin e personave që e sulmuan dhe se kishte krijuar një ide se kush mund të qëndronte pas incidentit. Ai gjithashtu e lidh sulmin me hulumtimet e tij për njerëz që, sipas tij, kanë qenë objekt i raportimeve për keqpërdorime dhe që tani marrin pjesë në protestat nën simbolikën e UÇK-së. Këto janë pretendime të gazetarit dhe, në mungesë të provave të publikuara ose një përfundimi të organeve hetimore, nuk mund të paraqiten si fakt i provuar.

Ajo që është e dokumentuar është vetë dhuna ndaj gazetarit. Raportime të shumta dhe pamjet nga vendi i ngjarjes tregojnë ndërhyrjen fizike ndaj Sopës, ndërsa Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës e përshkroi incidentin si sulm fizik dhe u bëri thirrje palëve të përfshira të mos pengojnë ekipet mediale.

Protesta ishte organizuar në kohën kur Kuvendi po shqyrtonte ndryshimet në Ligjin për Dhomat e Specializuara dhe Zyrën e Prokurorit të Specializuar. Organizata e Veteranëve të Luftës së UÇK-së kishte njoftuar se protesta do të mbahej në orën 09:00, në të njëjtën kohë me fillimin e seancës, ndërsa iniciativa “Jo në emrin tim” kishte bërë thirrje që qytetarët të mblidheshin nga ora 08:005. Më vonë, hyrjet dhe daljet e Kuvendit dhe Qeverisë u bllokuan nga protestuesit.

Tensioni u bë aq i dukshëm sa kryetarja e Kuvendit, Albulena Haxhiu, u bëri thirrje protestuesve të ruanin qetësinë dhe deklaroi nga foltorja se UÇK-ja dhe vlerat e saj nuk mund të mbrohen me dhunë. Gjatë protestës u hodhën edhe mjete piroteknike pranë hapësirave të Kuvendit.

Sulmi ndaj Sopës, megjithatë, hap një çështje më të madhe sesa vetë incidenti i 5 tetorit. Në një demokraci, gazetari nuk ka nevojë ta dëshmojë patriotizmin e tij për ta fituar të drejtën e raportimit. Nuk ka nevojë të tregojë kartelë veterani, të vendosë emblemë në xhaketë ose t’i dëshmojë një turme se cilën anë të historisë e respekton. E drejta e tij për të qëndruar aty buron nga puna që po e kryen dhe nga liria e shtypit, jo nga miratimi politik i njerëzve për të cilët raporton.

Fakti se, sipas Sopës, ai ndjeu nevojën ta tregonte kartelën e veteranit për ta bindur turmën se nuk ishte armik, është në vetvete tregues shqetësues për klimën në të cilën po ushtrohet gazetaria. Kjo nuk e provon motivin e sulmit dhe as organizimin e tij. Por tregon se një gazetar, në vend se të pyetej për atë që po raportonte, u vendos në pozitën që ta dëshmonte identitetin dhe të kaluarën e tij para njerëzve që më pas e sulmuan.

Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës reagoi këtë herë shpejt. Në reagimin e tij, AGK tha se Sopa ishte shtyrë fizikisht nga disa persona dhe shprehu shqetësim duke e dënuar sulmin. Organizata kërkoi që palët e përfshira në zhvillimet e ditës ta respektonin punën e ekipeve mediale dhe të mos e pengonin atë.

Ky reagim është i drejtë dhe i nevojshëm. Por pikërisht ekzistenca e tij e bën të pashmangshme një pyetje tjetër për AGK-në. A zbatohet i njëjti standard mbrojtjeje për secilin gazetar kur kërcënimi vjen nga qarqe politikisht të fuqishme, nga njerëz që mbështillen me simbolikën e luftës ose nga struktura dhe individë që janë subjekt i gazetarisë hulumtuese?

dhe e kanë ngritur publikisht këtë çështje gjatë javëve të fundit pas një serie kërcënimesh dhe incidentesh kundër kryeredaktorit . Më 18 shtator, Frontline Media Group publikoi një deklaratë për një video në të cilën Xhymshiti dhe ministrja e Jashtme Donika Gërvalla përshkruheshin si “spiunë”, ndërsa zëri në video thoshte se do të vdisnin dhe përmendte shenjën në ballë ku duhej t’i godiste plumbi6.

Kjo kishte ardhur pas incidentit të 16 shtatorit jashtë Dhomave të Specializuara në Hagë, ku Xhymshiti dhe redaktori politik raportuan se ishin përballur me kërcënime dhe frikësim gjatë punës së tyre gazetareske. Frontline Media Group e dokumentoi publikisht incidentin dhe ndërhyrjen e policisë holandeze7.

Më 26 shtator, një anëtar i familjes Xhymshiti gjeti të djegur shtëpinë e prindërve të ndjerë të gazetarit në Livoç të Ulët. Policia e Kosovës tha se në vendngjarje kishin dalë hetuesit, krimteknika rajonale dhe eksperti i zjarreve dhe se, pas konsultimit me Prokurorin e Shtetit, rasti ishte hapur për hetim në drejtim të veprës penale “Zjarrvënie”8.

Frontline Media Group i kërkoi publikisht AGK-së ta shpjegonte mungesën e një reagimi të krahasueshëm ndaj kësaj kronologjie, duke theksuar se kërkesa nuk ishte për trajtim të privilegjuar, por për një standard të njëjtë në mbrojtjen e gazetarëve9. Në kërkimet e bëra për këtë artikull nuk u gjet një reagim publik i AGK-së ndaj videos së 18 shtatorit, incidentit në Hagë ose djegies së shtëpisë së familjes Xhymshiti.

Kjo është pika ku problemi kalon nga solidariteti individual te besueshmëria institucionale. Një organizatë që i përfaqëson gazetarët nuk matet vetëm nga rastet ndaj të cilave reagon. Matet edhe nga konsistenca me të cilën e zbaton standardin e vet. Nëse shtyrja dhe goditja e një gazetari para Kuvendit kërkojnë dënim publik, dhe kërkojnë, atëherë kërcënimi publik me vdekje i një gazetari tjetër nuk mund të ketë standard më të ulët vetëm sepse gazetaria e tij është hulumtuese, ose subjektet që ai i heton janë më të fuqishme ose raportimet e tij shkaktojnë zemërim politik.

Sulmi ndaj Sopës dhe kërcënimet ndaj gazetarëve të tjerë nuk duhet të përdoren kundër njëri-tjetrit. Përkundrazi, ato tregojnë pse Kosovës i duhet një vijë e vetme institucionale. Gazetari duhet të mbrohet kur sulmohet nga pushteti dhe kur sulmohet nga opozita, kur sulmohet nga një biznesmen dhe kur sulmohet nga një veteran, kur raportimi i tij pëlqehet dhe, sidomos, kur nuk pëlqehet.

Simbolet e UÇK-së nuk mund të shërbejnë si leje për dhunë dhe as si provë e fajësisë së njerëzve që i mbajnë ato. Përgjegjësia penale është individuale dhe autorët e sulmit ndaj Sopës duhet të identifikohen mbi bazën e provave. Por përdorimi i simbolikës së luftës si instrument për t’i kërkuar një gazetari të dëshmojë se cilit kamp i përket është një zhvillim që institucionet e gazetarisë nuk mund ta trajtojnë si folklor proteste.

Pikërisht këtu qëndron rëndësia e rastit të Sopës. Ai nuk u sulmua në një rrugicë të fshehtë, larg institucioneve. Sipas rrëfimit të tij dhe pamjeve të publikuara, incidenti ndodhi pranë Kuvendit, gjatë një proteste politike, në prani të forcave policore dhe ndërsa ai po ushtronte profesionin e gazetarit.

Policia tani duhet ta përcaktojë kush e sulmoi dhe nëse ekzistojnë prova për pretendimin e Sopës se sulmi lidhej me punën e tij hulumtuese. Nëse identifikohen të dyshuar, përgjegjësia e tyre duhet të përcaktohet individualisht dhe përmes procedurës ligjore, jo përmes përkatësisë së tyre të pretenduar politike ose statusit të veteranit.

Për AGK-në, prova është tjetër. Ajo është prova e standardit.

Reagimi për Jeton Sopën ishte i drejtë. Tani i njëjti parim duhet të vlejë për çdo gazetar. Mbrojtja e gazetarëve nuk mund të ndahet në emra të pranueshëm dhe emra të papërshtatshëm, në redaksi të afërta dhe redaksi të padëshiruara, në kërcënime që prodhojnë reagim dhe kërcënime që kalojnë në heshtje.

Sepse, kur një gazetar duhet t’i tregojë turmës kartelën e veteranit për ta dëshmuar se ka të drejtë të qëndrojë aty me bllokun e shënimeve, problemi nuk është më vetëm një grusht apo një shtyrje para Kuvendit. Problemi është hapësira që i ka mbetur gazetarisë për të punuar pa u detyruar të dëshmojë besnikëri ndaj askujt.

Hapi i ardhshëm konkret në rastin e Sopës është hetimi policor dhe identifikimi i personave që e sulmuan. Për institucionet që pretendojnë se i mbrojnë gazetarët, detyra është po aq konkrete. Standardi i përdorur sot për Jeton Sopën duhet të përdoret nesër për çdo gazetar tjetër, pa e pyetur kë e ka hetuar, kë e ka zemëruar dhe kujt ia ka prishur hesapet.

6

“VIDEO TARGETING JOURNALIST VUDI XHYMSHITI AND MINISTER DONIKA GËRVALLA DEPICTS WHERE A BULLET SHOULD STRIKE THEIR FOREHEADS”

Burimi: Frontline Media Group, 18 shtator 2026.

Përshkrimi i burimit:
Deklarata dokumenton videon e publikuar ku Xhymshiti dhe Gërvalla përshkruhen si spiunë, përmendet vdekja e tyre dhe vendi ku duhet t’i godasë plumbi.

The Frontline Media Group

FRONTLINE MEDIA GROUP STATEMENT

LONDON, 18 September 2026 - The Frontline Media Group and its publications Gunpowder Chronicles as well as KRONIKAT E BARUTIT condemns the publication and circulation of an alarming video depicting our founder and Editor-in-Chief, Vudi Xhymshiti alongside Kosovo’s Foreign Minister…

Read more

a month ago

Read more

Read more

Gjykata ka caktuar gjithashtu “arrest në burg” për një përgjegjës sektori në Institutin e Policisë Shkencore dhe për një punonjës të shoqërisë “Agroturizëm Kodra e Kuajve”. Me vendime të tjera janë autorizuar kontrolli personal dhe i banesës së Ilir Prodës, ish funksionar i lartë i Policisë së Shtetit, si dhe kontrolli i një kompleksi vilash në Shkozet të Durrësit. SPAK bëri të ditur se dy prej tri masave të sigurimit ishin ekzekutuar nga Policia e Shtetit.

Një prej dispozitave të cituara ndaj Hysenit, neni 295/a, e rregullon zbulimin e akteve ose të dhënave sekrete. Kodi Penal parashikon përgjegjësi kur një funksionar publik ose person i ngarkuar me shërbim publik u zbulon personave të tretë të dhëna që ligji i përcakton si sekrete, në kundërshtim me detyrën ose duke i abuzuar me cilësitë e tij. Masa e sigurisë ndaj Hysenit nuk përbën dënim dhe as përcaktim të fajësisë. Hetimi duhet të provojë nëse veprat për të cilat ajo dyshohet janë kryer dhe një gjykatë duhet të vendosë për përgjegjësinë e saj penale2.

Por për historia e Vlora Hysenit nuk fillon me aksionin e SPAK të 22 shtatorit.

Read more

PRISHTINË — Një 32 vjeçar është ndaluar për 48 orë në Prishtinë nën dyshimin për veprën penale të kanosjes, pasi nga një profil në Facebook u publikua një video ku ministrja e Jashtme e Kosovës, Donika Gërvalla, dhe gazetari quheshin “spiunë”, thuhej se do të vdisnin dhe përshkruhej një shenjë në ballin e tyre si vendi “ku me rrok plumi”. Identiteti i personit të ndaluar është raportuar nga Sinjali si Patriot Ibrahimi, 32 vjeçar1.

Sipas raportimit të Sinjalit, të ripublikuar më 19 shtator edhe nga media të tjera, Ibrahimi është intervistuar më 18 shtator nga hetuesit e Krimeve të Rënda në Prishtinë. Pas intervistimit është njoftuar prokurorja kujdestare e Prokurorisë Themelore në Prishtinë, e cila, sipas të njëjtit raportim, ka nxjerrë aktvendim për ndalimin e tij për 48 orë. Hetimet vazhdojnë2.

Deri në kohën e publikimit të këtij artikulli, nuk ka gjetur një komunikatë publike të Policisë së Kosovës ose të Prokurorisë Themelore në Prishtinë që ta identifikojë me emër personin e ndaluar. Për këtë arsye, identiteti i Patriot Ibrahimit në këtë fazë mbështetet në raportimin e Sinjalit dhe nuk paraqitet si konfirmim i pavarur nga redaksia.

Ndalimi për 48 orë nuk është aktgjykim dhe nuk përcakton fajësinë e personit të dyshuar. Ai është masë procedurale gjatë fazës së hetimit. Ibrahimi prezumohet i pafajshëm dhe vetëm një gjykatë mund të përcaktojë nëse ai ka kryer vepër penale.

Rasti nisi me publikimin e një materiali audiovizual nga llogaria në Facebook “Patriots H Brahimi”. Në video shfaqeshin fotografitë e Gërvallës dhe Xhymshitit, ndërsa një zë mashkullor thoshte se “këta shpiunat n’ballë e kanë t’shkrune shpiun, edhe qashtu kanë me dek, edhe pikë”. Më pas dëgjohej një zë femëror duke thënë se aty ku u shkruhej “spiun” në ballë, “e kanë edhe nifar pike, për me kallxu ku me rrok plumi”.

Kuptimi i fjalëve është i drejtpërdrejtë. Shprehja “kanë me dek” nënkupton se personat e përmendur do të vdesin, ndërsa “ku me rrok plumi” e përshkruan vendin ku duhet të godasë plumbi. Kjo është arsyeja pse , organizata mediatike me seli në Londër që i boton dhe , e trajtoi publikimin si incident serioz të sigurisë dhe kërkoi hetimin e origjinës dhe shpërndarjes së tij.

Raportimi i 19 shtatorit tregon se autoritetet e Kosovës tashmë po e shqyrtojnë çështjen në kuadër të dyshimit për “Kanosje”. Kodi Penal i Republikës së Kosovës e përcakton kanosjen si vepër penale kur një person seriozisht e kanos një tjetër me fjalë, vepra ose gjeste se do t’i shkaktojë një të keqe me qëllim të frikësimit ose shkaktimit të ankthit. Neni 181 përmban gjithashtu forma më të rënda të veprës, përfshirë kanosjen me privim nga jeta ose lëndim të rëndë3.

Megjithatë, fakti se hetuesit po e trajtojnë rastin nën dyshimin për kanosje nuk do të thotë se elementet e kësaj vepre penale tashmë janë provuar. Kjo është pikërisht ajo që duhet ta përcaktojë hetimi dhe, nëse ngritet aktakuzë, gjykata. Autoritetet duhet t’i vlerësojnë jo vetëm fjalët e publikuara, por autorësinë, kontekstin, qëllimin, mënyrën e shpërndarjes dhe provat digjitale që e lidhin një person konkret me materialin.

Rasti merr peshë shtesë për shkak të kohës kur u publikua videoja.

Vetëm një ditë më herët, më 16 shtator, dhe redaktori politik i , , ishin përfshirë në një incident sigurie jashtë Dhomave të Specializuara të Kosovës në Hagë, ku po raportonin për procesin ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit. Frontline Media Group raportoi se dy gazetarët ishin shtyrë dhe kërcënuar nga pjesëtarë të turmës dhe se policia holandeze kishte ndërhyrë, kishte krijuar kordon mbrojtës dhe më pas i kishte përcjellë nga zona4.

Një pjesë e incidentit është dokumentuar edhe nga media të tjera. Pamjet dhe raportimet e publikuara atë ditë tregojnë kryetarin e Organizatës së Veteranëve të Luftës së UÇK-së, Hysni Gucati, duke iu drejtuar turmës dhe duke kërkuar që të mos merreshin me Xhymshitin.

“Ju lutem, mos të bini në ndikim të tij. Vudi Xhymshiti është zero. Ju kisha bo apel mos u merrni me të. Ju duhet ta mbani qetësinë dhe rendin”, citohet të ketë thënë Gucati5.

Frontline Media Group ka thënë se, në një intervistë tjetër atë ditë, Gucati e quajti Xhymshitin edhe “spiun”. Organizata e konsideroi incidentin pjesë të një problemi më të gjerë sigurie për gazetarin.

Ekziston një kronologji e dokumentueshme e përdorimit të etiketimit “spiun” ndaj Xhymshitit. Kjo kronologji shkon më larg se incidenti në Hagë. Më 10 qershor, politikani i PDK-së Elmi Reçica njoftoi se kishte ndërmarrë veprime ligjore kundër Xhymshitit6. Kronikat e Barutit dokumentoi më pas një varg komentesh poshtë publikimit të Reçicës ku gazetari etiketohej “UDB-ash”, “spiun serb” dhe “tradhtar”, krahas komenteve që përmbanin gjuhë të dhunshme. Artikulli i atëhershëm nuk pretendoi se Reçica i kishte urdhëruar komentet7.

Ky kufizim mbetet po aq i rëndësishëm sot. Nuk ekziston provë e publikuar që Reçica, Gucati, Organizata e Veteranëve të Luftës së UÇK-së, PDK-ja ose ndonjë strukturë tjetër politike e ka urdhëruar videon e 17 shtatorit. Çdo pretendim i tillë do të kërkonte prova që aktualisht nuk janë publike.

Ajo që mund të thuhet është më e kufizuar, por e dokumentueshme. Brenda disa muajsh, i njëjti gazetar është përshkruar publikisht me etiketime si “UDB-ash”, “spiun serb” dhe “spiun”. Më 16 shtator ai u përball me një turmë në Hagë dhe kërkoi mbrojtjen e policisë holandeze. Një ditë më vonë, një llogari në Facebook publikoi një video me fotografinë e tij dhe të ministres Gërvalla, ku thuhej se “spiunët” do të vdisnin dhe përshkruhej vendi ku duhet t’i godiste plumbi8. Më 18 shtator, sipas raportimit të Sinjalit, hetuesit e Krimeve të Rënda e intervistuan një 32 vjeçar dhe Prokuroria urdhëroi ndalimin e tij për 48 orë9.

Për sigurinë e gazetarëve, kjo kronologji ka rëndësi pavarësisht se çfarë do të përcaktojë përfundimisht hetimi penal. Një demokraci funksionale kërkon që gazetarët të mund të hetojnë politikanë, ish drejtues ushtarakë, institucione dhe grupe të fuqishme pa u shndërruar në objektiva të kërcënimeve për shkak të raportimit të tyre.

Rasti është gjithashtu i pazakontë sepse videoja nuk shënjestroi vetëm një gazetar. Personi tjetër i paraqitur ishte Donika Gërvalla, ministre e Punëve të Jashtme dhe figurë e lartë institucionale e Republikës së Kosovës. Kjo i jep çështjes edhe dimenzion institucional. Autoritetet duhet ta përcaktojnë nëse përmbajtja përbënte vetëm një publikim individual, nëse është shpërndarë më gjerësisht dhe nëse ekzistojnë persona të tjerë të përfshirë në krijimin ose qarkullimin e saj.

Përgjigjet ndaj videos janë gjithashtu pjesë e materialit që Frontline Media Group ka thënë se po ruan. Në pamjet e shqyrtuara nga redaksia, komentues të ndryshëm përsëritën etiketime si “spiun”, “spiun i shkaut” dhe “UDB-ash”. Një koment kërkonte që “këta spiunë” të dëboheshin nga Kosova. Këto komente dokumentojnë reagimin e disa përdoruesve ndaj materialit, por nuk provojnë se komentuesit ishin pjesë e krijimit të videos ose e ndonjë veprimtarie të koordinuar.

Tani hetimi duhet t’i përgjigjet disa çështjeve faktike. Kush e krijoi videon. Kush i regjistroi zërat. Kush e publikoi për herë të parë. Kush e administronte llogarinë nga e cila u shpërnda. Nëse personi i ndaluar kontrollonte llogarinë, çfarë roli kishte në krijimin e materialit. Nëse videoja ishte prodhuar nga dikush tjetër, si kishte mbërritur tek ai. Dhe nëse ekziston ndonjë provë që e lidh publikimin me incidentet e mëparshme.

Këto pyetje nuk mund të marrin përgjigje nga ngjashmëria e gjuhës. Ato kërkojnë hetim forenzik digjital dhe prova.

Edhe emri i personit të ndaluar duhet trajtuar me kujdes. Sinjali raporton se ai është Patriot Ibrahimi, 32 vjeçar.

Zhvillimi më i rëndësishëm deri tani është se videoja nuk po trajtohet më vetëm si konflikt politik në rrjetet sociale. Ajo është bërë objekt i një procedure penale dhe një person është ndaluar përkohësisht nën dyshimin për kanosje.

tha se ndalimi është një hap i rëndësishëm i hetimit, por kërkoi që autoritetet të mos e trajtojnë videon si një incident të izoluar në Facebook. Organizata njoftoi se do t’ua dorëzojë autoriteteve kompetente, përfshirë Prokurorinë Speciale të Republikës së Kosovës, dokumentacion shtesë, materiale audiovizuale, dëshmi dhe një kronologji të incidenteve që, sipas saj, kërkojnë shqyrtim më të gjerë.

“Ne do t’ua dorëzojmë autoriteteve dokumentacionin dhe argumentet tona juridike dhe do të kërkojmë që provat të ndiqen deri në fund”, tha Ezra Leibowitz, këshilltare ligjor i Frontline Media Group.

“Nuk po kërkojmë që Prokuroria ta shpallë askënd fajtor. Po kërkojmë që ta hetojë nëse këto ngjarje janë incidente të ndara apo pjesë e një zinxhiri më të gjerë veprimesh kundër të njëjtit gazetar”, tha ajo për

Leibowitz tha se kërkesa do të përfshijë edhe shqyrtimin e veprimeve të Elmi Reçicës, figurë e lartë e PDK-së, i cili në qershor publikisht e akuzoi Xhymshitin se e kishte kërcënuar atë dhe familjen e tij. Frontline Media Group i kundërshton këto pretendime. Pas publikimit të Reçicës, redaksia dokumentoi komente ku Xhymshiti etiketohej “UDB-ash”, “spiun serb” dhe “tradhtar”, përfshirë komente që kërkonin dhunë ndaj tij. Redaksia nuk ka pretenduar se Reçica i ka urdhëruar këto kërcënime.

“Prokurorët duhet ta verifikojnë bazën faktike të akuzave që e Reçica ngriti publikisht, çfarë ndodhi pas tyre dhe nëse ekziston ndonjë lidhje ndërmjet atij epizodi dhe përshkallëzimit që pasoi”, tha Leibowitz. “Kjo kërkon prova, komunikime dhe hetim. Statusi politik apo historiku i cilitdo person nuk duhet ta vendosë atë jashtë fushës së një hetimi të ligjshëm.”

Frontline Media Group tha se do të kërkojë gjithashtu shqyrtimin e veprimeve të Hysni Gucatit gjatë incidentit të 16 shtatorit në Hagë dhe deklaratave të tij të mëvonshme për Xhymshitin. Gucati e veçoi gazetarin para protestuesve jashtë Dhomave të Specializuara dhe thotë se më pas e quajti atë “spiun” gjatë një paraqitjeje televizive. Një ditë më vonë, e njëjta fjalë u përdor në videon që thoshte se Xhymshiti dhe Gërvalla do të vdisnin dhe përshkruante vendin ku duhet t’i godiste plumbi.

“Ne nuk po themi se kjo ngjashmëri provon koordinim. Pikërisht për këtë ekziston hetimi”, tha Leibowitz. “Autoritetet duhet ta përcaktojnë kush e krijoi videon, kush i regjistroi zërat, kush i përzgjodhi fotografitë, kush e shpërndau materialin, kush komunikoi me kë dhe nëse ekziston ndonjë lidhje ndërmjet këtyre episodeve.”

Leibowitz tha se Frontline Media Group do të kërkojë ruajtjen dhe, aty ku ligji e lejon, ekzaminimin e provave digjitale që mund ta sqarojnë kronologjinë dhe autorësinë.

“Ne nuk e kërkojmë një rezultat të paracaktuar. Kërkojmë një hetim të plotë. Kur një gazetar etiketohet vazhdimisht si ‘spiun’, përballet me një turmë dhe më pas shfaqet në një video që e përshkruan se ku duhet ta godasë plumbi, autoritetet kanë arsye serioze për ta hetuar kronologjinë si tërësi dhe jo vetëm publikimin e fundit.”

Çfarë ndodh më tej do të varet nga provat.

Prokuroria mund të vazhdojë hetimin, të kërkojë masa të tjera procedurale nëse konsideron se ekzistojnë kushtet ligjore, ose të arrijë në përfundimin se provat nuk mbështesin ndjekje të mëtejshme. Nëse çështja arrin në gjykatë, barra për ta provuar akuzën i takon Prokurorisë dhe personi i dyshuar e ruan prezumimin e pafajësisë.

Për publikun, ky dallim është i rëndësishëm. Ndalimi nuk është dënim. Dyshimi nuk është fajësi. Raportimi mediatik nuk është aktgjykim.

Por edhe përmbajtja e publikuar nuk duhet zvogëluar në një debat të zakonshëm në Facebook. Materiali i vendosi fytyrat e dy njerëzve të identifikueshëm në ekran, i quajti “spiunë”, tha se do të vdisnin dhe e përshkroi një pikë në ballë ku duhet të godiste plumbi.

Tashmë i takon sistemit të drejtësisë të përcaktojë se kush mban përgjegjësi ligjore për këtë material dhe nëse është kryer vepër penale.

Dhe kjo është pikërisht arsyeja pse hetimi ka rëndësi përtej dy personave të shënjestruar. Nëse kërcënimi me vdekje përdoret si përgjigje ndaj gazetarisë ose veprimtarisë politike, çështja e prek jo vetëm sigurinë individuale, por edhe hapësirën në të cilën qytetarët, gazetarët dhe zyrtarët publikë mund të flasin pa frikën se kundërshtimi do të shndërrohet në kërcënim fizik.

Hetimi tani duhet t’i përcaktojë faktet. Pa paragjykim. Pa mbrojtje politike. Pa fajësi të shpallur paraprakisht. Dhe pa e humbur nga sytë faktin prej të cilit nisi çështja.

Një video tha se dy njerëz do të vdisnin dhe tregoi me fjalë se ku duhet t’i godiste plumbi.

Një ditë më vonë, hetuesit e Krimeve të Rënda e morën rastin në trajtim.

JEP NJË DONACION

9

Frontline Media Group Condemns Intimidation of Xhymshiti and Sheppard

Burimi: Frontline Media Group, 16 shtator 2026.

The Frontline Media Group

Frontline Media Group Condemns Intimidation of Xhymshiti and Sheppard

FRONTLINE MEDIA GROUP STATEMENT…

Read more

a month ago

Përshkrimi i burimit:
Dokumenton incidentin e 16 shtatorit në Hagë dhe përdoret së bashku me raportimin e 19 shtatorit për të ndërtuar kronologjinë e ngjarjeve. Nuk provon lidhje organizative ndërmjet incidentit në Hagë dhe videos së publikuar më vonë.

Read more

Berat Buzhala e ka zhvendosur një përplasje institucionale brenda sistemit prokurorial në një paralajmërim personal ndaj prokurorit Arian Gashi, kryesuesit të Këshillit Prokurorial të Kosovës. Në një video të shqyrtuar nga , të publikuar pas mbledhjes së KPK-së të 2 shtatorit, Buzhala i drejtohet Gashit me një varg formulimesh që, të marra së bashku, mund të ngrejnë çështje serioze sipas dispozitave penale të Kosovës për kanosjen dhe mbrojtjen e personave zyrtarë.

Buzhala i thotë Gashit “ku do me e shtri kryt”, se “ka me ardhë fundi”, se pas largimit të Albin Kurtit “ki me mbetë veç ti me neve”, se “vjeshta ka me kon e nxehtë”, dhe në fund shton “noted, e kena shënu”1.

---

Këto nuk janë fjalët e vetme të videos. Buzhala e quan Gashin “kamikazi” që, sipas tij, po kryen një detyrë të dëshiruar nga kryeministri Albin Kurti dhe Dejona Mihali kundër Blerim Isufajt, kryeprokurorit të Prokurorisë Speciale. Ai e krahason Gashin me Aranit Çelën, ish prokurorin e përgjithshëm të Shqipërisë komuniste, dhe e paraqet sjelljen e tij në KPK si linçim politik të një kolegu.

Por një fakt i dokumentuar nga vetë votimi i KPK-së e komplikon drejtpërdrejt këtë rrëfim. Më 2 shtator, KPK-ja nuk e miratoi raportin e punës së Prokurorisë Speciale për vitin 2025, me katër vota kundër dhe tri për. Arian Gashi ishte njëri prej tre anëtarëve që votuan për miratimin e raportit të Blerim Isufajt. Kundër votuan Visar Krasniqi, Dardan Vuniqi, Elza Bajrami-Kastrati dhe Arlinda Muqa2. Pra, njeriu që Buzhala e paraqet si “kamikaz” të një operacioni kundër Isufajt, në votimin përfundimtar votoi në favor të raportit të Isufajt.

Përplasja kishte nisur gjatë raportimit të Isufajt. Gashi i kërkoi atij t’u përgjigjej pyetjeve të anëtarëve dhe i tha se kishte kaluar koha kur anëtarët raportonin para kryeprokurorit. Isufaj kundërshtoi mënyrën e pyetjeve dhe tha se situata po i dukej sikur të ishte para një komisioni hetimor. Raportimi publik tregon se pyetjet përfshinin edhe rrjedhjen e informatave nga rastet nën hetim dhe mospërputhje të pretenduara në statistika3.

Nacionale, media në pronësi të Buzhalës, e paraqiti mbledhjen si “presion ndaj kryeprokurorit Isufaj” dhe si sjellje të KPK-së “në stilin e VV-së”.

---

Arian Gashi është prokuror dhe u zgjodh kryesues i KPK-së më 13 mars 2026. Në paraqitjen e prioriteteve të tij ai tha se do të angazhohej për integritet, transparencë dhe mbrojtjen e parimeve të institucionit, jo të interesave të grupeve të caktuara4. Kjo pozitë ka rëndësi juridike për mënyrën se si duhet lexuar videoja. Fjalët nuk i drejtohen thjesht një komentatori ose kundërshtari politik. Ato i drejtohen një prokurori dhe kryesuesi të organit që e administron sistemin prokurorial, menjëherë pas ushtrimit të funksionit të tij zyrtar.

Kodi Penal i Republikës së Kosovës është publikuar në version të konsoliduar më 6 shkurt 20265. Neni 181 për kanosjen parashikon përgjegjësi penale kur një person seriozisht e kanos tjetrin me fjalë, vepra ose gjeste se do t’i shkaktojë ndonjë të keqe, me qëllim të frikësimit ose shkaktimit të ankthit. Kur kjo bëhet ndaj një personi zyrtar në lidhje me punën ose pozitën e tij, paragrafi 3 parashikon burgim nga gjashtë muaj deri në pesë vjet6.

Ky nen është pika më e drejtpërdrejtë për një vlerësim të mundshëm penal të videos.

Fjalët “ki me mbetë veç ti me neve”, të lidhura me “ku do me e shtri kryt”, “vjeshta ka me kon e nxehtë”, “ti e ke qit veten përballë” dhe “e kena shënu”, mund të lexohen si një paralajmërim për pasoja personale pasi të ndryshojë pushteti politik.

Megjithatë, kjo nuk e bën automatikisht veprën penale të provuar. Përgjegjësia penale kërkon që organet kompetente ta vlerësojnë seriozitetin e kanosjes, kontekstin, qëllimin e folësit dhe nëse fjalët synonin të shkaktonin frikë ose ankth.

Dy dispozita të tjera mund të bëhen relevante vetëm nëse provohen elemente shtesë. Neni 401 e ndëshkon përdorimin e forcës ose kanosjes serioze për ta penguar ose detyruar një person zyrtar në kryerjen e detyrave, me dënim nga një deri në pesë vjet kur vepra kryhet ndaj një prokurori gjatë ushtrimit të funksionit. Neni 402 e ndëshkon sulmin ose kanosjen serioze se do të sulmohet një person zyrtar, dhe i parashikon nga gjashtë muaj deri në pesë vjet kur rasti e përfshin prokurorin në lidhje me detyrën zyrtare7. Për nenin 401 do të duhej të provohej synimi për ta penguar ose detyruar Gashin. Për nenin 402 do të duhej të provohej një kanosje serioze për sulm. Videoja, e vetme, nuk e zgjidh përfundimisht asnjërën çështje.

Kjo është arsyeja pse formulimi më i saktë nuk është se Buzhala “ka kryer” një vepër penale. Formulimi i mbështetur nga prova është se deklaratat e tij krijojnë bazë serioze për vlerësim nga Policia dhe Prokuroria nëse përmbushen elementet e nenit 181 dhe, varësisht nga qëllimi e konteksti, të neneve 401 ose 402. Në kërkimet publike të kryera deri në përgatitjen e këtij materiali, nuk ka gjetur njoftim se ndaj Buzhalës është hapur procedurë penale për këto deklarata.

Pesha e videos nuk qëndron vetëm te ligji. Ajo duhet parë edhe brenda historisë publike të Buzhalës. Media Ownership Monitor e identifikon atë si pronar të plotë të Media Group Publico, kompanisë që zotëron Gazetën Nacionale. I njëjti burim dokumenton se ai ka punuar prej vitit 2000 në media, ka qenë ndër themeluesit e Gazetës Express, iu bashkua PDK-së në vitin 2010, shërbeu në Këshillin Drejtues të saj dhe ishte deputet i kësaj partie nga viti 2011 deri më 2014, përpara se të kthehej në biznesin mediatik8. Kjo e bën Buzhalën jo thjesht një qytetar që shpreh zemërim, por një pronar medie dhe ish politikan me kapacitet të konsiderueshëm për ta shpërndarë një narrativë të rrezikshme.

Kjo gjuhë e merr një peshë edhe më të rëndë kur krahasohet me metodologjinë që e dokumentuan më 4 shkurt 2026 në hulumtimin “Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit”9. Atje, burime të shumta e përshkruanin një model ku kundërshtari fillimisht delegjitimohej, etiketohej si kërcënim, izolohej publikisht dhe vendosej në një atmosferë ku pasoja ndaj tij mund të paraqitej si e pritshme ose e justifikueshme. Në këtë kuptim, formulimet si “ki me mbetë veç ti me neve”, “vjeshta ka me kon e nxehtë” dhe “e kena shënu” janë të krahasueshme me fazën e krijimit të presionit dhe të shënjestrimit që hulumtimi ynë e identifikonte si pararendëse të neutralizimit politik ose fizik.

Ky krahasim nuk provon se Buzhala është pjesë e ndonjë strukture të dhunshme, as se deklaratat e tij përbëjnë urdhër, plan ose paralajmërim për atentat. Por ngjashmëria në gjuhën e shënjimit është e dukshme. Së pari identifikohet personi si problem. Pastaj paraqitet si instrument i një armiku politik. Më pas i komunikohet se koha e tij do të mbarojë dhe se, kur mbrojtja politike të zhduket, ai do të mbetet “me neve”. Pikërisht ky kalim nga kritika institucionale te paralajmërimi personal ishte një prej mekanizmave që hulumtimi ynë i shkurtit e përshkruante si krijim të një “atmosfere atentati”, një klimë ku frikësimi i objektivit paraprin dhe normalizon idenë e pasojës.

Hulumtimet e Kronikave të Barutit gjatë gushtit e kanë shqyrtuar pikërisht këtë fuqi narrative. Një analizë shtatëmujore e materialeve të Gazetës Nacionale për periudhën nga shtatori 2022 deri në sulmin e Banjskës i identifikoi së paku 21 materiale ku përgjegjësia, tallja ose dështimi projektohej kryesisht mbi Kosovën, Kurtin ose institucionet e saj, ndërsa kërcënimi i organizuar serb në veri mbetej më shpesh në sfond10.

Një hulumtim tjetër i publikuar më 3 shtator dokumentoi se më 26 qershor 2023 një deklaratë e Buzhalës u bë brenda disa orësh material për media serbe. Buzhala kishte shkruar se, për herë të parë që nga viti 1989, Serbia po e mposhtte Kosovën dhe se Kosova po e humbte veriun “me shpejtësinë e dritës”. Kosovo Online e publikoi deklaratën atë ditë dhe e vendosi pohimin se Serbia po e mposhtte Kosovën në vetë titullin11.

Informer e mori të njëjtin material dhe e paraqiti si një “pranim” të një gazetari nga Prishtina se Kosova po e humbte veriun12. Veçernje novosti e vendosi nën titullin se Serbia, për herë të parë që nga viti 1989, e kishte mposhtur “të ashtuquajturën Kosovë”13. Këto nuk janë media neutrale në sistemin politik serb. Një studim i Cambridge University Press14 mbi klientelizmin politik dhe lirinë e medias nën Aleksandar Vuçiqin identifikon Alo, Informer, Veçernje novosti dhe kompaninë e Kuririt brenda sistemit të mediave proqeveritare që kanë përfituar edhe nga skemat e financimit publik15.

Konteksti i qershorit 2023 duhet ruajtur me korrektësi. Në atë kohë Kosova ishte realisht nën kritika të forta nga Bashkimi Evropian për zhvillimet në veri. Më 3 qershor, BE-ja kërkoi deeskalim nga Kosova dhe Serbia, i kërkoi Kosovës veprime jo përshkallëzuese dhe shprehu gjithashtu shqetësim për gjendjen e lartë të gatishmërisë së Forcave të Armatosura të Serbisë16. Kritika ndaj Kurtit, pra, nuk ishte në vetvete propagandë serbe dhe nuk mund të trajtohet si provë e bashkëpunimit me Beogradin.

Por mënyra se si fjalët e Buzhalës u përdorën nga media proqeveritare serbe është fakt i matshëm. Ato i dhanë këtij ekosistemi një zë nga Prishtina me të cilin mund të thoshte se vetë një gazetar kosovar po e “pranonte” se Serbia po fitonte dhe Kosova po humbte. Redaksia jonë nuk ka gjetur prova se Buzhala e dinte se këto media do ta përdornin, se kishte marrë udhëzime nga Serbia, ose se vepronte në koordinim me to17. Kjo ndarje është thelbësore. Efekti i një mesazhi mund të dokumentohet. Misioni i fshehtë nuk mund të shpallet pa prova.

Më pak se tre muaj më vonë, më 24 shtator 2023, një grup i armatosur serb e sulmoi Policinë e Kosovës në Banjskë dhe vrau rreshterin Afrim Bunjaku. Prokuroria Speciale më pas ngriti aktakuzë ndaj 45 personave për akuza që përfshijnë terrorizmin dhe vepra kundër rendit kushtetues. Milan Radoiçiq, i cili pranoi përfshirjen e tij, ishte ndër të akuzuarit18. Ky zhvillim nuk provon se Buzhala e dinte për sulmin. As nuk provon lidhje ndërmjet deklaratave të tij dhe operacionit të armatosur. Por e bën të domosdoshëm rishqyrtimin e narrativës së vitit 2023 që e vendoste Prishtinën si burimin dominues të rrezikut në veri, ndërkohë që një strukturë e armatosur serbe ekzistonte dhe më pas veproi në Banjskë.

Në këtë pikë del edhe pyetja për “misionin” e Buzhalës. Provat e shqyrtuara nuk lejojnë që ta quajë atë agjent, bashkëpunëtor ose instrument të Serbisë. Nuk ka dokument, komunikim, pagesë ose urdhër të verifikuar që do ta mbështeste një akuzë të tillë. Ajo që mund të thuhet është më konkrete dhe, për këtë arsye, më e fortë. Në vitin 2023, disa prej mesazheve të tij kryesore për veriun prodhuan një funksion të dobishëm për narrativën e mediave proqeveritare serbe. Në shtator 2026, ai e përdor fuqinë e tij publike për ta paraqitur kryesuesin e KPK-së si vegël politike dhe për t’i drejtuar atij paralajmërime personale për atë që do të ndodhë pasi Kurti të mos jetë më në pushtet.

Kjo nuk është provë e një misioni të urdhëruar nga Beogradi. Është një përputhje e dokumentueshme e efektit. Në të dy rastet, një institucion ose udhëheqje e Kosovës paraqitet si burimi kryesor i problemit, ndërsa mesazhi prodhon dobi politike për aktorë që kërkojnë ta dobësojnë besueshmërinë e institucioneve të Republikës. Në vitin 2023 kjo dobi u pa drejtpërdrejt në titujt e mediave proqeveritare serbe. Në rastin e KPK-së, efekti është presion publik mbi një prokuror për mënyrën se si ai ushtroi një funksion institucional.

Pikërisht këtu interesi publik bëhet më i madh se konflikti mes dy individëve. Një sistem prokurorial nuk mund të funksionojë nëse prokurorët duhet të mendojnë se pyetjet, votat ose vendimet e tyre mund t’i ekspozojnë ndaj paralajmërimeve personale nga figura me fuqi mediatike. Në të njëjtën kohë, liria e shprehjes e mbron të drejtën e Buzhalës për ta kritikuar ashpër Arian Gashin, KPK-në, Qeverinë dhe çdo institucion tjetër. Kufiri juridik nuk është kritika. Kufiri është aty ku kritika mund të kthehet në kanosje serioze ose në përpjekje për ta frikësuar një zyrtar për shkak të punës së tij.

Në videon e shqyrtuar, ai kufi është bërë mjaftueshëm i paqartë dhe mjaftueshëm serioz sa të kërkojë vlerësim institucional.

• “Ki me mbetë veç ti me neve” nuk është argument për performancën e Prokurorisë Speciale.

• “Ku do me e shtri kryt” nuk është analizë e statistikave të Isufajt.

• “Vjeshta ka me kon e nxehtë” dhe “e kena shënu” nuk janë kundërprova ndaj pyetjeve të KPK-së.

Janë formulime personale, të drejtuara ndaj një prokurori të identifikueshëm, pas një veprimi zyrtar të identifikueshëm.

Në fund, rasti ka dy çështje që duhet të ndahen.

E para është penale dhe i takon institucioneve. A përbëjnë këto fjalë kanosje sipas nenit 181, ose a ekziston prova e nevojshme për nenet 401 dhe 402.

E dyta është gazetareske dhe publike. Çfarë ndodh kur një pronar medie me histori të drejtpërdrejtë politike, narrativat e të cilit janë përdorur më parë nga media të afërta me pushtetin serb, e zhvendos kritikën ndaj një institucioni të drejtësisë nga argumenti te paralajmërimi personal.

Përgjigjja e parë duhet të vijë nga organet e drejtësisë. Për të dytën, provat janë tashmë para publikut.

Buzhala dhe kultura e kanosjes

Pas pranimit të 30 pyetjeve të redaksisë sonë19, Buzhala nuk iu përgjigj përmbajtjes së tyre në postimin publik që e pamë. Në vend të kësaj, ai e publikoi një pamje të emailit të dërguar nga , ku shfaqeshin emri dhe adresa zyrtare e postës elektronike të redaksisë sonë, dhe e shoqëroi atë me fjalët “Edhe 30 pyetja tjera, ky lopa”20.

Ligji Nr. 06/L-082 për Mbrojtjen e të Dhënave Personale e përkufizon si të dhënë personale çdo informacion që lidhet me një person të identifikuar ose të identifikueshëm, ndërsa “përpunimi” përfshin shprehimisht publikimin, transmetimin dhe shpërndarjen e këtyre të dhënave. Vetë ligji e trajton adresën e postës elektronike si të dhënë personale21.

Kjo nuk do të thotë automatikisht se publikimi i një adrese profesionale emaili është i paligjshëm. Ligji e lejon përpunimin kur ekziston një bazë ligjore, përfshirë interesin legjitim ose ushtrimin e lirisë së shprehjes dhe informimit. Por ai kërkon që përpunimi të jetë i ligjshëm, i drejtë, proporcional dhe i kufizuar në atë që është e nevojshme për qëllimin e deklaruar. Në këtë rast, pyetja juridike është e qartë. Çfarë interesi publik kërkonte ekspozimin e adresës së emailit të gazetarit, kur përmbajtja e pyetjeve mund të kundërshtohej pa e publikuar atë të dhënë? Kjo është çështje që mund të vlerësohet nga Agjencia për Informim dhe Privatësi, e cila ka kompetencë për ta shqyrtuar ligjshmërinë e përpunimit të të dhënave personale dhe pranon ankesa individuale.

Ekziston edhe një çështje tjetër, më e drejtpërdrejtë. Kodi Penal, në nenin 199, e mbron fshehtësinë e korrespondencës dhe komunikimit elektronik dhe e ndëshkon cenimin e paautorizuar të fshehtësisë së materialeve të tilla ose dorëzimin e tyre personave të tjerë pa autorizim22.

Formulimi “ky lopa” është juridikisht më pak i ndërlikuar. Ligji Civil Kundër Shpifjes dhe Fyerjes e përkufizon “fyerjen” si deklaratë ose publikim nënçmues të drejtuar ndaj një personi tjetër. Ligji gjithashtu parashikon mjete civile për të kërkuar ndalimin, tërheqjen dhe kompenzimin, megjithëse përgjegjësia përfundimtare varet nga konteksti dhe përjashtimet për lirinë e shprehjes, opinionin dhe interesin publik23.

Në vlerësimin editorial të Kronikave të Barutit, problemi që e paraqet Berat Buzhala nuk mund të reduktohet më në polemikë, arrogancë mediatike ose konflikt personal. Kur një pronar i fuqishëm medie dhe ish politikan e shënjestron publikisht kryesuesin e organit më të lartë prokurorial, i thotë se “ke me mbetë veç ti me neve”, se “vjeshta ka me kon e nxehtë” dhe se “e kena shënu”, ndërsa në të njëjtën kohë e përdor platformën e tij për ta delegjitimuar institucionin që po ushtron mbikëqyrje, rreziku bëhet institucional. Kur kësaj i shtohet një histori e dokumentuar ku narrativat e tij janë përdorur në momente kritike nga media të lidhura me pushtetin serb për ta paraqitur Kosovën si palën problematike, çështja kalon edhe në territorin e sigurisë kombëtare. Jo sepse ekziston provë se Buzhala merr urdhra nga Beogradi. Nuk ekziston një provë e tillë. Por sepse efekti i dokumentuar i veprimtarisë së tij mund ta dobësojë besimin te institucionet, t’i frikësojë zyrtarët që e ushtrojnë detyrën dhe të krijojë terren narrativ që përputhet me interesin e një shteti që e sfidon rendin kushtetues të Kosovës. Në këtë kuptim, sjellja e dokumentuar e Buzhalës nuk është vetëm çështje etike e medias. Është një faktor real rreziku për kohezionin institucional dhe një çështje legjitime e sigurisë kombëtare që shteti nuk duhet ta trajtojë me indiferencë.

1

Postimi i Berat Buzhalës në TikTok, 3 Shtator, 2026

Regjistrimi i deklaratave të Berat Buzhalës për Arian Gashin

Burimi: Material arkivuar i shqyrtuar nga Kronikat e Barutit, 3 shtator 2026.

Vegëza

@beribuzhiShare: Arian Gashi i KPK'se sot e dha provimin para Dejona Mihailit. Por kur nje dite Dejona e Albini do te kene ikur, Ariani ku do te shkoje? #beratbuzhala #nacionale #blerimisufaj

Tiktok failed to load.

Enable 3rd party cookies or use another browser

Materiali ruhet në arkivin e redaksisë. Vegëza origjinale publike do të arkivohet para publikimit.

Përshkrimi i burimit: Video kërcënimi i përmban deklaratat e drejtpërdrejta të Buzhalës ndaj Arian Gashit. Ai dokumenton formulimet e cituara në artikull.

20

Postimi i Berat Buzhalës në Facebook, 4 Shtator, 2026.

Në letrën e hapur të publikuar më 17 gusht, shoqata bën edhe një dallim që ka qenë në qendër të debatit politik në Kosovë para aktgjykimit të 16 shtatorit.

“Lufta jonë për liri nuk po cenohet dhe as nuk po atakohet, por individët po gjykohen”, thuhet në dokument.

---

Shoqata argumenton se lufta për liri dhe shtet të pavarur u mbështet nga demokracitë perëndimore dhe thotë se u beson gjyqtarëve dhe prokurorëve që vijnë nga shtete aleate të Kosovës.

Ky formulim përputhet me natyrën juridike të çështjes që ndodhet para Dhomave të Specializuara. Trupi Gjykues ka caktuar 16 shtatorin 2026, në orën 10.00, për shpalljen e aktgjykimit në çështjen Prokurori i Specializuar kundër Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit1. Të akuzuar janë katër individë. UÇK-ja nuk është person juridik i akuzuar në këtë proces.

Aktakuza i ngarkon Thaçin, Veselin, Selimin dhe Krasniqin me gjashtë pika për krime kundër njerëzimit dhe katër pika për krime lufte. Prokuroria pretendon se krimet për të cilat kërkon përgjegjësi penale janë kryer në kontekstin e konfliktit të armatosur në Kosovë dhe si pjesë e një sulmi të gjerë dhe sistematik ndaj personave që dyshoheshin se e kundërshtonin UÇK-në. Katër të akuzuarit i kanë mohuar akuzat dhe gëzojnë prezumimin e pafajësisë deri në vendimin e gjykatës2.

Kjo është edhe pika që “Kronikat e Barutit” e trajtuan më 16 gusht në artikullin “Thaçi Është në Bankën e të Akuzuarve, Jo UÇK-ja”.

Raportimi analitik argumentoi, duke u mbështetur në aktakuzën dhe dokumentet e procesit, se pyetja juridike më 16 shtator nuk është nëse Kosova kishte të drejtë të çlirohej, por nëse katër të akuzuarit mbajnë individualisht përgjegjësi penale për krimet e pretenduara nga Prokuroria3.

Procesi gjyqësor filloi më 3 prill 2023. Prokuroria e mbylli paraqitjen e çështjes së saj më 15 prill 2025. Faza e paraqitjes së provave u mbyll më 18 dhjetor 2025 dhe deklaratat përmbyllëse u dëgjuan prej 9 deri më 18 shkurt 2026. Dhomat e Specializuara thonë se 134 dëshmitarë kanë dhënë dëshmi gjatë gjykimit, 125 të thirrur nga Prokuroria, dy nga Mbrojtja e Viktimave dhe shtatë nga ekipet e Mbrojtjes.

Letra e Shoqatës “Thirrje për Drejtësi” nuk kërkon një përfundim të paracaktuar. Përkundrazi, ajo thotë se vendimi duhet të merret vetëm mbi bazën e provave të administruara në gjykim dhe ligjit.

“Cilido qoftë verdikti, ai duhet të respektohet si rezultat i një procesi gjyqësor dhe i vlerësimit të provave sipas ligjit”, thuhet në deklaratë4.

Por pjesa tjetër e letrës shkon përtej fatit juridik të katër të akuzuarve. Familjarët kërkojnë që drejtësia t’i përfshijë edhe viktimat që nuk ndodhen në aktakuzat ekzistuese, në rastet kur provat për krimet ndaj tyre mund të bien brenda mandatit dhe juridiksionit të Dhomave të Specializuara.

Shoqata përmend veçanërisht vrasjet dhe atentatet për të cilat prej vitesh ekzistojnë dyshime për motive politike. Ajo thotë se në mesin e viktimave ka pasur politikanë, ushtarakë, publicistë, gazetarë, veprimtarë dhe figura të tjera publike, përfshirë njerëz të lidhur me Ibrahim Rugovën dhe Lidhjen Demokratike të Kosovës.

Megjithatë, letra nuk ia atribuon këto krime një personi ose strukture të caktuar. Ajo kërkon që “çdo pistë e arsyeshme të hetohet” dhe se përgjegjësia penale duhet të përcaktohet vetëm kur mbështetet nga prova dhe ligji. Ky kufizim është thelbësor. Dyshimi për motiv politik nuk është provë për autorësinë e një vrasjeje. Edhe një model i mundshëm politik nuk e zëvendëson nevojën për identifikimin e autorit, urdhërdhënësit ose formës konkrete të përgjegjësisë penale.

Pikërisht ky dallim ka qenë një prej problemeve qendrore që “Kronikat e Barutit” kanë shqyrtuar gjatë muajve të fundit në serinë “Dosja 715”. Arkivi i kësaj serie përmban 12 shkrime që e shqyrtojnë parashtresën përfundimtare të Prokurorisë, konfliktin ndërmjet strukturave politike dhe ushtarake shqiptare gjatë luftës, gjuhën e përdorur ndaj kundërshtarëve politikë, figurat e lidhura me Ibrahim Rugovën dhe kufijtë e asaj që dokumentet e Hagës mund të provojnë5.

Një nga rastet më të qarta është ai i Xhemajl Mustafës, gazetarit, publicistit dhe këshilltarit të afërt të Rugovës, i vrarë më 23 nëntor 2000. Në hulumtimin “Emri që Mungon në 715 Faqe”, “Kronikat e Barutit” konstatuan se emri i Mustafës nuk paraqitet në verzionin publik prej 715 faqesh të parashtresës përfundimtare të Prokurorisë. Kjo do të thotë se dokumenti nuk identifikon autorin e vrasjes së tij, nuk paraqet një zinxhir komandues për atë krim dhe nuk mund të përdoret si provë se Prokuroria ia atribuon atë vrasje ndonjërit prej katër të akuzuarve6.

Por mungesa e emrit të vrasësit të Mustafës nuk e bën të parëndësishëm kontekstin që Prokuroria e paraqet për kundërshtarët politikë. Seria e “Kronikave të Barutit” e ka shqyrtuar pikërisht këtë ndarje. Artikujt “Kur Kundërshtari Politik u Shndërrua në Armik të Kombit” dhe “Kur Fjala u Bë Armë Politike” i analizuan pretendimet e Prokurorisë për mënyrën se si figurat dhe strukturat politike shqiptare që e kundërshtonin autoritetin e udhëheqjes së UÇK-së mund të kategorizoheshin si kundërshtarë, bashkëpunëtorë ose tradhtarë7.

Këto janë pretendime të Prokurorisë dhe interpretime të provave të paraqitura prej saj. Nuk janë ende konstatime përfundimtare të trupit gjykues. Aktgjykimi i 16 shtatorit do të tregojë se cilat pjesë të teorisë së Prokurorisë gjykatësit i konsiderojnë të provuara përtej dyshimit të arsyeshëm dhe cilat jo.

Raportimi i “Kronikave të Barutit” ka shqyrtuar gjithashtu rastin e Tahir Zemajt dhe përplasjen ndërmjet strukturave të FARK-ut dhe drejtuesve të UÇK-së. Shkrimet mbi Zemajn dhe mbi “luftën e fshehtë” për institucionet e Republikës e kanë analizuar materialin e Dosjes 715 për konfliktin politik dhe ushtarak rreth autoritetit, legjitimitetit dhe kontrollit gjatë luftës8.

Seria ka shqyrtuar edhe mënyrën se si etiketimi politik mund të bëhet relevant për një hetim penal. Në “Tradhtarë apo rivalë, si armiqësoheshin shqiptarët nga rrethi i Hashim Thaçit”, redaksia i analizoi pretendimet e Prokurorisë për gjuhën dhe kategorizimin e kundërshtarëve. Vetë ekzistenca e një retorike armiqësore nuk provon se folësi ka urdhëruar një vrasje. Por në një hetim mbi përndjekjen politike, kërcënimet, ndalimet ose vrasjet, ajo mund të bëhet pjesë e kontekstit që duhet krahasuar me veprimet konkrete dhe provat e tjera9.

Kjo është arsyeja pse kërkesa e sotme e familjarëve ka një dimenzion më të gjerë se debati mbi Thaçin dhe tre bashkë të akuzuarit. Ka një dallim ndërmjet asaj që Prokuroria pretendon se ishte një politikë e përndjekjes së kundërshtarëve dhe pyetjes se kush e kreu një vrasje të caktuar. Për viktimat dhe familjet e tyre, boshllëku ndodhet pikërisht aty. Një përshkrim i një klime politike nuk e zëvendëson emrin e autorit10. Një model i pretenduar nuk e zëvendëson një aktakuzë. Dhe një aktakuzë nuk e zëvendëson aktgjykimin.

Edhe juridiksioni i Dhomave të Specializuara ka kufij. Gjykata nuk është krijuar për të marrë përsipër çdo vrasje të pazbardhur në Kosovë. Çështja aktuale ndaj Thaçit, Veselit, Selimit dhe Krasniqit lidhet me ngjarje që Prokuroria pretendon se ndodhën nga të paktën marsi 1998 deri në shtator 1999, në disa vende në Kosovë dhe në Shqipërinë veriore.

Kjo ka rëndësi edhe për disa prej vrasjeve më të njohura politike të pasluftës. Vrasja e Xhemajl Mustafës në nëntor 2000, për shembull, nuk mund të futet automatikisht brenda çështjes që aktualisht po gjykohet vetëm sepse Mustafa ishte figurë e LDK-së dhe profili i tij politik mund të ketë ngjashmëri me kategoritë e kundërshtarëve që përshkruhen në dosjen e Prokurorisë. Kërkohet provë konkrete dhe bazë juridike konkrete.

“Thirrje për Drejtësi” e pranon këtë në letrën e saj. Shoqata nuk kërkon që çdo rast të futet automatikisht nën kompetencën e Speciales. Ajo kërkon që informacionet dhe dëshmitë të shqyrtohen dhe, vetëm aty ku ekziston juridiksioni, të ndiqen procedurat përkatëse.

Në këtë kuptim, letra e 17 gushtit vendos dy kërkesa që shpesh paraqiten gabimisht si të papajtueshme në debatin kosovar.

E para është respektimi i luftës çlirimtare dhe refuzimi i fajit kolektiv.

E dyta është hetimi i përgjegjësisë individuale për krime të mundshme, edhe kur personi i dyshuar mund të ketë qenë pjesëtar ose drejtues i UÇK-së.

Në raportimin e 16 gushtit, “Kronikat e Barutit” argumentuan se këto dy parime nuk e përjashtojnë njëri tjetrin. Një vendim fajësie ndaj një individi nuk mund të shndërrohet juridikisht në dënim të luftës së Kosovës. Po ashtu, historia e luftës dhe roli i UÇK-së nuk mund të përdoren për ta përjashtuar paraprakisht përgjegjësinë individuale të një personi nëse ajo provohet në gjykatë.

Për qytetarët e Kosovës, kjo ndarje ka pasoja që shkojnë përtej një procesi në Hagë. Një sistem demokratik i drejtësisë funksionon vetëm kur fajësia nuk trashëgohet nga një organizatë, parti, familje ose komunitet dhe kur merita historike nuk shndërrohet në imunitet penal. Në të njëjtën kohë, familjet e viktimave nuk duhet të detyrohen të zgjedhin ndërmjet respektimit të luftës çlirimtare dhe kërkimit të së vërtetës për të afërmit e tyre.

Më 16 shtator, Dhomat e Specializuara do ta japin një përgjigje për akuzat konkrete ndaj katër burrave që ndodhen në bankën e të akuzuarve. Ato nuk do t’i japin Kosovës përgjigje për çdo vrasje të pazbardhur të një politikani, gazetari, ushtaraku ose veprimtari.

Pikërisht aty fillon kërkesa e familjarëve.

“Cilido qoftë verdikti përfundimtar, ne do të vazhdojmë të kërkojmë që rastet relevante të hetohen dhe që familjet e viktimave ta kenë mundësinë ta mësojnë të vërtetën”, thuhet në letrën e Shoqatës “Thirrje për Drejtësi”.

---

Aktgjykimi i 16 shtatorit mund ta mbyllë një fazë të një procesi gjyqësor që ka zgjatur me vite. Ai nuk mund t’i mbyllë dosjet që nuk janë zgjidhur. Për familjet që ende nuk dinë kush i vrau njerëzit e tyre, pyetja e drejtësisë fillon pikërisht aty ku përfundon aktgjykimi i 16 shtatorit 2026.

4

Deklarata e Plotë e shoqatës ‘Thirrje për Drejtësi’

DREJTËSI PËR TË GJITHA VIKTIMAT - BESIM NË DREJTËSI DHE NË PROVA

607KB ∙ PDF file

Download

Shoqata "Thirrje për Drejtësi" kërkon respektimin e aktgjykimit ndaj katër ish drejtuesve të UÇK-së, duke theksuar se individët, jo lufta çlirimtare, po gjykohen, ndërsa kërkon hetimin e vrasjeve politike të pazbardhura dhe drejtësi për familjet që ende e presin të vërtetën.

Download

5

Dosja 715

Burimi: Kronikat e Barutit, arkivi tematik, 2026.

Arkivi përmbledh 12 raportime dhe hulumtime të Kronikave të Barutit që lidhen me parashtresën përfundimtare të Prokurorisë dhe kontekstin politik, institucional dhe historik të çështjes.

Public Redacted Version Of ‘corrected Version Of “prosecution Final Trial Brief”’ With Public Redacted Annexes 1 3

9.65MB ∙ PDF file

Download

Dokumenti prej 716 faqesh e paraqet verzionin përfundimtar të Prokurorisë, duke argumentuar se të akuzuarit morën pjesë në një ndërmarrje të përbashkët kriminale (NPK) për kontrollin e Kosovës përmes shënjestrimit të kundërshtarëve. Ai shqyrton strukturat komanduese, autoritetin politik, ndalimet, krimet e pretenduara, dëshmitë dhe përgjegjësinë individuale.

Download

Ngjarja nisi pasi Zeqaj publikoi një video ku Xhymshiti u paraqit si figurë që, sipas tij, “flet shqip e mendon serbisht”, si njeri që e sulmon luftën e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës dhe si person ndaj të cilit, sipas tij, duhet të merret shteti i Kosovës sa herë që ai shkel në aeroportin e Prishtinës.

Në vend që të merrej me ndonjë artikull konkret të redaksisë sonë, me ndonjë paragraf, dokument, citim apo pasaktësi faktike, Zeqaj e ndërtoi ndërhyrjen mbi etiketa politike dhe morale.

Ai e nisi videon me fjalët, “E ty Zotit marroft Vudi Xhymshiti, e krejt atyne shqiptarëve që flasin shqip e mendojnë serbisht”. Më pas e pyeti Xhymshitin, “A ki gjak shqiptari në vena që të rrjedh, apo veç flet shqip?”

Në të njëjtën video, Zeqaj tha se Xhymshiti po e sulmonte UÇK-në, se po përdorte gjuhë të njëjtë me Serbinë dhe se duhej të përgjigjej për akuzat që, sipas tij, ishin ngritur ndaj tij. Ai përmendi edhe një pretendim për një email të publikuar, ku sipas tij thuhej se Xhymshiti ishte punëtor i shërbimit sekret serb.

Zeqaj nuk paraqiti verifikim të pavarur për këtë pretendim, por tha, “Nëse është fake kjo gjë, n’rregull, dil sqaro”.

Përgjigjja e parë e Xhymshitit erdhi në komentet e videos3. Ajo ishte e drejtpërdrejtë dhe e ndërtuar mbi kërkesën për prova.

“Ti zotni Florent Zeqaj KOD”, shkroi ai, “në radhë të parë, unë vërtet nuk e di kush je ti. Por tash që ta pashë këtë dërdëllisje po të kuptoj kush je e do të t’zberthej shkurtimisht”.

Xhymshiti e akuzoi Zeqajn se nuk kishte lidhje me gazetarinë dhe se po e përdorte një narrativë të dizajnuar për të vazhduar atë që ai e quajti “lufta vrastare e SHIK-ut”.

Ai shkroi, “Pastaj, ti vërtet nuk paske lidhje me gazetarinë, sepse po ta shoh narrativën, e cila është e dizajnuar për të vazhduar luftën vrastare të SHIK-ut”.

Pika qendrore e përgjigjes së Xhymshitit ishte se Zeqaj nuk kishte paraqitur asnjë fakt. Ai kërkoi që Zeqaj të tregonte ku, kur dhe në çfarë konteksti Vudi Xhymshiti e kishte përmendur emrin e Zeqajt. Po ashtu, kërkoi që ai t’i paraqiste shkrimet konkrete ku Xhymshiti, sipas tij, kishte sulmuar luftën çlirimtare.

“Kur thua se Vudi po e sulmon luftën çlirimtare”, shkroi ai, “duhet t’i paraqitësh shkrimet autoriale të Vudi Xhymshitit”.

Në vazhdim, Xhymshiti e bëri dallimin që më pas u bë boshti i tri shkrimeve të tij të 8 korrikut. Sipas tij, nuk po e sulmojnë luftën e UÇK-së, por individët që, sipas raportimeve të tyre, e përdorën luftën si mburojë për pushtet, përfitim dhe dhunë politike.

“Ti nuk shqetësohesh për luftën çlirimtare”, shkroi ai për Zeqajn. “Ti je i shqetësuar për puçistët dhe profiterët që përfituan nga ajo, që i vranë luftëtarët e lirisë, e vranë kokën politike të UÇK-së dhe e përmbytën misionin e saj të shenjtë”.

Në fund të atij komenti, Xhymshiti shkroi se Zeqaj nuk kualifikohej të takohej me të.

“Ju nuk kualifikoheni të takoheni me mua”, shkroi ai, “sepse që në start ju filloni të gënjeni, pastaj vazhdoni të gënjeni për gënjeshtrën dhe gënjeni për gënjeshtrat për të cilat gënjyet thuajse në secilin rresht të krejt kësaj potpurie gënjeshtrash”.

Pas kësaj, Zeqaj iu përgjigj me një koment ku e paraqiti veten si dikush që nuk kishte akuzuar, por kishte bërë pyetje.

“Vudi Xhymshiti, të paska djegur e vërteta, a?” shkroi ai4. “Së pari, unë nuk të kam akuzuar. Vetëm të kam bërë disa pyetje, prandaj mos krijo narrativa të paqena”.

Zeqaj më pas e përsëriti tezën se Xhymshiti po i shërbente një narrative kundër luftës së UÇK-së.

Ai shkroi, “Më vjen keq që po i shërben një narrative që sulmon luftën e UÇK-së. Po mendon njësoj si Serbia, Vud”. Ai shtoi se Thaçi dhe UÇK quheshin terroristë nga Serbia, dhe se Xhymshiti, sipas tij, përdorte të njëjtën gjuhë.

Në të njëjtën përgjigje, Zeqaj solli edhe një pretendim të ri. Ai shkroi se sipas disa ish aktivistëve të VV-së, në ditën e shpalljes së pavarësisë, Xhymshiti, atëherë gazetar i akredituar në Kuvend, thuhet se kishte pasur për detyrë ta rrëzonte foltoren e Kuvendit për ta penguar ceremoninë. Ai e quajti këtë, nëse ishte e vërtetë, “një nga episodet më absurde që është dëgjuar ndonjëherë”.

Përgjigjja e Xhymshitit ishte më e ashpër5. Ai e quajti këtë pretendim shpifje dhe pjesë të një mekanizmi të njohur të njollosjes së figurës publike.

“Jo, o hije e paguar, nuk më dogji e vërteta”, shkroi ai, “sepse nga ty as nuk ka dalë e as nuk do të dalë kurrë ndonjë e vërtetë. Mua më interesojnë vetëm faktet, ndërsa ty të intereson vetëm zarfi i radhës për të vjellë vrer”.

Xhymshiti e përshkroi videon si “video-linçim” dhe tha se Zeqaj nuk kishte bërë pyetje, por kishte ekzekutuar, sipas tij, një fazë të parë të një manuali politik të vrasjes së karakterit.

“Ti nuk bëre pyetje”, shkroi ai, “ti ekzekutove fazën e parë të manualit vrastar të SHIK-ut, vrasjen e karakterit me shpifje patologjike, për ta përgatitur terrenin e asgjësimit tim fizik”.

Në atë përgjigje, Xhymshiti e mbrojti integritetin e tij profesional duke përmendur punën me media ndërkombëtare dhe akreditimin e tij në Britaninë e Madhe.

“Unë jam ”, shkroi ai, “integriteti im gazetaresk është i çertifikuar nga The New York Times, The Guardian dhe Associated Press, dhe jam i akredituar si redaktor i politikës së jashtme në Britaninë e Madhe pas verifikimeve më të rrepta shtetërore”.

Në pjesën më të rëndë të atij komenti, Xhymshiti tha se Zeqaj kishte marrë mbi vete përgjegjësi për rrezikun që mund të krijonte një fushatë e tillë.

Ai shkroi, “Nëse mua më ndodh gjëja më e vogël fizike si pasojë e kësaj fushate ku ti nxit urrejtje në komente, ti dhe urdhërdhënësit e tu do të përballeni me ligjin”.

Ky formulim u shënua nga Xhymshiti si paralajmërim për përgjegjësi, ndërsa në kontekstin e debatit publik mbetet një nga pjesët më të ndjeshme të shkëmbimit.

Zeqaj reagoi sërish.

“O Vud, po më shtin me qesh”, shkroi ai6. “Qysh bre s’të vjen marre me rrejt? Ti don me më tregu mua për gazetari?” Ai tha se nuk kishte përmendur asgjë me qëllim që ta dëmtonte Xhymshitin dhe shtoi, “Nëse ka diçka për t’u trajtuar, me të do të merret shteti i Kosovës dhe drejtësia e Kosovës, jo unë”.

Për Xhymshitin, pikërisht kjo frazë ishte thelbësore. Ai iu përgjigj se thirrja për drejtësinë e Kosovës, në kontekstin e një videoje ku ai ishte quajtur tradhtar, agjent i Serbisë dhe sabotues i pavarësisë pa prova, nuk ishte neutrale.

“Kur thua, askund nuk kam përmendur diçka me qëllim që të të bëj dëm ty”, shkroi ai, “kjo tregon vetëm hipokrizi. Ti më shpalle publikisht tradhtar, agjent të Serbisë dhe sabotues të pavarësisë pa asnjë provë të vetme”.

Ai shtoi se në Kosovë, etiketa të tilla ndaj një gazetari hulumtues mund të kenë pasoja të drejtpërdrejta.

“Në Kosovë, t’i vesh këto etiketa një gazetari hulumtues do të thotë me vetëdije të plotë t’i vesh jetën në rrezik”, shkroi Xhymshiti. “Ky nuk është debat, ky është urdhër mediatik për sulm”.

Më 8 korrik, debati u zhvendos nga komentet e Facebook-ut në tri shkrime të botuara nga Xhymshiti.

• Shkrimi i parë, në shqip7, u titullua “Si Përgatitet Terreni për Vrasjen e Gazetarit”.

Aty, Xhymshiti argumentoi se ndërhyrja e Zeqajt nuk ishte përgjigje ndaj gazetarisë, sepse nuk përmbante kundërfakte.

“Ai nuk ka ardhur me dokumente të reja”, shkroi Xhymshiti. “Nuk ka ardhur me kundërprova. Nuk ka ardhur me një analizë juridike të parashtresës së Prokurorisë. Nuk ka ardhur me një kundërhulumtim. Ka ardhur me etiketa”.

Në atë shkrim, ai e vendosi çështjen në një kuadër më të gjerë. Sipas tij, kur një gazetar nuk kundërshtohet për atë që e ka shkruar, por për atë që pretendohet se është, debati mbi faktet përfundon.

“Ai nuk po e sfidon dokumentin”, shkroi Xhymshiti. “Ai përpiqet ta zhvlerësojë dorën që e mban dokumentin”.

• Shkrimi i dytë, në anglisht8, u titullua “How the Shadow of Hashim Thaçi Still Directs Pristina’s Media Hit Squads to Silence Me”.

Aty, Xhymshiti e lidhi videon e Zeqajt me gjuhën që, sipas tij, përdoret historikisht për delegjitimimin e kundërshtarëve politikë dhe gazetarëve. Ai shkroi se videoja e Zeqajt nuk ishte e rrezikshme thjesht sepse përmbante fyerje, por sepse e vendoste gazetarin në një kategori ku ai mund të shihej si armik i pranueshëm.

"Videoja e tij nuk është e rrezikshme sepse më fyen", shkroi ai. "Ajo është e rrezikshme sepse e shndërron një gazetar në një shënjestër të pranueshme në një shoqëri ku një shndërrim i tillë ka një histori të dokumentuar."

• Shkrimi i tretë, në shqip9, u titullua “Kush e paguan Florent Zeqajn për ta përgatitur atentatin tim fizik”.

Aty, Xhymshiti e bëri shkrimin tërësisht personal. Ai shkroi se Zeqaj, sipas tij, nuk po merrej me raportimet, por me ndërtimin e një fushate publike për ta kthyer Xhymshitin në shënjestër.

“Kjo është personale”, shkroi ai, “sepse kur Florent Zeqaj angazhohet për të vjellë vrer dhe për t’shpërndarë montime operative, ai nuk po i sulmon thjesht shkrimet e mia gazetareske, por po e përgatit terrenin mediatik për asgjësimin tim fizik”.

Në të tri shkrimet, Xhymshiti e përsëriti të njëjtin dallim themelor. Sipas tij, nuk e kanë sulmuar luftën çlirimtare të Kosovës, por kanë raportuar mbi individë, dokumente dhe pretendime që lidhen me krime politike, pushtet të pasluftës dhe parashtresa të Prokurorisë së Specializuar.

“Në asnjë rresht të botuar në nuk është sulmuar lufta çlirimtare e popullit të Kosovës”, shkroi ai. “Ne e bëjmë dallimin themelor juridik dhe njerëzor mes sakrificës së një populli për liri dhe krimeve individuale politike”.

Më 9 korrik, situata mori një kthesë tjetër. Sipas pamjes së publikuar10 nga Xhymshiti, Zeqaj e kishte bllokuar atë në Facebook. Në postimin e Xhymshitit, ku ishte shpërndarë videoja e Zeqajt, lidhja shfaqej me njoftimin, “This content isn’t available at the moment”. Xhymshiti tha se Zeqaj kishte fshirë komentet e tij, kishte fshirë përgjigjet e Xhymshitit në postimin e videos dhe më pas e kishte bllokuar atë.

Kështu, një video që nisi si akuzë publike ndaj një gazetari përfundoi me mbylljen e hapësirës së debatit aty ku ajo kishte nisur. Zeqaj e akuzoi Xhymshitin për sulm ndaj UÇK-së. Xhymshiti kërkoi prova, citime dhe dokumente. Zeqaj solli pretendime të reja. Xhymshiti i quajti shpifje dhe e vendosi çështjen në kontekstin e një fushate më të gjerë linçimi. Pastaj komentet u zhdukën dhe komunikimi u ndërpre me bllokim.

Për ne, si redaksi, rëndësia e kësaj ngjarjeje nuk qëndron vetëm te përplasja mes dy individëve. Ajo qëndron te mënyra se si kritika ndaj gazetarisë zëvendësohet me etiketim moral, si pyetjet për dokumente shndërrohen në akuza për gjak, komb dhe tradhti, dhe si një debat që mund të zhvillohej mbi fakte përfundon në heshtje të imponuar nga fshirja dhe bllokimi.

Gazetaria mund të kundërshtohet. Duhet të kundërshtohet kur gabon. Por ajo kundërshtohet me dokumente, me citime, me data, me burime dhe me argument. Nëse një raportim është i rremë, rrëzohet duke treguar se ku është i rremë. Nëse një citim është i pasaktë, rrëzohet duke e sjellë citimin e plotë. Nëse një dokument është lexuar gabim, rrëzohet duke e lexuar dokumentin më mirë.

Në këtë rast, Zeqaj nuk solli asnjë prej këtyre. Ai solli etiketa. Ai solli pyetje që funksiononin si akuza. Ai solli dyshime pa prova dhe pastaj u tërhoq pas pretendimit se nuk kishte akuzuar, por vetëm kishte pyetur.

Në fund, mbetet një kronologji e thjeshtë. Më 7 korrik, Florent Zeqaj e publikoi një video ku u quajt njeri që “flet shqip e mendon serbisht”. Po atë ditë, Xhymshiti iu përgjigj duke kërkuar prova. Zeqaj reagoi me pretendime të reja. Xhymshiti e akuzoi për shpifje dhe për krijim të rrezikut publik. Më 8 korrik, Xhymshiti botoi tri shkrime ku e analizoi ngjarjen si pjesë të një modeli më të gjerë delegjitimimi ndaj gazetarisë hulumtuese. Më 9 korrik, Zeqaj e bllokoi Xhymshitin dhe përmbajtja e videos së ndarë nuk ishte më e disponueshme për të.

Kjo është ngjarja. Jo zhurma rreth saj. Jo mallkimi. Jo flamujt. Jo betimet për patriotizëm. Por fakti i thjeshtë se një gazetari iu kërkua llogari pa iu treguar një gabim i vetëm faktik, pastaj iu vendosën etiketa që në historinë politike të Kosovës kanë pasur peshë të rëndë dhe në fund iu mbyll dera e përgjigjes aty ku sulmi ishte hapur publikisht.

2

Foto-dëshmia e bllokimit në Facebook to Vudi Xhymshiti nga ana e Florent Zeqajt

5

Përgjigja e Xhymshitit ndaj pretendimit të Zeqajt në Facebook, 8 Korrik, 2026.

6

Reagimi i Zeqajt ndaj komentit paraprak të Xhymshitit në Facebook, 8 Korrik 2026.

8

Gunpowder Chronicles

How the Shadow of Hashim Thaçi Still Directs Pristina’s Media Hit Squads to Silence Me

Thaçi and others are to be sentenced on 16 September 2026 with regards to what heavily lays on their responsibility, not merely as former wartime figures accused of crimes, but as men whose alleged system of power taught Kosovo that the word “traitor” could become the first administrative step towards social death, physical danger and, finally, murder…

Read more

3 months ago · 5 likes · Vudi Xhymshiti

10

Foto-dëshmia e bllokimit në Facebook to Vudi Xhymshiti nga ana e Florent Zeqajt

Kongresmeni republikan Joe Wilson, nga Karolina e Jugut, ka propozuar që Sekreta…

Read more

Read more

Read more

Read more

i kishin dërguar ftesë zyrtare kryeministrit Edi Rama për një intervistë të drejtpërdrejtë, pas raportimeve tona mbi Revolucionin Flamingo, dokumentin e publikuar prej tij për Dritan Goxhajn dhe debatet që pasuan rreth UÇK-së, protestës dhe përgjegjësisë politike.

Kryeministri u përgjigj duke pyetur për formatin e intervistës. Më pas, komunikimi kaloi edhe përmes Egesta Xhafës, sekretare për shtyp e kryeministrit, e cila konfirmoi zhvillimin e intervistës përmes Zoom-it, të premten, më 3 korrik, në orën 16.00.

Më 30 qershor, pas këtij konfirmimi, e njoftuan1 publikun se intervista ishte dakorduar me zyrën e kryeministrit.

Por të enjten, më 2 korrik, në orën 17.31, Xhafa i telefonoi redaksisë dhe njoftoi se intervista duhej të shtyhej për shkak të rrethanave të paparashikuara dhe ndryshimeve në agjendën e udhëtimit të kryeministrit. Ajo përmendi edhe zhvillime të lidhura me Samitin e NATO-s dhe angazhime të tjera të reja.

Sipas saj, intervista nuk është anuluar përfundimisht. Zyra e kryeministrit ka premtuar se ajo do të zhvillohet brenda muajit korrik, mundësisht gjatë dy javëve të ardhshme.

do ta mbajnë të hapur ftesën.

Pyetjet tona mbeten aty.

Për Sazanin. Për Zvërnecin. Për Revolucionin Flamingo. Për dokumentin që nuk e thoshte atë që u tha. Për raportin e Tiranës me Kosovën, UÇK-në, Serbinë dhe interesin publik.

Lexuesit meritojnë përgjigje. Ne do t’i kërkojmë ato.

1

NJË BISEDË QË NUK PREMTON REHATI. PREMTON PËRGJIGJE. — Njoftimi KB

Më 29 qershor 2026, KALLXO raportoi se prokurori Afrim Shefkiu u dëgjua si dëshmitar i dëmtuar në gjykimin ku Zeka akuzohet për kanosje ndaj tij. Sipas raportimit3, çështja lidhet me një deklaratë të bërë më 24 shtator 2018 në emisionin DPT në T7, ku Zeka kishte thënë se prokurorin e tij do ta ndiqte “me gjyq, Kanun dhe privatisht”. Shefkiu tha para gjykatës se po të ishte përmendur vetëm ndjekja ligjore, nuk do të kishte problem. Por fjala “Kanun” dhe ndjekja “privatisht”, sipas tij, krijonin ndjenjë kërcënimi.

Ky detaj nuk është folklor. Në një shoqëri ku fjala Kanun ende e bart kujtesën e hakmarrjes, ajo nuk dëgjohet si metaforë e pafajshme kur i drejtohet një prokurori që ka ngritur aktakuzë. Ajo hyn në sallën e gjyqit si paralajmërim. Si kujtesë se përtej ligjit mund të ketë edhe një rend tjetër, më i errët, më personal, më i pamëshirshëm.

Kanosja, sipas Shefkiut, kishte ndodhur disa ditë para se të mbahej seanca fillestare në rastin ku ai kishte ngritur aktakuzë ndaj Zekës dhe të tjerëve për shmangie nga tatimi, mashtrim dhe shpëlarje parash. Aktakuza për kanosje, sipas KALLXO, daton më 22 korrik 2019. Pra, Kosova po e dëgjon sot një jehonë të vitit 2018, një fjali që nuk u zhduk, por që mbeti në arkivin e frikës institucionale.

Kjo kronologji nis më herët. Më 28 gusht 2018, Prokuroria Speciale e Republikës së Kosovës ngriti aktakuzë ndaj Milaim Zekës dhe të tjerëve për mashtrim, shmangie nga tatimi dhe pastrim parash. Sipas aktakuzës së raportuar nga KALLXO, të pandehurit dyshoheshin se kishin mashtruar rreth 900 aplikues për viza pune4, duke paraqitur fakte të rreme për punësim në Gjermani. Ishte një rast ku premtimi për dalje nga varfëria, për punë, për jetë tjetër, ishte kthyer në objekt hetimi penal.

Vitet kaluan. Dosja u copëtua, u kthye, u ngushtua, u rigjykua. Më 20 maj 2026, Gjykata Themelore në Prishtinë e shpalli fajtor Milaim Zekën për shmangie nga tatimi. Ai u dënua me një vit burgim me kusht dhe 3.000 euro gjobë. Gjykata e obligoi gjithashtu ta kompenzojë Administratën Tatimore të Kosovës me 67.609.71 euro, pas korrigjimit teknik të shumës së shpallur fillimisht.

Por ajo që ndodhi pas vendimit ishte po aq domethënëse sa vetë aktgjykimi. Zeka nuk doli me një mbrojtje të ftohtë juridike. Ai e sulmoi gjyqtaren Edita Çanta me gjuhë denigruese, duke e paraqitur vendimin si politik dhe duke e goditur integritetin e saj personal. Kjo nuk ishte kritikë ndaj drejtësisë. Ishte metodë. Kur dokumenti rëndon, prodhohet zhurmë. Kur shifra bëhet konkrete, sulmohet njeriu që e lexon vendimin. Kur gjykata flet, kundër saj hidhet balta.

Në këtë pikë, dosja Zeka nuk mund të lexohet më si një seri episodesh të shkëputura. Ajo shfaq një model. Prokurori që e ndjek penalisht, sipas aktakuzës, kanoset me Kanun. Gjyqtarja që e dënon, sulmohet publikisht. Kur emri i tij shfaqet në një rast të ndjeshëm sigurie, narrativa zhvendoset nga pyetja ligjore te komploti politik. Kjo është arkitektura e një mbrojtjeje që nuk qëndron vetëm në avokaturë, por në presion.

Sipas burimeve të besueshme të redaksisë sonë, në rastin Sheholli-Zeka, ku Fatmir Sheholli u arrestua nën dyshime për spiunazh për Serbinë dhe Zeka ndodhej me të në hotel, lirimi i shpejtë i Zekës ka ngritur dyshime serioze brenda qarqeve që e kanë ndjekur çështjen. Burimet tona thonë se Zeka kishte kërcënuar me materiale komprometuese ndaj figurave të prokurorisë. Redaksia jonë nuk e paraqet këtë si fakt të provuar gjyqësor, sepse institucionet nuk kanë dhënë përgjigje publike të plotë. Por pikërisht heshtja e tyre e bën pyetjen të pashmangshme.

A u trajtua Zeka si qytetar i barabartë para ligjit, apo si njeri që duhej lëshuar shpejt për ta shmangur një shpërthim tjetër publik?

Në raportimin tonë të mëhershëm5 për rastin Sheholli-Zeka, Zeka vetë pranoi elemente që kërkonin hetim serioz. Ai foli për materiale të sjella nga Sheholli, për tekst të printuar, për USB6, për përkthim, për vendim publikimi dhe për një frazë që rëndon si gur, “ka qenë urdhër me i publiku”. Në gazetari, urdhri nuk është burim. USB-ja nuk është verifikim. Materiali i përgjuar nuk bëhet i ligjshëm vetëm pse kalon nëpër dorën e një redaksie.

Nëse një person i dyshuar për spiunazh furnizon materiale, dhe një figurë mediatike i përpunon, i përkthen, i përzgjedh dhe i publikon, atëherë shteti ka përpara jo vetëm një pyetje etike, por një çështje sigurie. Aq më tepër kur i njëjti person e pranon se disa materiale nuk janë publikuar, sepse redaksia ka vendosur çfarë të nxjerrë dhe çfarë të mbajë. Në atë çast, materiali nuk është më vetëm informacion. Ai mund të jetë presion. Mund të jetë monedhë këmbimi. Mund të jetë armë.

Kjo është arsyeja pse rasti i sotëm me prokurorin Shefkiu nuk është episod periferik. Ai ndriçon prapa. Ai e rikthen publikun te një pyetje themelore. Si sillet Milaim Zeka kur përballet me drejtësinë? Me dokumente, apo me kërcënime? Me argumente, apo me përbaltje? Me transparencë, apo me mjegull?

Përgjigjja që del nga kronologjia është e rëndë. Në vitin 2018, kur përballej me aktakuzë, ai dyshohet se e kërcënoi prokurorin duke e përmendur Kanunin. Në vitin 2026, kur u dënua për shmangie nga tatimi, ai sulmoi gjyqtaren. Në rastin Sheholli, kur prania e tij pranë një të arrestuari për spiunazh kërkonte sqarim të plotë, ai e ktheu veten në viktimë të një skenari politik.

Kjo nuk është rastësi. Është sistem sjelljeje.

Në një shtet normal, këto çështje nuk do të vareshin nga zhurma televizive. Prokuroria do ta shpjegonte pse një person ndalohet, pse lirohet, çfarë provash janë shqyrtuar, çfarë nuk është gjetur dhe pse publiku duhet të besojë se ligji është zbatuar njësoj për të gjithë. Por në Kosovë, heshtja shpesh vishet si procedurë. Në fakt, ajo bëhet mburojë për të fuqishmit dhe mallkim për qytetarin e zakonshëm.

Milaim Zeka ka të drejtë të mbrohet. Ka të drejtë të ankohet. Ka të drejtë t’i kundërshtojë aktakuzat, vendimet dhe raportimet. Por ai nuk ka të drejtë ta kthejë prokurorin në objekt kanosjeje, gjyqtaren në objekt fyerjeje dhe publikun në objekt manipulimi. Liria e shprehjes nuk është liçencë për presion ndaj drejtësisë. Gazetaria nuk është mbulesë për qarkullim materialesh të dyshimta. Biografia publike nuk është amnisti.

Problemi më i madh nuk është vetëm Zeka. Problemi është shteti që duket sikur tërhiqet sa herë përballet me njerëz që kanë zë të lartë, arkiva të errëta, lidhje të vjetra dhe aftësi për të krijuar stuhi publike. Nëse drejtësia frikësohet nga kompromati, ajo pushon së qeni drejtësi. Nëse prokuroria hesht përballë dyshimeve të tilla, ajo nuk e mbron hetimin, por e dobëson besimin publik. Nëse gjyqtarët lihen vetëm kur sulmohen, çdo vendim gjyqësor bëhet më i brishtë.

Rasti Zeka është pasqyrë e një Republike që ende po mëson nëse ka guxim të përballet me figurat që ndër vite kanë jetuar në kufirin mes medias, politikës, parasë dhe ndikimit të errët. Ai është test për Prokurorinë e Shtetit, për gjykatat, për policinë, për AKI-në dhe për vetë shoqërinë.

Pyetja nuk është më vetëm pse Milaim Zeka u lirua shpejt në rastin Sheholli. Pyetja është pse institucionet e Kosovës nuk janë në gjendje t’ia japin publikut një përgjigje të plotë, të qartë dhe të besueshme. Pyetja është pse një njeri me histori aktakuzash, dënimi për shmangie tatimore, sulmesh ndaj gjyqtarëve dhe akuzë për kanosje ndaj prokurorit ende arrin ta paraqesë veten si viktimë, ndërsa shteti duket si i akuzuar.

Në fund, kjo nuk është histori për një person. Është histori për një boshllëk. Aty ku duhet të flasë ligji, flet frika. Aty ku duhet të flasin institucionet, dëgjohet zhurma. Aty ku duhet të ketë llogaridhënie, shfaqet një burrë para kamerës dhe e kthen drejtësinë në teatër.

Kosova nuk mund ta ndërtojë shtetin e së drejtës duke u trembur nga ata që e kërcënojnë atë. Nëse Prokuroria hesht, nëse gjykatat lihen të pambrojtura, nëse rastet e sigurisë kombëtare mbyllen me mjegull, atëherë mesazhi për publikun është i tmerrshëm. Ligji nuk vlen njësoj për të gjithë. Vlen më pak për ata që bërtasin më shumë.

Dhe pikërisht aty fillon rreziku më i madh për Republikën.

Qëllimi i nismës është ruajtja e Land Rover Discovery 4 dhe e kompletit të pajisjeve të gazetarisë së luftës si një koleksion i pandashëm, i cili, pas përfundimit të fushatës, do t’i dhurohet Muzeut të Kosovës si një ekspozitë e përhershme kushtuar gazetarisë së luftës dhe rolit të saj në dokumentimin e historisë bashkëkohore.

Automjeti ka përshkuar mbi 320 mijë kilometra, duke kaluar Ukrainën, Izraelin, Libanin, Gjeorgjinë, Turqinë, Jordaninë, Ballkanin dhe pjesë të tjera të Evropës. Për më shumë se tre vjet ai nuk ka qenë vetëm një mjet transporti, por redaksi lëvizëse, qendër komunikimi, strehë e përkohshme dhe bazë logjistike për shumicën e hulumtimeve të zhvilluara nga dhe .

Brenda këtij automjeti janë planifikuar, shkruar dhe koordinuar disa prej hulumtimeve më të rëndësishme të redaksisë që prej themelimit të saj në vitin 2023. Ai e shoqëroi ekipin në raportimet dhe hulumtimet mbi aktivitetet politike të Richard Grenell në Ballkan, mbi veprimtarinë diplomatike të Gabriel Escobar dhe Miroslav Lajcak në raport me Kosovën, në hulumtimin mbi lidhjet që redaksia dokumentoi mes Berat Buzhalës dhe entiteteve të lidhura me Beogradin, si edhe në raportimet mbi Aleksandar Arsenijevic. I njëjti automjet dhe i njëjti komplet pajisjesh u përdorën gjatë dokumentimit të zhvillimeve që pasuan sulmin terrorist në Banjskë, kur redaksia udhëtoi në terren për t’i hetuar rrjetet politike, diplomatike dhe të sigurisë që, sipas hulumtimeve të saj, vepronin kundër interesave të Kosovës.

Paralelisht, kompleti i pajisjeve profesionale përfaqëson më shumë se pesëmbëdhjetë vjet përvojë në raportimin e luftërave. Dy kamerat Canon 1DX Mark II, objektivat profesioniste, jelekët antiplumb PRESS, helmetat, sistemi satelitor Starlink, radiot e komunikimit dhe pajisjet mbështetëse kanë dokumentuar konflikte të armatosura, kriza humanitare dhe zhvillime politike në Ukrainë, Siri, Izrael, Liban, Gjeorgji dhe rajone të tjera ku gazetaria kërkonte praninë fizike të reporterit.

Kryeredaktori i Kronikave të Barutit, , tha se koleksioni tashmë e ka tejkaluar vlerën e tij materiale.

“Ky automjet nuk është më thjesht një Land Rover dhe këto nuk janë më vetëm kamera apo jelekë antiplumb. Janë dëshmi të një epoke. Janë objektet që e mbajtën gjallë gazetarinë në vende ku e vërteta ishte po aq e rrezikuar sa edhe jeta. Çdo gërvishtje mbi këtë automjet, çdo helmetë, çdo objektiv dhe çdo fotografi bart një histori që nuk mund të përsëritet.”

Sipas Xhymshitit, përvoja e fituar gjatë më shumë se pesëmbëdhjetë vjetëve në raportimin e konflikteve ndërkombëtare formësoi mënyrën se si ai kupton politikën globale dhe ndikimin e saj mbi Kosovën.

“Pa vitet e kaluara në vijat e frontit nuk do ta kuptoja kurrë se si funksionojnë operacionet ndërkombëtare, diplomacia, interesat shtetërore dhe gjeopolitika. Pikërisht kjo përvojë ma dha guximin të shtroj pyetje që të tjerët nuk i bënin dhe të ndjek hulumtime që në shumë raste sfiduan narrativat e vendosura. Prandaj besoj se ky koleksion nuk më përket më mua. Ai i përket historisë së gazetarisë shqiptare dhe brezave që do të vijnë.”

Redaksia bën të ditur se fondet e mbledhura nga kjo fushatë nuk do të përdoren vetëm për ruajtjen, dokumentimin dhe transferimin e koleksionit në Muzeun e Kosovës.

Një pjesë e tyre do të investohet në ndërtimin e kapaciteteve të reja editoriale të Kronikave të Barutit dhe Gunpowder Chronicles, përmes blerjes së një automjeti të ri për raportim, kamerave profesionale, objektivave, kompjuterëve, pajisjeve satelitore dhe infrastrukturës teknike të nevojshme për ta vazhduar gazetarinë nga terreni në standardet më të larta ndërkombëtare.

Një pjesë tjetër do të financojë krijimin e programit të parë të mentorimit profesional të redaksisë për studentët e gazetarisë në hapësirën shqiptare.

Programi parashikon përzgjedhjen e deri katër studentëve para diplomimit të tyre: dy nga Kosova, një nga Shqipëria dhe një nga Maqedonia e Veriut. Gjatë një periudhe gjashtëmujore, ata do të mentorohen nga redaksia në Londër dhe do të trajnohen në gazetari hulumtuese, raportim nga terreni, verifikim shumëburimor, etikë profesionale, siguri fizike dhe standarde editoriale ndërkombëtare.

Redaksia thotë se qëllimi i kësaj nisme nuk është vetëm ruajtja e një koleksioni historik, por krijimi i një ure mes përvojës së fituar në terren dhe brezit të ardhshëm të gazetarëve shqiptarë.

“Një muze nuk është fundi i një historie,” tha Xhymshiti. “Është vendi ku historia fillon t’i mësojë brezat që vijnë. Nëse ky automjet dhe këto pajisje mund ta frymëzojnë qoftë edhe një gazetar të ri ta zgjedhë të vërtetën mbi propagandën, atëherë misioni i tyre nuk ka përfunduar. Ai sapo ka filluar.”

Fushata publike është tashmë e hapur dhe përbën pjesë të një projekti afatgjatë të Kronikave të Barutit për ruajtjen e trashëgimisë së gazetarisë shqiptare të luftës, forcimin e kapaciteteve editoriale të redaksisë dhe investimin në brezin e ardhshëm të reporterëve në Kosovë, Shqipëri dhe Maqedoninë e Veriut.

Me një objektiv prej £60,000, kjo nismë synon ta ruajë një pjesë të historisë së gazetarisë shqiptare dhe, njëkohësisht, t’i ndërtojë mjetet dhe njerëzit që do ta shkruajnë kapitullin e ardhshëm të saj. Kushdo që dëshiron të bëhet pjesë e këtij misioni mund të kontribuojë përmes lidhjes më poshtë.

DHURO KËTU

Read more

Read more

Elmi Reçica paraqet kallëzim penal dhe padi civile ndaj gazetarit Vudi Xhymshiti, ndërsa ky i fundit i cilëson pretendimet si përpjekje për frikësim të gazetarisë hulumtuese.

PRISHTINË - Një përplasje publike mes deputetit të Partisë Demokratike të Kosovës, Elmi Reçica, dhe gazetarit investigativ ka hyrë në një fazë të re juridike, pasi Reçica njoftoi1 se ka ushtruar kallëzim penal dhe padi civile kundër gazetarit, duke e akuzuar atë për kërcënime ndaj tij dhe familjes së tij, si dhe për shpifje të vazhdueshme publike.

Në një postim të publikuar në rrjetet sociale më 10 qershor, Reçica shkroi se kishte ndërmarrë veprime ligjore kundër Xhymshitit.

“Të dashur qytetarë, sot kam ushtruar padi dhe kallëzim penal ndaj Vedat Xhymshitit (”Vudi”) për shkak të kërcënimeve ndaj meje dhe familjes sime, si dhe për shkak të shpifjeve të vazhdueshme publike”, shkroi ai.

Më tej, deputeti shtoi: “Kam besim të plotë se drejtësia do ta thotë fjalën e saj dhe se këta shpifës e kërcënues do ta marrin dënimin e merituar.”

Postimi u shoqërua me fotografi të dokumenteve që duket se përfshijnë një padi civile për kompensim të dëmit material dhe jomaterial, si dhe dokumentacion nga organet hetimore lidhur me një kallëzim penal. nuk ka mundur ta verifikojë në mënyrë të pavarur përmbajtjen e plotë të dosjeve apo statusin procedural të tyre përtej materialeve të publikuara nga vetë Reçica.

Pak orë më vonë, Xhymshiti publikoi2 një reagim të gjatë në të cilin mohoi kategorikisht akuzat për kërcënime dhe i cilësoi veprimet e Reçicës si pjesë të një përpjekjeje për të zhvendosur vëmendjen nga raportimet e tij hulumtuese.

“Z. Reçica, unë nuk ju kam kërcënuar. Nuk e kam kërcënuar familjen tuaj. Nuk kam as pushtet, as interes, as prirje për një gjë të tillë”, shkroi ai.

Në reagimin e tij, Xhymshiti argumentoi se kontesti lidhet me një seri hulumtimesh të publikuara nga media që ai e drejton, veçanërisht raportime mbi vrasjet politike, strukturat e inteligjencës së pasluftës dhe pretendimet për kapje të shtetit në Kosovë.

“Ajo që ju kërcënon është e vërteta. Ajo që ju kërcënon është dokumentimi. Ajo që ju kërcënon është kujtesa e Kosovës”, shkroi gazetari dhe kryeredaktori ynë.

Ai pretendoi se fushatat e denigrimit kundër tij janë intenzifikuar pas publikimit të disa hulumtimeve të fundit dhe tha se veprimet ligjore të Reçicës përfaqësojnë, sipas tij, një vazhdim të përpjekjeve për të delegjitimuar punën e tij gazetareske.

Xhymshiti gjithashtu deklaroi se gazetaria hulumtuese mbi tema të interesit publik, përfshirë vrasjet politike, strukturat e sigurisë dhe korrupsionin e pretenduar institucional, gëzon mbrojtje të veçantë në juridiksionet demokratike.

“Nëse mendoni se ju kam bërë padrejtësi, ejani në gjykatat britanike. Ejani në Londër. Le ta masim të vërtetën atje ku standardi i provës, interesi publik dhe liria e shtypit nuk trajtohen si lodra të pushtetit partiak”, shkroi ai.

Përplasja mes palëve ndodh në një klimë të tensionuar politike dhe mediatike, ku raportimet mbi periudhën e pasluftës, vrasjet e pazbardhura politike dhe rolin e strukturave të sigurisë kanë mbetur objekt debatesh të forta publike për më shumë se dy dekada.

kërkoi një koment nga këshilltarja ligjore i grupit mediatik , Ezra Leibowitz, lidhur me pretendimet e ngritura nga Reçica dhe implikimet ligjore të çështjes.

“Nëse zoti Reçica pretendon se kryeredaktori ynë, zoti , e ka kërcënuar atë ose familjen e tij, atëherë ai duhet të paraqesë prova të mjaftueshme dhe juridikisht të vlefshme për ta mbështetur një pretendim të tillë. Deri më tani, gjithçka që zoti Xhymshiti ka bërë në punën e tij gazetareske përbën gazetari hulumtuese profesionale të standardit të lartë dhe të mbështetur në interes publik”, tha Leibowitz.

Ajo shtoi se statusi i Xhymshitit si shtetas britanik dhe gazetar me vendbanim të përhershëm në Mbretërinë e Bashkuar nuk e përjashton bashkëpunimin me institucionet e drejtësisë në Kosovë.

“Edhe pse zoti Xhymshiti është shtetas britanik dhe gazetar britanik, ndërsa entitetet tona mediatike janë të bazuara në Londër dhe subjekt i ligjeve të Mbretërisë së Bashkuar, ai do t’u përgjigjet institucioneve të drejtësisë në Kosovë nëse ato konsiderojnë ta ftojnë për intervistim apo procedura të tjera ligjore, për aq kohë sa pretendimet e ngritura nga zoti Reçica dhe çdo veprim procedural janë në përputhje të plotë me ligjin”, tha Leibowitz.

Deri në publikimin e këtij artikulli, nuk ka pasur njoftim publik nga Prokuroria apo Gjykata Themelore në Prishtinë lidhur me statusin e procedurave të përmendura nga Reçica. Po ashtu, nuk ka pasur vendim gjyqësor që t’i vërtetojë ose rrëzojë pretendimet e ndonjërës palë.

Rasti mbetet në fazën e pretendimeve publike dhe procedurave fillestare ligjore, ndërsa çdo vlerësim përfundimtar mbi akuzat e ngritura pritet të përcaktohet nga institucionet kompetente të drejtësisë.

Read more