Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Kurti tha se opozita ka kundërshtuar iniciativa të qeverisë, përfshirë rishikimin e buxhetit dhe masat për përballimin e inflacionit, ndërkohë që, sipas tij, nuk po merr pjesë në procesin e zgjedhjes së presidentit. Ai përmendi gjithashtu përfshirjen e Listës Serbe në votime për çështje ekonomike, duke e krahasuar këtë me mungesën e opozitës në seanca për çështje institucionale.

Duke argumentuar kundër mbajtjes së zgjedhjeve të reja, Kurti tha se vendi rrezikon të humbasë mbi 10 milionë euro vetëm për organizimin e tyre, si dhe dhjetëra milionë të tjera për shkak të kufizimeve në bashkëpunimin ndërkombëtar në mungesë të një Kuvendi funksional. Ai shtoi se qeveria ka bërë përpjekje për të shmangur një proces të ri zgjedhor, përfshirë tentativat për ta gjetur një kandidat konsensual për president.

Sipas tij, janë zhvilluar disa ftesa për takim me drejtues të opozitës, përfshirë kreun e LDK-së Lumir Abdixhiku dhe atë të PDK-së Bedri Hamzën, por pa rezultat konkret. Kurti tha se qeveria ka ofruar propozime, ndërsa opozita ka refuzuar të paraqesë alternativa. Ai e përmendi edhe një kërkesë drejtuar Partisë Demokratike të Kosovës dhe Lidhjes Demokratike të Kosovës për të propozuar së bashku kandidatë për president, i cili veprim, sipas tij, nuk u materializua.

Në përpjekje për ta çuar përpara procesin, Kurti tha se janë propozuar disa emra, përfshirë Glauk Konjufcën dhe Fatmire Mulhaxha-Kollçaku, të cilët më pas u tërhoqën nga kandidatura. Ai shtoi se së fundmi janë propozuar edhe dy kandidate të tjera, Hatixhe Hoxha dhe Feride Rushiti.

Kurti veçoi figurën e Rushitit, duke theksuar angazhimin e saj në mbrojtjen e të drejtave të njeriut dhe punën me viktimat e dhunës gjatë dhe pas luftës në Kosovë. Ai tha se ajo ka marrë vlerësime ndërkombëtare, përfshirë nominimin për çmimin Nobel për Paqe dhe çmime të tjera për kontributin e saj. Sipas tij, kandidatura e saj e përfaqëson një opsion jo partiak dhe me mbështetje të gjerë shoqërore.

Kryeministri kritikoi reagimet e fundit nga Partia Demokratike e Kosovës, duke përmendur deklarata publike të Vlora Çitakut që, sipas tij, kanë kërkuar tërheqjen e Rushitit nga kandidimi. Ai tha se një pjesë e opozitës më herët kishte shprehur vlerësim për figurën e saj në rrjetet sociale.

Nënkryetarja e Partia Demokratike e Kosovës, Vlora Çitaku, iu përgjigj1 deklaratave të kryeministrit Albin Kurti, duke thënë se ai vetë nuk po e respekton plotësisht rezultatin zgjedhor, pasi sipas saj 51 për qind nuk përfaqësojnë konsensus të plotë. Ajo theksoi se sjellja shtetërore matet me veprimet aktuale dhe jo me të kaluarën, duke shtuar se opozita ka mbështetur pa kushte vendime kyçe si zgjatjet buxhetore dhe marrëveshjet ndërkombëtare. Çitaku akuzoi Kurtin për mungesë bashkëpunimi dhe kompromisi, duke pretenduar se ai kërkon nënshtrim politik, ndërsa paralajmëroi se partia e saj nuk do të lejojë, sipas saj, cenimin e rendit kushtetues.

Në përfundim, Kurti u bëri thirrje deputetëve të opozitës që të marrin pjesë në seancat e Kuvendit dhe të kontribuojnë në zgjidhjen e situatës institucionale. Ai tha se pret pjesëmarrjen e tyre në seancën e paralajmëruar për mbrëmjen e së njëjtës ditë, duke theksuar se bojkoti, sipas tij, nuk i shërben funksionimit të institucioneve dhe interesit të shtetit.

HIPOKRIZIA E ÇITAKUT DHE TIRANIA E PAKICËS

Nga , Londër, 28 Prill, 2026

Situata aktuale po e shpërfaq një krizë të thellë të kulturës politike në Kosovë, ku mjetet demokratike po përdoren për ta asfiksuar vetë procesin institucional. Kryeministri Kurti mbështetet në një mandat të fuqishëm prej 51.1%, një shifër që në çdo demokraci parlamentare ia jep qeverisë të drejtën dhe detyrën për të udhëhequr. Opozita, nga ana tjetër, po e aplikon “politikën e mospjesëmarrjes” si mjet presioni.

Pika më kritike mbetet zgjedhja e Presidentit. Propozimi i një figure si Feride Rushiti, një personalitet me integritet ndërkombëtar, fituese e çmimit International Women of Courage dhe e nominuar për Nobel, e zhvesh opozitën nga argumenti i “partizimit të shtetit”. Kur një subjekt politik si PDK e lavdëron një figurë në rrjete sociale për merita kombëtare, por kërkon tërheqjen e saj sapo ajo propozohet për post shtetëror, kjo tregon se interesi nuk është te cilësia e kandidatit, por te pamundësimi i funksionimit të shtetit.

Pretendimi i Vlora Çitakut se një shumicë prej 51% nuk përbën bazë për konsensus është një fyerje intelektuale ndaj vetë definicionit të demokracisë liberale. Të thuash se “51 për qind nuk përfaqësojnë konsensus të plotë” është një përpjekje diletante për t’i rishkruar rregullat e lojës pasi e ke humbur ndeshjen. Çitaku po tenton ta instalojë një “tirani të pakicës”, ku humbësi i zgjedhjeve kërkon ta diktojë vullnetin mbi fituesin absolut, duke e shitur këtë si “mbrojtje të rendit kushtetues”. Në fakt, rendi kushtetues mbrohet duke qëndruar në sallë dhe duke votuar, jo duke u fshehur nëpër korridoret e zyrave të grupeve parlamentare ndërkohë që shteti rrezikon të humbasë miliona euro dhe stabilitetin institucional.

Është kulmi i hipokrizisë që një figurë që ka shërbyer në nivelet më të larta të diplomacisë, ta kërkojë tërheqjen e një gruaje si Feride Rushiti2, një ikonë e mbrojtjes së viktimave të luftës, vetëm pse kjo e fundit po i ofron vendit një rrugëdalje nga kriza. Duke e sulmuar Rushitin, Çitaku ka braktisur çdo parim moral dhe demokratik, duke dëshmuar se për të dhe partinë e saj, as nominimet për Nobel dhe as kontributi për të mbijetuarit e dhunës seksuale nuk peshojnë sa inati politik. Kjo qasje nuk është opozitarizëm, është sabotim i hapur i dinjitetit shtetëror, ku “parimet” përdoren si maskë për ta fshehur frikën nga rezultati i kutive të votimit që ende u djeg si dështim i pashlyeshëm.

1

Postim i Vlora Çitakut në Facebook, 28 Prill, 2026.

Sipas raportimit të Sopës, bazuar në burime brenda institucioneve dhe dëshmi nga terreni, Gucati rezulton të jetë i punësuar në këtë shkollë, por mungon fizikisht për periudha të gjata, ndërkohë që vazhdon të përfitojë pagë nga kjo pozitë. Gazetari dokumenton vizitën në shkollë, ku as stafi dhe as qytetarët nuk japin konfirmime të qarta për praninë e rregullt të tij në vendin e punës. Në një moment, drejtori i shkollës deklaron se sekretari ndodhet në bufe, ndërsa më pas jepet një verzion tjetër, se ai është dërguar në emergjencë.

Ky pretendim verifikohet më tej nga gazetari përmes kërkesave zyrtare. Sipas përgjigjes së marrë nga Qendra Klinike Universitare e Kosovës, nuk ekziston asnjë evidencë që Hysni Gucati të ketë marrë trajtim në emergjencë në datën përkatëse. Kjo mospërputhje midis deklarimeve në terren dhe të dhënave zyrtare ngre pikëpyetje serioze mbi transparencën dhe saktësinë e informacioneve të dhëna nga institucionet.

Në një intervistë telefonike të realizuar gjatë reportazhit, vetë Gucati pranon se është sekretar i shkollës prej vitit 2007, por arsyeton mungesën e tij me çështje shëndetësore dhe angazhime të tjera. Ai gjithashtu shmang përgjigje të drejtpërdrejta lidhur me pagesat e mundshme gjatë periudhës kur ka qenë i burgosur, duke lënë pa sqaruar një element kyç të çështjes.

Në një linjë të ndarë, asamblisti i Vetëvendosjes në Skenderaj, Hysni Mehani, deklaron se kishte kërkuar qasje në dokumente zyrtare për ta verifikuar statusin e Gucatit dhe se konfirmimi nga komuna kishte ardhur, duke e vërtetuar se ai figuron si sekretar aktiv i shkollës. Mehani pretendon se nuk e ka parë asnjëherë Gucatin në ambientet e shkollës, pavarësisht frekuentimit të përditshëm për shkak të djalit të tij.

Reagimi i Hysni Gucatit erdhi përmes një postimi publik në rrjete sociale2, ku ai i mohon akuzat dhe i cilëson ato si të pavërteta dhe të motivuara politikisht. Ai sulmon drejtpërdrejt gazetarin dhe median që e publikoi reportazhin, duke i quajtur “shërbëtorë të pushtetit” dhe duke sugjeruar se raportimi është i orkestruar. Ai pretendon se posedon dokumente që i rrëzojnë të gjitha akuzat, por nuk i ka bërë ato publike deri në këtë fazë.

Gjuha e përdorur në reagimin e tij ngre shqetësime serioze për lirinë e medias dhe klimën e presionit ndaj gazetarëve në Kosovë. Etiketimi i një gazetari si “shërbëtor” dhe insinuatat për motive politike mund të interpretohen si përpjekje për diskreditim dhe potencialisht si formë indirekte frikësimi. Në standardet ndërkombëtare të lirisë së shtypit, këto forma të sulmit verbal ndaj medias konsiderohen problematike, veçanërisht kur vijnë nga figura me ndikim publik.

Nga aspekti ligjor, nëse vërtetohet se një zyrtar publik ka përfituar pagë pa i kryer detyrat e tij, kjo mund të përbëjë shkelje të dispozitave të Kodit Penal të Kosovës që lidhen me keqpërdorimin e detyrës zyrtare dhe përfitimin e kundërligjshëm. Po ashtu, çdo përfitim financiar gjatë periudhës së burgimit, në mungesë të bazës ligjore, do të kërkonte hetim të thelluar nga organet kompetente.

Në këtë fazë, çështja mbetet në nivel pretendimesh të dokumentuara pjesërisht nga një hulumtim gazetaresk që ka përdorur metoda verifikimi në terren dhe kërkesa zyrtare për informacion. Barra e provës tashmë zhvendoset tek institucionet përkatëse për ta sqaruar plotësisht situatën dhe për të garantuar transparencë.

Në përfundim, bazuar në të dhënat e publikuara nga Kosova News dhe në mungesë të një sqarimi të plotë institucional, përgjegjësia për verifikimin e këtij rasti i takon Prokurorisë së Shtetit, e cila në bashkëpunim me Policinë e Kosovës duhet ta shqyrtojë nëse ekzistojnë elemente të veprave penale si keqpërdorimi i detyrës zyrtare ose përfitimi i kundërligjshëm. Paralelisht, Agjencia për Parandalimin e Korrupsionit dhe Zyra Kombëtare e Auditimit duhet ta analizojnë aspektin administrativ dhe financiar të pagesave. Duke u bazuar në një përllogaritje orientuese nga paga e raportuar prej rreth 600 euro në muaj për afro 19 vite, dëmi potencial ndaj buxhetit publik mund të arrijë në mbi 130 mijë euro, megjithëse ky mbetet një vlerësim hipotetik që kërkon verifikim të plotë përmes hetimeve zyrtare.

Rasti në fjalë nuk është vetëm një debat mbi një individ, por një test për funksionimin e shtetit ligjor, integritetin e institucioneve publike dhe mbrojtjen e gazetarisë investigative në Kosovë.

2

Reagimi i Hysni Gucatit në Facebook, 21 Prill, 2026.

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Në mars të vitit 2026, një fjali e tillë u dëgjua në Beograd.

Aleksandar Vulin, ish drejtor i Agjencisë së Inteligjencës së Sigurisë së Serbisë BIA dhe një nga figurat më të afërta me presidentin serb Aleksandar Vuçiq, u shfaq në televizion dhe foli për ata që i quajti bartës të “politikës antiserbe”. Ai nuk foli në mënyrë të paqartë. Ai i përmendi shërbimet sekrete. Ai e përmendi planifikimin. Ai e përmendi modelin e Mossadit.

“...shteti serb duhet të veprojë. Pas kësaj do t’i kërkoja shërbimit tonë të bëjë një plan të qartë se si do të merremi me individë me emër dhe mbiemër që janë bartës të politikës antiserbe. Le të mendojnë se çfarë do t’u ndodhë atyre. Nëse Izraeli mund ta bëjë, nëse Mossadi mund ta bëjë, pse nuk mundet shërbimi serb. Nuk është se nuk e kemi bërë më parë, ne e dimë si bëhet dhe askush nuk ka frikë nga ne”, tha Vulin.

Pastaj ai e përmendi drejtpërdrejt kryeministrin e Kosovës.

“Albin Kurti nuk e ka problem ta thyejë çdo marrëveshje dhe nuk ka frikë se do të ndëshkohet ndonjëherë. Ai nuk ka frikë se diçka mund t’i ndodhë atij apo njerëzve rreth tij.”

Leave a comment

Në një rajon ku historia politike është shënuar nga atentate, operacione të shërbimeve sekrete dhe dhunë shtetërore, kjo nuk ishte një metaforë. Ishte një paralajmërim.

Për Kosovën, këto fjalë nuk ranë në një vakuum.

Ato erdhën në një moment kur republika e re, e lindur nga lufta për çlirim dhe ndërhyrja e NATO-s në vitin 1999 dhe e shpallur e pavarur në vitin 2008, po kalonte një periudhë tensioni të brendshëm institucional dhe presioni të jashtëm gjeopolitik. Në fund të vitit 2025, qytetarët e Kosovës kishin konfirmuar për herë të dytë brenda një viti mbështetjen për qeverinë reformiste të udhëhequr nga Albin Kurti. Në zgjedhjet e 28 dhjetorit, mbi pesëdhjetë e një për qind e votuesve i dhanë mandat të qartë për ta vazhduar kursin politik të gjashtë viteve të fundit, një projekt që synonte konsolidimin e institucioneve demokratike, luftën kundër korrupsionit dhe orientimin e vendit drejt strukturave euroatlantike.

Në një rajon ku mandatet e tilla janë të rralla, ky rezultat kishte një kuptim të dyfishtë. Për shumë qytetarë ai përfaqësonte stabilitetin e një projekti reformist që e sfidonte elitën e vjetër politike të Kosovës, një elitë e cila për dy dekada pas luftës ishte akuzuar gjerësisht për korrupsion sistemik dhe për lidhje klienteliste që shpesh e kishin bërë shtetin e ri të duket i kapur nga interesat e ngushta të pushtetit. Për aktorë të tjerë, brenda dhe jashtë vendit, fitorja e Kurtit ishte një zhvillim më i komplikuar. Një Kosovë e udhëhequr nga një qeveri e fortë, e pavarur nga strukturat e vjetra dhe qartësisht pro perëndimore, e ndryshon ekuilibrin e pushtetit në Ballkan.

Është në këtë kontekst që deklarata e Vulinit duhet lexuar.

Reagimi më i qartë institucional erdhi nga ministri i brendshëm i Kosovës, Xhelal Sveçla, i cili e përshkroi1 gjuhën e Vulinit si një kërcënim të papranueshëm që normalizon logjikën e operacioneve sekrete dhe dhunës politike.

“Deklarata e ish drejtorit të BIA-s Aleksandar Vulin, e bërë në kontekstin e zhvillimeve në Lindjen e Mesme ku ai i referohet modelit të Mossadit dhe pyet ‘nëse Izraeli mund ta bëjë pse nuk mundemi ne’, është e papranueshme dhe thellësisht kërcënuese”, shkroi Sveçla.

“Të importosh analogji nga një konflikt i karakterizuar nga luftë e hapur, kërcënime të armatosura dhe operacione të shpallura kundër aktorëve që konsiderohen armiq dhe t’i aplikosh ato në raport me kryeministrin e Republikës së Kosovës nënkupton normalizimin e logjikës së operacioneve sekrete si mjet kërcënimi dhe destabilizimi të drejtpërdrejtë në Ballkan”

Sveçla kujtoi gjithashtu një histori që në Kosovë nuk është harruar.

“Historia jonë e afërt tregon se strukturat e inteligjencës serbe kanë qenë të përfshira në vrasjen e aktivistëve politikë shqiptarë si Jusuf Gërvalla, Bardhosh Gërvalla dhe Kadri Zeka. Kur Vulin thotë se inteligjenca serbe ‘di si ta bëjë këtë’, ai i referohet një precedenti të rrezikshëm.”

Ai zbuloi gjithashtu një epizod shqetësues nga fillimi i shkurtit, kur autoritetet kosovare arrestuan dy shtetas bjellorusë dhe një rus që kishin hyrë ilegalisht në vend pas qëndrimit në Serbi2.

“Përveç përvojës së tyre ushtarake dhe trajnimit me eksplozivë, ata posedonin pajisje për orientim, kamuflim dhe ekzekutim planesh operative, elemente që përputhen me retorikën e artikuluar nga Vulin”, tha ai.

Ministri i mbrojtjes Ejup Maqedonci paralajmëroi3 se retorika politike e Beogradit duhet parë në lidhje me zhvillime konkrete ushtarake.

“Kur këto zhvillime shoqërohen me pretendime territoriale ndaj Kosovës dhe me projektin hegjemonik të ‘Botës Serbe’, ato krijojnë shqetësime reale për sigurinë dhe stabilitetin në rajon.”

Ai kujtoi gjithashtu sulmin paramilitar në Bajë në shtator 2023, ku një rreshter i policisë së Kosovës u vra gjatë një operacioni të organizuar nga struktura të lidhura me Beogradin.

Në planin analitik, deklaratat e Vulinit u interpretuan si pjesë e një doktrine më të gjerë të presionit strategjik.

Analisti Sadri Ramabaja argumenton se deklarata duhet lexuar në dy nivele.

“Deklarata e Aleksandar Vulinit duhet lexuar në dy nivele, si instrument retorik politik i brendshëm dhe si sinjal i një paradigme më të gjerë të sigurisë që po artikulohet në Beograd.”

Sipas tij, kjo retorikë ndërton një narrativë të rrezikut permanent ndaj kombit serb dhe legjitimon idenë e veprimeve të shërbimeve sekrete jashtë kufijve të vendit.

“Këto elemente janë karakteristike për strategjitë e sigurisë së zgjeruar etno kombëtare.”

Ramabaja e interpreton heshtjen e opozitës në Kosovë si një simptomë të krizës së kulturës politike.

“Kjo heshtje e opozitës flet për gjendjen reale që po kalojnë ato. Partitë opozitare në Kosovë funksionojnë shpesh më shumë si korporata ekonomike sesa si parti politike.”

Në një situatë të tillë, reagimi kundër kërcënimeve nga Serbia mund të shihet si përforcim i pozitës së qeverisë, ndërsa heshtja si kalkulim politik i brendshëm.

Por kjo heshtje ka pasoja strategjike.

“Në analizën e sigurisë kjo quhet dritare oportuniteti politik. Kur një aktor i jashtëm e sheh fragmentimin e brendshëm si mundësi për të ushtruar më shumë presion.”

Edhe analisti i sigurisë e sheh gjuhën e Vulinit si pjesë të një strategjie më të gjerë të luftës hibride.

“Lufta hibride fillon me një narrativë dhe presion psikologjik. Kur shpërndahet propagandë apo gjuhë kërcënuese, kjo tregon qëllime ekspanzioniste.”

Sipas tij, retorika e Vulinit e ruan traditën e asaj që në Jugosllavi quhej “luftë speciale”, një kombinim i operacioneve të inteligjencës dhe presionit psikologjik.

“Kjo gjuhë synon krijimin e panikut dhe pasigurisë, ndërsa njëkohësisht mobilizon nacionalistët serbë.”

Kuçi thekson gjithashtu lidhjet e Vulinit me Rusinë.

“Vulin është figura bosht publike e angazhuar nga Rusia për ta ruajtur pushtetin e Vuçiqit në Serbi.”

Në Londër, analisti i sigurisë Noel Hadjimichael e përshkroi situatën në terma të qartë strategjikë.

“Serbia ka mundësinë të distancohet nga narrativa provokuese që i destabilizon fqinjët e saj. Veprime të tilla nga zëra politikë vetëm sa e ulin reputacionin e saj.”

Ai shtoi se për partnerët perëndimorë stabiliteti i Kosovës ka një rëndësi të veçantë.

“Partnerët perëndimorë në Evropë vlerësojnë një Kosovë të qëndrueshme dhe të përgjegjshme. Një Kosovë që refuzon ndikimin toksik të Rusisë në Ballkanin Perëndimor është një fitore për vlerat liberale.”

Megjithatë, përtej këtyre reagimeve analitike, një element tjetër i kësaj historie është po aq domethënës.

Heshtja.

Zyra e Presidentes së Kosovës nuk iu përgjigj pyetjeve të dërguara për këtë çështje, pavarësisht dy kërkesave zyrtare për koment4. As partitë (LDK5 dhe PDK6) kryesore opozitare nuk ofruan përgjigje.

Ambasada e Shteteve të Bashkuara në Prishtinë nuk komentoi. Ambasada gjermane nuk komentoi.

Shërbimi diplomatik i Bashkimit Evropian dha një përgjigje të shkurtër.

“Nuk komentojmë komente.”

Vetëm KFOR-i ofroi një deklaratë institucionale neutrale.

“KFOR ka një prani të fortë, të dukshme dhe fleksibile në Kosovë që na lejon të përballemi me çdo zhvillim që mund të ketë ndikim në siguri.”

Kjo heshtje institucionale ndodh në një moment kur konteksti gjeopolitik po bëhet gjithnjë e më i tensionuar.

Serbia ka konfirmuar blerjen e raketave supersonike kineze CM-4007, duke u bërë vendi i parë në Evropë që i posedon ato. Këto raketa kanë një rreze veprimi deri në katërqind kilometra dhe arrijnë me shpejtësi pesë herë më të madhe se shpejtësia e zërit.

Pothuajse dy të tretat e armëve të importuara nga Serbia në pesë vitet e fundit kanë ardhur nga Kina.

Në të njëjtën kohë, një grup kongresistësh dhe senatorësh amerikanë i kanë kërkuar Sekretarit të Shtetit Marco Rubio të mos reduktojë praninë ushtarake amerikane në Kosovë8.

“Në një kohë të brishtësisë së shtuar politike dhe të rritjes së ndikimit keqdashës në Ballkanin Perëndimor, një reduktim i parakohshëm i pranisë amerikane rrezikon ta destabilizojë jo vetëm Kosovën por edhe rajonin.”

Rreth gjashtëqind trupa amerikane janë aktualisht pjesë e misionit të NATO-s KFOR në Kosovë.

Për Kosovën, kjo prani mbetet një nga garancitë kryesore të sigurisë që nga përfundimi i luftës në vitin 1999.

Në këtë sfond, deklaratat e Vulinit marrin një kuptim më të thellë.

Ato nuk janë vetëm një moment retorik.

Ato janë një kujtesë se historia e Ballkanit nuk është vetëm e kaluar.

Ajo është gjithmonë një mundësi e së ardhmes.

4

Pyetjet drejtuar Presidencës më 11 Mars, 2026

5

Pyetjet drejtuar LDK-së, më 11 Mars, 2026.

6

Pyetjet drejtuar PDK-së, më 11 Mars, 2026.

Read more