Read more

Read more

Read more

Të premten, më 3 prill 2026, në mesditë, një transmetues me ndik…

Read more

Read more

Read more

Në një studio televizi…

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Read more

Vetë deklarata e kornizoi hulumtimin tonë jo si akt gazetaresk, por si shkelje morale ndaj luftës. Nuk identifikoi ndonjë pasaktësi faktike. Nuk sfidoi dokumente apo dëshmitarë. Nuk ngriti pyetje metodologjike. Përkundrazi, shpalli plagosje kolektive, fyerje dhe dëm kombëtar. Ky formulim kishte peshë, sepse në kulturën politike të pasluftës në Kosovë, akuza për “dëmtim të luftës” nuk funksionon si kritikë. Ajo funksionon si autorizim.

Brenda orësh, reagimi u zhvendos nga faqja e Organizatës drejt një rrjeti më të gjerë llogarish, faqesh dhe figurash mediatike2. Modeli që pasoi pasqyronte, me një përpikëri tronditëse, sekuencën e përshkallëzimit që ne dokumentuam në hulumtimin tonë të 4 shkurtit3.

Përshkallëzimi i parë i jashtëm erdhi përmes një llogarie në Facebook që operonte me emrin “Faton Faton”, e cila më 5 shkurt publikoi një video4 që më paraqiste si aset të inteligjencës serbe dhe ruse. Postimi nuk doli në vakum. Ai u shpërnda menjëherë nga Milaim Zeka, një figurë publike me një histori të gjatë përfshirjeje në luftëra narrative rreth Dhomave të Specializuara të Kosovës në Hagë5.

Përshkrimi i Zekës nuk la hapësirë për dyshim. Ai më shpalli të arratisur, më ngarkoi me akuza për krime seksuale ndaj fëmijëve dhe e riformuloi raportimin tim si persekutim të luftës dhe të atyre që, sipas tij, ishin ndjekur nga Serbia. Këto nuk janë akuza të rastësishme. Në operacionet e dezinformimit, akuzat për devijime seksuale dhe dhunë ndaj fëmijëve përdoren pikërisht sepse janë shkatërruese për reputacionin. Ato nuk ftojnë debat. Ato kërkojnë përjashtim.

Vetë videoja kërkon përshkrim të saktë. Ajo u paraqit si hetim. Emëroi një medium të trilluar, pretendoi posedimin e “shtatë orë e dyzet e dy minuta” përgjimesh dhe premtoi publikim të afërt. Përmendi takime në hotele të caktuara, emra drejtuesish të shërbimeve sekrete, partneritete seksuale të sajuara dhe mbrojtje institucionale nga prokurorë ndërkombëtarë.

Asgjë nga këto nuk u prodhua. Asnjë përgjim nuk u publikua. Asnjë medium nuk u shfaq. Ne bëmë një kërkim shterrues për “Mediumi Demaskimi” në regjistra domenesh, arkiva mediash, platforma të mbyllura dhe rrjete sociale. Nuk ekzistonte asnjë gjurmë e tij.

Narracioni i zërit shfaqi karakteristika që përputhen me sintezë zanore të inteligjencës artificiale. Kadenca, uniformiteti tonal dhe mungesa e variacionit natyror të të folurit përputheshin me modele të njohura të zërave të gjeneruar artificialisht. Kjo ka rëndësi, sepse mediat sintetike nuk përdoren për t’i bindur skeptikët. Ato përdoren për ta mbushur hapësirën informative shpejt, lirë dhe në mënyrë të përsëritur.

Brenda pak orësh, e njëjta video u shfaq në të paktën dhjetë llogari të tjera. Disa kishin pak ose aspak përmbajtje personale. Të tjera ishin të lidhura drejtpërdrejt me figura publikisht besnike ndaj Hashim Thaçit. Efekti ishte shumëfishim, jo verifikim. Një fabrikim i vetëm u bë i besueshëm përmes përsëritjes.

Ky përshkallëzim nuk mund të kuptohet pa kontekst.

Në shkurt 2025, bashkëpunëtori i Milaim Zekës, Halit Sahitaj, u përpoq të më bindte të publikoja materiale të fabrikuara6 që synonin Dhomat e Specializuara të Kosovës dhe ish zv-drejtorin e inteligjencës amerikane Richard Grenell. Më ofruan para. Kur i refuzova, oferta u riformulua si “mbështetje”. Unë e dokumentova komunikimin, i verifikova materialet dhe e ekspozova tentativën si një operacion kompromati të dizajnuar për ta minuar procesin e Hagës7. Ky ekspozim mbylli rrugën e heshtur.

Ajo që pasoi në shkurt 2026 ishte rruga e zhurmshme.

Faza tjetër solli ndotje vizuale. Nexhmi Muçiqi publikoi një video8 ku pamje të miat të të folurit u montuan pranë komenteve në gjuhën serbe që e përshkruanin Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës si organizatë terroriste. Bashkimi i videove ishte i qëllimshëm. Ai synonte të nënkuptonte përputhje, jo debat.

Muçiqi më pas shpërndau një imazh të fytyrës sime me mbishkrimin “Made in Serbia”, shoqëruar me tekst që më lidhte me një oficer të inteligjencës ruse, kërcënonte me “zbulime” të ardhshme dhe pretendonte se unë kisha mbrojtje nga gjykata ndërkombëtare9. Gjuha nuk ishte analitike. Ishte degraduese, e seksualizuar dhe kërcënuese. Funksioni i saj ishte të zhveshte subjektin nga njerëzorja dhe ta bënte dëmin të mendueshëm.

Në këtë pikë, fushata i shumëfishoi rolet.

Agim Dreshaj, figurë e lidhur publikisht me Partinë Demokratike të Kosovës dhe besnike ndaj Hashim Thaçit, ndërhyri duke e kornizuar punën time si tradhti, jo si gabim. Kontributi i tij nuk sfidoi fakte. Ai forcoi përjashtimin. Ky është një veprim klasik legjitimues: kur besnikë politikë të identifikueshëm japin sinjal, aktorët periferikë ndihen të autorizuar të përshkallëzojnë dhunën10.

Sali Rexhaj mori një funksion tjetër. Aktiviteti i tij u fokusua në monitorim. Pamjet tregojnë se ai vëzhgonte se kush ndërvepronte me postimet e mia, kush i pëlqente dhe kush angazhohej me to11. Kjo sjellje nuk është retorike. Është disiplinuese. Mbikëqyrja e lidhjeve krijon efekt ftohës pa lëshuar kërcënime të drejtpërdrejta.

Njëkohësisht, intensifikimi përmes llogarive fiktive u shtua. Një profil me emrin “Shkodran Shkodra” u verifikua si identitet i rremë12 i lidhur me Milaim Zekën. Ky profil përsëriste të njëjtat akuza bazë, duke krijuar iluzionin e konfirmimit të pavarur. Kjo teknikë, e njohur në studimet e dezinformimit si pluralitet i rremë, krijon ndjenjë konsensusi pa prova.

Një tjetër llogari, “Nusret Mulaku”, përdori një taktikë keqpërfaqësimi13. Ai shpërndau një pamje nga një sesion mentorimi profesional dhe pretendoi se aty kishte pjesëmarrës rusë. Në realitet, imazhi ishte nga një punëtori profesionale për siguri dhe raportim lufte e mbajtur për fotoreporterë ukrainas. Pjesëmarrësit ishin ukrainas. Tema ishte etika, siguria dhe dokumentimi i krimeve të luftës.

Ky veprim është domethënës. Dezinformimi rrallë shpik gjithçka. Ai riciklon materiale autentike, ua heq kontekstin dhe i rishfaq si provë të së kundërtës. Kështu, e pavërteta paraziton mbi realen.

Më 5 shkurt, fushata fitoi mbulesë akademike.

Ragip Gjoshi, një profesor universitar, publikoi një ese të gjatë14 që i sulmonte gjetjet tona hulumtuese. Ai e përshkroi si të rrezikshëm për Kosovën, e akuzoi hulumtimin tonë se funksiononte si gjykatë paralele dhe paralajmëroi se mund të instrumentalizohej ndërkombëtarisht. Teksti i tij u përqendrua te imazhi, reputacioni dhe koha.

Ajo që nuk bëri ishte angazhimi substancial me modelet e dokumentuara, arkitekturën e provave apo historinë e vrasjeve politike të pazbardhura. Në vend të kësaj, vetë raportimi u shpall problem. Ky është një veprim kyç. Kur hulumtimi gazetaresk kornizohet si rrezik kombëtar, shtypja shndërrohet në detyrë.

Më 7 shkurt, përshkallëzimi hyri në një fazë të dytë sintetike. Një tjetër video e gjeneruar me inteligjencë artificiale qarkulloi, këtë herë nga një llogari e rreme me emrin “Ardi Ardi”15, sërish e lidhur me Milaim Zekën16. Videoja sugjeronte se gjoja një ministër serb më admironte për raportimin tim kundër UÇK-së. Implikimi ishte i thjeshtë: lavdërimi nga armiku barazohet me tradhti.

Kjo është propagandë e testit të besnikërisë. Ajo e shemb kompleksitetin në refleks. Nëse armiku pajtohet me ty, ti duhet të eliminohesh.

Faza e portaleve

Një portal lokal, Gjilani SOT, publikoi17 një shkrim që bashkonte skandale të palidhura me një sulm ndaj meje, duke më akuzuar se ricikloja narrativa të prokurorisë serbe, gënjeja për aktakuza dhe sulmoja NATO-n dhe SHBA-në. Struktura ishte thelbësore. Duke e vendosur emrin tim pranë keqbërjeve të tjera, shkrimi normalizoi fajësinë përmes shoqërimit.

Një tjetër portal nga qyteti im, Zerogjasht18, ndoqi të njëjtën linjë. Ai përsëriti të njëjtat akuza bazë, shtoi pretendime financiare të paverifikuara dhe e kornizoi punën time si armiqësore ndaj interesave perëndimore. Gjuha ishte përfundimtare. Nuk ftonte përgjigje. Shpallte verdikt.

Në këtë pikë, sekuenca ishte e plotë.

Një deklaratë veteranësh19 e kornizoi hulumtimin tonë si tradhti. Media sintetike futi akuza shkatërruese. Llogari të rreme të prodhuara nga Milaim Zeka i shumëfishuan këto pretendime. Figurat besnike të Hashim Thaçit e normalizuan dhunën. Kritika akademike e shpalli hulumtimin rrezik. Media e lau narrativën në përhershmëri.

Ky operacion nuk është aksidental. Ai pasqyron saktësisht metodologjinë e dokumentuar në hulumtimin tonë të 4 shkurtit.

1. Së pari vjen delegjitimimi. Subjekti zhvishet nga përkatësia.

2. Së dyti vjen ndotja. Subjekti lidhet me armiq të jashtëm dhe devijim moral.

3. Së treti vjen gjuha e pasojës. Kërkesa për arrest, ndjekje penale, heshtje e vrasje.

4. Së katërti vjen pastrimi. Përsëritja mediatike e shndërron akuzën në “të vërtetë” ambientale.

Kjo nuk është unike për Kosovën. Studiues të taktikave të frikësimit politik kanë dokumentuar sekuenca identike në shoqëri të tjera pas-konflikti.

• Zeynep Tufekci ka përshkruar se si publiku i rrjetëzuar shndërrohet në turmë ndëshkuese.

• Jason Stanley ka treguar se si propaganda e kthen kritikën në tradhti.

• Kathleen Hall Jamieson ka dëshmuar se si përsëritja zë vendin e verifikimit.

Ajo që ka rëndësi këtu nuk është nëse çdo pjesëmarrës ishte i koordinuar me vetëdije. Koordinimi nuk kërkon komandë qendrore. Ai kërkon skenarë të përbashkët, interesa të përputhshme dhe autoritet lehtësues.

Organizata e Veteranëve të Luftës nuk lëshoi kërcënime. Ajo bëri diçka më vendimtare. E kornizoi hulumtimin si cak legjitim dhe më pas refuzoi të moderonte qoftë edhe një koment urrejtjeje apo kërcënimi. Duke vepruar kështu, krijoi një mjedis lehtësues dhe nxitës.

Ky mjedis ka peshë sepse ekziston në një kontekst ku frikësimi tashmë ka kaluar në hapësirën fizike. Shtëpia e familjes sime u vandalizua vitin e kaluar20. Prona private u shënjestrua. Unioni Kombëtar i Gazetarëve Britanik e dënoi sulmin21, mediat në Kosovë heshtën22. Askush nuk u mbajt përgjegjës.

Në këtë sfond, thirrjet për arrest, burgosje dhe ekspozim e vrasje nuk janë abstrakte. Ato janë pjesë e një vazhdimësie.

Struktura e interesit është e qartë. Nëse vëmendja prokuroriale zgjerohet drejt vrasjeve politike të pazbardhura, nëse rastet e heshtura rihapen, ata që lidhen me konsolidimin e pasluftës përballen me rrezik ekzistencial. Mbrojtja më e shpejtë nuk është kundërshtimi. Është ta bësh raportimin të rrezikshëm.

Pikërisht për këtë arsye dokumentimi i këtyre reagimeve ka rëndësi. Ato nuk e dobësojnë raportimin tonë. Ato e vërtetojnë atë.

Faza e Pastrimit në Media

Në vazhdim do ta tregojmë mënyrën se si mediat kombëtare dhe figurat e larta publike reaguan sapo kjo fushatë hyri në hapësirën kryesore informative, dhe se si heshtja, smadhimi dhe indinjata selektive funksionuan jo si neutralitet, por si rreshtim.

Kur kjo fushatë hyri në hapësirën mediatike kryesore, ajo nuk u zbut. Përkundrazi, ajo u disiplinua. Gjuha u bë më e rregullt, akuzat më të standardizuara dhe objektivi më i qartë. Nuk ishte më vetëm delegjitimimi i një gazetari. Ishte ndërtimi i një kornize publike ku vetë fakti që dikush lexonte, pëlqente apo referonte raportimin tonë duhej të trajtohej si devijim politik.

Më 6 shkurt 2026, Gazeta Express, një medium i njohur për afërsinë e tij me rrethin politik të Hashim Thaçit, e hapi këtë fazë23 me një mesazh që në pamje të parë dukej mbrojtës, por në thelb ishte ndëshkues. Në emisionin “Kosova Live”, aktivistja Elena Uka deklaroi se as Vudi Xhymshiti dhe as Adem Salihaj “nuk mund ta mposhtim UÇK-në”. Ajo nuk foli për prova. Nuk përmendi dokumente. Nuk adresoi asnjë element konkret të hulumtimeve tona. Ajo përdori një formulë simbolike: Ushtria Çlirimtare e Kosovës si trup i pathyeshëm dhe çdo kritikë si përpjekje armiqësore për ta “mposhtur”.

Referenca ndaj “gjeneralëve më të mëdhenj të Amerikës” nuk ishte e rastësishme. Ajo shërbeu për ta ngritur një mburojë imagjinare të autoritetit mbi një debat që, në thelb, nuk kishte të bënte me luftën, por me vrasjet politike të pasluftës dhe mekanizmat e pushtetit. Në këtë formulim, faktet nuk kishin më rëndësi. Ato u shpallën “skenarë” dhe “spekulime”, ndërsa e vërteta u përkufizua si diçka e dhënë, e padiskutueshme, e mbrojtur nga autoriteti moral i luftës dhe aleancave.

Të njëjtën ditë, Periskopi.com e zhvendosi vëmendjen nga përmbajtja e raportimit tek një objektiv tjetër: kush e kishte pëlqyer atë. Artikulli nuk u ndërtua rreth asaj që ishte shkruar, por rreth faktit se Suzana Gërvalla, nëna e Ministres së Punëve të Jashtme Donika Gërvalla, kishte shfaqur pëlqim ndaj shkrimit tonë24. Ky veprim u përshkrua si “qëndrim skandaloz”, ndërsa unë u cilësova si “gazetar i vetëquajtur”, pa platformë, pa redaksi dhe pa adresë.

Kjo ishte një zhvendosje domethënëse. Media nuk po i drejtohej më publikut për ta bindur se raportimi ishte i gabuar. Ajo po sinjalizonte se kushdo që shfaqte simpati apo interes për të, duhej të ekspozohej dhe të vihej në shënjestër. Artikulli shkoi më tej, duke e futur çështjen në një narrativë politike më të gjerë, ku procesi në Hagë dhe qëndrimet e Donika Gërvallës u paraqitën si kontradiktore dhe të dyshimta. Në këtë mënyrë, raportimi ynë u përdor si mjet për të ndërtuar dyshim dhe presion mbi aktorë të tjerë politikë.

Po atë ditë, Gazeta Blic, një medium i afërt me rrethin e Sami Lushtakut dhe segmente të LDK-së, riprodhoi pothuajse fjalë për fjalë deklaratat e Elena Ukës25. Struktura ishte e njëjtë. Mesazhi ishte i njëjtë. UÇK-ja nuk mund të “mposhtet”. Akuzat janë spekulime. E vërteta është diku tjetër, por pa u specifikuar kurrë. Ky riprodhim mekanik tregoi se narrativi tashmë ishte standardizuar dhe po qarkullonte si formulë, jo si analizë.

Më 7 shkurt, një portal tjetër Veriu.info e thelloi këtë qasje duke identifikuar një tjetër “shkelje”: një ish-kandidat i Vetëvendosjes për deputet, Luan Gacaferri, kishte pëlqyer shkrimin26. Edhe këtu, fokusi nuk ishte përmbajtja. Ishte akti i pëlqimit. Një klikim u trajtua si pozicion politik. Një reagim minimal u shndërrua në provë devijimi. Artikulli e përshkroi shkrimin si “pa asnjë mbështetje” dhe më cilësoi sërish si “gazetar i vetëquajtur”, duke e mbyllur rrethin e delegjitimimit personal.

Gazetametro.net e mori të njëjtin material dhe e paketoi me një gjuhë më agresive, duke shtuar tallje dhe etiketime ideologjike27. Sërish, objekti ishte i njëjtë: kush kishte pëlqyer shkrimin dhe çfarë nënkuptonte kjo për besnikërinë e tij politike. Ky lloj diskursi nuk synon të bindë. Ai synon të frikësojë. Mesazhi implicit është i qartë: leximi dhe reagimi janë akte që mbikëqyren.

Nacionale, platforma e drejtuar nga Berat Buzhala, e ngriti këtë logjikë në një nivel tjetër. Artikulli28 nuk u mjaftua me Suzana Gërvallën. Ai e ndërtoi një narrativë familjare dhe politike, duke lidhur veprimet e nënës me punën e vajzës së saj dhe duke i paraqitur të dyja si pjesë të një “propagande” kundër UÇK-së. Deputeti i PDK-së, Artan Behrami, u citua duke ironizuar publikisht dhe duke sugjeruar se Donika Gërvalla nuk duhej të ishte kurrë në pozicione kyçe shtetërore.

Këtu, raportimi ynë u shndërrua në pretekst për një sulm të koordinuar politik. Ai u përdor për të goditur kundërshtarë, për të delegjitimuar institucione dhe për të forcuar një vijë ndarëse: kush është “me ne” dhe kush është “kundër nesh”. Nuk kishte asnjë përpjekje për t’i verifikuar pretendimet tona. Nuk kishte asnjë interes për metodologjinë. Kishte vetëm një interes për disiplinim.

Sinjali.com, një tjetër medium i afërt me rrjete të fuqishme politike dhe juridike, e ripërsëriti të njëjtën skemë. Artikulli29 i tyre ishte pothuajse identik në strukturë dhe gjuhë me atë të Periskopit. Unë u paraqita sërish si “i vetëquajtur gazetar”, pa kredenciale, pa platformë, ndërsa pëlqimi i shkrimit nga Suzana Gërvalla u trajtua si akt i papranueshëm. Në fund, theksi u kthye te fakti se gjykimi në Hagë ishte në fazën përfundimtare, duke sugjeruar se çdo diskutim publik në këtë moment ishte i dëmshëm dhe i dyshimtë.

Kur këto materiale lexohen veç e veç, ato mund të duken si reagime të ndara. Kur vendosen në rend kronologjik, ato tregojnë diçka tjetër. Tregojnë një zhvendosje të qëllimshme nga debati mbi faktet drejt kontrollit të sjelljes publike.

Një qasje e tillë u shënua edhe në programin Debat Plus të Hënën më 9 Shkurt.

Media nuk po pyeste “a është e vërtetë?”. Media po pyeste “kush po e pëlqen?” dhe “pse po e pëlqen?”.

Kjo është faza ku heshtja bëhet strategji dhe britma bëhet mjet. Ata që nuk reagojnë, legjitimojnë. Ata që bërtasin, disiplinojnë. Ata që shfaqin indinjatë selektive, rreshtohen.

Në këtë fazë, fushata nuk kishte më nevojë për video sintetike apo llogari të rreme. Ajo kishte hyrë në trupin e medias. Dhe kur media e merr përsipër rolin e rojës së besnikërisë, kufiri mes informacionit dhe presionit zhduket.

Kjo nuk ishte neutralitet. Ishte pozicionim.

Dhe pikërisht këtu, modeli që dokumentuam më 4 shkurt u mbyll në rreth të plotë. Hulumtimi ynë u shpall kërcënim. Gazetari u shpall problem. Lexuesi u shpall i dyshimtë. Dhe media, në vend që të ndriçonte, zgjodhi të rreshtohej.

9

14

Ragip Gjoshi’s Facebook Eseu i Gjatë, 5 Shkurt, 2026.

17

Gjilani Sot Facebook Post, Feb 7, 2026.

18

Nga gazetari në zëdhënës të narrativave serbe: Si po i shërben gazetari gjilanas Vudi Xhymshiti propagandës kundër UÇK-së — ZeroGjasht.

Sot, në 9 shkurt 2026, kur Prokuroria e Dhomave të Specializuara në Hagë kërkoi dënime deri në 45 vjet burg për Hashim Thaçin dhe të tjerët2, ende pa vendim gjykate, Vehbi Kajtazi publikoi një status krejt tjetër3. Një status i ftohtë, teknik, thuajse i larë nga çdo përgjegjësi morale. Pa pathos, pa akuzë direkte, pa atë siguri që kishte dikur në studio. Dy qëndrime publike që nuk përputhen. Dy narrativa që nuk bashkëjetojnë. Një kontradiktë e pastër.

Unë bëra vetëm një gjë. I vura përballë. Nxora videon e vjetër. E krahasova me postimin e sotëm. Ia ktheva publikut fjalët e tij. Asgjë më shumë. Asnjë interpretim. Asnjë shtrembërim. Vetëm citim dhe kronologji.

Dhe pikërisht pas kësaj, erdhi reagimi i Kajtazit.

Jo një debat. Jo një sqarim. Jo një kundër-argument ndaj asaj që e kisha postuar. Por një listë. Një listë e vitit 2012, e nxjerrë nga arkivat e errëta të manipulimit, ku figuron edhe emri im ligjor4. Një listë e shoqëruar me insinuata për spiunazh. Një listë e hedhur në qarkullim jo për të informuar, por për të ndëshkuar. Jo për të sqaruar, por për të përbaltuar.

Më keq akoma, ai u bëri thirrje satelitëve të tij digjitalë që ta shpërndanin këtë listë nën postimet e mia, si përgjigje kolektive, si linçim publik, si mesazh. Ky nuk është reagim spontan. Kjo është taktikë. Kjo është metodë.

Publikimi i kësaj liste pa asnjë kontekst, pa burim dhe pa verifikim nuk është rastësi. Sipas burimeve tona, kjo metodë ndjek një praktikë të njohur presioni ekonomik, ku bizneset në Kosovë kontaktohen fillimisht për hapësirë marketingu në portalin ‘Paparaci’. Kur refuzojnë për arsye buxheti, përballen më pas me ‘interesim gazetaresk’ për çështje komprometuese, me nënkuptimin se reklama do të mbyllte interesimin editorial për tregimin e dyshuar skandaloz. Lista u publikua pikërisht në këtë logjikë presioni, si paralajmërim dhe sinjal, jo si informacion. Kjo nuk është gazetari. Është shantazh i maskuar si lajm.

Çfarë është realisht ajo listë?

Ajo nuk është listë5 e ndonjë agjencie spiunazhi. Nuk ka qenë kurrë. Ajo lidhet me një organizatë joqeveritare shqiptare, që në vitet 2010-2014 punonte në kërkimin e personave të zhdukur nga familjet. Një punë humane, e dhimbshme, publike. Kjo organizatë bashkëpunonte me projekte mediatike të njohura, përfshirë edhe emisionin “Njerëz të Humbur” në Klan TV në Shqipëri 2008-2014.

Në vitin 2011, mua më ishte kërkuar ndihma profesionale, si gazetar dhe reporter ndërkombëtar. Si çdo proces administrativ, më është kërkuar kopje pasaporte dhe të dhëna identifikuese për arsye kontraktuale. Kam pranuar të ndihmoj në parim, por nuk kam marrë asnjë detyrë konkrete. Nuk kam kryer asnjë angazhim. Nuk kam marrë asnjë pagesë. Puna ime në raportimin nga konfliktet e armatosura nuk ma lejoi as kohën, as hapësirën për përfshirje tjetër.

Ta shndërrosh këtë në “spiunazh” është gënjeshtër. Ta shndërrosh humanizmin në tradhti është manipulim. Ta shndërrosh procedurën administrative në komplot është keqdashje

Por kjo nuk është hera e parë që Kajtazi bënë diçka të tillë.

Pas vitit 2015, unë dhe kolegia ime italiane hulumtuam dhe ekspozuam një operacion skandaloz mediatik mbi “terrorizmin” në Kosovë. Një operacion ku familje të të rinjve u terrorizuan, u stigmatizuan, u linçuan publikisht. Ku emra u botuan pa prova. Ku fotografi propagandistike të rrjeteve terroriste u përdorën si gjoja dëshmi. Ku fëmijë u shndërruan në tituj. Ku prindër u shndërruan në armiq të shoqërisë.

Këtë e publikuam në Der Spiegel të Gjermanisë. Me fakte. Me dokumente. Me dëshmi. Me verifikime.

Në të njëjtën linjë hulumtuese, një vit më vonë, në vitin 2015, unë i kam botuar këto reportazhe edhe në gjuhën shqipe, duke i sjellë për publikun vendor të njëjtat fakte, të njëjtat dëshmi dhe të njëjtat pyetje morale që i kishim ngritur më herët në raportimin ndërkombëtar. Në këto shkrime dokumentohet në detaje mënyra se si Vehbi Kajtazi kishte trajtuar një familje konkrete, duke i ekspozuar publikisht, duke përdorur fotografi të rreme propagandistike dhe duke ndërtuar akuza që më pas u rrëzuan nga faktet. Lexuesit që duan ta kuptojnë thellësisht se si funksiononte ky mekanizëm linçimi mediatik, mund të lexojnë atë pjesë të dokumentuar të serisë, ku çdo pretendim mbështetet në prova dhe verifikim6.

Pas asaj pune, i njëjti Kajtazi e kishte përdorur edhe atëhere këtë dokument për të më akuzuar mua personalisht, duke ndërtuar një narrativë delirante se unë paskam qenë “spiun”. Jo për ta mbrojtur të vërtetën, por për ta mbuluar ekspozimin e tij.

Kjo nuk është gazetari. Gazetaria kërkon verifikim, distancë, përgjegjësi. Kjo është goditje me porosi. Është përdorim i materialeve të rreme. Është ndërtim frike. Është atentat reputacional.

Një gazetar që përdor lista të paverifikuara, që hedh akuza pa aktgjykime, që nxit turmën kundër individit, që manipulon dhimbjen e familjeve dhe tragjedinë e luftës për kapital personal, nuk është gazetar. Ai është veçse një instrument. Një ekzekutues narrativash. Një hitman mediatik.

Dhe sot, kjo u pa qartë. Jo nga ajo që ai tha. Por nga ajo që bëri pasi u ekspozua.

Gunpowder Chronicles

Kosova e Terrorizuar - 'Prindërit, Mediat dhe Shteti' (4/6)

Prindërit e fëmijëve të rekrutuar në Kosovë akuzojnë autoritetet për shkelje të të drejtave të tyre dhe akuzojnë disa prej mediave për manipulim të informacionit dhe shkeljeve etike në rastet e arrestimeve për terrorizëm, ndërsa ndjehen të izoluar dhe të stigmatizuar nga shoqëria. — Vudi Xhymshiti, Qershor 2015…

Read more

3 years ago · Vudi Xhymshiti

Ndërveprimet tregojnë se debati ishte masiv, por jo njëvalësh.

Postimi i artikullit regjistroi 1,731 ndërveprime, 382 komente dhe 120 shpërndarje. Videoja regjistroi 4,430 ndërveprime, 434 komente, 521 shpërndarje dhe 116 “saves”.

Këto të dhëna janë të rëndësishme sepse zbulojnë dy gjëra.

Së pari, publiku nuk e kaloi materialin “pa e parë”. E diskutoi dhe e shpërndau.
Së dyti, numri i shpërndarjeve dhe ruajtjeve sugjeron interes real për ta mbajtur dhe rikthyer te materiali, jo thjesht reagim emocional i çastit.

Një element tjetër domethënës del nga analiza e përgjithshme e “insights” në Facebook për 60 ditët e fundit. Vetëm në ditën e publikimit të artikullit, pas mesditës britanike, shikimet e përmbajtjes së lidhur me hulumtimin kaluan pragun e 300 mijë shikimeve brenda 24 orësh, duke e shndërruar atë ditë në një nga pikat më të larta të ekspozimit në këtë periudhë. Në total, profili regjistroi mbi 8 milionë shikime gjatë dy muajve të fundit, me një rritje mbi 114% krahasuar me periudhën paraprake. Këto shifra nuk përfaqësojnë thjesht volum trafiku, por tregojnë kapacitet real depërtimi në hapësirën publike: përmbajtja nuk mbeti e kufizuar në një rreth të mbyllur ndjekësish, por u shpërnda gjerësisht, duke aktivizuar audienca të reja dhe duke e vendosur temën në qendër të vëmendjes publike përtej ciklit normal të lajmit ditor. Në terma praktikë, kjo do të thotë se hulumtimi funksionoi si ngjarje publike, jo si artikull i izoluar, dhe se reagimet pozitive apo armiqësore janë pasojë e drejtpërdrejtë e kësaj shtrirjeje të gjerë.

Një tregues po aq i rëndësishëm është numri i ndërveprimeve të përgjithshme, i cili ofron një pasqyrë më të saktë mbi nivelin real të përfshirjes së audiencës. Gjatë 60 ditëve të fundit, përmbajtja në profilin tim në facebook gjeneroi afro 199 mijë ndërveprime, me një rritje prej mbi 53% krahasuar me periudhën pararendëse. Vetëm në ditën e publikimit të artikullit, pas mesditës britanike, u regjistruan rreth 7,600 ndërveprime brenda 24 orësh. Kjo shifër tregon se reagimi nuk ishte pasiv apo sipërfaqësor: audienca nuk u mjaftua me shikim, por ndërhyri aktivisht përmes komenteve, reagimeve dhe shpërndarjeve. Në terma analitikë, ky nivel ndërveprimi e klasifikon përmbajtjen si “engagement-driven”, çka nënkupton se materiali jo vetëm u konsumua, por u përjetua si relevant, provokues dhe i denjë për përgjigje publike.

Ajo që bie në sy është se reagimet negative vijnë si zhurmë e përqendruar nga një pakicë, ndërsa shumica e ndërveprimeve janë neutrale ose pozitive në formën e shpërndarjes, ruajtjes dhe kërkesës për sqarim. Vetë numrat e komenteve, 382 dhe 434, në raport me shikimet, tregojnë se vetëm një pjesë e vogël e audiencës hyri në konflikt verbal, ndërsa pjesa tjetër konsumoi dhe shpërndau.

Kur realiteti publik pasqyron atë që hulumtimi përshkruan

Brenda kësaj pakice, modelet e gjuhës janë të përsëritshme dhe përputhen me atë që artikulli përshkruan si “atmosfera atentati”. Në vend të kundërshtimit me fakte, një pjesë e komentuesve kaluan direkt në delegjitimim personal dhe kërcënim.

Disa prej tyre përdorën etiketën “shpijun” dhe “serb”, një formulë klasike për ta bërë objektivin të duket i ligjshëm për sulm.

Të tjerë shkuan më larg, me nënkuptime të hapura për dhunë, si “me ta numrue në lulë të ballit” dhe “me tregu sa shitet baruti”.

Këto nuk janë shprehje figurative. Janë gjuhë intimidimi me nëntekst të qartë.

Share

Ky është momenti ku hulumtimi dhe realiteti takohen. Artikulli argumenton se sistemi funksionon përmes delegjitimimit, izolimit dhe pastaj dhunës. Reagimet e këtij lloji janë prova sociale se ky refleks ekziston ende, pavarësisht se kush është autori dhe cili është motivi i komentuesit.

Nga verifikimi bazik i profileve publike, vërehet se disa nga komentuesit më agresivë kishin fotografi ose lidhje të dukshme sociale me figura të PDK-së dhe rrethit të Thaçit, ose vinin nga hapësira ku artikulli e lidh rrjetin e frikësimit me qendra lokale ndikimi, përfshirë Skenderajn. Kjo nuk është provë penale, por është indikator i mjedisit politik dhe social ku gjuha e dhunës normalizohet si “mbrojtje e luftës”.

Reagim i veçantë erdhi edhe nga Shkodran Hoti, figurë mediatike e lidhur me ekosistemin e T7 dhe me orbitën editoriale të Berat Buzhalës. Postimi i tij nuk adresoi asnjë element të përmbajtjes, por u fokusua te etiketa personale dhe te ideja se “shumë njerëz janë me keq” me autorin. Ky është një mekanizëm presioni, jo debat. Është përdorimi i turmës si argument dhe i zemërimit si “provë” kundër hulumtimit. Në praktikë, është mënyrë për ta zhvendosur fokusin nga pyetja kryesore, a janë të vërteta dhe të verifikueshme elementet e metodologjisë së vrasjeve politike të Hashim Thaçit që përshkruhen në gjetjet tona hulumtuese.

Thelbi i kësaj vale reagimesh është i thjeshtë. Pakica që sulmon nuk po sjell kundërfakte, po përpiqet të prodhoj frikë. Dhe pikërisht kjo e bën reagimin të rëndësishëm për publikun. Sepse kur një hulumtim për vrasje politike sjell kërcënime, ky është sinjal se tema ende prek interesa dhe rrjete reale të krimit.

Kjo nuk është çështje simpatie për Thaçin ose antipatie ndaj tij. Është çështje drejtësie. Çdo përpjekje për ta “larë” Thaçin përmes mitologjisë politike, pa u përballur me pyetjet dhe rastet e pazgjidhura, është goditje direkte ndaj besimit në sistemin e drejtësisë dhe ndaj familjeve që presin prej dekadash përgjigje. Në një shtet normal, askush nuk trajtohet si i paprekshëm. As për shkak të luftës. As për shkak të postit. As për shkak të rrjetit.

Pas 24 orësh, faktet janë këto. Hulumtimi u lexua masivisht. U shpërnda fuqishëm. Dhe u sulmua nga një pakicë që nuk kundërshton me prova, por me kërcënime frikësuese. Kjo pakicë, në vend se ta rrëzojë shkrimin, e konfirmoi mjedisin që shkrimi përshkruan.

Të fshihet e vërteta pas ikonave.

Read more

Sot Vladimir Putin e përdor hapur këtë gjuhë1. Një artikull i publikuar nga Washington Post e citon Putinin të ketë thënë se Perëndimi synon të provokojë trazira civile në Rusi duke përdorur kolonën e pestë. Por kjo nuk është e re. Putin e ka përdorur të njëjtën ide që në vitin 2014 gjatë aneksimit të Krimesë për të shënjestëruar kundërshtarët e brendshëm dhe për të disiplinuar shoqërinë përmes frikës.

Historia tregon se kur Kremlini flet për armiq të brendshëm dhuna zakonisht vjen më pas.

Në këtë sfond pyetjet për Kosovën janë të pashmangshme.

Ndër figurat publike shqiptare që sipas hetimeve tona shfaqen të rreshtuara në mënyrë të qëndrueshme me interesat e Moskës dhe Beogradit kundër Kosovës është Milaim Zeka. Pyetja është e drejtpërdrejtë.

Ku është trajnuar Milaim Zeka?

Gjetjet tona hulumtuese sugjerojnë se kontaktet e para direkte dhe puna e mundshme operative e Zekës me shërbimet jugosllave datojnë që në vitet 802. Në atë kohë ai dhe (ish) bashkëshortja e tij punonin për linjën ajrore jugosllave JAT në Suedi. Sipas burimeve suedeze ata dyshohet se dërgonin emra mbiemra dhe adresa të shqiptarëve etnikë që po largoheshin nga Jugosllavia për t’i shpëtuar persekutimit në prag të goditjes sistematike të të drejtave dhe lirive të shqiptarëve të Kosovës.

Gjetjet tona hulumtuese sugjerojnë gjithashtu bashkëpunim të afërt operacional mes Zekës dhe Halit Sahitajt shtetas serb me origjinë shqiptare nga Kosova3. Sipas burimeve të shumta evropiane Sahitaj dyshohet të jetë i përfshirë në bashkëpunim me GRU-në ruse në operacione kundër aktivistëve anti Putin në Evropë. Disa prej këtyre rasteve kanë përfunduar me humbje jete4. Të njëjtat burime e lidhin Sahitajin edhe me ndihmën në atentatin ndaj Skripalëve në Mbretërinë e Bashkuar.

Sipas gjetjeve tona Milaim Zeka ka shkëmbyer pamje nga lufta me Sladana Zariç5 një bashkëpunëtore e afërt e Aleksandar Vulin pjesë kyçe e aparatit të sigurisë së Beogradit. Zariç si producente pranë Radio Televizionit të Serbisë ka përdorur pamjet e ofruara nga Zeka për të prodhuar një film dokumentar që e akuzon UÇK-në për trafik organesh. Kjo akuzë është një narrativë e fabrikuar nga Beogradi dhe është hedhur poshtë nga mekanizma dhe procese ndërkombëtare në Hagë.

Më tej sipas hetimeve tona të publikuara më herët Zeka i ka shkruar institucioneve në Hagë duke akuzuar UÇK për krime lufte dhe krime kundër njerëzimit6. Kjo qasje përputhet me narrativat e prodhuara dhe të ricikluara prej vitesh nga struktura shtetërore serbe dhe ruse.

Zeka sipas burimeve tona dyshohet të ketë qenë i përfshirë edhe në operacione dezinformimi në Kosovë duke shpërndarë materiale të fabrikuara përmes palëve të treta dhe rrjeteve mediatike. Arrestimi i tij së bashku me Fatmir Shehollin nga autoritetet e sigurisë së Kosovës ndodhi gjatë një shkëmbimi materialesh komprometuese sipas burimeve të sigurisë.

Kur Putini flet për “kolonën e pestë” historia sovjetike paralajmëron për spastrim. Kur e njëjta logjikë shfaqet në periferitë e Evropës pyetja nuk është nëse ekziston rreziku. Pyetja është sa gjatë është injoruar.

Gjuha e “kolonës së pestë” nuk funksionon në vakum. Ajo kërkon ekosistem. Kërkon bartës. Kërkon media zëra dhe platforma që e normalizojnë narrativën e riciklojnë dhe e fusin gradualisht në diskursin publik derisa kufiri mes opinionit dhe operacionit të bëhet i paqartë.

Në këtë kuadër rasti i Milaim Zekës7 nuk mund të trajtohet si devijim individual. Ai shfaqet si nyje.

Aktiviteti i tij ndër vite sipas gjetjeve tona shfaq një model të përsëritur. Kontakte të hershme me struktura sigurie serbe. Shkëmbim materialesh lufte me aktorë mediatikë të lidhur me aparatin e sigurisë serbe. Përfshirje në narrativa të diskredituara kundër UÇK-së. Kanalizim materialesh drejt institucioneve ndërkombëtare. Dhe më pas riprodhim i tyre në hapësirën mediatike të Kosovës përmes rrjeteve ndërmjetëse.

Kjo nuk është thjesht çështje qëndrimesh politike.

Është çështje funksioni.

Kur një individ shfaqet vazhdimisht si burim përcjellës dhe legjitimues i narrativave që përkojnë në mënyrë të përsëritur me interesat strategjike të Beogradit dhe Moskës pyetja nuk është nëse ai ka opinion. Pyetja është nëse ai po kryen rol operacional në një fushë më të gjerë të luftës psikologjike dhe informative.

Rreziku nuk qëndron vetëm te Zeka. Ai shumëfishohet nga rrjeti i entiteteve mediatike që e ftojnë e riciklojnë dhe e paraqesin si analist apo burim kredibil. Me ose pa vetëdije këto platforma funksionojnë si zëdhënës të një narrative që synon t’i relativizojë krimet serbe të kriminalizojë luftën çlirimtare me maska të shumëfishta dhe të minojë themelet e shtetësisë së Kosovës.

Në doktrinën ruse të luftës hibride kjo njihet si faza e normalizimit. Nuk kërkon spiunë klasikë. Kërkon zëra lokalë. Kërkon debat televiziv. Kërkon “opinione alternative”. Dhe mbi të gjitha kërkon mungesë llogaridhënieje.

Ftesat e vazhdueshme për Zekën si mysafir pa transparencë mbi historikun e tij dhe pa ballafaqim serioz me faktet nuk janë neutrale. Ato krijojnë efekt kumulativ. Helmim i diskursit publik. Deformim i perceptimit shoqëror. Dhe në një shtet të brishtë pas konfliktit kjo përbën rrezik real për sigurinë kombëtare.

Përgjegjësia nuk është vetëm individuale. Është institucionale dhe mediatike. Entitetet që kanë shërbyer si platformë për këtë zinxhir narrativash duhet të mbajnë përgjegjësi publike ligjore dhe profesionale. Jo për mendime por për rolin e tyre objektiv në një operacion ndikimi qoftë edhe përmes neglizhencës.

Në epokën kur Moska flet hapur për “kolona të pesta” injoranca nuk është më arsyetim. Heshtja nuk është neutralitet. Dhe përsëritja e propagandës nuk është gazetari.

Pyetja tani nuk është nëse këto struktura ekzistojnë. Pyetja është nëse shoqëria dhe institucionet e Kosovës janë të gatshme t’i quajnë me emër dhe t’i trajtojnë siç kërkon interesi kombëtar.

Sipas këtyre gjetjeve, Milaim Zeka nuk vepron thjesht si opinionist, por si nyje që i lidh temat e fabrikuara, fjalorin e shënjestrimit dhe kanalet e përforcimit në një zinxhir funksional. Kjo është fiks ajo që studiuesit e dezinformimit e përshkruajnë si qëllim operacional.

Thomas Rid shkruan se “qëllimi i dezinformimit është të inxhinierojë ndarjen, emocionet mbi analizën, konfliktin mbi konsensusin”.

Peter Pomerantsev e përshkruan po ashtu logjikën si një propagandë që “nuk është për të bindur, por për të mbajtur publikun të hutuar e të shpërqendruar”.

Kur një aktor i vetëm dhe rrjeti i mediave që e ftojnë e riciklojnë i kthejnë mallkimet, poshtërimet dhe polarizimin në program të përditshëm, rezultati është dryshku i botës së përbashkët.

Hannah Arendt paralajmëron se “vija mes të vërtetës dhe gënjeshtrës gërryhet nga gënjeshtra e vazhdueshme”.

Sa më shumë vonohet veprimi institucional për hetim, transparencë dhe përgjegjësi ligjore, aq më shumë forcohet kjo makineri dhe aq më pak qytetarët e Republikës së Kosovës do të mund të flasin bashkë për hallet e tyre, të organizohen dhe të mbrojnë vendin dhe të drejtat e tyre.

Në atë studio, përballë kamerave, ishte ulur Imer Imeri, vëllai i Haki Imerit, mësues, aktivist politik dhe anëtar i Lidhjes Demokratike të Kosovës, i rrëmbyer dhe i vrarë pak pas luftës. Një krim që, sipas burimeve të shumta që kanë folur për ndër vite, dyshohet se lidhet me zinxhirë pushteti, me eliminime politike dhe me një periudhë ku drejtësia në Kosovë ishte e nënshtruar nga frika. Emri i Hashim Thaçit është përmendur vazhdimisht në këto rrëfime, si njeri që kishte interesa të qarta për të thyer ndikimin e LDK-së në Drenicë, rajon që ai synonte ta kthente në territor të kontrollit të tij politik. Edhe familja Jashari, simboli më i shenjtë i rezistencës, e kishte përjashtuar Thaçin nga rrethi i tyre, duke deklaruar se nuk ishte njeri i besueshëm. Jakup Krasniqi kishte folur publikisht për raportet e acaruara mes Thaçit, Kadri Veselit dhe familjes Jashari. Këto nuk janë thashetheme kafeneje, por deklarata publike, të regjistruara, të njohura.

Por ajo që ndodhi në “Kojshia Show” nuk ishte ballafaqim, as hetim, as gazetari. Ishte një inskenim. Një fragment i një deklarate të Milaim Zekës iu luajt Imer Imerit, ku Zeka, me ton sfidues, e akuzonte se kishte folur me “vrasësin e vëllait të vet”, duke e quajtur gjithçka propagandë të zezë dhe duke shtuar betime të shenjta, kërcënime dhe gjuhë që i përkasin më shumë një monologu të errët sesa një debati publik.

Reagimi i Imer Imerit ishte shpërthyes, i dhimbshëm, i papranueshëm në gjuhë, por thellësisht njerëzor në emocion. Ai përdori fjalë që unë nuk i arsyetoj dhe nuk i mbroj. Por ajo që pashë ishte një njeri i shtyrë drejt humbjes së kontrollit nga një studio që nuk kishte asnjë mekanizëm etik për ta ndalur, për ta mbrojtur, për ta trajtuar si viktimë dhe jo si material spektakli.

Sadri Imeri, në vend që ta ndërpriste, në vend që të vendoste kufij, përsëriste “mo mo mo” si një drejtues dasme që po i ikën situata nga duart. Dhe pastaj, në kulmin e kaosit, erdhi fjalia që e shpjegon gjithçka. “Na e kemi obligative me i dhane hapesire”. Obligative. Një fjalë e rëndë, e përdorur lehtë. Si të thuash se është detyrim moral, profesional, qytetar, t’i japësh mikrofonin kujtdo, pa dallim, pa verifikim, pa kontekst. Edhe nëse ai është Milaim Zeka.

Këtu ndalem. Sepse ky nuk është më thjesht një debat televiziv i dështuar. Ky është një kërcënim për hapësirën publike. Sadri Imeri nuk është thjesht i papërgatitur për të drejtuar një emision politik. Ai është thellësisht i pakualifikuar. Një komedian mund të jetë i mprehtë, inteligjent, por edhe sfidues. Por këtu nuk kemi humor si mjet kritik. Kemi kukullëzim të traumës, banalizim të krimit dhe shndërrim të dhimbjes në përmbajtje. Një show i tillë, që iu jep zë figurave të diskredituara si Milaim Zeka, nuk është neutral. Është aktivisht i rrezikshëm.

Fakti që Sadri Imeri e ka gjetur të arsyeshme të shërbejë si megafon për Zekën, një njeri që është arrestuar bashkë me bashkëpunëtorin i tij për spiunazh dhe manipulim Fatmir Shehollin, është tregues. Nuk është naivitet. Është zgjedhje. Dhe zgjedhjet në media kanë pasoja. Kur një moderator pa integritet profesional fton ose citon një operator politik të dokumentuar si pjesë e rrjeteve të dezinformimit, ai bëhet pjesë e operacionit. Me ose pa vetëdije.

Në prill të vitit 2025, Gunpowder Chronicles publikoi një hetim të gjatë mbi Milaim Zekën1, duke dokumentuar rolin e tij si ndërmjetës, manipulues dhe ndërtues narrativash të rreme, të lidhura me interesa kriminale dhe shërbime të huaja. Zeka ka pretenduar publikisht se nuk i është drejtuar kurrë Dhomave të Specializuara në Hagë. Kjo është e pavërtetë. Në arkivin tonë ekziston një letër e tij drejtuar Zyrës së Prokurorit të Specializuar, ku ai e paraqet veten si figurë qendrore të historisë politike të Kosovës, si viktimë të persekutimeve, si njeri që ka dorëzuar lista, dëshmi, akuza, që ka komunikuar me diplomaci të huaj dhe që e quan veten “dëshmitar kryesor”. Këtë letër e kemi publikuar dhe verifikuar, dhe ajo flet vetë2. Në të, Zeka ndërton një narrativë ku ai është njëkohësisht heroi, viktima dhe gjykatësi. Një tekst që nuk është dëshmi, por vetë-mitologji, e rrezikshme sepse kërkon legjitimitet institucional.

Ta ftosh ose ta citosh një figurë të tillë pa e sfiduar, pa ia ballafaquar gënjeshtrat, pa i vënë përballë faktet, nuk është “hapësirë”. Është dorëzim. Dhe kur Sadri Imeri flet për obligim, ai në fakt po flet për dorëzim. Obligimi i vetëm i medias është ndaj të vërtetës, jo ndaj zhurmës.

E gjithë kjo më detyroi ta shkruaj këtë tekst. Jo për ta mbrojtur gjuhën e Imer Imerit, sepse ajo ishte e gabuar dhe e dëmshme. Por për të treguar se çfarë ndodh kur trauma ftohet në studio pa etikë, kur dhimbja shfrytëzohet dhe kur operatorët e dezinformimit marrin mikrofonin nën pretekstin e pluralizmit. Siç tha vetë Imeri, “obligim me e ba mut”. Një fjali vulgare, por tragjikisht e saktë për atë që pamë.

Ky nuk është thjesht një problem i një emisioni. Është një pasqyrë e një shoqërie ku kufijtë mes gazetarisë dhe spektaklit janë shkrirë, ku komedianët luajnë rolin e redaktorëve dhe ku e vërteta trajtohet si opinion. Në një vend ende të plagosur nga vrasje politike të pazbardhura, ky është luks që nuk e kemi. Dhe njerëz si Sadri Imeri nuk duhet të kenë as skenë, as mikrofon, as arsyetim. Sepse ajo që po bëjnë nuk është argëtim. Është zhurmë që e mbulon krimin dhe e shtyn drejt harresës drejtësinë.