Letër e hapur për një deputet të ri, babai i të cilit sapo është dënuar për krime lufte, dhe për zgjedhjen që çdo brez politik duhet ta bëjë mes besnikërisë ndaj mitit dhe përgjegjësisë ndaj Republikës.
Altin,
Mund ta kesh dëgjuar emrin tim. Në rrethet politike ku je rritur, në rrethet ku babai yt ka pasur peshë dhe në ato ku ti tash po hyn si deputet i Partisë Demokratike të Kosovës, ka shumë gjasa që emri im të mos përmendet me ndonjë dashamirësi të veçantë. Ndoshta disa prej tyre më konsiderojnë armik. Disa më quajnë tradhtar, disa “spiun”, disa do të preferonin që gazetaria ime të pushonte së ekzistuari. Kjo nuk është pjesa që më intereson. E vërteta e ka një zakon të keq, zakonisht është më e dhimbshme pikërisht për ata që kanë investuar më së shumti në heshtjen e saj.
Por unë nuk po të shkruaj për të t’bërë përgjegjës për babanë tënd. Ky do të ishte një parim i shëmtuar dhe antidemokratik. Faji nuk trashëgohet. As përgjegjësia penale. Asnjë djalë nuk duhet të përgjigjet për veprimet e të atit vetëm pse e mban të njëjtin mbiemër. Problemi fillon diku tjetër, në momentin kur mbiemrin e babait e merr si kapital politik, historinë e tij si autoritet publik dhe kauzën e tij si platformë politike. Në atë çast, pyetjet për atë trashëgimi nuk janë më ndërhyrje në familje. Bëhen pyetje politike.
Abonohu me pagesë për ta lexuar letrën e plotë.
Ti sot je deputet i Republikës së Kosovës, anëtar i PDK-së dhe jurist me profesion. Këto nuk janë hamendësime. Kështu të paraqet vetë Kuvendi i Kosovës. Prandaj, kur flet për Gjykatën Speciale, kur publikon qëndrime të familjeve të të dënuarve dhe kur kërkon veprim institucional nga Kuvendi, nuk flet më vetëm Altini, djali i Jakupit. Flet një ligjvënës. Dhe një ligjvënës duhet t’i përgjigjet një standardi shumë më të lartë se besnikëria familjare.
Më 16 shtator 2026, babai yt, Jakup Krasniqi, u dënua në shkallë të parë me 25 vjet burgim nga Dhomat e Specializuara të Kosovës në Hagë. Hashim Thaçi u dënua me 25 vjet, Kadri Veseli me 18 dhe Rexhep Selimi me 13. Trupi Gjykues i shpalli të katërt penalisht përgjegjës për krimet e luftës të arrestimit dhe ndalimit të paligjshëm ose arbitrar të 385 personave, trajtimit mizor të 49 personave, torturimit të 303 personave dhe vrasjes së 96 personave. Ata u shpallën të pafajshëm për akuzat për krime kundër njerëzimit, sepse Prokuroria nuk e provoi përtej dyshimit të arsyeshëm ekzistencën e një sulmi të gjerë ose sistematik të drejtuar kundër popullsisë civile. Ky është aktgjykim i shkallës së parë dhe procesi juridik nuk ka përfunduar, por ky është realiteti juridik sot.
Kjo pikë duhet thënë me një qartësi që politika kosovare ka frikë ta përdorë: UÇK-ja nuk është dënuar. Lufta çlirimtare e Kosovës nuk është shpallur kriminale. As aspirata e shqiptarëve të Kosovës për liri nuk është vënë në bankën e të akuzuarve. Vetë Prokuroria Speciale, pas aktgjykimit, tha shprehimisht se nuk e kishte ndjekur penalisht UÇK-në apo luftën për pavarësinë e Kosovës, por individë që, sipas saj dhe tani sipas gjetjeve të trupit gjykues, i shfrytëzuan rrethanat e luftës për kryerjen e krimeve.
Kjo është pikërisht arsyeja pse mbrojtja e UÇK-së duke e barazuar atë me katër të dënuar është jo vetëm intelektualisht e gabuar, por edhe historikisht e rrezikshme. UÇK-ja ishte shumë më e madhe se Hashim Thaçi. Ishte shumë më e madhe se Jakup Krasniqi. Ishte më e madhe se secili komandant, zëdhënës, drejtor politik apo anëtar i Shtabit të Përgjithshëm. Ishte mijëra burra dhe gra, familje që humbën gjithçka, njerëz që i morën armën për të mos u dëbuar nga shtëpitë e tyre dhe një popull që përballej me dhunën e një shteti serb që kishte zgjedhur represionin, dëbimin dhe luftën si përgjigje ndaj kërkesës për liri.
Ti vetë, një ditë para aktgjykimit, shkrove se “asnjë gjykim dhe asnjë vendim” nuk mund ta ndryshojë të vërtetën historike dhe se UÇK-ja është krenaria dhe historia jonë. Në këtë pikë ekziston një e vërtetë që duhet ruajtur, një aktgjykim ndaj individëve nuk e anulon luftën çlirimtare. Por nga kjo nuk rrjedh e kundërta absurde se një luftë e drejtë i bën automatikisht të pafajshëm të gjithë njerëzit që kanë ushtruar pushtet brenda saj. Nëse UÇK-ja është me të vërtetë e shenjtë për kujtesën tonë kombëtare, atëherë duhet ta mbrojmë pikërisht duke refuzuar t’ia ngarkojmë asaj krimet individuale të kujtdo.
Trupi Gjykues e gjeti se të katër të akuzuarit kontribuuan ndjeshëm në një qëllim të përbashkët kriminal për shënjestrimin e personave të perceptuar si kundërshtarë të objektivave politikë dhe ushtarakë të UÇK-së. Në këto kategori gjykata përfshiu shqiptarë të Kosovës të lidhur me forca të tjera politike ose ushtarake, si LDK-ja dhe FARK-u, persona të akuzuar për lidhje me autoritetet jugosllave ose serbe, si dhe disa pjesëtarë të komuniteteve rom dhe serb. Ky është një konstatim gjyqësor tepër i rëndë dhe nuk mund të zhduket duke e bërtitur më fort fjalën “UÇK”.
Unë nuk do të pretendoj se e di çfarë kishte Jakup Krasniqi në zemër. Nuk do të pretendoj as se ai personalisht mori një armë dhe ekzekutoi një gazetar, politikan apo intelektual, sepse një pretendim i tillë kërkon prova që nuk duhet t’i shpikë askush. Madje mund ta pranoj plotësisht mundësinë që babai yt hyri në luftë sepse besonte sinqerisht se Kosova duhej çliruar. Por drejtësia penale nuk pyet vetëm çfarë ëndërronte një njeri kur hyri në histori. Pyet çfarë bëri me pushtetin që e fitoi brenda saj dhe çfarë përgjegjësie pati për mekanizmat që funksiononin rreth tij.
Dhe pikërisht këtu pyetja kalon nga Jakupi te Altini.
Një ditë më parë, ti e publikove në Facebook letrën e përbashkët të familjeve Thaçi, Veseli dhe Krasniqi1. Në atë letër thuhet se familjet presin “sjellje të përgjegjshme shtetërore” nga të zgjedhurit në raport me Dhomat e Specializuara dhe se takimin me ushtruesen e detyrës së presidentes, Albulena Haxhiu, e presin vetëm pas vendimit të Kuvendit. Është po aq e rëndësishme të mos ta shtrembërojmë atë që e ke publikuar. Letra nuk thotë shprehimisht “shpërbëjeni Gjykatën Speciale”. Por ajo e vendos qartë veprimin e Kuvendit për Specialen përpara takimit institucional dhe kërkon një përgjigje politike pas një aktgjykimi penal që sapo i ka prekur drejtpërdrejt familjet tuaja.
Ti je jurist, Altin.
Pikërisht për këtë arsye pyetja ime ndaj teje është më e ashpër sesa do të ishte ndaj dikujt që nuk e njeh ligjin.
A beson në pavarësinë e drejtësisë vetëm deri në çastin kur drejtësia dënon dikë që ti e do? A është ligji një standard që duhet respektuar kur prek kundërshtarin dhe rishkruar kur prek familjen?
A mundet një deputet ta ndajë dhimbjen legjitime të një djali nga detyrimi kushtetues i një ligjvënësi?
Këto nuk janë pyetje retorike. Ato janë prova e parë serioze politike për ty.
Sepse ti ke hyrë jo vetëm në politikë. Ke hyrë në PDK. Dhe PDK-ja vjen me një trashëgimi politike që nuk mund të sterilizohet përmes nostalgjisë.
PDK-ja nuk kishte nevojë ta mbante gjithmonë vulën e kryeministrit për ta mbajtur dorën mbi pushtetin. Për afro dy dekada, ajo e ndërtoi një arkitekturë ndikimi që shpesh shkonte shumë më larg se postet formale. Në administratë, ndërmarrje publike, institucione të pavarura, emërime dhe mekanizma vendimmarrës. Kjo nuk është thjesht akuzë e kundërshtarëve të saj. Freedom House dokumentonte se përgjimet e rastit “Pronto” kishin zbuluar struktura informale pushteti, kryesisht të lidhura me PDK-në, që vepronin jashtë sistemit shtetëror dhe ndikonin në pozita kyçe në autoritetet rregullatore dhe në degë të ndryshme të shtetit. Raporti i vitit 2018 e përshkruante rastin si dëshmi të “abuzimit sistematik të pushtetit” dhe të kontrollit informal mbi strukturat shtetërore. Pra, mund të ndërroheshin koalicionet, mund të ndërroheshin kryeministrat dhe tabelat mbi dyert e ministrive, por rrjeti i pushtetit nuk zhdukej domosdoshmërisht me rotacionin formal. Pikërisht ky është problemi që Altin Krasniqi duhet ta shohë në sy. Ju, nuk po e trashëgoni vetëm historinë elektorale të një partie, por një kulturë politike të dokumentuar për patronazh, ndikim informal dhe përpjekje për ta bërë shtetin vazhdim të partisë.
Prandaj askush nuk duhet të na tregojë historinë naive se PDK-ja ishte jashtë pushtetit sa herë që një tjetër emër ulej në karrigen e kryeministrit. Pushteti në Kosovën e asaj kohe nuk matej vetëm me karrige. Matej me atë se kush telefononte për emërime, kush kishte qasje në ndërmarrje publike, kush ndikonte mbi administratën dhe kush mund ta kthente një vendim partiak në fakt institucional. Pikërisht këtë mekanizëm e ekspozoi “Pronto”. Dhe ky është dallimi mes qeverisjes në letër dhe pushtetit real prapa perdes.
Freedom House, në raportin e vitit 20172, nuk përshkruante thjesht një parti që kishte fituar zgjedhje dhe kishte hyrë në qeveri. Përshkruante diçka shumë më serioze, një sistem pushteti që funksiononte edhe jashtë arkitekturës formale të shtetit. Përgjimet e publikuara, sipas raportit, konfirmuan se strukturat e pushtetit në Kosovë mbeteshin “informale dhe jashtë sistemit shtetëror”, ndërsa strukturat partiake shpesh mbivendoseshin mbi institucionet demokratike dhe vendimet e tyre pastaj vetëm formalizoheshin nga shteti. Freedom House shkruante se njerëz brenda partive qeverisëse, të koordinuar nga Adem Grabovci, atëherë shef i Grupit Parlamentar të PDK-së, kishin ndikim mbi pozita kyçe në autoritetet rregullatore dhe në të gjitha degët e pushtetit. Raporti shkonte edhe më larg, materialet e rrjedhura tregonin shkallën në të cilën struktura të jashtme të pushtetit, “kryesisht të një partie politike, PDK-së”, e kontrollonin dhe cenonin punën e institucioneve shtetërore.
Kjo është pika që nuk duhet humbur mes lojërave semantike për atë se kush e mbante postin e kryeministrit në një vit të caktuar. PDK-ja nuk kishte nevojë ta kishte gjithmonë kryeministrin për t’pasur pushtet. Pushteti real nuk matet vetëm me emrin mbi derën e Kryeministrisë. Matet me atë se kush ndikon mbi emërimet, kush e përcakton se cilët njerëz ngjiten në institucionet publike, kush ka qasje në ndërmarrjet shtetërore, dhe kush arrin ta shndërrojë vullnetin partiak në vendim institucional dhe kush mund të mbijetojë politikisht edhe kur ndërrohet konfigurimi formal i qeverisë. Freedom House e dokumentoi pikërisht këtë arkitekturë të pushtetit prapa perdes. Në raportin e vitit pasues, rasti “Pronto” përshkruhej si rast që kishte treguar “abuzim sistematik të pushtetit” dhe kontroll informal mbi strukturat shtetërore.
Prandaj historia e asaj periudhe nuk mund të reduktohet në tabelën e kryeministrave. Ndërroheshin koalicionet, ndryshonin partnerët, lëviznin ministrat, krijoheshin shumica të reja, por dokumentet ndërkombëtare tregonin se një pjesë e rëndësishme e pushtetit vazhdonte të funksiononte përmes rrjeteve informale. Kjo është shumë më e rëndë sesa thjesht të thuash se PDK-ja ishte “një prej aktorëve kryesorë”. Ajo ishte për vite një qendër gravitacionale e pushtetit kosovar dhe, sipas Freedom House, rrjetet që lidhen kryesisht me të kishin depërtuar thellë në mënyrën se si funksiononte shteti. Kjo është trashëgimia politike me të cilën ti, Altin, duhet të vendosësh se çfarë raporti do të kesh.
Departamenti Amerikan i Shtetit e përshkruante pasojën institucionale të këtij realiteti po aq rëndë. Në raportin e vitit 20203 për klimën e investimeve në Kosovë, ai evidentonte ndërhyrjen politike në ekonomi, korrupsionin dhe sundimin e dobët të ligjit si pengesa strukturore të vendit. Raporti thoshte se bizneset vendase dhe ndërkombëtare e konsideronin korrupsionin, sidomos kur shfaqej përmes ndërhyrjes politike, ndër pengesat më të mëdha për investime. Edhe më domethënëse ishte vërejtja se, pavarësisht një kornize ligjore relativisht të fortë, shteti kishte dështuar vazhdimisht t’i hetonte, ndiqte penalisht, burgoste dhe t’ua konfiskonte pasuritë personave të korruptuar me efektivitet të mjaftueshëm. Raporti vinte në dukje edhe perceptimin se gjykatat ndodheshin nën ndikim politik dhe se individët e fuqishëm dhe të lidhur mirë trajtoheshin ndryshe nga të tjerët.
Pra, nuk kemi përballë vetëm akuza partiake që njëra palë ia hedh tjetrës. Kemi dokumente ndërkombëtare që e përshkruajnë një shtet ku pushteti informal, patronazhi, ndërhyrja politike dhe dobësia e mekanizmave të llogaridhënies ishin probleme sistemike. Nëse dikush dëshiron ta quajë atë periudhë “epokë të ndërtimit të shtetit”, është i lirë. Por nuk mund t’i heqë nga ajo histori dokumentet që tregojnë se, krahas ndërtimit të shtetit, po ndërtohej edhe një sistem paralel ndikimi politik mbi të. Për këtë arsye, pyetja ndaj teje nuk është nëse PDK-ja ka bërë ndonjë gjë të mirë gjatë viteve të saj në pushtet. Çdo parti që qeveris për një kohë të gjatë mund të tregojë rrugë, institucione, ligje ose vendime si sukses. Pyetja është nëse brezi yt e ka guximin ta pranojë çmimin që Kosova pagoi kur partia dhe shteti filluan të ndërthureshin deri në atë pikë sa kufiri mes tyre bëhej i turbullt.
Pastaj vjen kapitulli shumë më i errët, të cilin Kosova ende nuk e ka mbyllur.
Vrasjet Politike.
Human Rights Watch shkruante qysh në raportin e vet për vitin 2001 se në Kosovë kishte vazhduar një “model i vrasjeve të motivuara politikisht”, me sulme që godisnin kryesisht aktivistë shqiptarë të lidhur me LDK-në. Xhemajl Mustafa, këshilltar i afërt i Ibrahim Rugovës dhe drejtues i Qendrës për Informim të Kosovës, u vra në Prishtinë në nëntor të vitit 2000. Në prill 2001 u vra Ismet Rraci, kryetar i Klinës dhe udhëheqës lokal i LDK-së. Shtëpitë e zyrtarëve të tjerë të kësaj partie u sulmuan. Human Rights Watch nuk fliste për thashetheme kafesh, apo çajtore xhelilash. Fliste për një model dhune politike në Kosovën e sapodalë nga lufta.
Kjo nuk do të thotë se mund t’i faturohet PDK-së automatikisht çdo vrasje e pazbardhur. Një pretendim penal kërkon autor, provë dhe aktgjykim. Por kjo gjithashtu nuk u jep elitave të asaj epoke të drejtën ta trajtojnë atë periudhë sikur të mos kishte ndodhur. Sepse ndërsa një pjesë e madhe e këtyre vrasjeve mbeti pa drejtësi, njerëzit që kishin dalë nga strukturat e luftës po e konsolidonin pushtetin e tyre politik në shtetin e ri. Për familjet e viktimave ky nuk është debat historiografik. Është njëzet e pesë vjet pritje për drejtësi.
Dhe aktgjykimi i 16 shtatorit 2026 e bën edhe më të pamundur që ky kapitull të hidhet poshtë si fantazi politike e kundërshtarëve të PDK-së. Gjykata nuk vendosi mbi vrasjet e pasluftës dhe ato nuk duhet t’i përziejmë juridikisht. Por ajo konstatoi diçka jashtëzakonisht relevante për historinë politike të Kosovës: Thaçi, Veseli, Selimi dhe babai yt, Jakup Krasniqi, kontribuuan ndjeshëm në një qëllim të përbashkët kriminal për shënjestrimin e personave të perceptuar si kundërshtarë të objektivëve politikë dhe ushtarakë të UÇK-së. Në mesin e tyre ishin shqiptarë të lidhur me LDK-në dhe FARK-un, persona të akuzuar për lidhje me autoritetet serbe ose jugosllave, si dhe disa serbë dhe romë. Gjykata i shpalli përgjegjës për ndalimin arbitrar të 385 personave, trajtimin mizor të 49 personave, torturimin e 303 personave dhe vrasjen e 96 personave. Jakup Krasniqi u dënua me 25 vjet burgim në shkallë të parë.
Kjo nuk e provon se njerëzit e dënuar në Hagë urdhëruan vrasjet politike të pasluftës. Askush serioz nuk duhet ta thotë këtë pa prova. Por aktgjykimi e shkatërron një pretendim tjetër, shumë të përhapur për dekada, se ideja e shënjestrimit të shqiptarëve si “kundërshtarë”, “tradhtarë” apo “bashkëpunëtorë” ishte vetëm shpifje kundër UÇK-së. Trupi Gjykues ka konstatuar tashmë se, gjatë luftës, një mekanizëm i tillë kriminal ka ekzistuar dhe se njerëz në majën e strukturës politike e ushtarake kontribuuan në të. Kjo e bën edhe më urgjente, jo më pak, nevojën që Kosova t’i zbardhë pa mitologji të gjitha vrasjet politike të periudhës së luftës dhe pasluftës në Kosovë.
Pikërisht këtu ndahet patriotizmi nga kulti. Është a pamohueshme se UÇK-ja ishte e drejtë, se Serbia ishte agresori dhe se çlirimi i Kosovës ishte një kauzë historikisht e drejtë. Dhe në të njëjtën frymë mund të thuash se shqiptari që u torturua ose u vra padrejtësisht nga një shqiptar tjetër nuk pushon së qeni viktimë vetëm sepse autori e mbante uniformën e UÇK-së. Në fakt, ai që e fsheh krimin pas uniformës nuk e mbron UÇK-në. E përdor atë si strehë. Ushtria Çlirimtare e Kosovës është shumë më e madhe se secili individ që mund të ketë kryer krim nën emrin e saj.
Edhe Serbia hyn në këtë bilanc, dhe këtu historia është veçanërisht e hidhur. Gjatë viteve kur PDK-ja ishte qendër e pushtetit kosovar, Beogradi nuk e humbi kontrollin politik mbi një pjesë të rëndësishme të komunitetit serb dhe strukturat e tij paralele vazhduan të operonin, sidomos në veri. Freedom House raportonte4 se Serbia vazhdonte të financonte struktura paralele në katër komunat veriore dhe dokumentonte presionin e Beogradit në zonat serbe për ta votuar Listën Serbe. Në shtator 2017, pikërisht Lista Serbe e mbështetur nga Beogradi iu bashkua koalicionit të udhëhequr nga PDK-ja dhe e ndihmoi në krijimin e shumicës që e solli qeverinë Haradinaj.
Raporti i top Channel
Kështu që edhe këtu duhet pushuar përralla se Serbia qëndronte jashtë portave ndërsa elita e vjetër e Kosovës po e mbronte Republikën nga çdo depërtim. Jo. Serbia kishte struktura të financuara prej saj brenda territorit të Kosovës, ushtronte presion politik mbi komunitetin serb dhe një forcë politike e mbështetur nga Beogradi u bë pjesë e drejtpërdrejtë e matematikës së pushtetit në Prishtinë. Kjo nuk provon se PDK-ja punonte për Serbinë, dhe nuk ka nevojë të pretendohet një gjë e tillë. E vërteta është vetvetiu mjaft e rëndë, gjatë një epoke kur PDK-ja kishte ndikim të jashtëzakonshëm formal dhe informal, kthetrat politike të Beogradit brenda Kosovës nuk u prenë. Ato mbijetuan, u institucionalizuan në forma të reja dhe në momente të caktuara u bënë pjesë e vetë shumicave qeverisëse.
Dhe kjo na kthen te ti, Altin.
Ti e ke një mundësi që njerëzit e brezit para teje shumë shpesh e humbën, të mos e ngatërrosh besnikërinë me verbërinë. Mund ta duash babanë tënd dhe ta njohësh kontributin e tij në luftën për liri, ndërsa njëkohësisht ta pranosh se ai sot është një burrë i dënuar, në shkallë të parë, për krime lufte. Mund të hysh në PDK pa e pranuar si trashëgimi tënden kulturën e pushtetit informal që raportet ndërkombëtare ia dokumentuan asaj partie. Mund ta nderosh UÇK-në pa e kthyer uniformën e saj në imunitet për krime lufte. Mund të jesh biri i Jakup Krasniqit pa u bërë peng politik i biografisë së Jakup Krasniqit.
Ky është në fakt shansi yt më i madh politik. Jo të na bindësh se gjithçka që ka ndodhur para teje ishte e drejtë. Askush racional nuk mund ta besojë më këtë. Dokumentet janë të shumta, viktimat janë reale dhe aktgjykimi i 16 shtatorit është tepër i rëndë. Shansi yt është të thuash se ajo epokë mbaron me brezin që e krijoi. Se fëmijët nuk do t’i trashëgojnë armiqtë e etërve. Se PDK-ja e ardhshme, nëse pretendon se meriton përsëri besimin e qytetarëve, nuk mund të jetë PDK-ja e “Prontos”, e telefonatave për poste, e institucioneve që i formalizonin marrëveshjet e bëra jashtë tyre dhe e njerëzve që mendonin se historia personale ua jepte të drejtën mbi shtetin.
Dhe këtu nuk po të kërkoj të heqësh dorë nga babai yt. Po të kërkoj diçka politikisht shumë më të vështirë, të krijosh distancë mes dashurisë për babanë dhe detyrimit ndaj Republikës. Babai mund të jetë i shenjtë për familjen. Nuk mund të jetë i paprekshëm për shtetin.
Sepse nëse, përballë një aktgjykimi që flet për qindra të burgosur, të torturuar dhe të vrarë, përgjigjja jote e vetme është ta sulmosh gjykatën, atëherë nuk po e trashëgon vetëm mbiemrin e babait. Po e trashëgon edhe refuzimin për ta parë viktimën e tij. Nëse, përballë dokumentimit të një sistemi të pushtetit informal, përgjigjja është të pretendosh se gjithçka ishte propagandë kundër PDK-së, atëherë nuk je duke e reformuar partinë. Je duke u bërë mbrojtës i verzionit më të keq të saj. Nëse, përballë vrasjeve të pazbardhura politike, refleksi është përsëri të pyesësh se cilës anë i përkiste viktima para se të kërkosh drejtësi, atëherë brezi i ri nuk ka ardhur fare. Ka ardhur vetëm një fytyrë e re për një mendësi të vjetër.
Kosova nuk ka nevojë për këtë Altin.
Ajo ka nevojë për politikanë që mund të thonë se Xhemajl Mustafa ishte i yni edhe nëse nuk ishte i PDK-së. Se një luftëtar i FARK-ut ishte i Kosovës edhe nëse dikush e quante kundërshtar. Se gazetari që pyet nuk është armik. Se njeriu që e kritikon një komandant nuk bëhet spiun. Dhe se viktima nuk pyetet për librezën partiake para se t’i njihet dhimbja. Ka nevojë për politikanë që e kuptojnë se shteti nuk mund të ndërtohet si pronë e fituesve të luftës, sepse Republika, në momentin që bëhet pronë e një kaste, pushon së qeni Republikë.
Prandaj zgjedhja jote politike është shumë më e madhe se Gjykata Speciale. Në fakt, ajo gjykatë vetëm e ka sjellë dilemën para teje më shpejt se sa ndoshta e kishe menduar.
Prandaj Altin, a do të jesh pjesë e një brezi që vendos distancë nga ajo pjesë e historisë së PDK-së që lidhet me patronazh, pushtet informal, kapje të institucioneve dhe kulturë të paprekshmërisë? Apo do ta përdorësh rininë për t’i dhënë jetë të re të njëjtit sistem?
A do ta shohësh dënimin e babait tënd vetëm si padrejtësi ndaj familjes Krasniqi, apo do ta kesh forcën ta lexosh aktgjykimin deri te emri i viktimës së fundit?
A do ta përdorësh pozitën tënde për ta bindur Kosovën se mbiemrat e mëdhenj ende duhet të mbrohen nga shteti, apo për t’i treguar se shteti më në fund është më i madh se secili mbiemër?
Këtu fillon emri yt, Altin.
Sepse mbiemrin ta dha babai.
Trashëgiminë politike e zgjedh vetë.
A po vritet UÇK-ja me dorën e ligjit?
Më 17 shkurt 2026 Kosova i mbushi tetëmbëdhjetë vjet pavarësi. Në Prishtinë flamujt u ngritën si çdo vit, fjalimet u rreshtuan si gurë të vendosur mbi njëri tjetrin, dhe kryeqyteti u përpoq ta mbante…
Kosovo 2017: Transitional or Hybrid Regime — Freedom House
2020 Investment Climate Statements: Kosovo — U. S., Department of State
Despite being one of Europe’s youngest and poorest countries, Kosovo has recorded positive economic growth rates, averaging almost four percent, during the last decade. Kosovo has potential to attract foreign direct investment, but that potential is constrained by failure to address several serious structural issues including: limited regional and global economic integration; political instability and interference in the economy; corruption; an unreliable energy supply; a large informal sector; difficulty establishing property rights, and tenuous rule of law, including a glaring lack of contract enforcement. The country’s ability to sustain growth relies significantly on international financial support and remittances.
The COVID-19 pandemic is unlikely to lead to significant permanent changes in investment policies. As of April 2020, the government had enacted several emergency relief measures that did not require legislative changes. These measures are all temporary and focused on maintaining employment levels and helping businesses maintain liquidity. As such, they do not affect the broader investment policy environment. The government also announced a package of economic recovery measures, but as of April 2020, it was still working on finalizing the package.
Many international financial institutions have forecasted economic growth rates in Kosovo to fall from a pre-pandemic projection of four percent positive growth to a post-pandemic contraction of up to five percent. This includes the IMF (-5 percent), World Bank (-4.5 percent) and European Bank for Reconstruction and Development (-4.5 percent).
In 2019, net flow of foreign direct investment (FDI) in Kosovo was estimated at USD 292 million, close to the 10-year annual average of USD 296 million. The stock of portfolio investment in 2019 totaled USD 2.05 billion, with equity securities of USD 1.67 billion, and debt securities of USD 385 million. Real estate and leasing activities are the largest beneficiaries of FDI, followed by financial services and energy. The food, IT, infrastructure, and energy sectors are growing and are likely to attract new FDI.
Though justice sector remains weak in implementation, Kosovo’s laws and regulations are consistent with international benchmarks for supporting and protecting investment. Kosovo has a flat corporate tax of 10 percent. In 2016, Kosovo ratified a strategic investment law intended to ease market access for investors in key sectors, and the government partnered with USAID and other international donors to launch the Kosovo Credit Guarantee Fund, which improves access to credit. With USAID assistance, the Government of Kosovo continued a series of business environment reforms which contributed to improving Kosovo’s ranking and score in the World Bank Doing Business Report over the years. In the 2020 Doing Business Report, Kosovo ranked 57 out of 190 economics surveyed and was recognized as one of the top 20 most improved economies in the world.
Property rights and interests are enforced, but weaknesses in the legal system and difficulties associated with establishing title to real estate, in part due to competing claims arising from the history of conflict with Serbia, can make enforcement difficult. Kosovo has a good legal framework for protecting intellectual property rights (IPR), but enforcement remains weak, largely due to lack of resources. While IPR theft occurs in Kosovo, it is not widespread.
All legal, regulatory, and accounting systems in Kosovo are modeled on EU standards and international best practices. Publicly-listed companies are required to comply with international accounting standards. Investors should note that despite regulatory requirements for public consultation and establishment of an online platform for public comments (
http://konsultimet.rks-gov.net
), some business groups complain that regulations are passed with little substantive discussion or stakeholder input.
Recently, the political environment has been characterized by short electoral cycles and prolonged periods of caretaker governments. (For example, the current government, formed in February 2020 collapsed 50 days later and has been in caretaker status since). While the environment in the country is growing increasingly politicized, the Embassy is not aware of any damage to commercial projects or installations.
The public consistently ranks Kosovo’s high unemployment rate (officially 25.7 percent in 2019) as among its greatest concerns. Unemployment levels for first-time job seekers and women are considerably higher than the official rate. Many experts cite a skills gap and high reservation wage as significant contributing factors.
Despite the challenges, Kosovo has attracted a number of significant investors including several international firms and U.S. franchises. Some investors have been attracted to Kosovo’s relatively young population, low labor costs, relative proximity to the EU market, and natural resources. Kosovo does provide preferential access to the EU market through a Stabilization and Association Agreement (SAA).
The weaknesses of the government had begun to emerge in 2016, and it was unable to overcome the ongoing internal tension created by the animosity between its two constituent parties. — Freedom House Report 2018
Kosovo had a convulsive year in 2017. There were some improvements in electoral processes and civil society, while the fight against corruption stalled due to a lack of political will. Despite ever present semi-authoritarian temptations and the cooption of the administration by external interests, the existing constitutional and legal framework continued to provide safeguards against an outright concentration of power.
The weaknesses of the government had begun to emerge in 2016, and it was unable to overcome the ongoing internal tension created by the animosity between its two constituent parties. It fell in May. Snap parliamentary elections on June 11, and the subsequent coalition negotiations, threw the country into institutional deadlock. The new ruling coalition formed in September is composed of the former predominant party in Kosovo, the Democratic Party (PDK), former Prime Minister Ramush Haradinaj’s Alliance for the Future of Kosovo (AAK), the New Kosovo Alliance (AKR), and several parties representing minorities. Yet, the new coalition has failed to provide more stability than the previous one. Instead it has relied on ruling by decree, sidelining the Assembly, and often acting without due consideration to processes and legal requirements.
Kosovo had an intense electoral year, with both snap parliamentary elections and municipal elections taking place in June and October, respectively. Even though long-identified shortcomings of the electoral legislation have not been addressed, the Central Election Commission (CEC) and other relevant authorities undertook a substantial effort to ensure that both elections were held in a free, competitive, and transparent manner. They succeeded to a large extent, though some concerns were raised regarding political pressure in Serb-populated areas.