Arinjtë e fjetur të Beogradit
Gjyqtarët që e dënuan fjalën e lirë të shqiptarit janë emisarët e hijeve të Lavrovit dhe Selakoviqit. Rezistoni kësaj kaste që i burgos shqiptarët në mbrojtje të politikave agresive të Serbisë.
Në korridoret sterile të Kombeve të Bashkuara në Nju Jork, më 23 shtator 2022, bota dëshmoi një rregullim të heshtur të heshtave, një shtrëngim duarsh mes Nikola Selakoviç-it dhe Sergey Lavrov-it që nuk ishte thjesht diplomaci, por një pakt gjaku mbi një hartë të grisur. Ky nënshkrim, i njoftuar1 me një qetësi cinike një ditë më pas, nuk ishte asgjë më pak se koordinimi i orkestruar i dy tiranive që ushqehen me destabilizim, një paralajmërim i errët se makineria e vjetër e dhunës po lubrifikohej sërish.
Dhe valët e këtij pakti nuk vonuan të përplaseshin mbi brigjet tona, kur më 1 nëntor 2022, Kosova guxoi të ushtronte aktin më elementar të sovranitetit mbi ca targa metalike, një vendim që në çdo komb normal do të kalonte si një rutinë burokratike, por që këtu u përdor si shkrepsja për ta ndezur fitilin e një sabotimi të paralajmëruar. Me një koreografi të përpiktë që i tradhton udhëzimet e drejtpërdrejta nga Beogradi, serbët etnikë braktisën institucionet, një marshim i zbrazjes që nuk ishte revoltë, por një operacion i mirëfilltë inteligjence për ta gjymtuar shtetin fqinj. Më 6 dhjetor, dorëheqja e kryetarit të Mitrovicës së veriut ishte vetëm hapi i parë i një rrethimi institucional që synonte të asfiksonte çdo përpjekje për normalitet, edhe kur presidentja e Kosovës shpalli zgjedhjet e 18 dhjetorit si një thirrje për rend, Serbia u përgjigj me gjuhën që njeh më mirë, me atë të terrorit.
Serbia, ky shtet që ende kullon nga mëkatet e gjenocidit të vitit 19992, i ndalur dikur vetëm nga çeliku i NATO-s, e urdhëroi eskalimin, më 6 dhjetor 2022, bombat dhe armët e zjarrit u zbrazën mbi zyrat e Komisionit Zgjedhor, duke vënë në shënjestër trupin e brishtë të demokracisë sonë. Arrestimi i Dejan Pantiç-it më 10 dhjetor ishte një akt i vonuar drejtësie, por reagimi i menjëhershëm me barrikada dëshmoi se liria e lëvizjes ishte marrë peng nga një bandë që diktonte kushte mbi fatin e një të burgosuri. Dhe ja ku jemi, më 28 dhjetor 2022, kur shteti u përkul, kur Pantiç u lirua në arrest shtëpiak3, duke zbuluar para syve tanë rrjetin e tmerrshëm të “arinjve të fjetur”, atyre agjentëve të hijeve që Serbia i mbolli me durim kafshëror përgjatë dy dekadave gjatë pushtetit të “komandantëve të territ” të cilët përveq se e plaçkitën Kosovën, ata i mbollën arinjët e fjetur të Serbisë në çdo skutë të institucionve tona, për t’i zgjuar pikërisht atëherë kur “nëna” në Beograd e jep sinjalin e sulmit.
Ky lirim nuk ishte drejtësi, ishte një refleks i vjetër i sistemit për t’i mbrojtur metastazat e veta, një akt tradhtie i maskuar me toga të zeza. Turpi u vulos më 28 korrik 2025, kur një akt terrorist që synonte përmbysjen e rendit kushtetues u tjetërsua me një alkimi perverse juridike në një “huliganizëm” banal4, duke e shpëlarë kriminelin nga pesha e gjakut dhe barutit. Por, brutaliteti i vërtetë i kësaj maskarade u shpërfaq mbi ata që guxuan të bërtisnin, aktivistët dhe qytetarët që kërkuan drejtësi të plotë u gjetën papritur përpara gijotinës së ligjit, të akuzuar për “nxitje të urrejtjes” vetëm sepse refuzuan të gëlltitnin këtë tallje.
Më 7 mars 2025, trupi gjykues i udhëhequr nga Arben Hoti dha sinjalin e parë të një persekutimi selektiv5, duke dënuar Egzon Azemin dhe të tjerët, por duke liruar përkohësisht Arlind Manxhukën. Ishte një pauzë në frymëmarrje para goditjes finale. Pas një loje të lodhshme me Apelin në nëntor të 2025-ës, skena u përgatit për aktin final të 14 prillit 20266. Sot, kur dëgjojmë dënimet prej një viti e gjashtë muajsh burgim për Manxhukën dhe Azemin, ne shohim vdekjen klinike të moralit institucional. Nuk është thjesht dënim, është një mesazh terrorist i veshur me petkun e ligjit, i shpallur nga një gjykatë që duket se ndjen më shumë dhimbje për sedrën e lënduar të një gjyqtari si Mentor Bajraktari dhe një ish-prokurori si Afrim Shefkiu, sesa për integritetin e shtetit që ata e nxorrën në ankand.
Si mundet që postimi i një zëri kritik, pyetja legjitime “Për kë punon kjo Gjykatë!?”, të peshojë më rëndë në peshoren e këtij gjykatësi sesa bombat e Pantiqit?
Si mundet që kujtesa historike e Avni Rrustemit të shpallet krim, ndërsa atentati i hapur ndaj rendit kushtetues të konsiderohet një teprim që meriton arrest shtëpiak?
Kjo gjykatë nuk po e dënon kanosjen, ajo po e dënon të vërtetën. Ajo po e dënon pasqyrën që i tregon asaj shëmtinë e tradhtisë së saj. Kur prokurorja Fikrije Fejzullahu e precizoi aktakuzën, ajo pranoi pa dashje se këta djem nuk ishin zyrtarë kur folën, por qytetarë. Dhe ky është krimi i tyre i vërtetë në sytë e këtij trupi gjykues, guximi i qytetarit për t’i thënë tiranisë burokratike se “tradhtarët plumbin e kanë hak”, një metaforë historike që sot po përdoret për ta vrarë lirinë e shprehjes.
Dënimi i 14 prillit 2026 është nekrologjia për shtetin e së drejtës në Kosovë. Është triumfi i bishave të gjumit që tani kanë marrë kontrollin e çekiçit të drejtësisë. Kur prangat mbyllen rreth duarve të atyre që denoncojnë kapitullimin, ndërsa kriminelët serbë që i minuan zyrat e shtetit shëtisin të lirë ose dënohen si huliganë të thjeshtë, atëherë shoqëria jonë nuk është thjesht e rrezikuar, ajo po tretet. Ky aktgjykim nuk është mbrojtje e gjyqtarit Bajraktari, është mbrojtje e precedentit të tradhtisë. Është një thirrje për heshtje, një urdhër për të mos parë se si hijet e vjetra të Beogradit po e rishkruajnë fatin tonë. Gjykata sot u shpall fajtore para historisë, duke dëshmuar se është asgjë më shumë se një zgjatim i “majkës serbe” të errët që kërkon ta shndërrojë Kosovën në një tokë ku e vërteta është krimi i vetëm i pafalshëm.
ZGJOHUNI!
BISHAT E PROKURORISË PO E INSTALOJNË KOLONIALIZMIN E RI
Ky aktgjykim i 14 prillit 2026 nuk është thjesht një devijim juridik, por një shtrirje organike e doktrinës ruse të “Luftës Proksi” dhe strategjisë serbe të “Botës Serbe”, ku pushtimi nuk bëhet më vetëm me tanke, por përmes paralizës së sistemit imunitar të shtetit që synohet të gllabërohet. Vendimi i trupit gjykues të udhëhequr nga Arben Hoti, me anëtarët Kushtrim Shyti dhe Valon Kurtaj, është i rreshtuar pikë për pikë me doracakët e KGB-së dhe operacionet e inteligjencës serbe për demoralizimin e popullatës. Kjo doktrinë synon të krijojë një realitet ku agresori shpallet viktimë dhe mbrojtësi i shtetit shpallet kriminel, duke e bërë rendin ligjor të Kosovës një zgjatim të vullnetit të Serbisë.
Mesazhi që ky vendim tenton t’ia injektojë me dhunë popullit të Kosovës është i qartë dhe ogurzi: Mos rezistoni. Ky është një akt disiplinimi kolektiv që thotë se Beogradi është ende zoti i shtëpisë suaj, se kolonializuesi nuk ka ikur kurrë, por vetëm ka ndërruar uniformën me togën e zezë të gjyqtarit. Duke i dënuar Arlind Manxhukën dhe Egzon Azemin me burgim efektiv për fjalën e lirë, ndërsa terroristin Dejan Pantiq e trajtuan si një djalosh që bëri “huliganizëm”, gjykata dërgon sinjalin se çdo tentativë për ta mbrojtur dinjitetin e Republikës do të shtypet pa mëshirë. Është një mesazh që synon ta mbjellë frikën, t’ia thyejë shtyllën kurrizore rinisë sonë dhe t’i bindë shqiptarët se rezistenca ndaj Serbisë është e kotë, sepse “arinjtë e fjetur” janë kudo, gati për t’ju asgjësuar juridikisht nëse guxoni ta ngrini zërin.
Këta emra, Mentor Bajraktari, Afrim Shefkiu, Arben Hoti, Kushtrim Shyti, Valon Kurtaj, dhe kolegji i Apelit me Ferit Osmanin, Avni Mehmetin e Mentor Hajrajn, duhet të gdhenden në kujtesën tonë si emisarët e një drejtësie që punon me sahatin e Serbisë. Ata janë bishat e gjumit që u zgjuan jo për ta mbrojtur ligjin, por për ta mbrojtur “majkicën” e tyre serbe, duke e shndërruar dhomën e gjyqit në një sallon ku firmosen kapitullimet tona. Ata nuk janë thjesht zyrtarë të dështuar, ata janë instrumente të një plani të vjetër që synon ta kthejë Kosovën në një protektorat të vullnetit serb përmes frikësimit të brendshëm.
Kjo redaksi u bën thirrje të rinjve të Kosovës, djemve dhe vajzave të këtij populli që mbijetoi gjenocidin e projektuar me përpikmëri nga Beogradi, që të mos përkulen. Ne ju thërrasim të rezistoni ndaj çdo vendimi që vjen nga duar që dridhen para Serbisë. Mos lejoni që gjaku i derdhur për liri të tjetërsohet në tushin e zi të aktgjykimeve që kundërmojnë tradhti. Rezistoni kësaj kaste që kërkon t’ju kthejë në skllevër të bindur të ish-kolonizatorit. Rezistoni arinjëve të fjetur dhe sistemit të tyre të kalbur vrastar e plaçkitës. Kosova nuk u çlirua nga tanket e Serbisë për t’u robëruar nga çekiçët e gjyqtarëve që i shërbejnë hijeve të Lavrovit dhe Selakoviçit. Qëndroni të pamposhtur, sepse e vërteta është arma më e fuqishme kundër kësaj maskarade gjakftohtë.
Nga Shkollat e Bodrumeve te Sallat e Pushtetit Sovran
Shtetndërtimi nisi në bodrume. Para se të vinte liria, mësuesit dhe mjekët mbajtën gjallë frymën e një republike që ekzistonte vetëm në zemrat e një populli. — Raport nga Terreni.
I shumëpërfoluri Dejan Pantiq është dënuar me dy vjet burgim këtë javë për huliganizëm. — KOHA Ditore.