Më 28 shtator 2026, Lirim Mehmetaj dhe VOX Kosova publikuan një intervistë1 me ish eprorin e UÇK-së në Drenoc, Bedri Zyberaj, duke e paraqitur si një zbulim që e rrëzon një prej gjetjeve më të rënda të aktgjykimit të shkallës së parë ndaj Hashim Thaçit dhe Kadri Veselit. Premisa u vendos që në hyrje. Sipas Mehmetajt, gjykata i kishte dënuar Thaçin dhe Veselin edhe sepse “ata ishin të fundit që u panë me Behajdin Allaqin” dhe, prej kësaj, kishte arritur në përfundimin se “rrjedhimisht ata duhet të jenë fajtorët për vdekjen e tij”. Mehmetaj shtoi se gjykata “nuk dha prova”, ndërsa dëshmitari që e kishte sjellë VOX Kosova përbënte “provë krejtësisht shfajësuese” për Thaçin dhe Veselin. Ky është problemi themelor i materialit. Aktgjykimi nuk e thotë atë që Mehmetaj ia atribuon gjykatës2.
Dokumenti gjyqësor është shumë më konkret. Trupi Gjykues e gjeti se para zhdukjes së Behajdin Allaqit, ai ishte nën vëzhgimin e shërbimit të inteligjencës së UÇK-së. Thaçi dhe Veseli kishin kërkuar që të informoheshin për praninë e tij në shtabin e UÇK-së në Drenoc. Rreth 11 qershorit 1998, Allaqi shkoi në atë shtab. Gjykata e gjeti se “sometime thereafter”, pra dikur pas kësaj, Thaçi dhe Veseli mbërritën, e morën Allaqin të prangosur dhe ai nuk u pa më. Trupi Gjykues arriti në përfundimin se Allaqi ishte vrarë. Më tej, gjykata gjeti shprehimisht se Thaçi dhe Veseli morën pjesë personalisht në arrestimin, ndalimin, transferimin dhe vrasjen e Behajdin Allaqit.
Ky nuk është dallim semantik. Është dallimi mes asaj që gjykata e gjeti dhe një verzioni shumë më të dobët që Mehmetaj ia ndërtoi gjykatës përpara se ta kundërshtonte. Trupi Gjykues nuk u arsyetua se Thaçi dhe Veseli “ishin të fundit që u panë me Allaqin, prandaj duhet të jenë fajtorë”. Përkundrazi, ata paraqitën një varg gjetjesh, vëzhgimin paraprak të Allaqit, kërkesën e Thaçit dhe Veselit për t’u informuar për praninë e tij, mbërritjen e tyre në Drenoc, marrjen e tij të prangosur, zhdukjen dhe vrasjen e tij, Komunikatën 61 që Paneli e cilësoi si mbulesë për ta fshehur të vërtetën, dhe përpjekjet e mëvonshme të Thaçit, Veselit dhe Azem Sylës që, sipas Panelit, familja të hiqte dorë nga kërkimi për drejtësi dhe të vërtetën.
Këtu fillon problemi i dytë. Dëshmia e Bedri Zyberajt është relevante. Ajo meriton të dëgjohet, të krahasohet me provat dhe, nëse përmban informacion të ri, të hetohet. Por ajo nuk e thotë atë që titulli dhe ndërhyrjet e Mehmetajt përpiqen ta bëjnë të thotë. Kur pyetet nëse Thaçi ose Veseli ishin në shtab gjatë dy rasteve kur ai vetë e kishte parë Allaqin, Zyberaj përgjigjet se nuk i kishte parë. Kur Mehmetaj e shtyn më tej pyetjen, Zyberaj e vendos vetë kufirin e dëshmisë së tij. Ai nuk mund të flasë për “çka ka mundësi”, thotë ai, por vetëm për atë që e ka parë. Pikërisht ky kufizim është vendimtar.
Gjykata nuk e gjeti se Thaçi dhe Veseli duhej të kishin qenë aty gjatë takimit të Zyberajt me Allaqin. Ajo e gjeti se ata mbërritën “dikur pas kësaj”. Prandaj, pohimi i Zyberajt se ai nuk i pa Thaçin dhe Veselin gjatë kontakteve të veta me Allaqin nuk e përjashton gjetjen se ata mund të kenë mbërritur më vonë. Edhe më domethënëse është se vetë Zyberaj nuk pretendon se e ndoqi Allaqin deri në fund. Në rrëfimin e transmetuar nga VOX Kosova, ai thotë se herën e dytë Allaqi u largua me Gani Paqarizin dhe se ai vetë nuk e pa më Allaqin. Më vonë, pasi familjarët nisën ta kërkonin, Zyberaj thotë se e pyeti Paqarizin dhe e mori prej tij përgjigjen se Allaqi e kishte përfunduar punën dhe ishte nisur për në shtëpi. Kjo është ajo që Zyberaj e thotë se Paqarizi i kishte thënë. Nuk është dëshmi okulare e Zyberajt për atë që ndodhi pasi Allaqi u largua prej tij.
Ky dallim është pikërisht ajo që gazetaria e verifikimit duhet ta ruajë. “Nuk i kam parë” nuk do të thotë “nuk kanë ardhur më vonë”. “Më thanë se shkoi në shtëpi” nuk do të thotë “e pashë duke mbërritur në shtëpi”. Dhe fakti që një dëshmitar nuk e ka parë një ngjarje nuk është provë se ngjarja nuk ka ndodhur. Raportimet e tjera që e riprodhuan intervistën e VOX Kosovës e përcollën pikërisht pretendimin se Zyberaj nuk i kishte parë Thaçin dhe Veselin në shtab. As ato nuk ofrojnë provë se Zyberaj ishte i pranishëm në çdo moment relevant pas largimit të Allaqit3.
Edhe më problematik është pretendimi për arsyen pse Zyberaj nuk u thirr si dëshmitar në gjykim. Zyberaj thotë se ishte intervistuar nga Prokuroria e Specializuar dhe se në vitin 2023 ishte informuar se pritej të dëshmonte. Ai thotë se më pas nuk u thirr. Kjo është një çështje legjitime për t’u pyetur. Por arsyeja që i atribuohet Prokurorisë nuk është fakt i dëshmuar në intervistë. Vetë Zyberaj e thotë hapur se po e jep një mendim dhe se ai mendim “mund ndoshta edhe të mos jetë” i saktë. Ai pastaj hamendëson se dëshmia e tij mund të mos i ketë shërbyer pretendimit të Prokurorisë.
Në atë pikë, Mehmetaj e shndërron hipotezën e dëshmitarit në përfundim editorial. Në hyrje thotë se Prokuroria nuk e ftoi “sepse tregimi i tij ishte krejtësisht shfajësues për Thaçin e Veselin”. Në fund shkon edhe më larg, duke falënderuar Zyberajn që i mundësoi publikut të dëgjonte diçka që, sipas tij, “me gjasë prokuroria paska qenë e interesume mos me u dëgju asniher”. Asnjë provë e paraqitur në intervistë nuk e demonstron këtë motiv. Zyberaj nuk e paraqet një shkresë të Prokurorisë që e shpjegon pse nuk u thirr. Mehmetaj nuk paraqet dokument të listës së dëshmitarëve, vendim procedural, komunikim të Prokurorisë ose burim tjetër që e provon se dëshmitari u hoq për shkak se ishte shfajësues. Ajo që ekziston është një fakt, ai nuk dëshmoi, dhe një hipotezë, pse nuk dëshmoi. VOX Kosova i bashkon të dyja dhe hipotezën e shet si shpjegim.
Ka edhe një problem shumë më të madh me pohimin se “gjykata nuk dha prova”. Procesi gjyqësor nuk ishte një deklaratë televizive e gjyqtarit Charles Smith. Trupi Gjykues mori prova nga 273 dëshmitarë, pranoi 5,467 prova materiale dhe procesverbali arriti në 29,238 faqe4.
Përmbledhja publike e aktgjykimit nuk e riprodhon çdo provë mbi të cilën mbështetet çdo gjetje. Ajo është përmbledhje e një procesi shumë më të madh. Të thuash se “gjykata nuk dha prova” duke iu referuar faktit se përmbledhja e shpallur publikisht nuk e shpalos gjithë dosjen provuese e ngatërron mungesën e provave me mosparaqitjen e të gjitha provave në një dokument përmbledhës.
Kjo është veçanërisht e rëndësishme sepse materiali i VOX Kosovës e krijon përshtypjen se kemi përballë dy dëshmi të barabarta. Në njërën anë një gjykatë që, sipas prezantimit të Mehmetajt, thjesht e paska supozuar fajësinë nga personat e fundit që e panë Allaqin. Në anën tjetër një dëshmitar okular që e rrëzon atë supozim. Dokumenti gjyqësor tregon se kjo dikotomi është e rreme. Gjykata nuk e bëri atë arsyetim dhe Zyberaj nuk dëshmon për momentin që gjykata e përshkruan si ardhjen e mëvonshme të Thaçit dhe Veselit.
Ekzistojnë, për më tepër, materiale publike shumë më të hershme se aktgjykimi që e bëjnë të pamundur paraqitjen e çështjes sikur pretendimi kundër Thaçit dhe Veselit të ishte shpikur në shtator 2026. Në vitin 2020, Sheradin Berisha publikonte thirrje drejtuar pikërisht Bedri Zyberajt dhe anëtarëve të tjerë të shtabit lokal të Drenocit që të dëshmonin për “rrethanat e ndalimit dhe keqtrajtimit” të Allaqit. Në të njëjtin material kërkohej nga drejtues të Shtabit të Përgjithshëm, mes tyre Thaçi dhe Veseli, t’i sqaronin rrethanat e ekzekutimit dhe vendndodhjen e eshtrave5. Këto publikime nuk e provojnë vetë fajësinë e askujt, por provojnë diçka tjetër me rëndësi për analizën mediatike. Pyetjet për ndalimin e Allaqit në Drenoc dhe përgjegjësinë e strukturave të UÇK-së ekzistonin publikisht vite përpara aktgjykimit.
Edhe arkivi i KRONIKAVE TË BARUTIT tregon një çështje tjetër relevante për vlerësimin e metodës së VOX Kosovës. Në janar 2026, redaksia jonë dokumentoi një rast tjetër ku VOX Kosova ia atribuoi NZZ së pretendimin se Besnik Bislimi ishte takuar fshehtas me Marko Gjuriçin, ndonëse artikulli origjinal i NZZ-së e bënte dallimin e kundërt. Sipas rindërtimit të publikuar atëherë, VOX vazhdoi me kornizën fillestare edhe pasi gazetari i NZZ-së sqaroi se nuk kishte shkruar se dy politikanët ishin takuar mes vete6.
Kjo nuk provon që materiali i tanishëm është i rremë vetëm pse disa materiale të mëparshme të punuara nga Mehmetaj dhe media e tij VOX Kosova kishin probleme. Por e bën të arsyeshme kontrollimin e metodës. Edhe këtu shfaqet e e njëjta dobësi, burimit primar i atribuohet një pohim më kategorik sesa ai që burimi faktikisht e përmban.
Arkivi i KRONIKAVE TË BARUTIT ka një faqe të posaçme për Lirim Mehmetajn, ku janë mbledhur raportimet e mëparshme që lidhen me punën dhe deklarimet e tij. Një hulumtim tjetër i redaksisë ka dokumentuar gjithashtu afërsinë publike të Fatmir Shehollit me Mehmetajn dhe promovimin publik të VOX Kosovës nga Sheholli. Kjo është marrëdhënie e dokumentuar publike, por nuk është provë se intervista për Allaqin është prodhuar me koordinim politik ose nga ndonjë rrjet tjetër. Pa prova të tilla, ky hap nuk duhet bërë7.
Problemi profesional i materialit të 28 shtatorit është i mjaftueshëm edhe pa u hamendësuar për motive të tjera. Mehmetaj ia atribuon gjykatës një arsyetim që dokumenti i gjykatës nuk e përmban. Ai e paraqet dëshminë e Zyberajt si “krejtësisht shfajësuese”, megjithëse vetë dëshmitari kufizohet në atë që e ka parë dhe nuk dëshmon për momentin e mbërritjes së mëvonshme që e përshkruan Paneli. Pastaj një hamendësim për arsyen pse Zyberaj nuk u thirr në gjykim ngrihet në shpjegim për sjelljen e Prokurorisë. Në fund, kjo hipotezë përdoret për të sugjeruar se Prokuroria nuk dëshironte që publiku ta dëgjonte dëshminë. Ky përfundim nuk mbështetet nga provat e paraqitura në intervistë.
Ka rëndësi edhe një hollësi tjetër. Gjykimi është i shkallës së parë dhe mund t’i nënshtrohet shqyrtimit në apel. Kjo duhet thënë qartë. Por kontestimi i një aktgjykimi bëhet duke i sulmuar provat, arsyetimin dhe standardin juridik që gjykata e ka përdorur, jo duke ia atribuar gjykatës një arsyetim më të dobët dhe pastaj duke e rrëzuar atë. Dhomat e Specializuara e konfirmojnë se më 16 shtator 2026 të katër të akuzuarit u shpallën fajtorë për krimet e luftës të arrestimit dhe ndalimit të paligjshëm ose arbitrar, trajtimit mizor, torturës dhe vrasjes8.
Kjo mënyrë raportimi ka pasoja për publikun. Një shoqëri që përpiqet t’i kuptojë krimet e kryera gjatë luftës ka nevojë për një dallim brutal të qartë mes asaj që dëshmitari di, asaj që mendon, asaj që gazetari pretendon dhe asaj që gjykata e ka konstatuar. Kur këto katër kategori shkrihen në njëra tjetrën, publiku nuk merr kundërprovë. Merr konfuzion. Në rastin Allaqi kjo është edhe më e rëndë, sepse në qendër nuk është vetëm Thaçi, Veseli ose reputacioni i një gjykate. Është një njeri i vrarë, një familje që ende kërkon eshtrat e tij dhe një histori e vdekjes së tij që, sipas Trupit Gjykues, ishte fshehur pas Komunikatës 61.
Për Asociacionin e Gazetarëve të Kosovës, kërkimi ynë nuk gjeti deri në kohën e këtij verifikimi ndonjë reagim publik për këtë material konkret të VOX Kosovës. Kjo nuk duhet ngatërruar me mungesë të përgjithshme reagimi ndaj çështjeve që lidhen me Mehmetajn. AGK ka reaguar publikisht dhe me të drejtë kur ai është kërcënuar me vrasje, duke kërkuar veprim të Policisë dhe Prokurorisë dhe masa për mbrojtjen e tij9. Mbrojtja e një gazetari nga kërcënimet dhe shqyrtimi kritik i punës së tij janë dy detyrime që nuk e përjashtojnë njëri tjetrin. Pikërisht një organizatë profesionale duhet të jetë e aftë t’i bëjë të dyja.
Dhe këtu kontrasti bëhet vështirë të mos vërehet. AGK ka gjetur, me të drejtë, bojë për të shkruar deklarata kur Lirim Mehmetaj është kërcënuar, por prej vitit të kaluar duket se ende nuk ka gjetur mjaftueshëm për një deklaratë publike për mua. Shtëpia e prindërve të mi është vandalizuar dhe sulmuar disa herë10. Jam kërcënuar për shkak të raportimit tim, jam shënjestruar publikisht si "spiun" dhe "tradhtar", ndërsa në Hagë jam përballur me kërcënime dhe frikësim gjatë kryerjes së punës sime gazetareske11. Një ditë më pas u publikua një video që më quante "spiun", fliste për vdekjen time dhe tregonte vendin në ballë ku duhej të më godiste plumbi12. Më 26 shtator, shtëpia e prindërve të mi u gjet e djegur dhe rasti po hetohet si zjarrvënie13. Deri në kohën e këtij verifikimi, nuk kemi gjetur një reagim publik të AGK-së për këtë varg ngjarjesh. Nëse një shoqatë gazetarësh e konsideron kërcënimin ndaj një gazetari çështje të lirisë së medias, siç duhet, atëherë standardi nuk mund të ndryshojë sipas emrit të gazetarit.
Kjo çështje nuk mbaron te saktësia e një titulli apo te mënyra se si VOX Kosova e ka paketuar dëshminë. Kur një media e prodhon një pretendim të tillë, e boton në faqen e vet dhe pastaj e shpërndan në Facebook dhe YouTube, lind edhe pyetja e përgjegjësisë profesionale dhe rregullatore. Prandaj e kontrolluam jo vetëm çfarë publikoi VOX Kosova, por edhe nëse kjo përmbajtje bie nën juridiksionin14 e Komisionit të Pavarur të Mediave dhe nëse ekziston bazë për të kërkuar përgjegjësi prej tij.
Për Komisionin e Pavarur të Mediave duhet bërë një dallim i prerë. Intervista nuk është thjesht një video e hedhur në Facebook. Ajo është prodhim editorial i VOX Kosovës, i publikuar në faqen e medias dhe i shpërndarë përmes llogarive të saj në Facebook dhe YouTube. VOX Kosova e ka realizuar intervistën, e ka zgjedhur titullin dhe përshkrimin dhe e ka paraqitur Bedri Zyberajn si dëshmitar okular, duke e nxjerrë në krye pretendimin se Thaçi dhe Veseli “nuk ishin në shtab”.
Kjo nuk e zgjidh automatikisht çështjen e juridiksionit të KPM-së. Publikimi i përmbajtjes audiovizuele në një faqe interneti, YouTube ose Facebook nuk provon vetvetiu se media është ofrues i liçencuar mbi të cilin KPM ushtron kompetencë rregullatore. Nga materialet publike që i kemi shqyrtuar nuk kemi bazë të mjaftueshme për ta konstatuar këtë për VOX Kosovën. Prandaj nuk do të ishte e mbrojtshme t’i atribuohej KPM-së dështim rregullator pa u përcaktuar së pari statusi juridik i medias dhe kompetenca konkrete e Komisionit mbi këtë përmbajtje.
Përgjegjësia editoriale e VOX Kosova, ndërkaq, është çështje tjetër dhe nuk varet nga KPM-ja. Problemi nuk është intervistimi i Bedri Zyberajt. Intervistimi i një personi që thotë se e ka parë Behajdin Allaqin në Drenoc është legjitim dhe me interes publik. Problemi fillon kur media e shndërron atë që dëshmitari e ka parë në diçka që ai nuk mund ta dijë dhe atë që ai e hamendëson në diçka që publikut i paraqitet si fakt.
Zyberaj thotë se nuk i pa Thaçin dhe Veselin gjatë kontakteve të veta me Allaqin. Ai nuk thotë se mund ta përjashtojë ardhjen e tyre më vonë. Për fatin e Allaqit pas largimit me Gani Paqarizin, ai nuk është dëshmitar okular. Ai e përcjell atë që e thotë se Paqarizi i kishte treguar më vonë. Edhe për arsyen pse Prokuroria nuk e thirri për të dëshmuar, Zyberaj nuk paraqet dokument, komunikim apo fakt që e provon motivin. Ai e jep mendimin e vet dhe vetë e pranon se mund të mos jetë i saktë.
Pikërisht këtu VOX Kosova e kalon vijën ndërmjet dëshmisë dhe narrativës. Mospamja shndërrohet në mungesë. Hamendësimi shndërrohet në shpjegim. Mendimi i dëshmitarit për arsyen pse nuk u thirr shndërrohet në motiv të Prokurorisë. Përfundimi se dëshmia është “krejtësisht shfajësuese” nuk del nga faktet që Zyberaj është në gjendje të dëshmojë. Është një përfundim editorial që i është vendosur sipër dëshmisë.
Përplasja me aktgjykimin është po aq e qartë. Trupi Gjykues nuk gjeti se Thaçi dhe Veseli ishin aty gjatë gjithë kohës kur Zyberaj e kishte parë Allaqin. Gjetja e shkallës së parë është se Allaqi shkoi në Drenoc dhe se “dikur më vonë” mbërritën Thaçi dhe Veseli, të cilët e morën me vete të prangosur. Trupi Gjykues gjeti më tej se Allaqi nuk u pa më dhe se ishte vrarë. Ky është aktgjykim i shkallës së parë dhe mund të kundërshtohet në apel. Por nuk mund të rrëzohet duke ia atribuar gjykatës një arsyetim që ajo nuk e ka përdorur.
Prandaj dëshmia e Zyberajt meriton shqyrtim serioz. Mund të përdoret për ta kontrolluar kronologjinë, për t’i kërkuar procesverbalet e intervistimeve të tij dhe për ta pyetur Prokurorinë pse përfundimisht nuk e thirri. Ajo që nuk mund të bëhet është të mbushet boshllëku i përgjigjeve me hamendësim dhe pastaj hamendësimi të botohet si fakt. Për pyetjen vendimtare se pse Zyberaj nuk u thirr, kjo intervistë nuk jep provë.
Kështu, materiali i publikuar nga VOX Kosova nuk e rrëzon, në vetvete, gjetjen e Trupit Gjykues për Behajdin Allaqin. Pretendimi se dëshmia është “krejtësisht shfajësuese” për Thaçin dhe Veselin nuk mbështetet nga përmbajtja e saj. Pretendimi se Prokuroria nuk e thirri pikërisht sepse dëshmia ishte shfajësuese nuk është provuar. Ndërsa paraqitja e arsyetimit të gjykatës sikur ajo të kishte thënë se “ishin të fundit që e panë, prandaj janë fajtorë” është faktikisht e pavërtetë.
Ky është dështimi gazetaresk që mbetet pasi hiqet gjithë zhurma. VOX Kosova e kishte në dorë një dëshmitar relevant dhe një intervistë me interes publik. Nuk kishte nevojë ta zmadhonte dëshminë përtej asaj që ajo mund të provonte. Gazetaria mund ta sfidojë një prokurori dhe mund ta çmontojë edhe arsyetimin e një gjykate. Por për ta bërë këtë duhet së pari t’i tregojë publikut saktë çfarë thotë dëshmitari dhe saktë çfarë ka gjetur gjykata. Kur diferenca ndërmjet këtyre dy gjërave mbushet me hamendësim, publiku nuk merr verifikim. Merr narrativë.
Si u vra dhe u fsheh Behajdin Allaqi
Për 28 vjet, Kosovës iu tha se Behajdin Allaqi kishte rënë dëshmor. Por askush nuk tregoi betejën. Askush nuk tregoi vendin. Trupi i tij nuk u gjet kurrë.
EKSKLUZIVE Ish-eprori i UÇK-së, dëshmitar okular tregon për herën e fundit kur e pa Behajdin Allaqin: Thaçi e Veseli nuk ishin në shtab
Zyberaj, i cili ishte në Shtabin e UÇK-së në Drenoc, ka rrëfyer për takimet që kishte pasur me Allaqin, duke treguar edhe se si e kishte strehuar atë në shtëpinë e tij — VOX Kosova
[1] Kosovo Specialist Chambers, “Summary of Trial Judgment, Thaçi et al”, 16 shtator 2026, faqet 21 deri 23, paragrafët 87 deri 92. Gjetjet për Behajdin Allaqin, pjesëmarrjen personale të Thaçit dhe Veselit, Drenocin, prangat, vrasjen dhe Komunikatën 61. Courthouse News
[2] Reporteri, “Ish eprori i UÇK së rrëfen për herën e fundit kur e pa Behajdin Allaqin, Thaçi e Veseli nuk ishin në shtab”, 28 shtator 2026. FrontOnline publikoi po ashtu përmbajtjen e intervistës. Gazeta Online Reporteri.net
[3] Kosovo Specialist Chambers, “Summary of Trial Judgment, Thaçi et al”, 16 shtator 2026, faqja 4, paragrafi 21. Procesi i përfshiu 273 dëshmitarë, 5,467 prova materiale dhe 29,238 faqe procesverbal. Courthouse News
[4] Sheradin Berisha, materiale mbi zhdukjen e Behajdin Allaqit, Pashtriku, publikuar vite përpara aktgjykimit, me thirrje ndaj Bedri Zyberajt dhe personave të tjerë për sqarimin e ndalimit dhe fatit të Allaqit. Pashtriku
[5] Vudi Xhymshiti, “Kur VOX Kosova gënjeu në emër të NZZ së”, KRONIKAT E BARUTIT, 8 janar 2026. Lexo hulumtimin
Kur VOX Kosova gënjeu në emër të NZZ-së
Më 6 janar 2026 nuk ndodhi asnjë skandal diplomatik. Ajo që ndodhi ishte një shembull i qartë se si informacioni mund të shtrembërohet, ripaketohet dhe të përdoret si armë, kur interesat politike ven…
[6] KRONIKAT E BARUTIT, “UÇK si Dekor, Drejtësia si Peng, Mozaiku i Dosjes Fatmir Sheholli”, me dokumentimin e postimeve publike të Shehollit për Mehmetajn dhe VOX Kosovën. Lexo hulumtimin
Mozaiku i Dosjes Fatmir Sheholli
Politika e Kosovës lëviz shpesh në hapësira ku fjala publike përplaset me insinuatën dhe ku simbolet e luftës shndërrohen në valutë besimi. Këtë mëngjes, Prokuroria e Posaçme bëri të ditur se, pas di…
[7] Kosovo Specialist Chambers, faqja zyrtare e çështjes “Hashim Thaçi et al”, gjendja e procesit pas shpalljes së aktgjykimit më 16 shtator 2026. Dosja zyrtare e çështjes
Çfarë gjykoi Haga dhe çfarë nuk gjykoi
Më 16 shtator 2026, para se ta shqiptonte një fjalë për fajësinë e Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit, gjykatësi Charles Smith e bëri një ndarje që në Kosovë rrezikon të…
[8] SafeJournalists dhe AGK, rasti i kërcënimit ndaj Lirim Mehmetajt, 21 janar 2026. Burimi e identifikon VOX Kosovën si “Online Media” dhe dokumenton reagimin publik të AGK së. SafeJournalists
Kur AGK dhe Mediat Zgjodhën Veten mbi Lirinë Shtypin
Kam kaluar pesëmbëdhjetë muajt e fundit duke bërë atë që bën gjithmonë gazetaria e mirë në formën e saj jo më të pëlqyer, duke i kërkuar shtypit ta shikojë veten në pasqyrë. Fundjava e 11 tetorit 202…
Kur Fushata e Shpifjes Shndërrohet në Çekiç mbi Dritare
DEKLARATË PËR MEDIA: Sulmi i tretë ndaj shtëpisë së prindërve të mi në Kosovë, sulmi ndaj gazetarisë vazhdon të përsëritet pa ndëshkim në Kosovë.
Kur Fushata e Shpifjes Shndërrohet në Çekiç mbi Dritare
Sot, pas publikimit të shkrimit tim mbi heshtjen institucionale dhe dështimin e reagimit përballë një fushate të koordinuar dehumanizimi, familjarët e mi në Kosovë më dërguan fotografi që dëshmojnë n…
Frontline Media Group i Dënon Kërcënimet ndaj Xhymshitit dhe Sheppardit në Hagë
Policia holandeze përcolli gazetarët e Frontline Media Group nga Haga, pas kërcënimeve dhe frikësimit nga protestuesit gjatë raportimit për Dhomat e Specializuara.
FRONTLINE MEDIA GROUP: ZJARRI DUHET HETUAR. KRONOLOGJIA NUK MUND TË SHPËRFILLET.
Shtëpia familjare e Vudi Xhymshitit u gjet e djegur pas javësh kërcënimesh. Frontline Media Group kërkon hetim të plotë të zjarrit dhe gjithë kronologjisë.
FRONTLINE MEDIA GROUP: ZJARRI DUHET HETUAR. KRONOLOGJIA NUK MUND TË SHPËRFILLET.
LONDËR, 27 SHTATOR 2026 - Të shtunën, më 26 shtator 2026, një anëtar i familjes së themeluesit dhe kryeredaktorit të The Frontline Media Group, Vudi Xhymshiti, e gjeti të djegur shtëpinë e prindërve të tij të ndjerë në Livoç të Ulët, Gjil…
[9] Komisioni i Pavarur i Mediave, Ligji Nr. 04 L 044, nenet 4 dhe 5, mbi juridiksionin dhe përgjegjësitë e KPM së për shërbimet mediale audiovizuele. Komisioni i pavarur i mediave