EPITAFI I ATYRE QË E URREJNË REPUBLIKËN

Buzhala shan shtetin, Mirena përmbys fajin, Mehmetaj pastron kasapin. Një treshe që i fryn hirit të Serbisë mbi plagët e Kosovës.

Tre postime në rrjetet sociale¹ nga Berat Buzhala, Ilir Mirena dhe Lirim Mehmetaj u shfaqën si reagim ndaj verdiktit zgjedhor të qytetarëve të Republikës së Kosovës brenda vendit dhe në diasporë më 28 dhjetor 2025. Në pamje të parë ato duken si komente spontane politike. Në thelb ato përbëjnë një narrativë të njëjtë, të përsëritur prej vitesh, që synon të delegjitimojë votën, të gërryejë besimin publik dhe të relativizojë vetë themelet morale mbi të cilat është ndërtuar shteti i Kosovës.

Pamje të postimeve në Facebook nga Berat Buzhala, Ilir Mirena dhe Lirim Mehmetaj, ku vihen në dyshim rezultatet e votës së diasporës dhe legjitimiteti i procesit zgjedhor, me akuza të përsëritura për “vjedhje” dhe krahasime me “diktaturën” si mënyrë për ta diskredituar verdiktin e votuesve.

Në aspektin gjuhësor dhe psikologjik, këto tri postime funksionojnë si një trup i vetëm narrativ, jo si reagime individuale. Fjalori është i sinkronizuar. Të tre përdorin terma absolutë si “vjedhje”, “diktaturë”, “e pamundur”, “e kulluar”, duke e zhvendosur debatin nga verifikimi i fakteve te goditja emocionale. Kjo është një teknikë klasike e luftës psikologjike ruse e njohur si delegjitimim përmes mbingarkimit emocional², ku publiku bombardohet me siguri të rreme morale për të krijuar ndjesinë se e vërteta është e vetëkuptueshme dhe nuk ka nevojë për prova. Koordinimi nuk qëndron vetëm te përmbajtja, por te struktura e mesazhit. Fillimisht hidhet dyshimi total mbi procesin, pastaj normalizohet akuza si fakt i kryer, dhe në fund krijohet ndjenja e izolimit kolektiv duke sugjeruar se “heshtja e të tjerëve” e vërteton pretendimin. Kjo ndjek modelin e njohur rus “firehose of falsehood”³, ku e njëjta tezë përsëritet nga burime të ndryshme me ton emocional të ngjashëm, për të krijuar perceptimin e konsensusit. Njëkohësisht përdoret edhe whataboutism, duke shmangur çdo analizë konkrete të procesit zgjedhor dhe duke e zëvendësuar me krahasime ekstreme si Koreja e Veriut apo diktaturat, që shërbejnë vetëm për të shkaktuar frikë dhe neveri. Një koordinim i tillë gjuhësor nuk lind spontanisht. Ai sugjeron një burim të përbashkët orientimi narrativ, qoftë përmes udhëzimit të drejtpërdrejtë, qoftë përmes një ekosistemi të konsoliduar diskursiv ku aktorët e dinë paraprakisht se çfarë duhet thënë, kur duhet thënë dhe me çfarë fjalësh. Qëllimi final nuk është të bindë racionalisht, por ta lodhë publikun, ta relativizojë të vërtetën dhe ta bëjë demokracinë të duket si mashtrim, një terren ideal për ruajtjen e status quo-së dhe për mbijetesën e rrjeteve që ushqehen nga kaosi dhe mosbesimi.

Gjuha e përdorur është tallëse, dyshuese dhe akuzuese. Vota e diasporës përshkruhet si e pamundur, si produkt manipulimi, si fenomen që sipas autorëve ndodh vetëm në diktatura. Qytetari kosovar paraqitet jo si subjekt sovran i vullnetit politik, por si pjesë e një mashtrimi kolektiv. Asnjë provë nuk ofrohet. Vetëm bindje të shpallura me siguri absolute, një teknikë e njohur e diskreditimit pa barrë fakti.

Këto postime nuk mund të lexohen të shkëputura nga konteksti më i gjerë i veprimtarisë publike të këtyre tre figurave. Për më shumë se dy dekada, secili në mënyrën e vet, kanë ndërtuar dhe ushqyer narrativa që kanë shërbyer për të mbrojtur rrjete pushteti të lidhura me korrupsion, krim të organizuar dhe kapje të institucioneve. Mediat dhe platformat e tyre nuk kanë funksionuar si mekanizma llogaridhënieje, por si mburoja diskursive për një rend të vjetër politik që e ka trajtuar shtetin si pronë private.

Në planin e politikës së jashtme dhe të sigurisë, qëndrimet e tyre kanë ndjekur një vijë po aq të qëndrueshme. Roli destabilizues i Serbisë ndaj Kosovës është relativizuar vazhdimisht. Agresioni është zbutur. Përgjegjësia është shpërndarë ose zhvendosur. Në raste të shumta, institucionet e Kosovës janë portretizuar si provokatore, ndërsa Beogradi si palë e keqkuptuar. Kjo qasje ka shkuar deri në barazime morale mes kryeministrit të Kosovës dhe regjimit të Millosheviqit, një krahasim që nuk është analizë politike, por akt revizionizmi moral.

Ilir Mirena ka artikuluar publikisht tezën se shqiptarët e Kosovës e kanë shtyrë Serbinë drejt masakrave⁴, duke përmbysur rendin e fajit dhe viktimës. Lirim Mehmetaj ka relativizuar krimet e Millosheviqit⁵ duke u fshehur pas formalizmit juridik, sikur mungesa e një vendimi gjyqësor pas vdekjes ta zhdukë krimin nga historia. Berat Buzhala ka udhëhequr një diskurs të vazhdueshëm që portretizon çdo përpjekje të Kosovës për vetëmbrojtje dhe sovranitet si gabim moral apo rrezik për paqen, shpesh në harmoni të frikshme me narrativat zyrtare të Beogradit⁶.

Në këtë dritë, reagimi i tyre ndaj zgjedhjeve nuk është befasi. Ai është vazhdim logjik i një projekti narrativ që synon ta bindë publikun se Kosova nuk funksionon, se demokracia e saj është farsë, se shteti është gabim historik. Kur qytetari voton ndryshe nga pritshmëria e këtij rrethi, atëherë problemi nuk është qytetari, por vetë vota.

Verdikti i 28 dhjetorit 2025 përfaqëson⁷ një refuzim të qartë të këtij diskursi. Ai nuk është thjesht rotacion pushteti. Është një gjykim politik dhe moral ndaj një elite mediatike dhe politike që për vite me radhë e ka normalizuar grabitjen, e ka relativizuar krimin dhe ka minimizuar agresionin serb ndaj Kosovës. Është një jo e qartë ndaj rrjeteve që e kanë mbajtur vendin peng për njëzet vjet, duke e shitur mosbesimin si realizëm dhe cinizmin si mençuri.

Postimet e Buzhalës, Mirenës dhe Mehmetajt lexohen sot jo si analizë, por si dokument i një frike të humbur. Frikës se për herë të parë pas luftës, qytetarët po e përdorin votën për ta mbyllur një kapitull. Frikës se narrativat e vjetra nuk po funksionojnë më. Frikës se besimi i qytetarëve tek republika e tyre po rindërtohet pikërisht aty ku këta zëra kanë punuar më gjatë për ta shkatërruar.

Në fund, këto tre postime nuk flasin aq për zgjedhjet sa flasin për autorët e tyre. Ato janë dëshmi e një koordinimi diskursiv, e një qëndrimi të përbashkët kundër verdiktit qytetar dhe kundër vetë idesë se Kosova mund të jetë shtet funksional, sovran dhe i drejtë. Dhe pikërisht këtë ide, qytetarët e Kosovës e kanë mbrojtur me votë.

---

1. Berat Buzhala, Ilir Mirena dhe Lirim Mehmetaj, Postime në Facebook, 2 Janar, 2026.

2. Me mbingarkim emocional nënkuptohet një teknikë komunikimi dhe manipulimi psikologjik në të cilën publiku ekspozohet vazhdimisht ndaj gjuhës së fortë, akuzave absolute, krahasimeve ekstreme dhe toneve alarmiste, me qëllim që reagimi emocional ta zëvendësojë arsyetimin racional. Në këtë proces, tronditja, zemërimi ose frika prodhohen qëllimisht për ta lodhur mendërisht audiencën, derisa ajo të humbasë aftësinë për të verifikuar fakte, për të kërkuar prova ose për të bërë dallim mes opinionit dhe realitetit. Mbingarkimi emocional nuk synon bindjen përmes argumentit, por paralizimin e gjykimit kritik, duke krijuar një klimë ku çdo e vërtetë bëhet relative dhe çdo narrativë mund të paraqitet si e besueshme vetëm për shkak të intensitetit emocional me të cilin përsëritet.

3. Termi “firehose of falsehood” përshkruan një strategji dezinformimi të zhvilluar dhe të përdorur gjerësisht nga aparatet propagandistike ruse. Ajo konsiston në përhapjen e shpejtë, të vazhdueshme dhe masive të pretendimeve të rreme ose të pasakta, nga shumë burime njëkohësisht, pa shqetësim për koherencë, logjikë apo verifikim faktesh. Qëllimi nuk është të bindet publiku me një gënjeshtër të vetme, por të mbingarkohet hapësira informative, në mënyrë që e vërteta të humbasë peshën, të ngatërrohet me trillimin dhe të duket e pamundur për t’u dalluar. Në këtë model, korrigjimet dhe faktet vonojnë gjithmonë, ndërsa publiku, i lodhur nga fluksi i pandërprerë i akuzave dhe kundërakuzave, përfundon duke e braktisur kërkimin e së vërtetës dhe duke u dorëzuar ndaj cinizmit dhe mosbesimit të përgjithshëm.

4. Heshtja e Kosovës përballë propagandës është e rrezikshme

Kosova po përballet me një fushatë të orkestruar dezinformimi. Heshtja e qeverisë rrezikon të gërryejë besimin publik dhe të minojë themelet e saj demokratike. — Kronika B Vëzhgimi Mbi Median.

5. Zëri që donte t’i jepte oksigjen Millosheviqit

Kush e mbron sot Lirim Mehmetajn dhe të tillët si ai, nesër do të duhet të shpjegojë pse i dha zë kasapit që la gjurmë gjaku në çdo fshat të Kosovës. — Kronika B Analizë.

6. Republika nën Hijen e Mashtruesit Varrmihës

Në vend të fjalës së lirë, aty është një maskë. Në vend të gazetarit, është një varrmihës. Në çdo fjali të Buzhalës, është një thikë ndaj Kosovës. — Kronika B Vëzhgimi Mbi Median.

Tugjari i Dezinformimit

Kur shteti godet krimin, Buzhala ulëret për “terrorizëm islamik”. Jo nga shqetësimi për sigurinë, por nga frika se ai është në radhë. — Kronika B Vëzhgimi Mbi Median.

7. Kosova Rikthen Mandatin Demokratik

Me një mandat të tretë, Lëvizja Vetëvendosje mori miratimin qytetar për sovranitet, integritet institucional dhe rezistencë ndaj ndikimit politik dhe kriminal të Serbisë. — Kronika B Politikë.