Hijet e Serbisë në Berlin e Ndjekin Rikthimin Politik të Avni Arifit
Shtatë vjet pas takimeve të diskutueshme në Berlin, emri i Avni Arifit rikthehet në qendër të polemikave para zgjedhjeve parlamentare në Kosovë.
Në pragun e zgjedhjeve parlamentare të 7 qershorit 2026 në Kosovë, emri i Avni Arifit, kandidat i renditur i teti në listën e Aleancës për Ardhmërinë e Kosovës, është rikthyer në qendër të debatit publik, jo aq për programin e tij politik, sesa për hijet e vjetra që vazhdojnë ta ndjekin prej kohës kur ishte pjesë e mekanizmave të dialogut me Serbinë dhe një nga figurat më të afërta të qeverisë Haradinaj. Në një vend ku kujtesa politike rrallë tretet, çdo rikthim në skenë duket si një rikthim i dosjeve të pambyllura.
Debati u ndez sërish në fillim të majit, pasi Arifi u kritikua nga pjesëtarë të mërgatës shqiptare për gjuhë të perceptuar si përçmuese ndaj emigrantëve shqiptarë në Evropë, duke i reduktuar ata në stereotipe të punëve të rënda dhe pastrimit. Reagimet nuk mbetën vetëm në nivel emocional. Ato e prekën një nerv të vjetër të shoqërisë kosovare, raportin mes një klase politike të ushqyer prej remitancave dhe një mërgatë që shpesh ndien se respektohet vetëm gjatë fushatave.
Më 3 maj 2026, reagova1 publikisht ndaj Arifit me një shkrim satirik dhe kritik, ku e akuzoja për shpërfillje ndaj shqiptarëve që jetojnë dhe punojnë jashtë Kosovës.
Në reagimin tim shkruaja se “populli thjesht u ngop duke parë sesi patriotizmi yt e ka gjithmonë shijen e parave të gatshme”, duke e lidhur retorikën e tij me përfitimet politike dhe financiare që, sipas kritikëve të tij, e kanë shoqëruar karrierën e tij në institucione.
Në nëntor të vitit 2019, emri i Arifit u përfshi gjithashtu në debatin publik mbi shpenzimet e kabinetit të atëhershëm të kryeministrit Ramush Haradinaj. Mediat në Kosovë raportuan2 se, gjatë periudhës sa kishte shërbyer si shef i kabinetit të kryeministrit, Arifi figuronte ndër zyrtarët me shpenzimet më të larta në bileta avioni, mëditje dhe përdorim kartelash zyrtare, me një total që kalonte mbi 50 mijë euro.
Pas publikimit të raportimeve, Arifi reagoi publikisht duke e mohuar se bëhej fjalë për shpenzime personale. Në një deklaratë të shpërndarë në Facebook më 21 nëntor 2019, ai argumentonte se një pjesë e konsiderueshme e kostove lidhej me procesin e dialogut me Serbinë dhe mungesën e një strukture të veçantë institucionale për mbulimin e tyre.
“Dua të theksoj se këto nuk janë shpenzime të Avni Arifit, e as vetëm të shefit të kabinetit të kryeministrit, por edhe të shefit për negociata me Serbinë”, shkruante ai.
Arifi pretendonte se, për shkak se qeveria e atëhershme nuk kishte ministri të posaçme për dialogun apo fond të ndarë për negociatat, shumë prej shpenzimeve të krijuara gjatë vitit 2018 ishin mbuluar përmes Zyrës së Kryeministrit dhe kartelës së tij zyrtare.
Ai e quajti mënyrën e paraqitjes së shpenzimeve nga Zyra e Kryeministrit “të gabuar” dhe “skandaloze”, duke argumentuar se kategorizimi i tyre kishte krijuar perceptime të pasakta në publik. Megjithatë, polemikat rreth mënyrës së menaxhimit të fondeve publike dhe mungesës së transparencës vazhduan ta ndjekin emrin e tij edhe në vitet pasuese.
Por polemika rreth Arifit nuk lidhet vetëm me raportin e tij me mërgatën. Emri i tij rikthen gjithashtu kujtesën e verës së vitit 2019, kur raportimet për një takim të mbajtur në Berlin mes përfaqësuesve të Kosovës dhe Serbisë shkaktuan tensione të forta politike në Prishtinë. Takimi ishte zhvilluar larg syve të mediave dhe pa paralajmërim publik. Në anën serbe ishte Marko Gjuriq, atëherë drejtues i Zyrës për Kosovën në qeverinë e Serbisë. Në anën kosovare, sipas raportimeve të kohës3, përfshihej edhe Avni Arifi, ish shef i kabinetit të kryeministrit Ramush Haradinaj dhe ish koordinator në dialogun teknik.
Lajmi u publikua fillimisht nga mediat në Kosovë dhe më pas u konfirmua publikisht nga presidenti serb Aleksandar Vuçiq. Ai deklaroi se kishte dërguar personalisht Gjuriqin në Berlin për një takim përgatitor lidhur me samitin e paralajmëruar të Parisit mbi dialogun Kosovë Serbi4. Vuçiq këmbëngulte se takimi “nuk ishte sekret”, por një mbledhje e zakonshme përgatitore. Megjithatë, vetë mënyra se si ishte zhvilluar ai takim shkaktoi reagime të forta në Kosovë.
Një nga reagimet më të ashpra erdhi nga Shpend Ahmeti, atëherë kryetar i Partisë Socialdemokrate dhe bashkëkryesues i ekipit negociator të Kosovës.
Në një deklaratë publike të raportuar nga mediat kosovare në korrik të vitit 2019, Ahmeti e quajti takimin “të papranueshëm dhe shumë të dëmshëm për zhvillimet politike në Kosovë dhe në dialogun me Serbinë”.
Ai argumentonte se Kuvendi i Kosovës kishte miratuar një platformë shtetërore për dialogun dhe se çdo proces negociues duhej të zhvillohej me transparencë dhe legjitimitet institucional.
“Takimet e tilla të fshehta bien ndesh me të gjitha parimet fundamentale që përfaqëson Delegacioni”, deklaronte Ahmeti.
Sipas tij, mbajtja e negociatave larg syve të deputetëve dhe publikut minonte vetë bazën demokratike të dialogut.
Ai shtonte se dialogu nuk mund të vazhdonte me “protagonizëm dhe papërgjegjësi të krerëve institucionalë”, duke paralajmëruar se Kosova kishte “pësuar shumë” nga mënyra si ishte trajtuar procesi deri atëherë.
Raportimet e kohës nga media serbe dhe kosovare përshkruanin takimin si një përpjekje për ta zhbllokuar dialogun mes dy vendeve, në një periudhë kur tensionet ishin rritur për shkak të tarifave të vendosura nga Kosova ndaj mallrave serbe dhe debatit për Asociacionin e Komunave me Shumicë Serbe. Sipas raportimeve të gazetës Koha dhe portalit KoSSev, temat më të nxehta politike nuk ishin diskutuar në Berlin, por vetë ekzistenca e kanalit paralel të komunikimit u pa me dyshim nga një pjesë e spektrit politik kosovar.
Sot, shtatë vjet më vonë, këto episode po rikthehen në diskursin publik ndërsa Kosova hyn në javët vendimtare të fushatës zgjedhore. Përkrahësit e Arifit e shohin atë si një figurë me përvojë diplomatike dhe shtetërore. Kritikët, ndërkaq, e paraqesin si simbol të një elite politike që ka operuar larg transparencës dhe që vazhdon të mbartë mbi vete hijet e marrëveshjeve të paqarta dhe raportit të tensionuar me diasporën.
Në Kosovën e lodhur nga tranzicioni i gjatë politik, zgjedhjet shpesh nuk janë vetëm për të ardhmen. Ato janë edhe gjyq i vazhdueshëm mbi kujtesën. Dhe kujtesa, sidomos në Ballkan, rrallë fal.
