Kandidatja e Kaosit e Kërkon Sërish Presidencën
Kosova ka nevojë për stabilitet, qartësi dhe besim publik. Veprimet e Vjosa Osmanit gjatë krizës së fundit e kanë prodhuar të kundërtën.
Mbrëmjen e 7 qershorit 2026, ndërsa Kosova priste rezultatin e zgjedhjeve të treta parlamentare brenda gjashtëmbëdhjetë muajsh, Vjosa Osmani doli para publikut jo me pendesë për krizën ku e kishte futur vendin, por me kërkesë për shpërblim politik. Ajo tha se qytetari kishte ndihmuar të ribalancohej skena politike, se ishte refuzuar përçarja dhe se kishte nisur koha e ringritjes. Pastaj shtoi1 se LVV, si partia e parë, nuk kishte asnjë arsye ta refuzonte kandidaturën e saj për presidente.
Në fakt, LVV ka çdo arsye ta refuzojë atë kandidaturë. Kosova ka çdo arsye ta refuzojë atë kandidaturë. Republika ka çdo arsye të mos ia besojë më zyrën më të lartë një figure që e ka shkrirë kufirin mes presidencës dhe llogarisë personale, mes Kushtetutës dhe ambicies, mes interesit shtetëror dhe mbijetesës politike.
Osmani nuk është viktimë e krizës. Ajo është një nga aktoret qendrore të saj2. Nga dekreti i 6 marsit 2026, deri te tubimi me LDK-në, nga intervistat kundërthënëse, deri te heshtja përballë deklaratave3 të Edi Ramës dhe kanaleve të paqarta4 me Richard Grenell, kronologjia nuk e paraqet një shtetare të keqkuptuar. Osmani paraqet një politikane që, kur e kuptoi se mandati i dytë nuk ishte më i garantuar, zgjodhi ta shtyjë republikën drejt mjegullës.
Kosova nuk mund ta trajtojë këtë si epizod normal politik. Ky nuk është vend me luksin e krizave artificiale. Serbia nuk e ka pranuar pavarësinë e Kosovës. Beogradi e ka formalizuar koordinimin me Moskën. Banjska tregoi se dhuna paramilitare nuk është teori. Në një klimë të tillë, presidenti i Kosovës nuk mund të jetë burim pasigurie, nuk mund të jetë zyrë e kanaleve të fshehta5, nuk mund të jetë figurë që prodhon bllokadë dhe pastaj kërkon të shpallet zgjidhje.
Pretendimi i Osmanit se LVV nuk ka arsye ta refuzojë është i pavërteti më i fundit në një varg të gjatë të pavërtetash politike. Gjatë fushatës, ajo nuk ofroi vizion për shtetin. Nuk ofroi projekt serioz për sigurinë, ekonominë, drejtësinë apo integrimin euroatlantik. Ajo ofroi ankesa, insinuata, vetëviktimizim dhe akuza të padokumentuara. Përdori autoritetin e ish presidentes për t’i dhënë peshë pretendimeve që nuk i mbështeti me prova publike.
Ajo foli për kanale me Washingtonin, por nuk dha dokumentim të mjaftueshëm. Foli për mbështetje të jashtëzakonshme amerikane, por e paraqiti atë si kapital personal. Foli për takime të ndjeshme, përfshirë takimin e organizuar nga Richard Grenell me prani të interesave serbe6, por nuk ia dha publikut transparencën që e kishte premtuar. Premtoi transkripte. Transkriptet nuk erdhën. Kur një politikane premton prova dhe nuk i publikon, opinioni ka të drejtë ta nxjerrë përfundimin më të thjeshtë, ose provat nuk ekzistojnë, ose ajo nuk dëshiron që publiku t’i shohë.
Në të dyja rastet, kandidatura e saj bëhet e papranueshme.
Takimi i 25 shtatorit 2025 mbetet një nga hijet më të rënda mbi figurën e saj7. Jo sepse çdo dyshim është provuar, por sepse ajo nuk e ka bërë atë që një presidente serioze do ta bënte menjëherë, të jepte qartësi të plotë. Në vend të qartësisë, ofroi heshtje. Në vend të dokumentimit, ofroi retorikë. Në vend të përgjegjësisë, ofroi sulm ndaj kritikëve.
Kjo është arsyeja pse problemi nuk është vetëm politik. Është problem sigurie kombëtare. Një presidente që nuk i shpjegon lidhjet, takimet, heshtjet dhe përfituesit politikë të veprimeve të saj, nuk mund të kërkojë besim të verbër nga një shtet që jeton nën presion të vazhdueshëm serb dhe rus. Në Kosovë, paqartësia në majë të shtetit nuk është dobësi komunikimi. Është rrezik.
Më 6 mars, kur Vjosa Osmani shpërndau Kuvendin8, ajo e paraqiti aktin si detyrim kushtetues. Por reagimi i opozitës9, sidomos i Lumir Abdixhikut, tingëlloi si pritje e përmbushur.
“Siç edhe pritej”, tha ai —
Kjo fjali mbetet një dokument politik më i rëndësishëm se çdo afishe fushate. Sepse nëse një dekret i jashtëzakonshëm presidencial pritet nga opozita si skenar i parashikuar, atëherë nuk kemi vetëm interpretim kushtetues. Kemi pyetje për koordinim politik.
Pastaj erdhi Gjykata Kushtetuese dhe ia hoqi efektin juridik dekretit10. Në një republikë serioze, ky do të ishte moment llogaridhënieje. Në Kosovë, u kthye në mjegull. Askush nga ata që e kishin përqafuar krizën nuk dha sqarim të plotë. Dhe më pas, si në një skenar që nuk kishte më nevojë të fshihej, Osmani doli në krah të LDK-së, në tubimin e quajtur “bashkim”.
Ky nuk ishte bashkim. Ishte zbardhje e vonuar e një rreshtimi politik që ishte nuhatur prej muajsh.
Ajo që Osmani kërkon sot është amnisti politike. Ajo kërkon që LVV ta harrojë se ajo ishte e gatshme ta hidhte poshtë peshën e votës së shumicës së qytetarëve, mbi 51 për qind të shprehur në zgjedhjet e dhjetorit 2025, për ta shpëtuar veten politikisht. Kërkon që votuesi ta harrojë se kriza nuk erdhi nga qielli. Kërkon që republika ta harrojë se institucionet nuk dështojnë vetëm kur sulmohen nga jashtë, por edhe kur përdoren nga brenda për qëllime personale.
Kosova nuk duhet ta harrojë.
Presidenca nuk është strehë për karriera të dëmtuara. Nuk është çmim ngushëllues për politikanë që e humbën besimin e shumicës. Nuk është zyrë ku mund të kthehet dikush pasi ka prodhuar krizë dhe pastaj ta quajë veten zgjidhje. Presidenca kërkon integritet, qartësi, maturi dhe besnikëri të padiskutueshme ndaj interesit shtetëror. Osmani nuk i ka dëshmuar këto cilësi në momentet kur Kosova kishte më së shumti nevojë për to.
Ajo heshti kur duhej të fliste. Foli kur duhej të jepte prova. Akuzoi kur duhej të sqaronte. U fsheh pas simbolikës së Rugovës, Amerikës dhe republikës, ndërsa veprimet e saj prodhonin bllokadë, mosbesim dhe krizë.
Dhe tani e kërkon votën e LVV-së.
Jo.
Përgjigjja duhet të jetë jo, e qartë, e prerë dhe pa hamendje. Jo për shkak të hakmarrjes politike. Jo për shkak të egos partiake. Jo për shkak të antagonizmit personal. Por sepse shteti nuk mund ta shpërblejë një model sjelljeje që e ka dobësuar republikën në një nga momentet e saj më të rrezikshme.
Vjosa Osmani nuk është kandidatja e stabilitetit. Ajo është prova se si destabilizimi mund të vishet me gjuhë kushtetuese. Nuk është kandidatja e bashkimit. Ajo është një nga arsyet pse vendi u detyrua të shkojë përsëri në zgjedhje. Nuk është kandidatja e sigurisë kombëtare. Ajo është një pyetje e hapur mbi sigurinë kombëtare.
Kosova nuk ka nevojë për president që e personalizon shtetin. Nuk ka nevojë për president që e sheh Kushtetutën si instrument manovre. Nuk ka nevojë për president që premton transparencë dhe prodhon heshtje. Nuk ka nevojë për politikanë pa integritet, aq më pak në zyrën më të lartë të republikës.
LVV nuk ka vetëm të drejtë ta refuzojë kandidaturën e saj. Ka detyrim ta bëjë këtë. Sepse një shtet që nuk mëson nga krizat që i shkaktohen, i fton ato të përsëriten.
Dhe Kosova nuk mund të përballojë më një presidencë që e kthen veten në krizë kombëtare.
Ish presidentja Vjosa Osmani thot se LVV nuk ka asnjë arsye ta refuzojë emrin e saj për presidente të vendit — Kallxo.com