Kur Mbreti Digjital i Shpall Luftë Zotit
Presidenti Trump nuk ka plan. Ato që i thotë ai, janë përpëlitjet e një dhunuesi që, kur e kupton se askush nuk e dëgjon më, kërkon t’i vërë flakën botës për ta treguar fuqinë.
Ekziston një lloj i veçantë kalbëzimi shpirtëror dhe strategjik që shfaqet kur një njeri e ngatërron figurën e Krishtit me një mjet shitjeje dhe ushtrinë e Shteteve të Bashkuara me një çekiç personal për rrënim. Në mëngjesin e Pashkëve, në një ditë që për miliona njerëz shënon triumfin e jetës mbi vdekjen, Presidenti Donald Trump zgjodhi ta vjellë një kërcënim të mbushur me fjalë rruge në botën digjitale, duke ofruar si kurban infrastrukturën ku jetojnë njerëz të thjeshtë, vetëm e vetëm për ta ushqyer egon e tij. Të bërtasësh “Hapeni atë ngushtice t**me” në një ditë kaq të rëndësishme për besimtarët, nuk është thjesht një sjellje e pahijshme për një president shteti, është një fyerje e rëndë ndaj çdo vlere njerëzore. Edhe për ne që nuk priremi nga besimi fetar, mbetet e pafalshme tallja me bindjet e tjetrit, të cilat ai i vesh dhe i zhvesh si të ishin kapele të lira fushate. Ndërsa bota mbarë festonte paqen, Komandanti i Përgjithshëm po hartonte lista vdekjeje për “Ditën e Centraleve Elektrike”.
Presidenti flet për hedhjen në erë të urave dhe dritave me mendjelehtësinë e një fëmije që e shkelmon një kështjellë rëre. Por këto nuk janë lojëra. Ato janë arteriet e një qytetërimi. Këto ura janë rrugët drejt shkollave, spitaleve dhe shtëpive. Kur e hedh në erë një urë, ti nuk po e godet një “regjim”. Ti po e godet një baba që dërgon vajzën te mjeku, ose një njeri që shkon në punë. Ta shënjestrosh dritën dhe rrymën e një populli do të thotë ta lëshosh dënimin me vdekje për më të rrezikuarit. Kur dritat fiken në Teheran, pajisjet që mbajnë foshnjat gjallë ndalojnë. “Ferri” që e premton Presidenti Trump nuk do t’i djegë udhëheqësit gjakatarë, ai do t’i djegë të moshuarit nëpër spitale dhe fëmijët që nuk marrin dot frymë pa ndihmën e atyre makinave që ai kërkon t’i bëjë shkrumb e hi.
Të vrasësh njerëz që nuk kanë lidhje me luftën nuk është “presion”. Është shkelje e ligjit më të lartë njerëzor. Kushdo që ka pak moral, besimtar apo jo, e di se shkatërrimi i qëllimshëm i jetës civile është krim lufte. Ta thuash të kundërtën do të thotë të shkelësh mbi çdo vlerë që Amerika ka thënë se e mbron për dy shekuj. Çfarë mbetet nga fytyra e një shteti kur udhëheqësi i tij gëzohet se do t’i zhysë njëqind milionë njerëz në errësirë të plotë?
Ndoshta pika më e ulët ishte mbyllja e tij: “Lavdi Allahut”. Kjo nuk ishte shenjë respekti, por një zgërdhirje e ndyrë. Në një postim të vetëm, Presidenti Trump arriti t’i përdhosë dy besime të mëdha. Ai e përdori një shprehje të shenjtë për miliona muslimanë si batutë tallëse për t’i kërcënuar me vdekje, ndërsa në të njëjtën kohë shpërfilli rëndësinë e Pashkëve me fjalë rruge. Duke e përdorur besimin për ta justifikuar vrasjen e të pafajshmëve, ai nuk po e mbron botën, ai po e tradhton atë. Ai po tallet me çdo njeri që beson te mëshira, duke menduar se jeta e tjetrit nuk vlen asgjë nëse ndodhet në anën tjetër të detit.
Kush mendon se është ai?
Kjo është pyetja që na mundon të gjithëve sot. Ai nuk sillet si shërbëtor i ligjit apo udhëheqës i një populli të lirë, por si një njeri që beson se tekat e tij janë mbi ligjet e botës dhe mbi moralin. Ai e ka ndjekur rrugën e rrezikshme të Benjamin Netanyahut në një lëmsh ku e vetmja rrugëdalje duket se është zhdukja e një populli të tërë. Ai kërkon që bota t’i bindet verbërisht, dhe kur kjo nuk ndodh, ai e përdor gjuhën e dhunuesve dhe taktikat e tmerrit. Kjo nuk është udhëheqje. Kjo është një rënie njerëzore që po e shohim të gjithë drejtpërdrejt në ekranet tona.
Në kohën kur bota duhet të kërkojë dritë, Donald Trump po përpiqet t’i mbyllë njëqind milionë njerëz në një varr të madh. Është e ligë dhe e pambrojtshme. Mendja e kësaj administrate nuk prodhon më ide, por vetëm mizori. Këtu nuk ka plan, ka vetëm një njeri që e ka kuptuar se askush nuk e dëgjon më, dhe prandaj kërkon t’i vërë flakën botës për të treguar se shkrepësen e ka ende ai në dorë.
Ne po e shohim një shfaqje të shëmtuar. Kur një President përdor fjalë rruge për të vendosur për fatin e botës, zyra e tij merr fund. Dinjiteti i atij posti u hodh në plehra kohë më parë, por kjo që po e shohim sot është një humnerë e re. Është një gjendje ku fjalët nuk kanë peshë, ku ditët e shenjta nuk respektohen dhe ku jeta e njeriut nuk ka asnjë vlerë përveçse si mjet për dëshirat e atij që rri në Zyrën Ovale.
Mendoni për njerëzit që ai i kërcënon. Irani ka gati njëqind milionë shpirtra. Janë poetë, inxhinierë, nëna dhe nxënës. Janë njerëz të barabartë me ne, nën të njëjtin diell. Të mendosh se jetët e tyre mund të shkatërrohen për një lojë pushteti do të thotë ta mohosh njeriun. Nëse amerikanët i lejnë udhëheqësit e tyre të bëjnë krime në emrin e tyre, atëherë ata nuk janë më shtet, janë një turmë që e ndjekin një të marrë.
Heshtja e atyre që e mbështesin është e frikshme. Ku janë ata që thonë se mbrojnë familjen dhe moralin? Ata heshtin sepse e kanë shitur ndërgjegjen për një vend në tryezën e pushtetit. Kanë pranuar që një njeri i cili i tall vlerat e tyre më të larta të jetë i pari i tyre, vetëm e vetëm sepse ai i urren të njëjtit njerëz që edhe turma e tij i urrenë. Kjo është një marrëveshje me djallin që do ta lërë shoqërinë të zbrazët.
Ndërsa bota pret me tmerr afatin që ai e vuri për të martën, ne shohim një njeri që premtoi respekt, por solli vetëm turp. Ai nuk po bën asgjë për të ardhmen. Ai thjesht po i bërtet detit, por deti nuk pyet. Tragjedia është se kur dallgët të kthehen, do të mbyten të pafajshmit, ndërsa “Mbreti” do të rrijë i qetë në pallatin e tij të artë, duke u çuditur pse bota nuk e adhuron ndyrësinë e tij.
Ai që mburrej se bënte marrëveshje, më në fund dështoi përballë realitetit. Dhe në dëshpërim e sipër, ai kapet pas mjetit më të vjetër të të dobëtve, zjarrit. Por zjarri nuk ka zot, dhe ata që kërkojnë ta kthejnë një vend tjetër në “Ferr”, shpesh harrojnë se tymi kthehet mbrapsht te shtëpia e tyre. Kjo është pafuqia e turpshme e një mbreti të botës digjitale, një njeriu që ka fuqi vetëm të shkatërrojë dhe që si trashëgimi do ta lërë vetëm përdhosjen e çdo gjëje që njerëzimi e ka quajtur të shenjtë.
Në këtë të martë, 7 prilli, mbreti digjital ka kthyer sytë nga votat në Gjeorgji. Mes kërcënimeve me zjarr dhe thirrjeve për votë, ne nga Londra e shohim të njëjtën gjë, njerëzit përdoren si vegla për një njeri të vetëm. Ai kërkon fitore, por me të njëjtën gojë që pak orë më parë fyu çdo gjë njerëzore. Për ata që kanë një parim në jetë, besimtarë apo jo, kjo nuk është thjesht vetëm çështje votash. Është zgjedhje mes pushtetit të verbër dhe ligjit të ndërgjegjes. Ta mbështesësh një lëvizje ku krimet e luftës bëhen thirrje elektorale do të thotë ta humbasësh veten. Vota e vërtetë nuk hidhet në kutitë e Gjeorgjisë, por në shpirtin e çdo njeriu që refuzon të bëhet urë për një njeri që nuk njeh as ligj e as mëshirë. Të shkosh pas tij tani do të thotë të bëhesh pjesë e turpit. Kushdo që ka pak nder, duhet ta kujtojë se asnjë udhëheqës, sado fort të bërtasë, nuk mundet kurrë ta mposhtë kërkesën e përjetshme të njerëzimit për drejtësi dhe njerëzi.