Kur prokuroria bëhet mburojë e krimeve të luftës
Prokuroria po e ringjall "manualin vrastar" të Hashim Thaçit, duke e persekutuar Shkëlzen Gashin për t'i fshehur gjurmët e gjenocidit serb në Kosovë.
Ka momente kur një shoqëri nuk rrëzohet nga armiku i jashtëm, por nga kalbëzimi i brendshëm që ajo vetë e ushqen në heshtje. Ky është një prej atyre momenteve për Kosovën. Një moment ku fjala nuk është më vetëm mjet informimi, por armë deformimi. Ku fotografia nuk është dëshmi, por maskë. Dhe ku drejtësia nuk është më institucion, por një kujtim i largët që përdoret vetëm për dekor.
Sepse ajo që po e shohim sot nuk është thjesht një devijim mediatik. Nuk është as një krizë etike e disa individëve të papërgjegjshëm. Është pasoja e një sistemi të ndërtuar me kujdes, një sistemi që i ka rrënjët në një periudhë ku pushteti nuk e ndërtoi shtetin për qytetarët, por e përdori shtetin për ta mbrojtur veten.
Në thelb të kësaj qëndron një e vërtetë që shumëkush përpiqet ta shmangë. Rendi i sotëm mediatik dhe juridik në Kosovë është produkt i një trashëgimie të errët politike. Një trashëgimi që nuk u ndërtua mbi drejtësi, por mbi kontroll. Një trashëgimi që e mban emrin e një epoke ku ligji nuk ishte standard, por instrument. Dhe kjo epokë lidhet drejtpërdrejt me sistemin që u konsolidua nën sistemin vrastar të Hashim Thaçit.
Sepse nuk mund të kuptohet agresioni i sotëm i prokurorisë1 pa e kuptuar frikën e djeshme që e ndërtoi atë2. Nuk mund të shpjegohet mosveprimi institucional pa e kuptuar mënyrën se si institucionet u dizajnuan për të mos vepruar kur duhet. Një sistem drejtësie që për vite është ushqyer me ndërhyrje politike, me emërime të kontrolluara3, me dosje të selektuara dhe me prioritete të diktuara nga interesat e pushtetit, nuk shndërrohet brenda natës në një mekanizëm të pavarur. Ai mbetet peng i arkitektëve të tij, edhe kur ata vetë janë pas hekurave.
Kjo është arsyeja pse sot, kur viktimat përdhosen për herë të dytë në hapësirën publike4, kur kujtesa kolektive dhunohet me një cinizëm që të lë pa frymë5, prokuroria nuk lëviz. Jo sepse nuk sheh. Por sepse është mësuar të mos shohë. Jo sepse nuk mundet. Por sepse është trajnuar të mos mundet.
Dhe kjo është ndoshta pjesa më e frikshme e gjithë kësaj. Sepse propagandistët6 që sot flasin nuk janë problemi i vetëm. Ata janë vetëm simptoma. Problemi i vërtetë është struktura që ua lejon këtë. Është një sistem që për dy dekada e ka krijuar një ambient ku e gënjeshtra nuk ndëshkohet, ku manipulimi shpërblehet dhe ku heshtja institucionalizohet.
Kur mbyllet një institut që i dokumenton krimet e luftës7, nuk është vetëm një vendim administrativ. Është një akt politik me pasoja historike. Është një ndërprerje e qëllimshme e kujtesës. Sepse një shoqëri pa dokumentimin e historisë është një shoqëri pa mbrojtje. Dhe një shoqëri pa mbrojtje është një shoqëri që mund të rishkruhet sipas nevojës së kujtdo që ka zë më të lartë.
Kështu lind hapësira për ata që sot e relativizojnë gjenocidin8. Jo rastësisht. Por si produkt i një boshllëku të krijuar me vetëdije.
Dhe këtu lidhen të gjitha fijet. Nga mbyllja e institucioneve të kujtesës, te amnistitë e maskuara si pajtim9, te kapja e drejtësisë10 dhe deri te shfaqja e një klase mediatike që e trajton të vërtetën si material të manipulueshëm11. Kjo nuk është rastësi. Është vazhdimësi.
Në këtë kuptim, ajo që ndodhi me përdhosjen e një fotografie të një përkujtimi nuk ishte incident12. Është simptomë e një kulture të tërë politike që e ka humbur busullën morale. Një kulture që nuk e sheh më viktimën si të shenjtë, por si mjet. Një kulture që nuk e sheh më të vërtetën si detyrim, por si pengesë.
Dhe kur kjo kulturë përplaset me një sistem drejtësie të dobësuar nga ndërhyrjet e së kaluarës, rezultati është ai që po e shohim sot. Heshtje. Mosveprim. Dhe në fund, normalizim i të papranueshmes.
Por këtu duhet bërë një dallim i rëndësishëm. Ta thuash këtë nuk është thirrje për hakmarrje. Nuk është as retorikë politike. Është një analizë e ftohtë e një realiteti të rrezikshëm. Sepse pa e kuptuar rrënjën, nuk mund të kuptohet as dega.
Dhe rrënja është e qartë. Një sistem i ndërtuar mbi kompromis me të vërtetën nuk prodhon drejtësi. Ai prodhon vetëm verzione të saj. Një sistem i ndërtuar mbi kontroll nuk prodhon llogaridhënie. Ai e prodhon vetëm iluzionin për të.
Prandaj sot, kur propaganda flet dhe drejtësia hesht, nuk jemi përballë një aksidenti. Jemi përballë pasojës logjike të një rendi të ndërtuar gabim.
Pyetja nuk është më pse prokuroria nuk vepron drejtë ose vepron gabim. Pyetja është kush e ndërtoi një prokurori që nuk vepron ashtu siç duhet.
Dhe përgjigjja, sado e pakëndshme, nuk mund të shmanget më.
Sepse nëse kjo nuk thuhet sot, nesër nuk do të ketë më kush ta thotë. Dhe atëherë, nuk do ta kemi vetëm një problem me propagandën. Do ta kemi një problem me vetë ekzistencën e së vërtetës.
Ajo që po e shohim sot në Prishtinë nuk është thjesht një procedurë ligjore, është shfaqja makabre e një sistemi që ende merr frymë përmes mushkërive të Hashim Thaçit. Edhe pse njeriu që e ktheu shtetin në një pronë private dhe ligjin në një instrument eliminimi ndodhet në Hagë, dora e tij e hekurt vazhdon t’i dirigjojë operacionet e frikësimit nga thellësia e qelisë. Prokuroria Speciale nuk po e mbron rendin kushtetues, por po e mbron trashëgiminë e një “manuali vrastar” ku liria e fjalës trajtohet si heretikë dhe hulumtimi akademik si destabilizim. Këta prokurorë nuk janë shërbëtorë të publikut, por roje të një arkivoli politik, të trajnuar për të heshtur kur vidhet kujtesa dhe për të sulmuar kur ekspozohet e vërteta.
Në këtë teatër të absurdit, ku viktimat e gjenocidit vriten për herë të dytë përmes heshtjes institucionale, ekspozita “Masakrat në Kosovë” nuk është krimi, krimi është prokuroria që guxon ta gjykojë atë. Derisa struktura kriminale e Thaçit për dekada me radhë shpërlante krimet e Beogradit me detergjentin e amnistive dhe mbyllte institutet e dokumentimit13 të gjenocidit serb, sot e njëjta strukturë po i përdor prokurorët si mercenarë për ta dëbuar të vërtetën nga sheshi “Nënë Tereza”. Nuk mund të ketë pajtim pa arkiva, dhe nuk mund të ketë shtet pa guximin për t’i parë në sy plagët tona. Ata që sot kërkojnë pranga për studiuesit, janë të njëjtit që dje e tregtonin gjakun e dëshmorëve për pushtet, duke e lënë Kosovën pa një regjistër zyrtar të të vrarëve, por me një listë të gjatë të të pasuruarve nga lufta.
Beteja për lirinë e Shkëlzen Gashit është beteja për frymëmarrjen e Kosovës. Ne nuk mund ta pranojmë që e vërteta jonë historike të kalojë përmes filtrave të atyre që i kanë duart e përlyera me korrupsion dhe vrasje politike. Ekspozita duhet të kthehet menjëherë në sheshe, në shkolla dhe në çdo cep të vendit tonë, si një monument i gjallë kundër harresës dhe si një sfidë ndaj monstrave që ushqehen me heshtjen tonë. Është koha që kombi të ngrihet me një revoltë brutale kundër këtij sistemi të kapur, duke kërkuar jo vetëm lirimin e mendimit, por çmontimin përfundimtar të asaj makinerie që e mbajti peng lirinë tonë për një çerek shekulli. Nëse sot lejojmë që hetuesit e Thaçit të na diktojnë se si duhet të dhimbsemi, nesër nuk do të kemi më as histori, as dinjitet, por vetëm një varr të përbashkët të mbuluar me propagandë.
Njoftim nga Prokuroria Speciale — PS RKS.
Prishtinë, 30 mars 2026 - Prokuroria Speciale e Republikës së Kosovës është duke zhvilluar veprime hetimore lidhur me rastin e ekspozitës “Masakrat në Kosovë 1998–1999” në sheshin “Nënë Tereza”, në Prishtinë.
Në kuadër të hetimeve, është intervistuar një person Sh.G., nën dyshimin për veprën penale “Nxitja e përçarjes dhe mosdurimit”.
Gjithashtu, në vendbanimin e të dyshuarit, është realizuar një urdhër kontrolli nga hetuesit e Departamentit për Krime të Rënda, me qëllim sigurimin e provave relevante për hetimin.
Rasti është duke u trajtuar në procedurë të rregullt hetimore.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi. — Hulumtime.
Kreshnik Gashi dhe Rrjetet e Besnikërisë së epokës së Thaçit
“HETIMET VAZHDOJNË” — Për ta deshifruar arkitekturën e pushtetit të Hashim Thaçit, sytë duhet të drejtohen te profilet si ai i Kreshnik Gashit. — Hulumtime.
Heshtja e Kosovës përballë propagandës është e rrezikshme
Kosova po përballet me një fushatë të orkestruar dezinformimi. Heshtja e qeverisë rrezikon të gërryejë besimin publik dhe të minojë themelet e saj demokratike. — Kronikë Mbi Median.
Zëri që donte t’i jepte oksigjen Millosheviqit
Kush e mbron sot Lirim Mehmetajn dhe të tillët si ai, nesër do të duhet të shpjegojë pse i dha zë kasapit që la gjurmë gjaku në çdo fshat të Kosovës. — Koment dhe Analizë.
Pse Berat Buzhala u tmerrua nga raporti i BIRN për Rusinë
Berat Buzhala nuk i mbrojti viktimat. Ai e ekzekutoi një operacion informativ. Duke e sulmuar Shkëlzen Gashin, ai synoi Albin Kurtin, për t’i fshehur gjurmët e dezinformimit rus në Kosovë. — Kronikë Mbi Mediat.
Kur Shteti i Thaçit Shpërlante Krimet e Beogradit me Detergjentin e Amnistisë
Mbyllja e Institutit të Krimeve nga qeveria e Hashim Thaçit ishte vrasja e dytë e dëshmitarëve, një akt frike për t’ia hequr kombit thikën e provave që nesër do të godisnin ndërgjegjen e Beogradit. — Kronika B Hulumtime.
Heshtja e Kosovës përballë propagandës është e rrezikshme
Kosova po përballet me një fushatë të orkestruar dezinformimi. Heshtja e qeverisë rrezikon të gërryejë besimin publik dhe të minojë themelet e saj demokratike. — Kronikë Mbi Median.
Ligji që e Ndryshoi Sigurinë Historike të Kosovës
Ligji i vitit 2013 për Amnisti nuk mbylli plagët e luftës, ai dobësoi mbrojtjen juridike të shtetit dhe fali mekanizmat që kishin punuar kundër sovranitetit të Kosovës me urdhër të Beogradit. — LAJME dhe RAPORTIM.
ZBULIMI I “KRONIKAVE TË BARUTIT” VENDOS BLERIM ISUFAJN NË QENDËR TË STUHISË
Prokurori Isufaj nuk e heshti drejtësinë, ai e tregtoi atë. Gunpowder Chronicles zbulon kapjen e shtetit, lidhjet e arratisjes së Radoiçiqit me Thaçin. Një sabotim kombëtar. — Në Media.
Reagimi i vonuar ndaj Shkëlzen Gashit nuk ishte për të vërtetën
Libri qarkulloi dy vjet pa zhurmë. Pastaj ekspozita. Pastaj zemërim i orkestruar. Ata që heshtën dje, sot kërkojnë drejtësi. Ky nuk është reagim, është kalkulim. — POLITIKË.
Është Koha për ta Djegur Propagandën
Po i vrasin përsëri viktimat. Po e përdhunojnë kujtesën e tyre. Po shpifin mbi gjakun e të rënëve. Dhe heshtja jonë është bashkëpunim kriminal. — POLITIKË.