Nasim Haradinaj të enjten nuk e bëri ndonjë analizë politike. Nuk paralajmëroi thjesht për tensione. Nuk foli si një veteran i shqetësuar për stabilitetin e vendit. Ai bëri diçka shumë më të rëndë. Një njeri i dënuar më parë për frikësim gjatë procedurës penale doli para qytetarëve të Kosovës dhe u tha atyre që nuk mund të gëzohen nëse drejtësia arrin tek njerëzit që ata i konsiderojnë përgjegjës për vrasjen, zhdukjen apo persekutimin e më të dashurve të tyre, se ndryshe do të digjen.
Fjalët e Nasim Haradinajt nuk kanë nevojë të zbukurohen me interpretim. Ai tha se “jo Kosova, po tanë shqiptaria ka mu kall flakë”.
Pastaj iu drejtua kategorisë së njerëzve që, sipas tij, mund të festojnë pas aktgjykimit të 16 shtatorit.
“Ata që do të festojnë ato ditë, besoj se do të kallen n’qatë zjarm”.
Moderatorja ia dha mundësinë më të thjeshtë që ekziston në televizion. E pyeti se çfarë kishte dashur të thoshte. Haradinaj mund të tërhiqej. Mund të thoshte se e kishte fjalën për trazira politike. Mund të sqaronte se nuk po e kërcënonte askënd.
Ai e bëri të kundërtën.
E përsëriti se vendi do të digjej dhe tha se ata që do të vinin për të festuar “duhet me e ditë që kanë me u djegur ata, nuk kanë me festu”.
Kur një njeri thotë një herë diçka të tillë, mund të diskutohet nëse e ka humbur kontrollin e gjuhës. Kur pyetet çfarë ka dashur të thotë dhe e përsërit, gjuha nuk është më aksident. Ajo bëhet mesazh.
Dhe mesazhi i Haradinajt është i neveritshëm në thjeshtësinë e vet. Nëse gjykata i dënon njerëzit që ai i mbështet, ju mund të mos keni të drejtë të gëzoheni. Nëse gëzoheni, mund të digjeni.
Ky nuk është patriotizëm. Kjo është përpjekje për ta sunduar emocionin e qytetarit përmes frikës.
Më 16 shtator, Trupi Gjykues në Hagë e ka caktuar shpalljen e aktgjykimit gjyqësor ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit. Ata akuzohen për krime kundër njerëzimit dhe krime lufte, përfshirë persekutimin, burgosjen, torturën, vrasjen dhe zhdukjen me forcë. Ata mbeten të pafajshëm para ligjit derisa gjykata të vendosë ndryshe. Ky është themeli i drejtësisë dhe duhet mbrojtur edhe kur emocionet politike e kërkojnë të kundërtën. Aktgjykimi i 16 shtatorit është aktgjykim i shkallës së parë, jo fundi i domosdoshëm i çdo procedure gjyqësore.
Por po aq themelore është një e drejtë tjetër. Viktimat nuk janë pronë e të akuzuarve. Familjet e tyre nuk janë pengje të Organizatës së Veteranëve. Nënat e të vrarëve nuk kanë nevojë për lejen e Nasim Haradinajt për të marrë frymë më lirshëm nëse një gjykatë e vërteton se një padrejtësi ndaj familjes së tyre ka ndodhur. Fëmijët e burrave të vrarë nuk duhet të shikojnë pas krahëve para se të thonë se ndiejnë lehtësim. Familjet e gazetarëve, veprimtarëve politikë, ushtarakëve dhe civilëve të vrarë apo të zhdukur nuk janë qytetarë të dorës së dytë. Ata nuk duhet të mbajnë zi sipas orarit që ua cakton një ish komandant dhe as të festojnë vetëm kur ai ua lejon.
Duhet të përpiqemi, vetëm për një çast, ta shohim këtë vend nga dritarja e një familjeje që ka pritur njëzet e shtatë vjet.
Një baba është vrarë. Një vëlla nuk është kthyer. Një burrë është marrë dhe familja nuk e ka parë më. Një gazetar është eliminuar dhe dosja është mbuluar nga pluhuri. Një veprimtar politik është varrosur, ndërsa fëmijët e tij janë rritur duke dëgjuar verzione, kërcënime dhe heshtje. Pastaj, pas gjithë atyre viteve, vjen mundësia që një gjykatë të thotë se dikush mban përgjegjësi penale. Dhe pikërisht në prag të atij vendimi, një njeri del në televizion dhe ua kujton atyre zjarrin.
Çfarë duhet të bëjnë këto familje sipas Nasim Haradinajt. T’i mbyllin dritaret? Ta ulin zërin? Të mos dalin në rrugë? Të mos buzëqeshin? Të mos thonë se drejtësia më në fund i ka dëgjuar? Të kenë frikë?
Kjo është barbaria e primitivëve politikë që fshihet pas fjalës “do të digjen”.
Dhe këto fjalë marrin peshë tjetër kur kujtojmë se kush i shqiptoi.
Nasim Haradinaj nuk është një qytetar i rastësishëm që u zemërua në kafene. Ai është dënuar nga Dhomat e Specializuara të Kosovës për pengim të personave zyrtarë, frikësim gjatë procedurës penale dhe shkelje të fshehtësisë së procedurës. Më 18 maj 2022 ai u dënua me katër vjet e gjashtë muaj burgim. Në apel, një pikë e dënimit u rrëzua, por dënimi për frikësim gjatë procedurës penale mbeti. Dënimi përfundimtar u reduktua në katër vjet e tre muaj. Ai u lirua me kusht në dhjetor 2023 dhe e përfundoi dënimin në dhjetor 2024.
Pra, kur Nasim Haradinaj flet për njerëz që do të “digjen” në lidhje me një proces gjyqësor, Kosova nuk e ka luksin të bëjë sikur nuk e njeh biografinë penale të folësit. Gjykata që e dënoi atë e bëri pikërisht sepse mbrojtja e dëshmitarëve nga frikësimi dhe dëmtimi është themel i drejtësisë penale. Dhomat e Specializuara kanë theksuar se njerëzit që dëshmojnë për përvoja të rënda duhet të jenë në gjendje ta bëjnë këtë “pa frikë”.
Edhe dosja e prokurorisë1 në çështjen Thaçi dhe të tjerët është e mbushur me këtë problem. Duhet thënë me saktësi se ajo është dosje e prokurorisë dhe jo aktgjykim. Megjithatë, ajo e përshkruan një klimë të gjatë dhe të përhapur frikësimi të dëshmitarëve. Prokuroria thotë se disa dëshmitarë kanë hezituar të dëshmojnë nga frika për sigurinë e tyre dhe të familjeve, se disa prej tyre kanë shprehur hapur frikë dhe se disa kanë përmendur përpjekje të reja për ndërhyrje në dëshmitë e tyre.
Në të njëjtën dosje, prokuroria thotë se ndikimi i krimeve të pretenduara nuk ra vetëm mbi viktimat e drejtpërdrejta, por mbi familjet dhe komunitetet e tyre. Mes njerëzve të shënjestruar, sipas prokurorisë, kishte gazetarë, intelektualë dhe veçanërisht udhëheqës politikë dhe komunitarë të moderuar. Prokuroria pretendon se dhuna dhe deklaratat publike agresive krijuan frikë dhe se disa trupa të viktimave u lanë qëllimisht në vende të dukshme për ta “dërguar një mesazh”.
Prandaj fjalori i Haradinajt është edhe më i rëndë. Kosova e njeh historinë e “mesazheve”. E njeh historinë e etiketimit. E njeh historinë e njerëzve që më parë shpalleshin tradhtarë dhe pastaj izoloheshin, kërcënoheshin apo vriteshin2. E njeh historinë e familjeve që mësonin të mos flisnin. Dhe pikërisht sepse e njeh atë histori, shteti nuk mund të presë që një tjetër familje të digjet për ta kuptuar se zjarri kishte nisur më herët, në gjuhë.
Prokuroria duhet ta marrë të plotë incizimin e Nasim Haradinajt. Duhet ta shqyrtojë fjalë për fjalë. Duhet ta përcaktojë nëse kemi të bëjmë me kanosje penale, frikësim, nxitje apo ndonjë vepër tjetër sipas ligjit të Kosovës. Nëse plotësohen elementet e veprës penale, Nasim Haradinaj duhet të akuzohet. Nëse shpallet fajtor, duhet të shkojë përsëri në burg. Jo sepse është veteran. Jo sepse mbështet Hashim Thaçin, as sepse mendimet e tij janë të shëmtuara. Por sepse askush nuk ka të drejtë t’i terrorizojë qytetarët dhe t’u thotë se mund të digjen nëse e ushtrojnë lirinë e tyre për ta mirëpritur një vendim gjyqësor.
Shteti që e pret viktimën e parë para se të veprojë nuk është shtet i fortë. Është shtet që ka mbërritur vonë në vendin e krimit.
Pastaj e kemi çështjen e pasurisë.
Në vitin 2018, media në Kosovë raportuan, duke iu referuar deklarimit të pasurisë së Nasim Haradinajt, se ai kishte deklaruar pasuri në vlerë 4,511,500 euro. Sipas atij raportimi, 4,4 milionë euro përbëheshin nga toka të privatizuara, 90 mijë euro nga tokë e trashëguar, ndërsa ai kishte deklaruar një veturë prej 11 mijë eurosh dhe një traktor prej 10,500 eurosh. Në të njëjtën kohë, të hyrat e tij të deklaruara nga puna në Komunën e Deçanit ishin më pak se 7,900 euro në vit.
Këto shifra nuk provojnë korrupsion. Nuk provojnë vjedhje. Nuk provojnë pasurim të paligjshëm. Por çdo gazetar që sheh miliona në pasuri dhe mijëra në pagë e ka detyrimin elementar të pyesë se si u krijua diferenca. Raportime të tjera, gjithashtu duke iu referuar deklarimeve të pasurisë, kanë shkruar për rreth 220 hektarë tokë të privatizuar dhe një vlerësim të deklaruar prej rreth 3,3 milionë eurosh. Edhe ato raportime pranojnë se nuk është e qartë nëse shifra e përfaqësonte çmimin e blerjes apo vlerësimin e mëvonshëm të pronës.
Këtu hyn një nga plagët më të mëdha morale të Kosovës së pasluftës. Populli e ka një shprehje brutale për këtë kastë. “Të pa brekë ju zuri dita, milionerë ju gjeti darka”. Është një shprehje e vrazhdë, por vrazhdësia e saj lindi nga një realitet politik që qytetarët e kanë parë me sytë e tyre. Njerëz që dolën nga lufta me kapitalin moral të sakrificës u shfaqën pak vite më vonë me tokë, biznese, vila, poste, kontrata, prona dhe ndikim që shumica e atyre që e mbajtën luftën mbi shpinë nuk do ta shihnin as në ëndërr.
Veterani i varfër mbeti me pension. Tjetri u vetëvra. Tjetri vdiq në varfëri e mjerim. Invalidi mbeti në korridor të spitalit. Tjetri iku në mërgim. Nëna e dëshmorit mbeti me fotografinë në mur. Ndërsa një pjesë e kastës së pasluftës hyri në privatizim, në tenderë, në politikë dhe në prona.
Dhe sot disa prej atyre njerëzve duan edhe një privilegj tjetër. Të na i caktojnë emocionet?
Këtë Kosova nuk duhet ta pranojë.
Nuk mund të lejojmë që kasta e banditëve të cilën vetë populli e përshkruan me cinizmin më të madh e diplomatik “të pa brekë i zuri dita, milionerë i gjeti darka” të na tregojnë kur kemi të drejtë të qajmë dhe kur kemi të drejtë të gëzohemi. Nuk mund të lejojmë që njerëz të dënuar për frikësim të na tregojnë cilin aktgjykim kemi të drejtë ta përshëndesim. Dhe mbi të gjitha, nuk mund të lejojmë që familjet e njerëzve të vrarë, të zhdukur dhe të persekutuar të trajtohen si tradhtarë vetëm sepse një ditë mund ta ndiejnë se drejtësia më në fund ka trokitur në derën e tyre.
Nëse gjykata i shpall të pafajshëm Thaçin, Veselin, Selimin dhe Krasniqin, familjet dhe mbështetësit e tyre kanë të drejtë të festojnë. Askush nuk duhet t’i kërcënojë. Askush nuk duhet t’i sulmojë. Askush nuk duhet t’ua mohojë gëzimin.
Nëse gjykata shpall fajtor një apo më shumë prej tyre, pikërisht e njëjta e drejtë u takon familjeve të viktimave.
Kjo quhet republikë.
Jo kamp përqëndrimi i primitivëve barbarë, a fis, as organizatë veteranësh, e as pronë private e një komandanti me mendësi prej barbari.
Kjo është Republikë.
Dhe pikërisht këtu duhet të pyetet edhe Komisioni i Pavarur i Mediave. Çfarë autoriteti ushtron një rregullator nëse një njeri me dënim të mëparshëm për frikësim gjatë procedurës penale mund të dalë në ekran dhe t’u thotë qytetarëve se do të digjen nëse festojnë një aktgjykim. Liria e medias nuk nënkupton se televizioni bëhet kanal neutral për terrorizimin e publikut. Një mikrofon nuk është imunitet penal. Një studio nuk është territor pa ligj.
Moderatorja e TV T7 e bëri gjënë e parë të duhur3. E pyeti Haradinajn se çfarë kishte dashur të thoshte. Por përgjigjja e tij e bëri situatën më të rëndë. Në atë moment, televizioni kishte detyrimin profesional t’ia kujtonte publikut se personi që po fliste ishte dënuar për frikësim gjatë procedurës penale. Duhej të thuhej në studio se qytetarët kanë të drejtë kushtetuese dhe demokratike të festojnë paqësisht çdo vendim të ligjshëm. Duhej pyetur drejtpërdrejt nëse po i kërcënonte qytetarët me dhunë.
Nëse nuk e bëjmë këtë, atëherë Kosova mbetet peng i të njëjtës metodë që e ka sëmurë për dekada. Frikësimi thuhet me zë të lartë. Institucionet e dëgjojnë. Mediat e transmetojnë. Viktimat heshtin. Dhe të nesërmen të gjithë bëjnë sikur asgjë nuk ka ndodhur.
Ka ardhur koha që kjo të përfundojë.
UÇK-ja nuk është Nasim Haradinaj. UÇK-ja nuk është4 Hashim Thaçi. UÇK-ja nuk është një pronë familjare dhe as një kartelë krediti morale që përdoret sa herë që një prokuror afrohet te dera. Lufta çlirimtare ishte shumë më e madhe se secili prej këtyre njerëzve. Ajo përfshinte mijëra burra dhe gra, shumë prej të cilëve u kthyen në shtëpi pa vila, pa miliona, pa poste dhe pa pretendimin se populli duhej t’u nënshtrohej përjetësisht5.
Dhe kishte edhe patriotë që u vranë. Kishte veprimtarë që nuk jetuan sa ta shihnin Kosovën shtet. Kishte gazetarë që e humbën jetën. Kishte ushtarakë të luftës çlirimtare që u eliminuan. Kishte familje që mbetën pa njeri.
Nëse një ditë drejtësia arrin te autorët e vrasjeve të tyre, askush nuk do t’u thotë atyre familjeve se nuk kanë të drejtë të gëzohen.
As Nasim Haradinaj. As një organizatë veteranësh. As një parti. As një milioner i pasluftës.
Askush.
Sepse Republika e Kosovës nuk u krijua që disa njerëz ta fitonin të drejtën për ta komanduar edhe dhimbjen e të tjerëve. Ajo u krijua që qytetari të ishte i lirë. Dhe nëse shteti nuk është në gjendje ta mbrojë një nënë, një vejushë, një djalë apo një vajzë që dëshiron të thotë “më në fund drejtësi”, atëherë pyetja nuk është më nëse Nasim Haradinaj e ka kaluar vijën.
Pyetja është nëse Republika e ka guxim ta vizatojë atë vijë.
Ai e tha vetë se ata që festojnë “do të digjen”. Përgjigjja e Kosovës duhet të jetë e ftohtë, ligjore dhe e prerë.
Jo.
Nuk do të digjen. Do të flasin. Do të dalin. Do t’i kujtojnë të vrarët e tyre.
Dhe nëse drejtësia ua jep atë ditë, do ta kenë të drejtë edhe të festojnë.
Familjarët kërkojnë drejtësi për rastet e pazbardhura
Shoqata “Thirrje për Drejtësi”, e përbërë nga familjarë të viktimave të dhunës politike gjatë dhe pas luftës në Kosovë, u është drejtuar Dhomave të Specializuara dhe Zyrës së Prokurorit të Specializu…
Nëse ky raportim ka vlerë për ty, ndihmoje të vazhdojë. Kontribuo sot për gazetari të pavarur, të guximshme dhe në shërbim të publikut.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Në prill 2025 redaksia jonë u përball me një përpjekje për të na futur në një kurth të ndërtuar si honeytrap, me synimin për të prodhuar kompromat kundër nesh. Në vend që të tërhiqeshim, hulumtuam ps…
Nasim Haradinaj duke folur në TV T7 on Thursday, Aug 20, 2026.
Nasim Haradinaj: Përndryshe, duhet me e dit që e jo Kosova, po tanë shqiptaria ka mu kall flakë. Se disa po mendojnë edhe me festu, po ata që do të festojnë ato ditë, besoj se do të kallen n’qatë zjarm.
Moderatorja: Për çfarë e keni fjalën zoti Haradinaj?
Haradinaj: E kom krejt fjalën për krejt çka thashë. Kemi individë që po thonë se do të vijnë me festuar nëse merret një vendim dënues, por edhe nëse merret ai vendim do të rrotullohet. Unë mendoj që ka me u eskalu çështja shumë keq, dhe do të digjet flakë ky vend. Do të digjet flakë Maqedonia, do të digjet flakë shqyptaria Nuk mundem me i marrë vendimet të cilat... Unë po them thjesht. Nuk mund me i marrë këta vendime të cilat e trazojnë një vend të cilin 26 shtete kanë bashkëluftuar me to dhe kanë pasur bashkëluftëtarë. Prandaj, ata nëse vijnë me festu n’Kosovë n’atë kohë që mendojnë kur Kosova digjet flakë, duhet me e ditë që kanë me u djeg ata, nuk kanë me festu.
Thaçi Është në Bankën e të Akuzuarve, Jo UÇK-ja
Më 16 shtator nuk vendoset nëse Kosova kishte të drejtë të çlirohej. Vendoset nëse katër burra mbajnë përgjegjësi penale për krimet që Prokuroria Speciale në Hagë pretendon se i kanë kryer.
Thaçi Është në Bankën e të Akuzuarve, Jo UÇK-ja
Pas 31 ditësh, më 16 shtator 2026, në orën 10.00, në Hagë do të shqiptohet aktgjykimi i shkallës së parë ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit. Do të jetë fundi i një …
Pse Plaçkitësit e Pasluftës NUK Janë Çlirimtarë
UÇK-ja ishte sublimiteti i një populli për ekzistencë, jo një imunitet patologjik për ‘komandantët’ që vodhën arsimin, shëndetësinë dhe të ardhmen e fëmijëve tanë.
Pse Plaçkitësit e Pasluftës NUK Janë Çlirimtarë
Kritika ndaj Ramush Haradinajt, Hashim Thaçit apo Sami Lushtakut nuk ka asnjë lidhje me qenien “anti-UÇK”—përkundrazi, ajo është akti më i lartë i mbrojtjes së vlerave të pastra të luftës çlirimtare.…