MAKIJAZHI DIPLOMATIK I NJË KANIBALI POLITIK
Drejtësia po e çmonton trashëgiminë e përgjakur të Thaçit dhe Lushtakut ku komunikata 59 shërbeu si dënim me vdekje për patriotët që refuzuan nënshtrimin ndaj mafies politike.
Ajo që ndodhi sot në Kuvend nuk ishte thjesht një përplasje e zakonshme politike. Ishte një moment që e zhveshi, në mënyrë të papritur dhe brutale, konfliktin e pazgjidhur midis dy narrativave që Kosova i ka mbartur që nga paslufta, njëra për lirinë dhe tjetra për pushtetin.
Fjalët e deputetit Fatos Geci ishin të drejtpërdrejta1, të zhveshura nga retorika mbrojtëse. Ai tha se e përshëndet vendimin për burgim të përjetshëm ndaj Naim Murselit dhe, duke iu drejtuar atyre që shpresojnë për lirimin e Hashim Thaçit, shtoi se do ta përcjellë i njëjti fat. Një fjali që u interpretua menjëherë si skandaloze nga mediat2 dhe qarqet politike të lidhura me të njëjtin orbitë.
Reagimi3 i Vlora Çitakut ishte emocional, i ngarkuar me një moralizim të menjëhershëm. Ajo e cilësoi deklaratën si turp, si një fyerje ndaj atyre që kanë luftuar për liri, si një kapërcim të kufijve të pranueshëm në diskursin publik. Në thelb, ajo kërkoi një distancim moral, jo një debat faktik.
Por pikërisht këtu fillon problemi.
Sepse reagimi i Çitakut nuk merret me thelbin e asaj që u tha. Reagimi i saj e zhvendos debatin nga përgjegjësia individuale tek shenjtëria kolektive. Nga pyetja se çfarë ka ndodhur, tek pohimi se kush nuk guxon të pyetet.
Në këtë zhvendosje qëndron edhe deformimi më i madh i debatit publik në Kosovë.
Hashim Thaçi nuk është në Hagë sepse ka luftuar për liri. Kjo është një tezë që përsëritet deri në lodhje, por nuk është e vërtetë as juridikisht, as faktikisht. Ai është në Hagë sepse ekzistojnë akuza për krime të rënda, përfshirë vrasje politike, ndalim arbitrar, dhe një strukturë të organizuar dhune që4, sipas aktakuzës, ka vepruar jo për çlirim, por për konsolidim pushteti.
Ky dallim nuk është teknik. Është moral.
Një shoqëri që nuk e bën këtë dallim, që e shkrin çdo akuzë ndaj individëve në një sulm ndaj luftës çlirimtare, në fakt nuk po e mbron historinë. Po e mbron pandëshkueshmërinë e rrjeteve kriminale.
Dhe në këtë pikë, fjalia e Gecit nuk është një devijim. Është një thyerje e heshtjes.
Sepse ajo që ai e artikulon, në mënyrë të papërpunuar, është pikërisht ajo që shumëkush e di, por rrallë e thotë publikisht. Se drejtësia nuk është një funksion i biografisë së luftës. Se statusi i luftëtarit nuk është një imunitet i përjetshëm.
Madje, në rastin konkret, fjalia e tij merr një dimenzion edhe më të rëndë dhe më të drejtpërdrejtë.
Familja Geci nuk është një abstraksion politik. Ajo është një familje që, sipas shumë dëshmive dhe akuzave të përsëritura në diskursin publik dhe investigativ, ka qenë objekt i një klime kërcënimi, delegjitimimi dhe, në rastin e asaj që njihet si “komunikata 59”, edhe një target i drejtpërdrejtë i një narrativi që, në kontekstin e Kosovës së pasluftës, ka funksionuar si paralajmërim për eliminim.
Këtu nuk kemi të bëjmë me një debat teorik. Kemi të bëjmë me një histori konkrete, me njerëz konkretë, me pasoja konkrete.
Kur një deputet nga një familje që është ndjerë e kërcënuar nga struktura të lidhura me pushtetin e pasluftës flet për drejtësi dhe për një fat të mundshëm juridik për një ish lider, kjo nuk është retorikë e lirë. Është artikulim i një përvoje historike.
Dhe kjo e bën reagimin e Çitakut jo vetëm të gabuar, por edhe të rrezikshëm.
Sepse ajo kërkon turp aty ku duhet të ketë debat. Ajo kërkon heshtje aty ku duhet të ketë transparencë. Ajo kërkon mbrojtje simbolike për një figurë që përballet me akuza konkrete.
Në këtë mënyrë, ajo jo vetëm që e deformon diskursin, por edhe e përforcon një mekanizëm që Kosova e ka njohur shumë mirë në dy dekadat e fundit, atë të delegjitimimit të kritikës përmes moralizimit patriotik5.
Është e njëjta logjikë që e shndërron çdo hetim në tradhti. Çdo pyetje në sulm. Çdo dëshmi në propagandë.
Dhe pikërisht kjo logjikë është ajo që gjetjet tona hulumtuese6 e identifikojnë si pjesë e një metode më të gjerë, një sistem ku dhuna, frika dhe narrativi bashkëpunojnë për të ndërtuar pushtet dhe për ta mbrojtur atë.
Nëse kjo është e vërtetë, dhe elementët që janë sjellë tregojnë një konsistencë shqetësuese, atëherë fjalia e Gecit nuk është skandal. Është një reagim ndaj një historie që nuk është përballur kurrë plotësisht.
Një reagim ndaj një drejtësie të vonuar. Ndaj një sistemi që për shumë kohë ka funksionuar në hije.
Kjo nuk do të thotë se Geci e ka shpallur një verdikt. Nuk është roli i tij. Nuk është roli i askujt përveç gjykatës.
Por ai ka të drejtë të kërkojë drejtësi. Ka të drejtë ta artikulojë pritjen që drejtësia të jetë e barabartë. Ka të drejtë ta refuzojë idenë se disa njerëz janë mbi ligjin.
Dhe kjo është pika ku morali publik duhet të qëndrojë.
Sepse nëse një shoqëri nuk mund ta pranojë që një ish lider mund të dënohet për krime të mundshme, atëherë ajo shoqëri nuk ka problem me drejtësinë. Ka problem me të vërtetën.
Në fund, ajo që u tha sot në Kuvend nuk është pyetja më e rëndësishme. Pyetja më e rëndësishme është pse një fjali që kërkon drejtësi shkakton kaq shumë frikë.
Sepse ndoshta, për herë të parë pas shumë kohësh, ajo nuk kërkon ta mbrojë askënd. Ajo kërkon të zbulojë diçka.
Dhe kjo është ajo që e bën të rrezikshme për ata që kanë ndërtuar një sistem ku e vërteta ka qenë gjithmonë negociueshme.
MAKIJAZHI DIPLOMATIK I NJË KANIBALI POLITIK
Kur, Vlora Çitaku guxon ta shqiptojë fjalën “turp” në një sallë ku ende peshon hije e rëndë e Komunikatës 59 dhe gjaku i pashlyer i Haki Imerit dhe të tjerëve7, duke tentuar ta shndërrojë kërkesën legjitime për drejtësi në një sulm ndaj shenjtërisë së luftës. Ky është kulmi i një hipokrizie të rrezikshme që Kosova e ka paguar me dy dekada heshtjeje dhe frike. Turpi nuk qëndron te fjala e deputetit Fatos Geci, i cili e artikuloi ankthin e një familjeje dhe pritjen e një shoqërie për barazi para ligjit, por te jeta politike e një kaste që u ushqye nga eliminimi i kundërshtarëve dhe kontrolli i lirisë përmes terrorit selektiv.
Ju që shërbyet si makijazhi diplomatik i një strukture që mësuesit e Drenicës dhe intelektualët e Prishtinës e patriotët e Kosovës i shihte si objektiva për neutralizim, nuk keni asnjë autoritet moral ta diktoni se ku mbaron liria dhe ku fillon krimi. Për ju, liria ishte liçenca për të vrarë pa u ndëshkuar, ndërsa sot “turpi” juaj është thjesht tmerri që e ndjeni sepse e vërteta po del nga bodrumet e errëta të SHIK-ut për t’u përballur me dritën e gjykimit.
Kur deputeti Fatos Geci deklaron se lideri juaj suprem do ta ndajë fatin e një vrasësi ordiner, ai nuk po bën skandal, por po dëshmon rënien e një miti të rremë që u ndërtua mbi kurrizin e bashkëluftëtarëve të tradhtuar dhe dëshmitarëve të zhdukur.
Hashim Thaçi nuk ndodhet në Hagë për ta mbrojtur lavdinë e UÇK-së, por për t’u ballafaquar me metodologjinë e një kanibali politik që e përdori luftën si instrument për t’i asgjësuar rivalët dhe për ta konsoliduar një fron të përgjakur.
Është fyerje për çdo dëshmor të vërtetë që emri i tij të përdoret si mburojë për një sistem ku vrasja ishte mjet pune dhe dezinformimi ishte mburojë institucionale. Ky është fundi i epokës ku amblema e lavdishme e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës shërbente si imunitet për vrasje pas shpine, sot, drejtësia nuk po e gjykon historinë, por po e çmonton një arkitekturë kriminale që Kosovën e mbajti peng përmes borxheve të gjakut dhe shantazhit të orkestruar.
Reagimi emocional i Çitakut, i shoqëruar me thirrje për distancim, është aktivizimi i fundit i një makinerie që e shndërron çdo hetim në tradhti dhe çdo pyetje në fyerje patriotike. Kjo metodë, që i bëri dëshmitarët të tërhiqen dhe institucionet të paralizohen, nuk funksionon më në një Republikë që po mëson t’i dallojë çlirimtarët e lavdishëm nga përfituesit e palavdishëm të luftës. Opozita e sotme, që dikur e lejonte spastrimin etnik në veri dhe dorëzimin e territorit te kriminelët si Radoiqiç në këmbim të rehatisë së tyre politike, po shfaqet si pengmarrësja e fundit e një shoqërie që kërkon të vërtetën. Përpjekja për t’ia mbyllur gojën e një deputeti që e ka parë vdekjen në sy nga struktura e “Liderit” tuaj, tregon se frika juaj nuk është nga ligji, por nga ballafaqimi me viktimat që mbijetuan për t’ju treguar se koha e hijeve ka mbaruar.
Nuk mund të ketë moral në mbrojtjen e pandëshkueshmërisë, as liri në mbulimin e vrasjeve politike. Ju që nxitët urrejtje në vend të debatit dhe aktivizuat rrjete të kompromatit për t’i goditur dëshmitarët, jeni mbetjet e një sistemi mercenar që po shpërbëhet nën peshën e fakteve. Nëse drejtësia është e barabartë, atëherë fati i asaj që ju e quani “lider suprem” do të jetë verdikti që i takon çdo arkitekti të dhunës së organizuar. Kosova nuk u çlirua që institucionet e saj të jenë teatër bllokade për llogari të Hagës apo Beogradit, por që njerëzit si Fatos Geci dhe çdo qytetar i dëmtuar nga kjo mafie politike, ta kenë të drejtën të kërkojnë llogari pa u kërcënuar me “turp”.
Verdikti është i qartë: ju nuk po e mbroni të lavdishmen UÇK, po po e mbroni veten nga pasqyra e krimeve tuaja, por kjo pasqyrë tashmë është thyer dhe ajo që po shihni është thjesht fundi i turpshëm i një pushteti të ndërtuar mbi gjak shqiptari.
Fjala e Deputetit Fatos Geci, 21 Prill, 2026.
Interpretimi i Mediave të afërta me Hashim Thaçin.
Reagimi i Vlora Çitakut, 21 Prill, 2026.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi. — HULUMTIME.
Reagimi që e konfirmoi raportimin tonë
Duke nxitur urrejtjen në vend të debatit, OVL-ja e vërtetoi raportimin tonë. Reagimi i saj aktivizoi një proces presioni dhe delegjitimimi që përputhet me modelin e vrasjeve politike të Hashim Thaçit. — RAPORTIM.
Pse Faktet Tronditën Median e Kosovës
Një hulumtim mbi vrasjet politike mjaftoi që rendi mediatik në Kosovë të dridhej, duke zbuluar jo gabimet tona, por mekanizmat e mbrojtjes së pushtetit kriminal. — ANALIZË.
Figurave Politike
Haki Imeri (2 nëntor 1999): Anëtar i LDK-së dhe mësues i respektuar në Drenicë. U rrëmbye nga persona me uniforma të UÇK-së dhe u ekzekutua. Sipas burimeve investigative, trupi i tij u zhvendos për t’i implikuar rivalët e brendshëm si Rexhep Selimi.
Xhemajl Mustafa (23 nëntor 2000): Këshilltar i lartë i Ibrahim Rugovës dhe intelektual i shquar. U vra në hyrje të banesës së tij në Prishtinë. Vrasja e tij konsiderohet një nga goditjet më të rënda ndaj mendimit kritik dhe udhëheqjes së LDK-së.
Smajl Hajdaraj (17 janar 2002): Deputet i LDK-së dhe ish-komandant i UÇK-së në zonën e Rugovës. U ekzekutua në hyrje të banesës së tij në Pejë.
Ismet Rraci (24 prill 2001): Kryetar i Komunës së Klinës (LDK). U vra pas fitores së tij elektorale, një akt që synonte paralizimin e pushtetit lokal të kundërshtarëve politikë.
Urim Rexhepi (2002): Aktivist i LDK-së, i ekzekutuar në një valë atentatesh që synonin strukturat e terrenit të kësaj partie.
Shaban Manaj (29 korrik 2000): Jurist dhe aktivist i shquar i LDK-së në Istog. U rrëmbye dhe trupi i tij u gjet i djegur, një akt brutaliteti ekstrem për të përcjellë mesazh frike.
Tahir Zemaj (4 janar 2003): Ish-komandant i forcave FARK. U vra në një pritë në Pejë së bashku me djalin dhe nipin e tij. Ai ishte dëshmitar kyç në proceset gjyqësore kundër ish-komandantëve të zonës së Dukagjinit.
2. Gazetarë dhe Intelektualë
Enver Maloku (11 janar 1999): Drejtues i Qendrës Informative të Kosovës (QIK). U vra në Prishtinë në prag të fillimit të luftës intensive, duke eliminuar zërin kryesor të informimit pro-Rugovës.
Shefki Popova (10 shtator 2000): Gazetar i gazetës “Rilindja”. U vra në Vushtrri në rrethana që lidhen me raportimet e tij.
Bekim Kastrati (19 tetor 2001): Gazetar i gazetës “Bota Sot”. U vra në një atentat së bashku me Besim Dajakun (pjesëtar i sigurimit të Rugovës) në fshatin Llaushë. “Bota Sot” ishte media më kritike ndaj strukturave të SHIK-ut dhe Thaçit.
3. Komandantë dhe Rivalë brenda sferës së ish-UÇK-së
Ekrem Rexha “Komandant Drini” (8 maj 2000): Figurë qendrore e UÇK-së në Prizren, i njohur për pavarësinë e tij nga Shtabi i Përgjithshëm i kontrolluar nga Thaçi. U vra para shtëpisë së tij, një akt që i hapi rrugën kontrollit absolut të PDK-së në rajonin e Prizrenit.
Ramiz Hoxha dhe Selman Binishi (2 nëntor 1998): U rrëmbyen dhe u ekzekutuan në fshatin Bellanicë. Ky rast përmendet specifikisht në aktakuzën e Hagës kundër Thaçit dhe të tjerëve si shembull i eliminimit të “tradhtarëve” të perceptuar për të disiplinuar popullatën.
4. Atentate të Dështuara dhe Mbijetuesit
Fetah Rudi (15 dhjetor 2000): Aktivist i LDK-së, i mbetur i paralizuar pas një atentati në fshatin Bytyq. Ai ka dëshmuar publikisht se urdhri ka ardhur nga strukturat e larta të SHIK-ut.
Gani Geci (Atentat në 2001 — Xhaxhai i deputetit Fatos Geci): I mbijetuar i një prite ku u vra Besim Dajaku. Familja Geci ka qenë target i vazhdueshëm i dezinformimit (Komunikata 59) dhe dhunës fizike.
Ejup Visoka: Ish-hetues, target i eliminimit për shkak të njohurive mbi vrasjet politike.