Mandati i tretë i Kurtit nën vëzhgimin e aleatëve
Pas fitores së Kurtit, urimet nga liderët botërorë theksojnë mbështetjen për integrimin euro-atlantik, reformat dhe dialogun, duke reflektuar pritshmëri të larta për mandatin e ri qeverisës.
Në Prishtinë, në një kohë kur politika zakonisht matet me tensione dhe përplasje, një seri letrash dhe telegramësh që mbërritën në zyrën e kryeministrit krijuan një tjetër pamje, më të heshtur por domethënëse, të momentit politik që po kalon Kosova.
Më 22 mars 2026, zyra e Kryeministrit njoftoi se Albin Kurti kishte pranuar një mori urimesh pas fitores në zgjedhjet e parakohshme të 28 dhjetorit 2025 dhe marrjes së mandatit të ri qeverisës. Në mesin e tyre ishin disa nga zërat më të rëndësishëm të politikës ndërkombëtare, nga Berlini në Paris, nga Praga në Luksemburg, si dhe përfaqësues institucionalë, diplomatë dhe figura nga mërgata shqiptare.
Në një telegram të dërguar nga kancelari gjerman Friedrich Merz, ai shkruante se “i uroj përzemërsisht për rizgjedhjen” dhe shprehte gatishmërinë për të “thelluar më tej marrëdhëniet e ngushta dhe miqësore mes vendeve tona”, duke theksuar gjithashtu rëndësinë e vendimeve për integrimin euro-atlantik dhe vazhdimin e dialogut për normalizim me Serbinë. Mesazhi i tij përfundonte me një siguri të qartë politike, se “Kosova ka në Gjermani një partner të fortë dhe të besueshëm”.
Nga Parisi, presidenti Emmanuel Macron i drejtohej Kurtit me tone të ngjashme, duke e përgëzuar për rizgjedhjen dhe duke nënvizuar se vendi i Kosovës është brenda Bashkimit Evropian.
Ai theksonte se Franca do të vazhdojë të mbështesë “normalizimin e marrëdhënieve mes Kosovës dhe Serbisë”, si pjesë integrale e afrimit evropian.
Një tjetër mesazh i rëndësishëm erdhi nga Praga. Kryeministri çek Andrej Babiš, përmes një note zyrtare diplomatike, rikonfirmonte “mbështetjen e plotë të Republikës Çeke për vendin tuaj në negociatat për anëtarësim në Bashkimin Evropian”, duke shprehur besimin se bashkëpunimi mes dy vendeve do të vazhdojë të thellohet .
Nga Luksemburgu, kryeministri Luc Frieden e quante Kosovën “një partner të kahershëm dhe mik”, duke shtuar se dialogu Prishtinë-Beograd mbetet një hap kyç drejt një normalizimi të qëndrueshëm. Ai nënvizonte gjithashtu rëndësinë e vazhdimit të reformave, veçanërisht në luftën kundër korrupsionit dhe forcimin e sundimit të ligjit, si themele të së ardhmes evropiane të vendit .
Një ton më teknik dhe zhvillimor vinte nga Banka Botërore. Në letrën e saj, zëvendëspresidentja rajonale Antonella Bassani theksonte se partneriteti me Kosovën mbetet i fortë dhe i besueshëm, duke përfshirë mbështetje në sektorë kyç si ekonomia, energjia, arsimi dhe shëndetësia.
Ajo shkruante se institucioni do të vazhdojë të shoqërojë Kosovën “në rrugëtimin drejt anëtarësimit në BE dhe në forcimin e integrimit ekonomik dhe financiar” .
Në një tjetër mesazh, ambasadori jorezident i Katarit, Jabor bin Ali Al Dosari, e lidhte fitoren e Kurtit me “besimin e vendosur në udhëheqjen tuaj”, duke shprehur bindjen se Kosova do të vazhdojë drejt stabilitetit dhe zhvillimit dhe duke riafirmuar dëshirën për forcimin e marrëdhënieve dypalëshe .
Por përtej kryeqyteteve dhe institucioneve ndërkombëtare, urimet mbërritën edhe nga hapësira më pak të dukshme të politikës dhe shoqërisë shqiptare.
Nga Lugina e Preshevës, përfaqësues institucionalë e përshkruanin mandatin e tretë si “mandat i konsolidimit të sovranitetit dhe i forcimit të rendit demokratik”, duke theksuar se një Kosovë e fortë mbetet “mburojë politike dhe kombëtare” për shqiptarët jashtë kufijve të saj .
Në një telegram tjetër nga Këshilli Kombëtar Shqiptar, thuhej se zgjedhja e Kurtit përfaqëson “vazhdimësinë e një vizioni shtetformues” dhe një kthesë në trajtimin institucional të çështjeve të shqiptarëve në rajon .
Nga diaspora, mesazhet ishin më të gjata, më reflektuese. Naske Afezolli, një figurë e angazhuar në Zvicër, e vendoste Kosovën në një “moment vendimtar të konsolidimit shtetëror dhe kombëtar”, duke propozuar një rol më të madh të diasporës dhe bashkëpunim strategjik me Shqipërinë në sektorin e energjisë .
Ndërsa në një letër nga Shtetet e Bashkuara, biznesmeni Harry Bajraktari e quante procesin zgjedhor “të lirë, të ndershëm dhe demokratik”, duke nënvizuar nevojën për institucione të forta dhe koordinim të ngushtë me Washingtonin për ta avancuar integrimin euro-atlantik .
Urime erdhën edhe nga nivele më të ulëta politike evropiane. Deputeti në parlamentin e Hamburgut, Nikola Tunici, e përshkroi rezultatin si “një moment të rëndësishëm politik dhe një përgjegjësi të madhe për të ardhmen e vendit”, duke shprehur bindjen se bashkëpunimi me partnerët evropianë do të vazhdojë të forcohet .
Në një tjetër letër, nga një organizatë gjermane, theksohej thjesht por qartë urimi për një mandat të suksesshëm dhe vendime të mira në të ardhmen .
Në tërësi, këto letra dhe telegramë, të shpërndarë në gjuhë të ndryshme dhe me tone të ndryshme, mbartin një vijë të përbashkët. Ato flasin për një Kosovë që shihet si pjesë e një projekti më të gjerë evropian, për një udhëheqje që pritet t’i vazhdojë reformat dhe për një moment politik që, përtej retorikës së brendshme, lexohet jashtë si një pikë vazhdimësie.
Në këtë korrespondencë diplomatike dhe publike, mesazhi që përsëritet nuk është vetëm urimi. Është pritshmëria.
Kjo pritshmëri, e reflektuar në rreshtat e dërguar nga Berlini e Parisi deri në Washington, shënon fillimin e një etape ku legjitimiteti i brendshëm i Kurtit duhet të përkthehet në efikasitet të jashtëm. Për Kosovën, ky moment do të thotë kalim nga një fazë e mbrojtjes së sovranitetit në atë të konsolidimit të tij përmes integrimit, ku çdo hap drejt BE-së kërkon kompromise të matura dhe reforma të thella. Për vetë kryeministrin, mandati i ri është sa një triumf personal, aq sa edhe një provë e pjekurisë politike, atij i kërkohet ta balancojë vizionin e tij të palëkundur me kërkesat pragmatike të aleatëve për stabilitet rajonal. Në planin ballkanik, një Prishtinë e rikonfirmuar politikisht shihet si një aktor që mund ta zhbllokojë procesin e normalizimit, por që mbart edhe peshën e ruajtjes së ekuilibrave të brishtë. Mesazhi i bashkësisë ndërkombëtare është tashmë i qartë: mbështetja nuk do të mungojë, por ajo vjen me kushtin e pashmangshëm të progresit në dialog dhe forcimit të shtetit ligjor, duke e vendosur qeverinë e re përballë sfidës për të dëshmuar se Kosova nuk është vetëm një marrëse e stabilitetit, por një kontribuese aktive në arkitekturën e re evropiane.