UÇK-ja është një prej faqeve më të mëdha të historisë sonë moderne, jo sepse çdo njeri që e veshi uniformën e saj ishte i pagabueshëm, por sepse mijëra djem e vajza vendosën jetën e tyre ndërmjet një populli të pambrojtur dhe një aparati shtetëror që po ushtronte dhunë mbi shqiptarët e Kosovës. Ajo uniformë u vesh nëpër oda, male e fshatra nga njerëz që nuk kërkuan poste, pasuri apo monumente. Shumë prej tyre nuk u kthyen kurrë në shtëpi. Nënat mbetën me dyer të hapura, fëmijët u rritën me fotografitë e baballarëve, ndërsa një vend i tërë e mësoi çmimin e lirisë në emrat e të rënëve. Kjo është arsyeja pse UÇK-ja duhet mbrojtur nga çdo përpjekje për t'ia ngarkuar asaj përgjegjësinë penale të individëve. Vetë Trupi Gjykues, më 16 shtator 2026, theksoi se gjykimi nuk kishte të bënte me legjitimitetin e UÇK-së apo synimin e saj për një Kosovë të pavarur, por me përdorimin e mjeteve kriminale nga disa anëtarë të saj. Ta duash UÇK-në do të thotë ta ruash të pastër sakrificën e mijëra luftëtarëve, jo të kërkosh që krimi i një individi të mbulohet me lavdinë e të gjithëve.
Lavdia e vërtetë nuk trembet kurrë nga e vërteta.
Dje hasa rastësisht në një postim të një portali që e kishte shkëputur një deklaratë timen për aktgjykimin e 16 shtatorit ndaj Hashim Thaçit dhe tre bashkë të akuzuarve të tij. Ishte një prej atyre postimeve ku, brenda pak minutash, debati për një dokument gjyqësor shndërrohet në një betejë emocionesh, besnikërish partiake dhe sharjesh. Nuk më habitën fyerjet. Prej kohësh e kam kuptuar se, kur një shoqëri ka vështirësi të ballafaqohet me një fakt, shpesh e sulmon njeriun që ia sjell faktin përpara. Por mes komenteve pashë një emër që më ndali1. Remzi Idrizi. Mësuesi im i historisë në shkollën fillore. Njeriu prej të cilit, si fëmijë, kisha dëgjuar për luftërat, pushtimet, rezistencën, shtetin, njerëzit që kishin sakrifikuar dhe përgjegjësinë që brezat e ardhshëm e kanë ndaj së kaluarës.
Mësuesi im kishte shkruar: “Më vjen turp që të kam dhënë mësim, a ke ftyrë hiç a jo!”
E lexova disa herë. Jo sepse ishte fyerja më e rëndë që e kam marrë. Përkundrazi, kam dëgjuar shumë më keq. Por fjala e një mësuesi peshon ndryshe. Një i panjohur mund të të shajë dhe ta harrosh pesë minuta më vonë. Kur njeriu që dikur të ka mësuar historinë të thotë se turpërohet që të ka pasur nxënës sepse ti po flet për përmbajtjen e një aktgjykimi, atëherë çështja nuk është më personale. Ajo bëhet një pyetje për mënyrën se si ne, si shoqëri, e kuptojmë historinë: a është historia kërkim i së vërtetës, apo është një album nga i cili e shqyejmë çdo faqe që na dhemb?
I dashur mësues Remzi Idrizi,
Po, mësues, kam fytyrë. Kam fytyrë ta lexoj një dokument deri në faqen e fundit edhe kur ajo që shkruhet aty më dhemb si shqiptar. Kam fytyrë ta dua UÇK-në pa pasur nevojë të gënjej për të. Kam fytyrë t’i nderoj njerëzit që luftuan kundër regjimit të Millosheviqit dhe, në të njëjtën kohë, të mos e zvogëloj në statistikë dhimbjen e një shqiptari që është burgosur, torturuar apo vrarë padrejtësisht. Kam fytyrë të them se një luftë e drejtë nuk e bën automatikisht të drejtë çdo vepër të secilit njeri që është thirrur në emër të saj. Dhe mbi të gjitha, kam fytyrë t’ju drejtohem ende me fjalën “mësues”, sepse respekti për atë që keni qenë në fëmijërinë time nuk më detyron ta trajtoj si të drejtë atë që e keni shkruar sot.
Më 16 shtator 2026, Trupi Gjykues i Dhomave të Specializuara shpalli Hashim Thaçin, Kadri Veselin, Rexhep Selimin dhe Jakup Krasniqin fajtorë, në shkallë të parë, për krime lufte. Gjykata konstatoi përgjegjësi penale për ndalimin arbitrar të 385 personave, trajtimin mizor të 49 personave, torturimin e 303 personave dhe vrasjen e 96 personave. Thaçi dhe Krasniqi u dënuan me nga 25 vjet burgim, Veseli me 18 dhe Selimi me 13. E njëjta gjykatë i shpalli të pafajshëm për krime kundër njerëzimit, sepse Prokuroria nuk provoi përtej dyshimit të arsyeshëm se kishte ekzistuar një sulm i gjerë ose sistematik i drejtuar kundër një popullsie civile. Unë e them edhe këtë, sepse integriteti fillon pikërisht aty ku njeriu e pranon edhe faktin që nuk i shërben argumentit të vet.
Por, mësues, është një pjesë tjetër e aktgjykimit që mua më bën të mendoj pikërisht për ju. Trupi Gjykues konstatoi se katër të akuzuarit kishin kontribuar në mënyrë domethënëse në një qëllim të përbashkët kriminal për shënjestrimin e atyre që perceptoheshin si kundërshtarë të objektivave politike ose ushtarake të UÇK-së. Mes kategorive të identifikuara nga gjykata ishin shqiptarë të Kosovës të lidhur me forca të tjera politike ose ushtarake, përfshirë konkretisht LDK-në dhe FARK-un.
Dhe këtu kujtesa ime më kthen te mësuesi Remzi që unë e njihja. Ju mbaj mend si njeri që e përkrahnit Presidentin Ibrahim Rugova. Ju mbaj mend si pjesë të asaj Kosove që besonte te rezistenca politike, te institucionet dhe te një projekt politik që në atë kohë i kishte kundërshtarët e vet të ashpër. Pikërisht për këtë arsye dua t’ju pyes: si ndiheni sot kur lexoni se një gjykatë ka konstatuar se shqiptarë të lidhur me LDK-në dhe FARK-un ishin mes njerëzve të perceptuar si kundërshtarë dhe të shënjestruar për vrasje? A ju duket ende çështje për të cilën duhet të turpërohet gazetari që e përmend, apo një fakt që duhet ta trondisë para së gjithash një historian?
Nuk mund të them se çfarë do t’ju kishte ndodhur ju personalisht, dhe askush serioz nuk duhet ta shpikë historinë në mënyrën kundër së cilës po argumentoj. Por një gjë mund ta them, një njeri i identifikuar publikisht me LDK-në i përkiste pikërisht një prej kategorive politike që gjykata thotë se mund të perceptoheshin si kundërshtarë. Kjo duhet t’ju bëjë të mendoni. Ju mund të kishit qenë mësuesi i dikujt tjetër, babai i dikujt, vëllai i dikujt, një qytetar me bindjet e veta politike, dhe një familje tjetër do të kishte mundur të kërkonte që historia të mos ju harronte. Atëherë, mësues i dashur, çfarë gazetari do të dëshironit për veten tuaj? Njërin që hesht që të mos e trazojë një mit, apo njërin që nuk pushon së pyeturi derisa ta kuptojë çfarë ka ndodhur?
Kjo është arsyeja pse komenti juaj më ka dhembur shumë më tepër sesa një sharje. Sepse unë nuk ju mbaj mend si njeri që na mësonte të nënshtroheshim para autoritetit. Ju na mësonit historinë. Dhe historia, nëse ka ndonjë vlerë, ekziston pikërisht për t’i penguar brezat që ta zëvendësojnë të vërtetën me besnikërinë ndaj njerëzve të fuqishëm. Një historian nuk duhet ta pyesë së pari dokumentin se cilit kamp politik i shërben. Duhet ta pyesë nëse është i vërtetë.
Pastaj janë viktimat. Jo numrat, mësues. Njerëzit. Sepse 385 është statistikë derisa ta imagjinosh derën që mbyllet pas një të ndaluari. 303 është statistikë derisa ta kuptosh se secili prej tyre kishte një trup që ndiente dhimbje dhe një familje që e priste. 96 është statistikë derisa të kujtosh se pas secilit numër mbetej një karrige bosh në një shtëpi. Kjo është pikërisht arsyeja pse një shoqëri nuk guxon ta lexojë historinë vetëm përmes emrave të komandantëve dhe politikanëve. Historia e vërtetë shkruhet edhe në jetën e atyre që nuk patën pushtet ta shkruanin verzionin e tyre.
Dhe pastaj janë vrasjet e pazbardhura që kanë rënduar mbi Kosovën prej dekadash: gazetarë, veprimtarë politikë, luftëtarë, ish-komandantë dhe qytetarë për të cilët familjet kanë kërkuar drejtësi. Për rastet ku përgjegjësia penale nuk është provuar, unë nuk do t’ia atribuoj fajin askujt pa prova. Kjo është pikërisht ajo që duhet të bëjë gazetaria. Por a mund të më thoni ju, si historian, se këto pyetje duhet të pushojnë vetëm sepse dikush ndihet i fyer prej tyre? A duhet historia të ketë zona ku nuk lejohet të hyjë, sepse brenda tyre jetojnë emra që shoqëria ka vendosur t’i konsiderojë të paprekshëm?
Më tregoni, mësues, ku kam gënjyer. Jo ku ju kam lënduar politikisht. Jo ku e kam prekur një figurë që ju e shihni ndryshe. Ma tregoni faktin e pavërtetë. Merrni aktgjykimin dhe vendoseni pranë shkrimit tim. Nëse kam shtrembëruar një paragraf, ma tregoni. Nëse kam shpikur një viktimë, ekspozojeni. Nëse kam atribuar një krim që gjykata nuk e ka konstatuar, korrigjomëni publikisht dhe unë do ta korrigjoj publikisht. Kjo është mënyra se si duhet të flasë mësuesi me ish-nxënësin e tij kur çështja është historia. Por të më thuash “më vjen turp që të kam dhënë mësim” nuk është argument historik. Është një përpjekje për ta zëvendësuar dokumentin me turpin.
Dhe pikërisht këtu dua të mbroj diçka që për mua është shumë më e madhe se Hashim Thaçi, shumë më e madhe se çdo parti dhe shumë më e madhe se kjo polemikë: Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës. UÇK-ja nuk është pronë e katër njerëzve. Lufta e saj nuk mund të reduktohet në biografinë e Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit apo Jakup Krasniqit. Ajo u përket mijëra njerëzve që lanë shtëpitë, prindërit, gratë dhe fëmijët për t’i dalë përballë një aparati shtetëror serb që po ushtronte dhunë mbi popullsinë shqiptare. Aktgjykimi i 16 shtatorit është një aktgjykim për përgjegjësi penale individuale të katër personave, nuk është aktgjykim ndaj UÇK-së si tërësi.
Prandaj më duket thellësisht e gabuar kur krimet për të cilat dënohen individë paketohen si barrë që duhet ta mbajë gjithë UÇK-ja. Duke e bërë këtë, nuk po e mbrojmë luftën. Po ia vendosim asaj mbi shpinë veprime për të cilat gjykata ka caktuar përgjegjësi individuale. Nuk duhet t’ia faturojmë UÇK-së një të ndaluar të pafajshëm, një të torturuar apo një të vrarë vetëm sepse personi përgjegjës ka mbajtur një funksion në strukturat e saj. Nuk duhet t’ia faturojmë UÇK-së as shënjestrimin e shqiptarëve të lidhur me LDK-në dhe FARK-un që gjykata e ka konstatuar. Nëse vërtet e duam UÇK-në, duhet ta ndajmë qartë sakrificën e mijëra luftëtarëve të ndershëm nga përgjegjësia penale e individëve. Përndryshe, duke menduar se po i shpëtojmë katër biografi politike, rrezikojmë t’ia ngarkojmë një brezi të tërë të luftëtarëve barrën e veprave që nuk janë të tyret.
Dhe ky është mesazhi që do të doja t’ua drejtoja në fund të gjithë mësuesve të Kosovës. Ju nuk keni në duar vetëm libra. E keni mënyrën se si një brez i ardhshëm do ta kuptojë vendin e vet. Mos ua mësoni fëmijëve se patriotizëm do të thotë ta mbrosh njeriun tënd pavarësisht faktit. Mësojuni se patriotizëm është ta duash vendin aq shumë sa të mos kesh nevojë ta gënjesh për të. Mësojuni ta nderojnë UÇK-në pa e shndërruar atë në strehë morale për çdo individ që ka dalë prej saj. Mësojuni se viktima nuk e humb dinjitetin e saj për shkak të përkatësisë politike, etnike apo të emrit të autorit. Dhe mbi të gjitha, mësojuni se historia fillon pikërisht aty ku mbaron frika nga e vërteta.
Mësues Remzi, ju më pyetët nëse kam fytyrë. Po, kam. Por pyetja që më rëndon mua është tjetër, kur brezi që po rritet sot të na pyesë se çfarë bëmë kur dokumentet u hapën dhe kur e vërteta nuk përputhej më me mitet që i kishim ndërtuar, çfarë do t’u themi? Unë dua të jem në gjendje t’u them se nuk e ndryshova faktin sipas emrit të njeriut që e prekte. Se nuk e heshta viktimën për të shpëtuar reputacionin e një politikani. Se nuk ia ngarkova UÇK-së krimin e individit. Dhe se, edhe kur personi që më kërkoi të turpërohesha ishte vetë mësuesi im i historisë, zgjodha të mbetem nxënës i asaj që historia duhej të ma kishte mësuar mbi të gjitha: se e vërteta nuk ka nevojë për leje.
Dhe para se ta mbyll këtë letër, mësues Remzi, dua t’ju kërkoj diçka shumë më të thjeshtë se një debat politik. Për disa minuta, harrojeni emrin e Hashim Thaçit. Harrojeni emrin tim. Harroni partitë, flamujt, komentet, sharjet dhe gjithë zhurmën që e kemi ndërtuar rreth kësaj historie. Ju lutem, mendoni vetëm si njeri. Mendoni si mësues. Dhe mbi të gjitha, mendoni si prind. Sepse para se të ishim rugovistë, luftëtarë, gazetarë, politikanë apo kundërshtarë të njëri-tjetrit, kemi qenë bij të dikujt dhe shumë prej nesh jemi bërë prindër të dikujt. Pikërisht aty dua t’ju çoj, jo te politika, por te vendi ku një baba nuk ka më argumente, ku mbetet vetëm zemra.
Mendoni për një nënë që e ka vënë fëmijën e saj në gjumë një natë pa e ditur se jeta e tyre do të ndahej përgjithmonë në “para” dhe “pas”. Mendoni për një fëmijë që nuk e kupton pse të rriturit janë bërë papritur të frikshëm, pse nëna po qan, pse dera është mbyllur, pse askush nuk i shpjegon çfarë po ndodh. Mendoni për atë 14-vjeçar jo si një fjali në dokument, por si një djalë që mund të kishte qenë nxënësi juaj. Një djalë me fletore nën krah, me një nënë që i thotë të mos vonohet, me një baba që e pret në shtëpi. Në atë moshë ju nuk duhet ta mësoni se si duket frika në sytë e të rriturve. Duhet ta mësoni historinë, matematikën, ëndrrat. Duhet të shqetësoheni për notën e dobët, jo për atë nëse do ta shihni më shtëpinë.
Ju jeni prind, por edhe gjysh, mësuesi Remzi. Prandaj dua t’ju pyes jo si ish-nxënësi juaj, por si një prind një prind tjetër, po të ishte fëmija juaj, çfarë do të kërkonit prej meje? Po të ishte djali juaj ai që nuk kthehej në mbrëmje, a do të donit që unë të heshtja sepse emri i atij që duhej pyetur ishte shumë i madh? Po të ishte vajza juaj ajo që e kishte parë frikën aty ku një fëmijë duhet të shohë vetëm siguri, a do të më thoshit se ju vjen turp që më keni dhënë mësim, apo do të më kapnit për krahu dhe do të më thoshit: “Mos e lë pa e treguar çfarë i ka ndodhur fëmijës tim”? Kjo është pyetja që nuk më lë të qetë. Sepse dhimbja ndryshon krejt kur numri e merr fytyrën e fëmijës tënd.
Mendoni edhe për nënat. Jo për “viktimat”, si një kategori e ftohtë. Për nënat. Për një grua që dëgjon hapa te dera dhe për një çast beson se është djali i saj. Për një nënë që e mban telefonin pranë edhe kur e di se nuk do të bjerë. Për një grua që plaket duke e mbajtur një këmishë, një fotografi, një send të vogël të të birit, sepse ndonjëherë njeriu mbetet gjallë vetëm duke mos e pranuar se pritja ka mbaruar. Ka nëna që kanë vdekur me pyetje që nuk morën përgjigje. Ka fëmijë që janë rritur duke e njohur babanë nga fotografitë. Ka familje ku një karrige nuk është zëvendësuar kurrë, sepse askush nuk ka pasur zemër ta pranojë se ai që ulej aty nuk po kthehej më.
E pastaj mendoni për plakun. Për një njeri që kishte kaluar një jetë të tërë, që ndoshta kishte rritur fëmijë, kishte parë breza të vinin e të shkonin, dhe në fund të jetës së vet duhej të përjetonte poshtërim e dhimbje nga duart e njerëzve që e flisnin gjuhën e tij. Çfarë mbetet prej patriotizmit tonë nëse nuk kemi vend në zemër edhe për të? Çfarë vlere ka flamuri nëse njeriu poshtë tij bëhet i padukshëm? Dhe çfarë vlere ka historia që ju na e mësuat dikur, nëse ajo fillon t’i ndajë të vdekurit tanë në ata për të cilët lejohet të qajmë dhe ata për të cilët duhet të heshtim?
Ju më pyetët nëse kam fytyrë. Po, mësues, dhe pikërisht fytyra e atyre njerëzve më detyron ta mbaj timen lart.
Sepse më tremb shumë më tepër ideja që një ditë të më dalë përpara një nënë dhe të më pyesë: “Ti e dije. Pse nuk fole?”
Çfarë do t’i thosha?
Se heshta për të mos e trazuar një biografi? Se heshta sepse njerëzit do të më shanin? Se ishte më e lehtë të mbrohej një emër i madh sesa të dëgjohej një nënë pa pushtet?
Nuk do të mund ta shikoja në sy. Dhe nëse gazetaria ime nuk më lejon ta shoh një nënë të tillë në sy, atëherë ajo gazetari nuk më duhet.
Ju mbaj mend si përkrahës të Ibrahim Rugovës. Prandaj dua ta mendoni edhe veten në ato vite, jo si një figurë politike, por si një burrë me familje. Ju mund të ishit thjesht një mësues që i kishte bindjet e veta, një baba që kthehej në shtëpi te fëmijët e tij, një qytetar që besonte te një rrugë tjetër politike. Po të ishte familja juaj ajo që një ditë priste te dritarja, a do të donit që Kosova ta harronte Remzi Idrizin për hir të një miti? Jo. Besoj se nuk do ta donit. Do të donit që dikush ta shqiptonte emrin tuaj, ta kërkonte të vërtetën dhe të mos lejonte që fëmijët tuaj të mbeteshin vetëm me heshtjen.
Prandaj nuk dua ta mbyll këtë letër duke fituar një debat me ju. Nuk dua t’ju poshtëroj. Dua diçka shumë më të rëndë, dua që sonte, kur të mbeteni vetëm, të mos mendoni për Vudi Xhymshitin. Mendoni për një baba tjetër. Për një nënë tjetër. Për një fëmijë tjetër. Për një shtëpi ku dikush nuk u kthye. Dhe pastaj shikojini fëmijët tuaj, ose fotografinë e tyre, dhe pyeteni veten vetëm një herë, po të ishte dhimbja ime, a do të kërkoja heshtje?
Sepse, mësues, aty mbaron politika dhe fillon njerëzorja.Një komb nuk matet vetëm me mënyrën se si i nderon heronjtë.
Matet edhe me mënyrën se si i mban në prehër viktimat e veta. Dhe Kosova jonë është mjaftueshëm e dashur, mjaftueshëm e shtrenjtë dhe mjaftueshëm e shenjtë sa të mos kemi nevojë të zgjedhim mes krenarisë dhe dhembshurisë. Mund ta duam lavdinë e luftës sonë dhe njëkohësisht të qajmë për secilin njeri që është lënduar padrejtësisht.
Nëse një ditë një nxënës ju pyet se çfarë është patriotizmi, mësues Remzi, mos i thoni se është të mos pyesësh. Thuajini se patriotizmi është ta duash vendin tënd aq fort, sa të mos kesh nevojë t’ia fshehësh as lotët.
Sepse edhe lotët janë pjesë e atdheut.
Mbështete gazetarinë që nuk blihet. Donacioni yt e mbron të vërtetën, i fuqizon hulumtimet tona dhe na mban të pavarur përballë pushtetit dhe interesave.
Marshi që pretendoi të fliste në emër të Kosovës, dhe të vrarët që ende presin drejtësi
Komenti im për 12 shtatorin nuk ka të bëjë me të drejtën e askujt për të marshuar, as me mohimin e luftës së drejtë të UÇK-së. Ka të bëjë me diçka shumë më të rëndë: me përpjekjen për t’i shndërruar …
Postimi i Portalit dhe komenti i mesuesit Remzi Idrizi.
Çfarë argumentimi i fortë. T‘lumtë Vudi. Edhe unë e dëgjova verdiktin e Hagës n‘kohë reale dhe pashë se nuk u dënua lufta e jonë për liri, por disa eksponent që kanë keqpërdorur fuqinë e postit për hakmarrje personale dhe për „gjyqësi private!“ Këta që protestojnë kanë arsye të tjera. Edhe këta që po „shajnë“ janë dëshmi e shëmtuar e dekadencës sonë shoqërore. E, sa i përket „mësuesit“ Remzi, ai qenka pjesë e turmës pa kry. E paska mbrojtur mediokritetin e vet. Zëri i viktimave është heshtë gjithë këto vite. Kush duhet ta ngrisë zërin për ta, nëse jo gjykata dhe gazetarët?! Ky „yrysh“ i OVK së PDK (lexo: „pushtuesve tonë të rinj“!!!) është synim për t‘na i treguar muskujt dhe për t‘na strukur n‘bira t‘minit, me etiketa t‘pista. E pastaj lirisht, mund t‘na vijë „radha“ me na vjerrë edhe ne n‘tavan t‘Likocave të tyre. Sepse ai është modeli. T‘anatemon dhe pastaj t‘zhdukë sepse si i anatemuar s‘ke vlerë. Bon me t‘zhdukë shkelqësia e „tij/tyre“ sepse ti s‘je… Gjykata e Hagës e arsyetoi vetvehtën. Tregoi edhe pse drejtësia u desh të bëhej n‘Hagë e jo n‘Hereç t‘Gjakovës. (…) Ti vazhdo t‘shkruash me argumente e fakte. Merru me dukuritë, ngjarjet dhe temat, jo me personat. Asnjëri s‘është i denjë për përgjigje personale. Madje as ai farë mësuesi Remzi. Çiftat e tij, prodhojnë Gucata që marrin paga si sekretar shkolle, pa qenë kurrë aty. Fat, që ti ke kalu edhe nëpër mësues të tjerë. Por mësuesi yt ma i mirë dhe ma i denjë për respekt, shoh se ka qenë NANA. T‘ka dhanë edukatë njerëzore, kulturë shprehjeje, kulturë komunikimi, guxim e integritet. Profesionalizmi vjen ma vonë… Por, tek shumica e njerëzve që sot shprehen n‘publik, më mungon „nana“. Mungon ai 7-vjetëshi i parë, kur dikush që t‘don fort afrohet e t‘mëson që s‘bon me pështy n‘tokë, s‘ban me e shkelë bubrrecin, s‘ban me i fshi qyrrat me mangë… Por duhet me i la duartë, me e pastru fytyrën, me thanë „m‘fal“ atij që ia shkelë kambën dhe „mos me sha. Kurrë mos me e sha askënd sepse m‘koritë!…“ Thojnë „a ka pasë nanë, ai djalë që sillet kështu egër!“ … (…!) Pa synua, me ja u lanë fajin nanave ose me ja u atribua krejt meritat, për atë që sot jemi ne, dikujt dikujt po i mungon „edukata elementare“. Unë personalisht nuk e kam problem të komunikoj me njerëz të paarsimuar (sepse e di që: jo të gjithë kishim fatin të shkollohemi!), por me njerëzit e paedukatë (këta që shajnë për me sha, pa kuptu gjâ!) mendoj që s‘ka se si komunikohet ndryshe përveç me fuqinë e argumentit.
Prandaj, vazhdo! Jepi…! Mos u trazo nga gjithçfarë „mësuesi“ e „fund-pusi“ 🫣😊👋