Nga Lufta për Pushtet te Teatri me Pasul
PDK-ja e kopjoi Albin Kurtin me pasul e spektakël, ndërsa Frashër Krasniqi ua përplasi publikisht fytyrës krizën e tyre të identitetit politik.
Si gazetar, unë jam edhe qytetar i kësaj republike. Kam bindje politike. Nuk i fsheh mendimet e mia për politikën në Kosovë dhe nuk besoj se gazetaria kërkon tredhjen morale të njeriut që shkruan. Por rrallëherë ndodh të dëgjosh një ndërhyrje politike aq të saktë, aq therrëse dhe aq intelektualisht shkatërruese sa ajo që e bëri Frashër Krasniqi i PSD-së më 17 Maj1 ndaj fushatës së PDK-së.
Dhe po, le të jetë e qartë qysh në fillim, unë kurrë nuk kam deklaruar publikisht mbështetje për ndonjë parti apo figurë politike në Kosovë. Kam mbështetur politika kur kam besuar se i bëjnë mirë vendit. Kam kundërshtuar pushtete kur kam parë mediokritetin, arrogancën apo mashtrimin duke u shitur si patriotizëm. Por në Kosovë ekziston një kategori njerëzish që nuk mund ta kuptojnë pavarësinë intelektuale, sepse vetë nuk e njohin atë. Ata e shohin çdo mendim si pronë partie, çdo kritikë si pagesë, çdo mbështetje si servilizëm. Janë njerëz që nuk e konceptojnë dot se dikush mund të jetojë jashtë kopeve politike. Dhe pikërisht për këtë arsye përpiqen t’i pikturojnë të tjerët sipas varfërisë së tyre mendore.
Por le të ndalemi te Frashër Krasniqi.
Sepse në pak minuta ai e bëri atë që opozita kosovare nuk ka qenë në gjendje ta bëjë prej vitesh. E zhveshi PDK-në nga miti i saj dhe e la lakuriq përballë publikut.
“Kqyreni more PDK-ja çfarë fushate po bojka. Kqyre more tu dal me hangër pasul. Pra, tu e kopju Albin Kurtin.”
Kaq. Një fjali. Dhe e gjithë tragjedia politike e PDK-së u shemb mbi tavolinë si një ndërtesë e kalbur nga brenda.
Sepse kjo është drama e vërtetë e kësaj partie, që dikur sillej si pronare historike e shtetit. Sot ajo nuk prodhon më ide. Nuk prodhon më frymë. Nuk prodhon më as vizion minimal politik. Ka mbetur duke kopjuar koreografinë e kundërshtarit. Jo filozofinë. Jo projektin. Jo kauzën. Koreografinë.
Një parti që dikur fliste me gjuhën e komandës sot endet nëpër video folklorike duke ngrënë pasul, me shpresën groteske se mund ta riciklojë autenticitetin politik të Albin Kurtit si aktor province që e vesh kostumin e Hamletit dhe mendon se është bërë Shekspir.
Dhe Frashëri e kuptoi diçka që shumë analistë të lodhur nuk kanë guximin ta thonë.
Albin Kurti nuk fitoi sepse hëngri pasul.
Ai fitoi sepse për vite të tëra ndërtoi kauzë politike. Ndërtoi identitet. Ndërtoi konflikt ideologjik. Njerëzit mund ta duan apo ta urrejnë, por askush nuk mund të thotë se nuk e di çfarë përfaqëson.
Ndërsa PDK-ja sot duket si një trup i madh pa shpirt. Një organizëm që lëviz ende nga kujtesa muskulare e pushtetit të dikurshëm, por që nuk ka më zemër politike.
“A keni ju ndonjë kauzë?” pyeti Frashëri.
Dhe pyetja ra mbi PDK si kambanë morti. Sepse çfarë është sot kauza e tyre?
Të bëjnë video në sofrat popullore?
Të prodhojnë spektakël?
T’i imitojnë gjestet e kundërshtarit?
Të shpresojnë se mund të duken “të afërt me popullin” pasi kanë kaluar vite të tëra duke e ndërtuar kulturën më arrogante të pushtetit që e ka njohur Kosova?
Kjo nuk është opozitë. Kjo është krizë identiteti. Dhe pastaj Frashëri e bëri goditjen më brutale.
“Nën nji njerëzit kryesorë të partisë janë zhdukur, nuk dalin hiq.”
A e kuptoni sa e rëndë është kjo fjali?
Një parti që dikur mburrej me figurat e saj sot i fsheh ato nga publiku. Jo sepse po përgatiten për ndonjë betejë historike, por sepse vetë prania e tyre është bërë barrë elektorale.
Bedri Hamza endet nëpër fjali pa temperaturë politike, sikur vetë të mos besojë atë që e thotë. Të tjerët duken si njerëz që kanë hyrë gabimisht në një teatër ku nuk e dinë më rolin e tyre. Partia që dikur prodhonte frikë politike sot prodhon siklet publik.
Dhe tragjedia e madhe është se kjo zbrazëti nuk është vetëm problem i PDK-së. Është problem i vetë demokracisë kosovare.
Sepse një republikë pa opozitë serioze fillon të kalbet institucionalisht. Pushteti bëhet arrogant. Kritika bëhet teatër. Debati bëhet marketing. Dhe qytetari mbetet peng mes propagandës së qeverisë dhe boshllëkut intelektual të opozitës.
Frashër Krasniqi nuk po tallej vetëm me një video me pasul.
Ai po e lexonte autopsinë politike të një partie që dikur mendonte se historia e Kosovës ishte pronë private e saj.
Dhe ndoshta pjesa më e dhimbshme për PDK-në është kjo, që goditja nuk erdhi nga pushteti. Nuk erdhi nga propaganda e Vetëvendosjes. Erdhi nga një njeri që foli me kthjelltësi politike, me përbuzje ndaj mediokritetit dhe me një brutalitet intelektual që rrallë dëgjohet më në jetën publike të Kosovës.
Sepse ndonjëherë një republikë nuk rrënohet nga mungesa e pushtetit.
Rrënohet nga mungesa e ideve.