Një intervistë që u shemb përpara se të fillonte
Në Kanal 10, Kushtrim Sadiku e armatosi Albin Kurtin me pasaktësi. Kurti nuk iu shmang vëzhgimit. Ai e shpërbëri atë, duke zbuluar neglizhencën gazetareske në kohë reale.
Më 11 dhjetor 2025, kryeministri (në detyrë) i Kosovës, Albin Kurti, u shfaq në një intervistë të gjatë në studio në Kanal 10 me gazetarin Kushtrim Sadiku1. Edhe pse kjo u paraqit si një përballje e rëndë e brendshme pas muajsh tensioni, kritike dhe polemikash. Ajo që u shfaq në ekran ishte diçka më zbuluese dhe më shqetësuese. Jo një përplasje mes pushtetit politik dhe vëzhgimit gazetaresk, por një takim ku pretendime të pasakta, akuza të formuluara dobët dhe gabime faktike i dhanë vazhdimisht epërsinë një politikani të disiplinuar dhe të përgatitur mirë, duke i lejuar Kurtit ta dominojë shkëmbimin me lehtësi.
Intervista nuk u shpërbë kur Albin Kurti u bë përplasës. Ajo u shpërbë shumë më herët, në ato sekonda të heshtura kur Kushtrim Sadiku filloi të ndërtonte pyetje mbi themele që nuk kishin bazament. Unë po vëzhgoja mjaftueshëm nga afër për ta dalluar modelin përpara se ai të ngurtësohej në farsë. Pohimet u futën e kontrabanduan si fakte. Proceset ligjore u përshkruan sikur kishin dhënë tashmë vendim. Thashethemet u valëvitën me vetëbesimin e dosjes zyrtare. Që nga ai çast, përfundimi ishte i pashmangshëm.
Kjo nuk ishte një përplasje mes pushtetit dhe vëzhgimit. Ishte një përplasje mes disiplinës politike dhe neglizhencës gazetareske.
Sadiku dukej që besonte se forca e tonit mund ta kompensonte dobësinë e premisës. Ai erdhi i armatosur jo me prova, por me nënkuptime, jo me kronologji, por me atmosferë. Çdo herë që përkulej përpara për ta “sfiduar” Kurtin, e bënte duke futur pretendime që ishin ose të pasakta, ose të paverifikueshme, ose hapur të rreme. Dhe çdo herë, Kurti nuk iu shmang. Ai e korrigjoi atë. Metodikisht. Përsëritshëm. Me padurim të dukshëm.
Ky është gabimi më i vjetër në intervistimin politik, dhe më i pafalshmi. Nuk mund të përballesh me pushtetin përmes gabimit. Nuk mund të godasësh nëse qëndrimi yt është imagjinar. Kur një gazetar gabon faktet, ai nuk e dobëson politikanin. Ai e forcon atë. Sadiku ia dorëzoi Kurtit një armë dhe më pas u duk i habitur kur ai e përdori atë në betejë.
Kurti nuk është një interpretues. Ai nuk josh, nuk shmang, nuk improvizon për t’u shpëtuar vështirësive. Instinkti i tij është institucional, pothuaj prokurorial. Ai e merr në pyetje vetë pyetjen përpara se t’i përgjigjet. Ai e shpërbën premisën përpara se të merret me përfundimin. Kur përballet me një pretendim të rremë, ai nuk e anashkalon. Ai e ndal bisedën, e kthen pas dhe e nxjerr në pah të metën. Ta shihje duke ia bërë këtë Sadikut nuk ishte të shihje arrogancë. Ishte të shihje përgatitjen që e poshtëron pakujdesinë.
Përsëri e përsëri, Sadiku u përpoq ta zinte Kurtin në qoshe me materiale që nuk mund t’i mbijetonin dritës së vërtetë. Pretendimet për paligjshmëri u shembën përballë referencës kushtetuese. Pretendimet për korrupsion u tretën në thashetheme. Pretendimet për dryshk demokratik u formuluan aq lirshëm sa Kurti arriti t’i kthente mbrapsht si shembuj të kalbëzimit gazetaresk. Çdo korrigjim ia zbrazte autoritetin intervistuesit dhe ia transferonte atë, dukshëm, të intervistuarit.
Në një pikë të caktuar, shkëmbimi pushoi së ngjari me një intervistë. Ai u shndërrua në një mësim. Kurti ligjëroi mbi procesin, mbi juridiksionin, mbi dallimin mes akuzës dhe gjykimit. Ai nuk po shmangej. Ai ishte i saktë. Dhe saktësia, në këtë kontekst, ishte shkatërruese.
Mizoria e kësaj qëndronte në faktin se ishte krejtësisht e panevojshme. Kurti nuk është përtej sfidës serioze. Marrëdhënia e tij me median është e ashpër. Retorika e tij shpesh është përçmuese. Toleranca e tij ndaj mospajtimit është e hollë. Këto janë linja legjitime që një gazetar me integritet do t’i ndiqte. Por ato kërkojnë përpikmëri. Kërkojnë që intervistuesi ta njohë ligjin më mirë se sloganet, faktet më mirë se indinjatën dhe thash-e-themet e kafeneve të Prishtinës. Sadiku nuk i zotëronte ato. Dhe kështu çdo përpjekje për përballje u shemb në vetë-ekspozim.
Ajo që doli në vend të kësaj ishte spektakli i një gazetari që ngatërronte agresivitetin me llogaridhënien. Ai ngriti zërin aty ku duhej të mprehte faktet. Ai përsëriti pretendime që ishin shpërbërë tashmë, sikur këmbëngulja të mund ta zëvendësonte provën. Çdo përsëritje vetëm sa e konfirmoi epërsinë e Kurtit.
Kështu fiton pushteti pa pasur nevojë të gënjejë. Kur gazetaria heq dorë nga saktësia, autoriteti nuk ka nevojë të fshihet. Ai del përpara, korrigjon të dhënat dhe merr terrenin moral si parazgjedhje. Kurti nuk dominoi sepse është i jashtëzakonshëm. Ai dominoi sepse iu dha përballë një kundërshtar i dobët. Ai dominoi sepse, në çastin kur propaganda e maskuar si gazetari përballet me të vërtetën, gënjeshtra humbet formën, shkrihet dhe zhduket, ashtu si akulli që nuk mund të mbijetojë nën dritën e diellit.
Këtu ka një dështim më të thellë, që shkon përtej një performance të vetme. Në një vend të ngopur me dezinformim, të ekspozuar ndaj presionit të vazhdueshëm të jashtëm dhe luftës armiqësore të narrativave, lirshmëria faktike nuk është një gabim stili. Është një cenueshmëri strukturore. Kurti e kupton këtë. Këmbëngulja e tij në përkufizime, procedura dhe kufij institucionalë nuk është thjesht temperament. Është strategji. Sadiku, përkundrazi, e trajtoi saktësinë si opsionale. Rezultati nuk ishte ekuilibër. Ishte kapitullim i maskuar si përballje.
Në fund, dinamika e pushtetit ishte e pamohueshme. Gazetari nuk po e testonte më politikanin. Politikani po e ekspozonte gazetarin. Shikuesit nuk po shihnin llogaridhënie në veprim. Po shihnin mungesën e saj.
Kurti nuk i shpëtoi vëzhgimit atë natë. Ai e shtypi një sulm të dobët. Dhe mësimi nuk është se politikanët janë shumë të fortë, por se gazetaria që ngatërron volumin me rreptësinë nuk e kërcënon pushtetin. Ajo e furnizon atë.
Saktësia është e vetmja armë që qëndron. Gjithçka tjetër është teatër.