Një përplasje e përgjakshme në Skenderaj ekspozon çarjet e thella në institucionet e sigurisë

Sami Lushtaku sulmon dhe e kërcënon Albin Kurtin, duke përdorur padi për të mbuluar gjakun e Hysni Mehanit. A po kapitullojnë institucionet para një mekanizmi dhune të instaluar nga Hashim Thaçi?

May 22, 2026

Nuk ka asnjë dyshim që kjo mospërputhje radikale mes alarmit fillestar të sigurisë dhe zbutjes së mëpasshme të raporteve zyrtare zbulon një thyerje të rëndë institucionale. Kur eskorta e kryeministrit rrezikohet dhe shteti tërhiqet në verifikim, apo kur një zëvendësministër doli i përgjakur dhe agresorët e mundshëm e përdorin ligjin si mburojë, ne nuk po flasim më për një proces të thjeshtë gjyqësor për shpifje. Po flasim për një përpjekje të hapur për ta zëvendësuar autoritetin e ligjit me manualin vrastar të Hashim Thaçit.

Manovra e Sami Lushtakut është klasike për strukturat që operojnë me mendësinë e të paprekshmit: përdorimi i instrumenteve të republikës (padisë dhe mediave) për të amnistuar dhunën fizike dhe për ta kthyer vëmendjen te “nderi” i tij personal. Kur shteti dështon ta hetojë pse ndryshojnë dëshmitë e mbrojtjes së afërt dhe pse zbuten tonet e policisë, ai po i hap rrugë këtij mekanizmi brutal.

Albin Kurti dhe vetë institucionet e sigurisë po përballen me testin më të vështirë: a është Kosova një republikë ku pushteti i takon ligjit, apo një territor ku individë të caktuar mund ta përgjakun zyrtarin shtetërorë dhe pastaj ta kërcënojnë privatisht kryeministrin pa pasur asnjë pasojë?

Nëse kjo e dyta lejohet të normalizohet, atëherë kapitulllimi institucional përballë kësaj kulture të kriminale forcës është i plotë, dhe viktima e vërtetë e këtij procesi mbetet vetë republika.

Viktima është republika.

Kur alarmi i sigurisë zbutet, kur dhuna maskohet me “nder”, dhe kur padia përdoret për t’i heshtur pyetjet, viktima nuk është reputacioni i politikanit.

Nga raportimi fillestar për rrezikim të eskortës së kryeministrit, te sulmi brutal ndaj zëvendësministrit Hysni Mehani dhe padia për shpifje kundër Albin Kurtit, kjo histori nuk flet vetëm për një konflikt politik. Flet për përplasjen mes ligjit dhe kulturës së forcës.

Në Skenderaj po testohet diçka më e madhe se një proces civil: A është Kosova Republikë e Ligjit, apo territor ku “Maliqi” ende i dikton rregullat?

Në këtë histori, qendra nuk është padia. Qendra është dhuna.

Më 27 janar 2025, sipas shënimit zyrtar të Policisë së Kosovës, eskorta e kryeministrit Albin Kurti u raportua si e rrezikuar në dalje të Skenderajt. Fillimisht, zyrtari i mbrojtjes së afërt tha se një veturë kishte tentuar të hynte në mes të eskortës. Një ditë më pas, raporti i shkruar e zbuti ngjarjen, duke thënë se nuk kishte pasur rrezik të drejtpërdrejtë. Kjo mospërputhje është thelbi institucional i çështjes.

Pastaj erdhi maji 2026.

Në Skenderaj, Hysni Mehani doli i përgjakur nga një kafene. Vetëvendosje e akuzoi Sami Lushtakun e PDK-së dhe njerëzit e tij për sulm fizik. PDK, nuk u distancua nga dhuna, përkundrazi orkestruan manovrime për ta paraqitur atë si viktimë. Dëshmitarët folën për dhunë. Lushtaku e mohoi përgjegjësinë personale dhe u paraqit si viktimë e gjuhës politike. Por një republikë serioze nuk nis nga krenaria e të fortit. Nis nga gjaku në fytyrën e qytetarit dhe nga pyetja e thjeshtë, kush e bëri këtë?

Pas kësaj, Lushtaku nuk u tërhoq. Ai doli në media, e kërcënoi politikisht kryeministrin1 duke thënë se do të merrej me të privatisht, dhe më 20 maj njoftoi2 se kishte dorëzuar padi për shpifje kundër Albin Kurtit. Padia synon ta kthejë debatin nga dhuna te reputacioni i Lushtakut. Nga përgjegjësia publike te nderi personal. Nga gjaku te dinjiteti i atij që akuzohet.

Kjo është manovra.

Në nivel ligjor, padia për shpifje kërkon të provojë se Kurti ka bërë deklarata të pavërteta3 që e kanë dëmtuar reputacionin e Lushtakut. Por raporti policor, siç u publikua nga RTK4, nuk e zhduk krejt pretendimin fillestar. Përkundrazi, ai tregon se në momentin e parë rasti u raportua si rrezikim i eskortës. Pastaj, pas analizimit të pamjeve dhe deklaratës së Lushtakut, u konkludua se nuk kishte elemente të veprës penale apo kundërvajtjes. Këto janë dy gjëra të ndryshme. Njëra flet për alarm sigurie. Tjetra për pamjaftueshmëri juridike për ndjekje.

Në gjuhë të thjeshtë, fakti që prokuroria nuk e çoi rastin më tej nuk do të thotë automatikisht se alarmi fillestar ishte shpifje. Do të thotë se shteti nuk gjeti, ose nuk ndoqi, bazë të mjaftueshme për procedim.

Këtu fillon problemi i sigurisë.

Eskorta e kryeministrit nuk është kolonë private. Ajo është instrument shtetëror për mbrojtjen e autoritetit ekzekutiv. Çdo ndërhyrje afër saj, edhe pa përplasje, trajtohet me standard më të lartë sigurie se trafiku i zakonshëm. Prandaj vetë raporti pranon se kërkesa për ndalimin e veturës së dyshuar ishte në përputhje me standardet e larta të sigurisë. Kjo fjali është e rëndësishme. Ajo e rrëzon idenë se rasti ishte vetëm fantazi politike.

Pastaj vjen pyetja më e rëndë, pse ndryshoi toni i raportimit? Pse deklarimi fillestar ishte më alarmues, ndërsa verzioni i shkruar u bë më i butë? Pse nuk u morën në pyetje pjesëtarët e tjerë të mbrojtjes së afërt? Pse nuk pati hetim të qartë mbi këtë ndryshim? Këto pyetje nuk e shpallin askënd fajtor, por e bëjnë të pamundur ta trajtosh çështjen si të mbyllur moralisht.

Në nivel politik, Lushtaku po kërkon ta ndërtojë një rrëfim ku ai është viktimë e linçimit. Por kronologjia e rrëzon këtë imazh. Fillimisht kemi një incident sigurie me eskortën e kryeministrit. Pastaj kemi një sulm fizik ndaj një zëvendësministri në Skenderaj. Pastaj kemi dalje publike, kërcënime politike, padi dhe përpjekje për ta kthyer çdo kritikë në sulm kundër dinjitetit të tij.

Ky nuk është vetëm konflikt mes dy burrave. Është përplasje mes shtetit dhe kulturës së forcës.

E keqja në këtë histori nuk është gjykata. Nuk është padia si instrument ligjor. Nuk është as e drejta e një individi për ta mbrojtur emrin e vet. E keqja është modeli ku një figurë politike me peshë lokale dhe histori frikësimi e përdor ligjin si mburojë, mediat si skenë dhe mitin e luftës si armë morale.

Në Skenderaj nuk po zhvillohet vetëm një debat mbi shpifjen. Po testohet nëse Kosova është republikë ku pushteti i përgjigjet ligjit, apo territor ku disa burra ende besojnë se ligji duhet t’u afrohet me shkeljen e syrit.

Lexuesi duhet ta mbajë mend rendin e ngjarjeve. Fillimisht u raportua rrezikimi i eskortës së kryeministrit. Më pas raporti u zbut pa sqarim të plotë publik. Pastaj një zëvendësministër u sulmua dhe doli i përgjakur. Pastaj Lushtaku mohoi, kërcënoi, dhe e paditi Kurtin për shpifje. Kjo është rruga që na solli këtu.

Prandaj pyetja nuk është vetëm nëse Albin Kurti do ta fitojë apo humbë një rast civil.

Pyetja është nëse Kosova do ta lejojë që dhuna të vishet me kostum nderi, që frika të quhet reputacion, dhe që burri i fortë të paraqitet si viktimë sa herë shteti i afrohet.

Në këtë histori, viktima nuk është Sami Lushtaku.

Viktima është republika.