Operacioni i PDK-së "Lufta Civile"
Kur dëgjoj një politikan të flasë për luftë civile si një pasojë të pashmangshme, unë nuk dëgjoj një paralajmërim. Dëgjoj dikë që po përgatit publikun ta pranojë atë.
Kur dëgjon thirrjet e PDK-së për gjakderdhje të pashmangshme, njeriu nuk mund të mos ndalet te pyetja që i mundon të gjithë: ku mbaron fushata dhe ku fillon operacioni i pastër puçist?
Gjuha e përdorur në një video nga kandidati për deputet Lulzim Ajeti nuk është thjesht retorikë e ashpër elektorale, ajo është një skicë e frikshme që kërkon ta kthejë Kosovën në fushëbetejë të brendshme, pikërisht në momentin kur shteti po i çmonton kthetrat e vjetra të korrupsionit dhe strukturave paralele të Serbisë që në fakt i ka instaluar PDK-ja. Kjo është logjika e një destabilizimi që nuk luan më me vota, por luan drejtpërdrejt me barutin e ndezur në mendjet e njerëzve.
Një lexues më dërgoi një video ku Lulzim Ajeti flet, dhe kjo është ajo analiza ime se çfarë po thotë ai në të vërtetë. Në atë sekuencë pamore1, njeriu që pretendon ulësen e ligjvënësit nën siglën e PDK-së për zgjedhjet e shtatë qershorit, nuk po bën politikë, ai po artikulon një projekt.
Kur Lulzim Ajeti shqipton fjalët
“Albin Kurti dhe vetëvendosja synimin kryesor e kanë të luftën civile në Kosovë. Ka ardhur momenti kur s’kemi me mujtë me duru”,
Ajeti nuk po e parashikon një fatkeqësi, por po e fton atë në skenë, duke përdorur pikë për pikë matricën e operacioneve përmbytëse ruse dhe doktrinat e vjetra jugosllave të provokimit të kontrolluar. Kjo është teknika e përmbysjes psikologjike, ku agresori, përpara se ta shkrepë armën ose ta ndezë fitilin, vishet me petkun e viktimës absolute dhe e akuzon shënjestrën për atë krim që e ka planifikuar ta kryejë vetë. Targeti i këtij operacioni është Albin Kurti, i vetmi politikan në më shumë se dy dekada të pasluftës që po ia shkul thonjtë dhe kthetrat e instaluara Serbisë në Kosovë, ato kthetra që u ushqyen dhe u toleruan gjatë epokës së gjatë të komandantëve të errësirës, kur Kosova lëngonte nën korrupsionin galopant dhe vrasjet e pazbardhura të intelektualëve, gazetarëve e komandantëve të ndershëm që guxuan t’i sfidonin klanet e hijeve të zeza në vendin tonë.
Ajeti thotë me një siguri të frikshme “nuk mundesh me u përballë me një njeri që krejt atë që ka qenë bërë kombëtare për këtë vend, me e sha, me fyer dhe me poshtruar. Unë besoj që ka ardhur koha që s’kemi me mujtë me duru edhe më”.
Ky është momenti ku aktivizohet Doktrina e Refleksit të Kushtëzuar, një trashëgimi e pastër e operacioneve të KGB-së, e zbatuar me përpikmëri në Ballkan nga shërbimet jugosllave si KOS dhe UDB. Sipas këtij modeli, shoqëria duhet të ndahet në dy tabore të papajtueshme, ku pala tjetër nuk trajtohet si rival elektoral, por si një entitet çnjerëzor që po ta përdhos qenien, gjakun dhe historinë. Kur ai thotë se po përgatitet terreni sepse “kjo herëdo kur ka me pasur një pasojë të rëndë”, ai po e aplikon teknikën e profecisë vetëpërmbushëse, saktësisht siç bënte Moska në prag të destabilizimit të Krimesë apo Donbasit, duke bërtitur se popullsia vendase po kërcënohej me shfarosje nga “fashistët” imagjinarë të Kievit, për ta arsyetuar pastaj sulmin real.
Kombinimi i kësaj retorike me dialektin kosovar dhe një ngjyresë të vetëshpallur moraliteti, është tejet i rrezikshëm.
Ajeti thotë “Unë personalisht, të gjithë ata qytetarë që më njohin, më konsiderojnë dhe më pranojnë që jam, në kuptimin që jam, koka shumë i butë... por fatkeqësisht, ka ardhur momenti kur s’kemi me mujtë me duru”.
Kjo thirrje e maskuar nën petkun e njeriut të urtë që “detyrohet” të reagojë, është vjedhur nga manualet e vitit 1998 dhe 1999 të llojit “shkencor” serb, ku spastrimi etnik dhe dhuna paraqiteshin si një “reagim i pashmangshëm ndaj terrorizmit”. Është e njëjta gjuhë që e përdori aparati propagandistik rus kur nisi agresionin në Ukrainë, duke u thënë qytetarëve se “durimi mbaroi” përballë arrogancës perëndimore.
Gjersa Kurti po i çmonton strukturat paralele në veri dhe po pastron administratën nga metastazat e korrupsionit të vjetër, ky kandidat zgjedh të godasë pikërisht aty ku dhemb më shumë, te kujtesa e luftës, duke pretenduar se qeveria po thotë se “e kemi shpëtuar Kosovën nga këta njerëz”. Kjo nuk është kritikë politike, por përpjekje e qëllimtë për t’i nxitur ushtarët e thjeshtë të UÇK-së dhe familjet e dëshmorëve në një kryengritje emocionale kundër shtetit të tyre. Duke inskenuar një gogol që po i fyen vlerat kombëtare, autorët e këtij tregimi duan ta prodhojnë një kryengritje brenda llojit. Ata duan që shqiptari ta shohë shqiptarin si tradhtar që e meriton plumbin, duke ia kryer Serbisë shërbimin më të madh strategjik pa pasur nevojë që Beogradi ta lëvizë asnjë tank. Ky operacion vetëvrasës për Republikën tonë synon ta lodhë Kosovën, ta kthejë në një fushëbetejë të brendshme ku e vërteta humb në mjegull, dhe ku njerëzit e butë, siç pretendon se është Ajeti, bëhen papritmas zëdhënës të një lufte civile që po ndillet me vetëdije të plotë.
Si po përdoret UÇK-ja për ta ndezur fitilin e Moskës
Sipas modelit të analizave objektive që nuk kursejnë asnjë të vërtetë, ky tregim nuk mund të mbyllet me një thjeshtë konstatim gazetaresk. Kur i analizojmë këto deklarata, ne nuk jemi më duke dëgjuar retorikë elektorale, por jemi duke e parë skicën e një alarmi të madh, një skicë që aparati i sigurisë kombëtare në Kosovë duhet ta lexojë me urgjencën e një celule operative. Inteligjenca dhe agjencitë e zbatimit të ligjit nuk kanë kohë për të humbur në komoditetin e debateve televizive, ato duhet ta kthejnë objektivin e vëzhgimit dhe monitorimit të rreptë pikërisht mbi këto figura që shërbejnë si fytyrat e përparme të operacioneve subversive, sepse pas fjalëve të tyre fshihet mekanizmi i destabilizimit të sponsorizuar nga jashtë.
Për ta ndalur këtë valë përpara se të jetë tepër vonë, strukturat e sigurisë duhet t’i identifikojnë dhe ta mbajnë nën vëzhgim një matricë të qartë veprimi:
Së pari, sinkronizimi i narrativave. Agjencitë duhet të gjurmojnë nëse të njëjtat teza për “luftë civile” apo “përdhosje të vlerave të luftës” që hidhen në Prishtinë, po ju jepet jehonë njëkohësisht nga portalet e kontrolluara nga Moska apo llogaritë ruse në rrjetet sociale, pasi ky koordinim e zbulon rrjetin e shpërndarjes së propagandës armiqësore.
Së dyti, krijimi i kauzave të rreme për rezistencë fizike. Çdo thirrje që kalon nga debati politik në pretendimin se “nuk ka më durim” apo se “pasojat do të jenë të rënda”, duhet të trajtohet menjëherë si nxitje e kryengritjes dhe cenim i rendit kushtetues, duke i vënë autorët nën monitorim të plotë për parandalimin e akteve të dhunës.
Së treti, hetimi i flukseve financiare dhe lidhjeve logjistike. Aparati i sigurisë duhet ta zbulojë se kush qëndron pas financimit të këtyre fushatave agresive mediale, duke i hetuar kanalet e fshehta që shpesh kalojnë përmes palëve të treta apo bizneseve fantazmë që lidhen me qendra të ndikimit lindor në rajon.
Nëse shteti dështon ta shohë këtë model dhe lejon që këta operatorë të vazhdojnë lirisht ta helmojnë perceptimin publik me premtime për gjakderdhje, Kosova rrezikon të rrëshqasë në kurthin që armiqtë e saj historikë e kanë përgatitur me dekada. Këta individë nuk po bëjnë fushatë për vota, ata po bëjnë fushatë për kaos, dhe kur dikush sillet si instrument i një operacioni të huaj subversiv, vendi i tij nuk është në podiumin e thirrjeve për përçarje, por nën llupën e pamëshirshme të inteligjencës shtetërore.