Pretendimi se Armë Serbe Kalojnë nëpër Shqipëri Po Merr Gjithnjë e Më Shumë Peshë

Pretendimet se Shqipëria po toleron kalimin e armëve serbe drejt veriut të Kosovës, të kombinuara me heshtjen zyrtare, po ngrenë shqetësime serioze për sigurinë rajonale.

Para se të mbaja ndonjëherë një aparat fotografik në ndonjë llogore, apo të dërgoja shkrime nga vijat e frontit, isha një adoleshent në Kosovë me një bllok në dorë dhe një listë emrash. Mbi një mijë e gjashtëqind njerëz vazhdonin të figuronin të zhdukur pas luftës. Përballja ime e parë me politikën nuk ndodhi në Parlament apo në redaksi, por në odat e heshtura ku familjet prisnin prej vitesh një lajm që nuk vinte. Të drejtat e njeriut nuk ishin nocion abstrakt. Ishin pyetja e përditshme. Ku është djali im. Ku është nëna ime. Kush mban përgjegjësi.

Ato vite të hershme formësuan mënyrën se si e shoh pushtetin. Mësova të lexoja mes rreshtave të deklaratave zyrtare, të dëgjoja po aq fort atë që nuk thuhej sa edhe atë që artikulohej dhe çdo deklaratë publike ta shoqëroja me një pikëpyetje private. Më vonë, kur hyra në gazetari dhe pastaj u shpërngula në Londër, këto instinkte nuk më lanë. Londra hapi dyer që Prishtina nuk mund t’i hapte kurrë. Klube private anëtarësie, të frekuentuara nga ish-diplomatë, ish-zyrtarë të shërbimeve të sigurisë dhe njerëz të tillë që punën e tyre të vërtetë nuk e shkruajnë në kartvizitë. Në korridoret e National Liberal Club dhe vendeve të ngjashme, politika e jashtme nuk ishte titull gazete, por bisedë e qetë, me ton të ulët e një gotë në dorë.

Kur Rusia e zgjeroi luftën e saj në Ukrainë,