Pse Drejtësia për Shqiptarët e Vrarë është Patriotizëm?
Lavdia e UÇK-së nuk mund të jetë mburojë për kriminelët. Vrasjet e komandantëve dhe patriotëve e kërkojnë të vërtetën, jo heshtjen mbytëse të tradhtisë politike.
Ushtria Çlirimtare e Kosovës ka qenë, është dhe do të mbetet përgjigjja më sublime e një populli kundër gjenocidit serb, një projekt kombëtar i lindur nga nevoja ekzistenciale për liri e jo nga instinkti për krim. Ta thuash këtë nuk është vetëm mbrojtje e historisë, por detyrim ndaj të vërtetës, sepse politika e UÇK-së ishte çlirimi, jo asgjësimi i të pafajshmëve apo eliminimi i patriotëve që mendonin ndryshe. Kurdo që flasim për krime, duhet ta kemi guximin intelektual e kombëtar ta ndajmë amblemën e lavdishme nga veprimet e individëve që, me zgjedhje të vetëdijshme, e kanë njollosur atë.
Është një e vërtetë brutale, por e domosdoshme për t’u thënë, se asnjë vrasje e një shqiptari, asnjë atentat mbi politikanë, komandantë apo patriotë e gazetarë të këtij vendi, nuk mund të fshihet nën mbulesën e shenjtë të luftës çlirimtare. UÇK-ja nuk u formua për t’u bërë pasqyrë e regjimit të Millosheviqit, por për ta thyer atë. Prandaj, kushdo që e ka përdorur emrin e saj për të kryer krime, nuk e meriton mbrojtjen e historisë, por ballafaqimin me drejtësinë. Nuk mund të lejojmë që lavdia e një ushtrie popullore të përdoret si mburojë nga ata që gjakun e bashkëkombësve e panë si mjet për pushtet apo eliminim rivalësh.
Drejtësia për çdo të pafajshëm, shqiptar apo i minoriteteve, që u vra gabimisht apo qëllimisht në emër të luftës, është akti më i lartë i patriotizmit që mund ta bëjmë sot. Vetëm duke kërkuar llogaridhënie për “gabimet” e individëve, ne e ruajmë të pastër dhe të paprekshme idealin e lirisë. Një komb rritet vetëm kur e ka guximin t’i shohë në sy plagët e veta dhe të thotë qartë se krimi mbetet krim, pavarësisht çfarë uniforme ka veshur autori. UÇK-ja është e popullit, e jo e atyre që e përdorën atë si leje për ta vrarë të ardhmen e Kosovës.
