Në deklaratën e tij të fundit1, Lumir Abdixhiku u përpoq ta paraqesë qëndrimin e LDK-së si një mbrojtje të parimeve kushtetuese dhe të ekuilibrit institucional. Megjithatë, një analizë2 më e kujdesshme tregoi se pas kësaj gjuhe qëndronte një përpjekje për ta kompensuar mungesën e mandatit elektoral përmes bllokimit procedural dhe imponimit të kushteve që votuesi nuk i ka dhënë. Kjo ishte thelbi i krizës nga ana e opozitës, një tension mes retorikës së parimit dhe praktikës së pushtetit pa numra të mjaftueshëm.
Në këtë sfond, deklarata3 e Albin Kurti duhet lexuar jo thjesht si një reagim, por si pjesa tjetër e së njëjtës dinamikë politike.
