Rreshtimi i Rrezikshëm i Presidencës me Arkitektët e Kaosit
Shpërndarja e parlamentit nuk ishte akt kushtetues, por një lëvizje e dëshpëruar. Osmani po e përdor autoritetin presidencial për t'i mbrojtur agjendat e saj të fshehta dhe ambiciet personale.
Në Kosovë, ku institucionet mbeten të reja dhe kujtesa e luftës nuk është kurrë larg politikës, pushteti shpesh vihet në provë jo vetëm përmes zgjedhjeve, por përmes heshtjes, përmes mungesës së përgjigjeve dhe përmes mënyrës se si menaxhohen sekretet e shtetit.
Gjatë tre javëve të fundit, Presidentja Vjosa Osmani është zhvendosur në qendër të një stuhie politike dhe kushtetuese në zgjerim. Ajo që filloi si një rishikim i ri i marrëdhënies së saj me Kryeministrin e Shqipërisë Edi Rama, dhe pyetje mbi informacione të ndjeshme të ekspozuara në publik, tani është thelluar në një përballje më të gjerë mbi sjelljen e saj në detyrë, pozicionimin e saj politik përpara një mandati të mundshëm të dytë dhe ligjshmërinë e aktit të saj më të rëndësishëm të kohëve të fundit, shpërndarjen e parlamentit të Kosovës më 6 mars1.
Në zemër të këtij momenti qëndron një pyetje e vështirë dhe delikate. A po vepron Presidentja Osmani si një kujdestare kushtetuese që navigon një rend politik të përçarë, apo si një aktore politike që po e përdor autoritetin e presidencës për ta ruajtur rëndësinë e saj në një peizazh që ndryshon me shpejtësi2.
Aktualisht nuk ka prova publike që i vërtetojnë akuzat më serioze që po qarkullojnë në qarqet politike dhe të inteligjencës në Perëndim. Nuk ka prova dokumentare në domenin publik për ndonjë pakt sekret që përfshin zonjën Osmani dhe zotin Rama. Nuk ka dëshmi të publikuara që konfirmojnë se ajo është koordinuar me aktorë të huaj apo vendorë kundër Kryeministrit Albin Kurti. Dhe nuk ka ndonjë regjistër publik të verifikuar që tregon se ajo ka mbështetur ose lehtësuar ndonjë projekt që e synon ndarjen territoriale të Kosovës.
Por gjithashtu nuk ka një përgënjeshtrim të qartë publik nga presidenca ndaj një sërë pyetjesh në rritje që e prekin sekretin sovran, gjykimin kushtetues, aleancat politike dhe ambicien personale. Në disa çështje me rëndësi të dukshme publike, heshtja ka qenë e theksuar.
Rezultati është një presidencë tashmë e mbuluar nga dyshimet, jo sepse të gjitha akuzat kundër saj janë provuar, por sepse shumë pyetje serioze janë lejuar të grumbullohen pa një përgjigje transparente institucionale.
Për një politikane ngritja e së cilës u ndërtua mbi gjuhën e ligjshmërisë, integritetit demokratik dhe dinjitetit shtetëror, ky mund të jetë zhvillimi më i rëndë nga të gjithë.
Një presidencë dikur e përkufizuar nga shkëputja
Kur Vjosa Osmani u shfaq si një nga figurat politike më popullore në Kosovë, ajo e bëri këtë duke u paraqitur si një shkëputje e pastër nga rendi i vjetër i LDK-së. Ajo u pozicionua kundër strukturave të ngulitura partiake, kundër pazareve të elitës dhe kundër qendrave informale të pushtetit që për një kohë të gjatë e kishin formësuar republikën pas dyerve të mbyllura.
Apeli i saj politik nuk mbështetej vetëm në popullaritet, por në kontrast moral. Ajo dukej se mishëronte një ndryshim brezash, një premtim se institucionet e Kosovës mund të mbroheshin pa iu dorëzuar zakoneve transaksionale të klasës së saj politike të pasluftës.
Ky imazh i dha asaj një shtrirje të pazakontë politike. Ajo ishte në gjendje të komandonte simpati përtej vijave partiake, veçanërisht mes qytetarëve të lodhur nga korrupsioni, patronazhi dhe pasjeta e gjatë e rrjeteve të pushtetit të kohës së luftës.
Megjithatë presidencat nuk gjykohen vetëm nga kapitali simbolik. Ato maten nga mënyra se si ushtrohet pushteti kur bastet institucionale janë më të lartat, dhe nga fakti nëse parimi mbijeton pranë llogaritjes politike.
Në muajt e fundit, dhe veçanërisht në javët e fundit, presidenca e zonjës Osmani është vënë nën presion pikërisht në atë terren.
16 shkurti, kur sekreti hyri në sheshin publik
Një çarje e madhe erdhi më 16 shkurt, gjatë vizitës së Kryeministrit të Shqipërisë Edi Rama në Kosovë.
Gjatë asaj vizite, zoti Rama iu referua publikisht informacioneve që i paraqiti si të ndjeshme dhe sugjeroi se Presidentja Osmani kishte qenë nën presion për dy vjet në lidhje me Zyrën e Prokurorit të Specializuar në Hagë. Në deklarata publike të raportuara në atë kohë, ai shkoi më tej duke e përshkruar çështjen me një gjuhë që nënkuptonte njohuri për atë që ai vetë e karakterizoi si sekret shtetëror3.
Ai moment ngriti disa pyetje të menjëhershme4.
Nëse informacioni ishte i rremë, pse nuk u mohua publikisht në terma të qartë institucionalë.
Nëse ishte i vërtetë, si kishte ardhur një kryeministër i huaj në posedim të një informacioni kaq të ndjeshëm dhe mbi çfarë baze besonte se mund ta zbulonte atë në publik.
Dhe nëse ai përfshinte kontakte, presione apo përpjekje hetimore që preknin zyrën e kreut të shtetit të Kosovës, pse çështja nuk ishte trajtuar përmes kanaleve formale institucionale në Prishtinë.
Në ditët që pasuan, KRONIKAT E BARUTIT dërgoi pyetje të detajuara në Zyrën e Presidentes5, duke kërkuar të dinte nëse Presidentja Osmani ose stafi i saj ishin kontaktuar nga Zyra e Prokurorit të Specializuar gjatë dy viteve të mëparshme, nëse kishte ndodhur ndonjë kërcënim apo presion detyrues, nëse informacione të ndjeshme ishin ndarë me zotin Rama dhe nëse protokollet e sigurisë ishin shkelur.
Nuk u dha asnjë përgjigje.
Pyetjet tona u dërguan6 gjithashtu në Zyrën e Kryeministrit Albin Kurti, përfshirë nëse qeveria kishte qenë në dijeni të presionit të pretenduar, nëse do të niste ndonjë hetim të brendshëm mbi ekspozimin e dukshëm të informacionit të ndjeshëm dhe nëse sjellja e një lideri të huaj që përmendte publikisht çështje të tilla përbënte ndërhyrje në punët e brendshme të Kosovës.
As atje nuk u dha asnjë përgjigje.
Mungesa e përgjigjes nga të dy zyrat nuk e zgjidhi çështjen. Ajo e zgjeroi atë.
Haga nuk e konfirmoi pretendimin, por ktheu vëmendjen te viti 2020
Përgjigjja e vetme formale erdhi nga Zyra e Prokurorit të Specializuar përmes Christopher Bennett, një këshilltar special në Dhomat e Posaçme të Kosovës në Hagë.
Kjo përgjigje nuk e konfirmoi përmbajtjen e deklaratave të zotit Rama. Përkundrazi, ajo theksoi se zyra nuk jep detaje të hetimeve të saj për mediat dhe nuk i përgjigjet komenteve publike. Por përgjigjja bëri diçka tjetër me rëndësi të qëndrueshme. Ajo e drejtoi vëmendjen përsëri te raportimet e dhjetorit 2020, kur presidentja e atëhershme në detyrë Osmani u raportua se ishte përplasur me strukturat e inteligjencës së Kosovës mbi përpjekjet për të larguar dokumente të shënuara si sekret dhe tepër sekret nga kasaforta e Zyrës së Presidentit7.
Zoti Bennett iu referua në mënyrë specifike raportimeve se në fundjavën e 5 dhe 6 dhjetorit 2020 zonja Osmani kishte kritikuar Agjencinë e Inteligjencës së Kosovës për përpjekjen për t’i larguar dokumentet e klasifikuara nga kasaforta presidenciale menjëherë pasi ajo kishte marrë detyrën8. Ai gjithashtu iu referua raportimeve të 18 dhjetorit 2020, kur shefi i inteligjencës së Kosovës Kreshnik Gashi u shkarkua9, së bashku me Driton Gashin, sekretarin e Zyrës së Presidentit dhe ish drejtor të inteligjencës10.
Kjo përgjigje nuk vendosi fajësi për zonjën Osmani. I përgënjeshtroi pretendimet e zotit Rama. Nuk konfirmoi ndonjë përballje të drejtpërdrejtë midis presidencës dhe prokurorëve në Hagë.
Por ajo e vendosi polemikën e tanishme në një epizod real dhe të dokumentuar më herët që përfshinte materiale të klasifikuara, konflikt institucional dhe trajtimin e arkivave të ndjeshme në nivelin më të lartë të shtetit.
Çështja nuk është se ngjarjet e vitit 2020 provojnë akuzat e vitit 2026. Ato nuk e bëjnë këtë.
Çështja është se presidenca, tashmë e prekur nga një mosmarrëveshje e mëparshme mbi materiale shtetërore të klasifikuara, kishte një detyrim të qartë për t’u përgjigjur qartë dhe shpejt kur një lider i huaj e rihapi publikisht atë terren.
Ajo nuk e bëri këtë.
Heshtja si akt politik
Në çdo demokraci të pjekur, heshtja nga një presidencë nuk është gjithmonë neutrale. Ndonjëherë është strategjike. Ndonjëherë është kujdes ligjor. Dhe ndonjëherë është një përpjekje për të lejuar që konfuzioni të shpërndahet përpara se llogaridhënia formale të marrë formë.
Në këtë rast, refuzimi për t’u përgjigjur nuk e mbrojti dinjitetin e zyrës së saj. E dobësoi atë.
Presidentja Osmani kishte disa mundësi të disponueshme.
Ajo mund ta kishte mohuar kategorikisht rrëfimin e zotit Rama.
Ajo mund t’i kishte konfirmuar vetëm faktet më të ngushta institucionale duke refuzuar të diskutonte detaje të ndjeshme.
Ajo mund ta kishte referuar çështjen tek mekanizmat përkatës të mbikëqyrjes.
Ose mund të kishte sqaruar publikisht nëse protokollet sovrane të sigurisë së Kosovës ishin shkelur nga zbulimi i paautorizuar i informacionit11.
Në vend të kësaj, presidenca nuk ofroi asnjë shpjegim publik.
Kjo heshtje ka pasur rëndësi sepse përkoi me një periudhë ripozicionimi të dukshëm politik rreth së ardhmes së zonjës Osmani. Ndërsa kriza institucionale e Kosovës u thellua në fillim të marsit, pyetja nëse ajo ende e gëzonte mbështetjen e besueshme për një mandat të dytë pushoi së qeni teorike. Ajo u bë e menjëhershme.
Dhe pikërisht në atë kontekst akuzat më të gjera, ende të paprovuara, kanë fituar terren.
Pretendimet e paprovuara dhe barra e shqyrtimit
Sipas informacionit të përshkruar nga burimet tona si të besueshme dhe që qarkullon prej rreth dy vitesh brenda disa strukturave perëndimore të inteligjencës dhe diplomacisë, ekziston dyshimi serioz për një mirëkuptim sekret dhe konfidencial midis Presidentes Osmani dhe Edi Ramës, me pasoja të mundshme për sovranitetin dhe integritetin territorial të Kosovës. I njëjti kuadër burimesh i referohet gjithashtu takimeve informale dhe sekrete midis Vlora Hysenit dhe Prindon Sadriut, të interpretuara nga ato burime si pjesë e një konfigurimi të fshehtë politik.
Këto janë pretendime të rënda.
Ato më tej pretendojnë se skenari ndërthuret me interesat strategjike të Presidentit të Serbisë Aleksandar Vuçiq, i cili përshkruhet nga ato burime si manovrim i cili ka për qëllim ndjekjen e një projekti afatgjatë që synon fragmentimin territorial të Kosovës. Brenda të njëjtit rrëfim, zonja Osmani paraqitet si e shtyrë nga ambicia personale për një mandat të dytë dhe si një person i cili është duke ndërtuar një agjendë të fshehtë kundër Kryeministrit Kurti, duke përdorur kanale diplomatike dhe politike jashtë vendit për të ndërtuar mbështetje për izolimin e tij.
Akuzat shkojnë edhe më tej, duke sugjeruar bashkëpunim të strukturuar me Partinë Demokratike të Kosovës dhe me aktorë brenda Lidhjes Demokratike të Kosovës, me qëllimin përfundimtar të dobësimit të kapacitetit institucional të Kosovës dhe krijimit të kushteve politike për një marrëveshje territoriale të paraqitur nga jashtë si paqe.
Asgjë nga këto nuk është provuar publikisht.
Nuk është paraqitur asnjë provë dokumentuese për shqyrtim publik. Asnjë institucion zyrtar perëndimor nuk i ka miratuar publikisht këto pretendime. Nuk ka asnjë dëshmi të verifikeshme publike se një marrëveshjeje e tillë apo takime të tilla janë mbajtur, por burimet tona të verifikuara i përmendin këto, madje ato në Evropë pohojnë se raporte të tilla edhe janë çertifikuar si të vërteta në sirtarët shtetëror të informacionit.
Prandaj këto akuza duhet të trajtohen me shkallën më të lartë të kujdesit.
Por kujdesi nuk është i njëjtë me shpërfilljen.
Kur akuza të kësaj madhësie ndërthuren me akte reale kushtetuese, me pyetje të papërgjigjura rreth sekretit dhe me tensione të dukshme politike midis presidentes dhe shumicës qeverisëse, ato bëhen të pamundura për t’u injoruar, edhe nëse mbeten të paverifikuara.
Detyra e përgjegjshme gazetareske nuk është as t’i përqafojë ato dhe as t’i varrosë. Është t’i vendosë ato brenda asaj që dihet, asaj që nuk dihet dhe asaj që presidentja deri më tani ka refuzuar t’i shpjegojë.
Përplasja me Kurtin
Për një pjesë të madhe të ngritjes së saj kombëtare, legjitimiteti politik i zonjës Osmani u forcua nga lidhja e saj me Albin Kurtin dhe rrymën më të gjerë reformiste12 që premtonte ta thyente varësinë e Kosovës nga klasa e saj e vjetër politike.
Ai rreshtim tani është i thyer.
Shenja më e dukshme e përplasjes erdhi gjatë krizës së pasardhjes presidenciale në fillim të marsit. Vetëvendosje nuk u rreshtua publikisht pas zonjës Osmani për një mandat të dytë. Në vend të kësaj, partia në pushtet e propozoi Ministrin e Jashtëm Glauk Konjufca si kandidat të saj, duke treguar se do ta mbështeste zonjën Osmani vetëm nëse partitë opozitare e bënin këtë të parat13.
Ky nuk ishte një detaj procedural. Ishte një sinjal i thellë politik.
Një presidente në detyrë që dikur dukej thellësisht e lidhur me qendrën qeverisëse të pushtetit tani u gjend pa miratimin e drejtpërdrejtë të saj për një mandat të dytë. Të paktën, kjo sugjeronte se besimi që dikur e lidhte presidencën dhe lëvizjen qeverisëse ishte gërryer rëndë. Në maksimum, nënkuptonte se presidenca kishte filluar të shihej jo si një aleate strategjike, por si një qendër pushteti gjithnjë e më autonome dhe potencialisht e pasigurt për sigurinë kombëtare të vendit.
Pse ndodhi kjo përplasje nuk është shpjeguar plotësisht nga asnjëra palë.
Por pasojat e saj u bënë të menjëhershme sapo opozita bojkotoi seancën parlamentare për zgjedhjen e presidentit, duke ia hequr dhomës kuorumin e nevojshëm për ta filluar procesin.
Dhe pastaj zonja Osmani veproi14.
6 marsi, dekreti që ndryshoi gjithçka
Në mëngjesin e 6 marsit, më pak se një ditë pasi Kuvendi dështoi të vazhdonte me procesin e zgjedhjes së presidentit, Presidentja Osmani nxori një dekret duke shpërndarë parlamentin dhe duke e çuar Kosovën drejt zgjedhjeve të reja.
Publikisht, ajo e paraqiti lëvizjen si detyrë kushtetuese. Deputetët, argumentoi ajo, kishin kohë të disponueshme për ta përmbushur detyrimin e tyre dhe kishin dështuar ta bënin këtë. Sipas interpretimit të saj, vendimi i Kuvendit për të mos i përdorur ditët e disponueshme nuk e anulonte përgjegjësinë e saj kushtetuese për ta shpërndarë atë.
Ky ishte një interpretim maksimal i autoritetit presidencial në mes të një ngërçi procedural dhe politik.
Kritikët lëvizën shpejt për ta sfiduar. Ndër më të shquarit ishte studiuesi i kushtetutës Enver Hasani, i cili argumentoi se dekreti ishte tërësisht antikushtetues dhe godiste themelet e rendit kushtetues të Kosovës15. Argumenti i tij thelbësor ishte i thjeshtë. Parlamenti ende nuk e kishte shpenzuar sekuencën e plotë të procedurave të kërkuara në procesin e zgjedhjes së presidentit dhe për rrjedhojë pragu ligjor për shpërndarje nuk ishte arritur.
Kjo mosmarrëveshje nuk është teknike në kuptimin e ngushtë. Ajo shkon në zemër të mënyrës se si ndahet pushteti në republikën parlamentare të Kosovës.
Nëse presidenti mund ta shpërndajë parlamentin para se të përfundojnë raundet e kërkuara të votimit presidencial, atëherë zyra fiton një shkallë pushteti diskrecional shumë më të gjerë se sa shumë juristë kushtetues besojnë se sistemi e lejon. Nëse, nga ana tjetër, dekreti rrëzohet, vendimi do të mbetet si një nga gjykimet më të rëndësishme të gabuara të mandatit presidencial të zonjës Vjosa Osmani.
Në çdo rast, akti ka rëndësi sepse e shndërroi dyshimin e zgjatur në pasojë të menjëhershme kushtetuese.
Një polemikë e mëparshme mbi sekretin mund të kishte mbetur politikisht e mbijetueshme. Një përçarje e pazgjidhur me Kurtin mund të ishte menaxhuar. Pyetjet e papërgjigjura rreth Ramës mund të ishin zbehur. Por një dekret presidencial që shpërndan parlamentin në rrethana të kontestuara e detyron çështjen. Ai kërkon një gjykim jo vetëm mbi ligjshmërinë, por mbi motivin.
A ishte kjo kujdestari kushtetuese apo ruajtje politike
Kjo pyetje tani qëndron mbi presidencën me një forcë të pazakontë. Mbrojtësit e Presidentes Osmani mund t’i bëjnë disa argumente serioze.
Ata mund të thonë se bojkoti i opozitës krijoi një paralizë që kërcënonte vazhdimësinë institucionale.
Ata mund të thonë se kushtetuta nuk mund të mbahet peng nga mungesa e qëllimshme e deputetëve.
Ata mund të thonë se sovrani përfundimisht duhet t’u kthehet votuesve kur Kuvendi tregohet i paaftë ose i pavullnetshëm ta përmbushë detyrën e tij.
Këto nuk janë argumente të parëndësishme.
Por nuk janë të vetmet.
Kritikët e saj gjithashtu mund të bëjnë një seri argumentesh po aq serioze.
Ata mund të thonë se dekreti anashkaloi sekuencën e zakonshme kushtetuese.
Ata mund të thonë se shpërndarja e parlamentit kaq shpejt, para se procesi i plotë të kishte përfunduar, i ngjante një përshkallëzimi ekzekutiv më shumë sesa përmbajtjes kushtetuese.
Ata mund të thonë se në një moment kur rruga e saj drejt një mandati të dytë ishte ngushtuar, zonja Osmani i përdori kompetencat e presidencës në një mënyrë që në mënyrë të pashmangshme i shërbente vetëruajtjes politike, pavarësisht nëse ky ishte apo jo qëllimi i saj i deklaruar.
Edhe këtu motivi nuk mund të shpallet thjesht si fakt. Por as nuk mund të trajtohet si i parëndësishëm kur një presidente vepron në një mënyrë që e riorganizon fushën politike ndërsa e ardhmja e saj është në lojë.
Në sistemet demokratike, udhëheqësit shpesh gjykohen jo vetëm nga ajo që ligji mund të lejojë në mënyrë të diskutueshme, por nga fakti nëse treguan përmbajtje ose pjekuri politike kur interesi i tyre personal politik u mbivendos me diskrecionin kushtetues.
Këtu përballet tani zonja Osmani me provën e saj më të mprehtë.
Lidhja me Trump dhe kanali Rama
Dimenzioni ndërkombëtar i pozicionimit aktual politik të Presidentes Vjosa Osmani nuk mund të kuptohet pa i rishikuar një varg ngjarjesh që u zhvilluan midis Davosit, Washingtonit dhe Prishtinës në javët e para të vitit 2026.
Në fillim të janarit, gjatë takimeve përreth Forumit Ekonomik Botëror në Davos, Presidentja Osmani u pa duke u angazhuar nga afër me figura të lidhura me orbitën politike të Presidentit Donald Trump. Afërsia e saj me atë rreth tërhoqi vëmendje jo vetëm në kanalet diplomatike por edhe në mediat evropiane.
Më 4 shkurt, gazetari i Frankfurter Allgemeine Zeitung Michael Martens publikoi një shkrim të diskutuar gjerësisht duke bërë një pyetje të drejtpërdrejtë.
“Ist Osmani Trumps Kandidatin”.
Në atë shkrim16 Martens argumentonte se presidentja e Kosovës dukej se po e paraqiste veten publikisht si të rreshtuar me kampin e Trump në një moment kur rruga e saj drejt rizgjedhjes në vend mbetej e pasigurt. Sipas shkrimit të tij, iniciativa që e çoi Kosovën në “Bordin e Paqes” të sapo shpallur të lidhur me rrjetin politik të Presidentit Trump ishte ndjekur pa konsultim me Kryeministrin Albin Kurti.
Martens gjithashtu citoi informacion nga Prishtina që sugjeronte se Kryeministri i Shqipërisë Edi Rama e kishte lehtësuar qasjen e Osmanit në rrethin e Presidentit Trump. Lidhja e Ramës, sipas atij raportimi, buronte nga marrëdhënia e tij me Jared Kushner përmes një projekti të madh zhvillimi të pasurive të paluajtshme në bregdetin Adriatik të Shqipërisë17.
Nënkuptimi i artikullit nuk ishte se Osmani kishte siguruar mbështetjen formale të Trump. Përkundrazi ai sugjeronte se ajo po përpiqej të kultivonte pamjen e një mbështetjeje të tillë në një moment politikisht të ndjeshëm.
Për publikun e brendshëm të Kosovës simbolika e afërsisë me Washingtonin historikisht ka pasur peshë të madhe. Shtetet e Bashkuara mbeten aleati strategjik qendror i republikës, ushtarakisht, politikisht dhe historikisht. Por epoka e Presidentit Trump dhe mendësisë së tij politike e ka ndërlikuar këtë ekuacion. Ndryshe nga administratat e mëparshme, mjedisi i politikës së jashtme të Trump shpesh është formësuar nga aktorë informalë, rrjete personale dhe ndërmjetës politikë, autoriteti i të cilëve rrjedh më shumë nga afërsia sesa nga mandati formal.
Pikërisht brenda kësaj hapësire diplomatike të paqartë lëvizjet e fundit të Presidentes Osmani kanë tërhequr vëmendje.
Burimet përshkruajnë një bisedë rreth Jack Smith
Sipas burimeve, të njohur me diskutimet në qarqet diplomatike perëndimore, ndërveprimi midis Presidentes Osmani dhe figurave në orbitën e Presidentit Trump mund të ketë përfshirë një përpjekje për ta riformuluar një epizod të debatueshëm nga viti 2020.
Në atë kohë Zyra e Prokurorit të Specializuar të Kosovës njoftoi aktakuzën kundër ish Presidentit të Kosovës Hashim Thaçi, duke detyruar anulimin e udhëtimit të tij të planifikuar në Washington ku pritej ta nënshkruante një marrëveshje të ndërmjetësuar nga Shtetet e Bashkuara me Serbinë.
Kritikët e ndjekjes penale më vonë argumentuan se koha e aktakuzës në mënyrë efektive kishte penguar një përparim diplomatik që administrata e Presidentit Trump shpresonte ta paraqiste si një arritje historike.
Burime të njohura me shkëmbimet e fundit diplomatike kanë thënë për KRONIKAT E BARUTIT se gjatë diskutimeve në Davos Presidentja Osmani e ngriti këtë epizod të mëhershëm në bisedë me vetë Trump. Sipas këtyre burimeve ajo argumentoi se prokurori përgjegjës për çështjen, Jack Smith, i cili më vonë u bë i njohur për ndjekjen penale të Donald Trump në Shtetet e Bashkuara, kishte qenë instrumental në ndalimin e udhëtimit të Thaçit dhe kështu në pengimin e një marrëveshjeje të mundshme midis Kosovës dhe Serbisë. Edhe pse ajo marrëveshje do ta dëmtonte fundamentalisht Kosovën, pasi ishte e dizajnuar t’i jepte Serbisë një pjesë të thesarit territorial të Kosovës, pra veriun e vendit, të pasur me minerale dhe burime të tjera fundamentale natyrore dhe jetësore për Kosovën18.
Këto burime shtuan se Osmani sugjeroi se ndërprerja e takimit në Washington ia kishte mohuar Presidentit Trump një sukses diplomatik që mund të ishte paraqitur si i nivelit të Çmimit Nobel për Paqe.
Këto pretendime nuk mund të verifikoheshin në mënyrë të pavarur përmes kanaleve zyrtare. Zyra e Presidentes së Kosovës nuk iu përgjigj pyetjeve të dërguara nga nga redaksia jonë në lidhje me bisedën e pretenduar. As përfaqësues të Presidentit Trump nuk komentuan publikisht mbi çështjen.
Megjithatë disa kontakte diplomatike në Londër, Washington dhe Berlin të njohura me diskutimet thanë se besonin që argumenti ishte paraqitur si pjesë e një përpjekjeje më të gjerë për ta afruar udhëheqjen e Kosovës me mjedisin politik të Presidentit Trump.
Të njëjtat burime thanë se gjatë atyre shkëmbimeve Osmani e paraqiti Edi Ramën si një aleat politik që duhej të përfshihej në iniciativën e Bordit të Paqes që po ndërtohej rreth rrjetit ndërkombëtar politik të Donald Trump.
Në fillim të shkurtit organizata Trump pranoi ta presë Ramën në kuadër të asaj iniciative. Sipas atyre që janë të njohur me procesin, ndërhyrja e Osmanit luajti një rol në lehtësimin e asaj qasjeje. Pasi Rama, fillimisht nuk ishte pranuar si i preferuar në takimin e parë në Davos.
Fjalimi i Ramës dhe rikthimi i çështjes së Hagës
Në shkurt, Edi Rama u shfaq në takimin inaugurues të Bordit të Paqes, ku e mbajti një fjalim duke përmendur të njëjtin narrativ.
Duke iu drejtuar drejtpërdrejt Presidentit Trump, Rama tha se gjatë mandatit të parë të Trump Kosova dhe Serbia kishin ardhur “më afër se kurrë” një marrëveshjeje përfundimtare paqeje. Ai argumentoi se procesi u ndërpre kur Prokurori i Specializuar i Kosovës ndaloi udhëtimin e planifikuar të Hashim Thaçit në Washington.
Rama shkoi më tej duke e përshkruar ndjekjen penale si punë e një “prokurori sicario”19 dhe duke kritikuar atë që ai e karakterizoi si ndërhyrje ndërkombëtare gjyqësore kundër ish udhëheqësve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.
Deklaratat e tij ishin të jashtëzakonshme jo vetëm për kritikat ndaj gjykatës por edhe sepse jehonin elemente të narrativës të përshkruar nga burimet diplomatike në lidhje me bisedat e mëparshme të Osmanit.
Rama i përfundoi fjalët e tij me një apel të drejtpërdrejtë për Presidentin Trump.
“Zoti President, le të bëjmë diçka përpara se të ndodhin gjëra të këqija.”
Fjalimi shënoi herën e dytë brenda pak javësh që marrëdhënia e ndjeshme e Kosovës me tribunalin e Hagës u shfaq në një forum politik ndërkombëtar të lidhur me Presidentin Trump.
Burimet e inteligjencës dhe çështja e koordinimit
Në këtë sfond, akuzat e ndara më parë me KRONIKAT E BARUTIT nga një burim i lidhur me inteligjencën evropiane kanë marrë një rëndësi të re.
Sipas informacionit të përshkruar nga ai burim si të besueshëm dhe që qarkullon prej rreth dy vitesh brenda disa strukturave të inteligjencës perëndimore, egziston dyshimi për një mirëkuptim politik konfidencial midis Presidentes Osmani dhe Edi Ramës. Ajo marrëveshje e pretenduar, sipas burimit, mund të ketë pasoja për sovranitetin dhe integritetin territorial të Kosovës.
I njëjti burim iu referua kontakteve informale midis shefes së inteligjencës së Shqipërisë Vlora Hyseni dhe Prindon Sadriut, bashkëshortit të Presidentes Osmani. Ato takime u interpretuan nga burimi si elemente të një konfigurimi më të gjerë politik që vepron jashtë kanaleve formale institucionale.
Pretendimet janë serioze. Por, ato mbeten të paprovuara.
Megjithatë zhvillimet pasuese kanë tërhequr vëmendjen te disa pjesë të atij rrëfimi. Aktivitetet diplomatike rreth Davosit, iniciativa e Bordit të Paqes dhe ndërhyrja publike e Ramës kanë krijuar një model të vëzhgueshëm koordinimi politik midis dy liderëve.
Një burim i dytë me bazë në Washington ka thënë për KRONIKAT E BARUTIT se elemente të vlerësimit të inteligjencës evropiane përputheshin gjerësisht me informacionin që qarkullon në qarqet diplomatike amerikane.
Asnjë nga burimet nuk ofroi prova dokumentare që mund të verifikoheshin në mënyrë të pavarur. Prandaj pretendimet e tyre mbeten akuza dhe jo fakte të vendosura. Por përputhja e këtyre rrëfimeve i ka shtuar peshë shqetësimeve të shprehura privatisht brenda komuniteteve diplomatike.
Sipas burimit evropian, skenari i pretenduar lidhet me interesat strategjike të Presidentit të Serbisë Aleksandar Vuçiq, objektivi afatgjatë i të cilit është përshkruar nga analistët perëndimorë si fragmentimi ose rikonfigurimi territorial i Kosovës.
I njëjti burim pretendoi se brenda këtij kuadri Presidentja Osmani ishte paraqitur si një figurë politike e mundshme e aftë për ta çuar përpara një konfigurim të ri diplomatik nëse siguronte një mandat të dytë presidencial.
Përsëri, këto pretendime mbeten të paverifikuara dhe duhet të trajtohen me kujdes.
Një protestë ku ajo mori pjesë por nuk e publikoi
Një epizod tjetër nga shkurti ilustron terrenin delikat politik mbi të cilin operon tani Presidentja Osmani.
Më 17 shkurt, Ditën e Pavarësisë së Kosovës, dhjetëra mijëra qytetarë marshuan në Prishtinë në mbështetje të ish udhëheqësve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës që po gjykohen në Hagë20. Protesta pasoi kërkesën e prokurorisë për dënime me dyzet e pesë vjet burg për Hashim Thaçin, Kadri Veselin, Rexhep Selimin dhe Jakup Krasniqin.
Sipas pjesëmarrësve dhe organizatorëve, Presidentja Osmani mori pjesë në demonstratë21.
Megjithatë, ndryshe nga shumë prej paraqitjeve të saj publike, presidentja nuk publikoi fotografi apo deklarata mbi praninë e saj në asnjë nga platformat e saj zyrtare në rrjetet sociale.
Mungesa e një pranimi publik qëndronte në kontrast me deklaratat e saj të mëparshme që kritikonin përpjekjet të cilat siç thoshte ajo për ta barazuar Ushtrinë Çlirimtare të Kosovës me krimet e luftës serbe.
Më 9 shkurt ajo kishte deklaruar22 se lufta e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës ishte “e drejtë dhe e pastër” dhe kishte paralajmëruar se përpjekjet për ta barazuar luftën çlirimtare me krimet e agresorit serb do ta minonin besimin në drejtësi.
Pjesëmarrja e saj në protestën e Ditës së Pavarësisë pra përputhej me mbrojtjen e saj më të gjerë retorike të narrativës së luftës. Por vendimi për të mos e publikuar atë pjesëmarrje ngriti pyetje mbi balancën politike që ajo po përpiqej ta ruante.
Për një presidente që navigon si aleanca të brendshme politike ashtu edhe diplomaci të ndjeshme ndërkombëtare, vetë dukshmëria mund të bëhet një zgjedhje e llogaritur.
Grenell, Thaçi dhe optika në ndryshim e rreshtimit
Reagimi publik i operatorit Richard Grenell ndaj shpërndarjes së parlamentit nga Presidentja Osmani shtoi një shtresë tjetër kuptimi politik në një moment tashmë të ndezur.
Më 7 mars, një ditë pasi Osmani shpërndau Kuvendin dhe hapi rrugën për zgjedhje të parakohshme, Grenell e mirëpriti publikisht zhvillimin nëpërmjet një postimi në X23.
Duke cituar një postim për shpërndarjen e parlamentit, ai shkroi. “Excellent news. God is preparing all of us for the return of @HashimThaciRKS. Thaci for Prime Minister.”
I marrë më vete, postimi provon vetëm një gjë me siguri. Grenell e pa vendimin e Osmanit si politikisht të favorshëm për rikthim në pushtet të kampit të Hashim Thaçit.
Kjo ka rëndësi sepse Grenell nuk është një vëzhgues ose operator politik neutral në historinë politike të Kosovës. Emri i tij mbetet i lidhur ngushtë me fushatën e presionit të vitit 2020 që përkoi me rrëzimin e qeverisë së parë të Albin Kurtit, një sekuencë e shqyrtuar më vonë në një raport të Parlamentit Evropian mbi dezinformimin dhe ndërhyrjen politike në Ballkanin Perëndimor, e identifikon Grenellin si një nga operatorët kryesor që luajti rol të ndjeshëm në rrëzimin e parë që Qeverisë Kurti-Hoti në vitin 202024. Për shumë njerëz në Kosovë, Grenell nuk është thjesht një ish i dërguar amerikan. Ai është një aktor politik ndërhyrjet e të cilit janë rreshtuar vazhdimisht me forca që kërkojnë ta dobësojnë Kurtin dhe ta riformësojnë trajektoren politike të Kosovës përmes levave të jashtme drejt orbitës ruse25.
Në këtë sfond, miratimi i tij për shpërndarjen e parlamentit nuk ishte një koment i rastësishëm. Ishte një sinjal. Të paktën sugjeronte se ai e interpretoi lëvizjen e Osmanit si të dobishme për aktorë politikë të lidhur prej kohësh me gardën e vjetër të komandantëve të pasluftës dhe në mënyrë specifike me dëshirën për rikthimin e pushtetit të Hashim Thaçit26.
Rëndësia thellohet kur vendoset krahas kontaktit të mëhershëm të Osmanit me teatrin politik të Grenellit.
Në shtator 2025, Presidentja Osmani mori pjesë në një takim në Nju Jork të paraqitur publikisht si “US Western Balkans Roundtable”, një mbledhje për të cilën redaksia jonë KRONIKAT E BARUTIT tregoi se ishte organizuar jo nga Washingtoni, por nga kanale serbe në margjinat e Asamblesë së Përgjithshme të Kombeve të Bashkuara27. Takimi krijoi pamjen e sponzorizimit qeveritar amerikan, megjithëse provat e disponueshme në atë kohë e sugjeronin të kundërtën. Zyra e Osmanit e pranoi pjesëmarrjen e saj28, duke thënë se ajo iu bashkua gjysmës së dytë të seancës dhe se nuk pati diskutime politike. Megjithatë presidenca nuk shpjegoi kurrë pse kreu i shtetit të Kosovës zgjodhi të merrte pjesë në një mbledhje korniza e së cilës mbante vulën e autoritetit institucional amerikan ndërsa në thelb mbështetej në statusin e paqartë dhe markën personale të Richard Grenell me prezencën e zyrtarëve të lartë shtetëror të Serbisë.
Kjo pyetje e papërgjigjur u bë më e rëndësishme në dritën e qëndrimit në ndryshim të vetë Grenell ndaj Osmanit.
Në korrik të vitit 2025 ai e sulmoi publikisht Presidenten Osmani29, duke e akuzuar se po i manipulonte fjalët e Presidentit Donald Trump dhe duke thënë se ishte “e turpshme” që ajo të nënkuptonte se Trump kishte parandaluar së fundmi një përshkallëzim nga Serbia. Në atë pikë Grenell nuk po e trajtonte Osmanin si një bashkëbiseduese të besueshme politike. Ai po e trajtonte si një figurë kundërshtare që për të ishte cak për ta goditur.
Prandaj, reagimi i tij i fundit ngre dyshime serioze. Së pari erdhi armiqësia publike. Më pas pasoi pjesëmarrja e Osmanit në një takim në Nju Jork të lidhur me Grenellin, në hapësira publike që sponsorizoheshin nga oligarkët Devolli, ndërkohë që statusi i tij diplomatik në atë rast ishte, në rastin më të mirë, i paqartë. Pastaj erdhën përpjekjet e saj të dukshme, në fillim të vitit 2026, për t’u afruar me orbitën e Presidentit Trump përmes kanaleve që, sipas burimeve diplomatike dhe rrëfimeve të mbështetura në burime të tjera të nivelit të sigurisë, përfshinin edhe Edi Ramën, një politikan shqiptar dhe Kryeministër i Shqipërisë, i cili sipas gjetjeve tona hulumtuese dhe vëzhgimeve politike, e ka vënë aparatin shtetëror shqiptar në funksion të politikave që i dëmtojnë interesat e Republikës së Kosovës dhe favorizojnë Serbinë, si dhe një rrjet politikanësh, përfshirë Hashim Thaçin, të cilët për dy dekada rresht janë akuzuar për plaçkitjen e shtetit dhe për instalimin sistematik të ndikimit serb në Kosovë. Pastaj, pas shpërndarjes së parlamentit, erdhi miratimi festiv i Grenellit për një rezultat politik që ai vetë e lidhi hapur me dëshirën për ta rikthyer Hashim Thaçin në pushtet.
Asgjë nga kjo nuk provon ekzistencën e një pakti formal midis Osmanit dhe Grenellit, apo midis Osmanit dhe rrjetit politik të Thaçit.
Por krejt këto zhvillime, e vendosin një model optikash politike që përputhen dhe që nuk mund të hidhen poshtë si rastësi.
Për një presidente që ndërtoi imazhin e saj kombëtar mbi distancën nga elita transaksionale e komandantëve të pasluftës në Kosovë, pamja e konvergjencës politike me figura si Grenell, Rama dhe në mënyrë të tërthortë rrethin e Thaçit është veçanërisht domethënëse. Këta nuk janë emra periferikë në historinë politike të Kosovës. Ata janë aktorë të lidhur, në mënyra të ndryshme, me presion të jashtëm, pazare elitare, ndikim informal dhe projekte restaurimi politik që shumë kosovarë besonin se Osmani dikur ishte ngritur për t’i kundërshtuar.
Pjesëmarrja e saj në protestën e 17 shkurtit në mbështetje të ish-udhëheqësve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës në Hagë, edhe pse nuk u publikua nga zyra e saj, përshtatet në mënyrë të sikletshme në të njëjtin model. Po ashtu, edhe refuzimi i saj për t’i shpjeguar kontaktet e ndjeshme politike, si dhe heshtja e Presidencës kur u pyet drejtpërdrejt për çështje që lidhen me sovranitetin e sekreteve shtetërore, qasjen e aktorëve të huaj dhe koordinimin politik, vetëm sa e thellojnë këtë paqartësi.
Çështja nuk është më nëse Presidentja Osmani mund të pretendojë ende legjitimitet simbolik si figurë popullore. Çështja është nëse drejtimi që ka marrë sjellja e saj së fundmi e ka vendosur atë, me vetëdije ose jo, brenda një fushe politike ku përfituesit kryesorë janë pikërisht rrjetet e restaurimit, pazareve informale dhe manipulimit të jashtëm, të cilat dikur përcaktonin rendin që ajo vetë pretendonte se po e sfidonte.
Pyetja e pazgjidhur
Së bashku, këto epizode ilustrojnë pozicionin gjithnjë e më kompleks dhe politikisht të rrezikshëm në të cilin Presidentja Osmani gjendet tani.
Ajo ka kërkuar të kultivojë ndikim në Washington në një moment kur politika e brendshme e Kosovës është thellësisht e polarizuar. Në të njëjtën kohë, ajo ka ruajtur një angazhim të afërt, madje në disa raste të zhvilluar jashtë vëmendjes publike, me Kryeministrin e Shqipërisë, ndërsa ka refuzuar të sqarojë natyrën e kësaj marrëdhënieje kur janë ngritur pyetje të ndjeshme. Ajo ka mbrojtur narrativën e luftës së Kosovës si pjesë të kalkulimit politik, ndërkohë që vepron brenda një mjedisi politik të formësuar nga procese gjyqësore ndërkombëtare. Përmes një vargu vendimesh, paraqitjesh publike dhe heshtjesh, ajo ka prodhuar gjithashtu rezultate politike që janë mirëpritur nga figura si Richard Grenell, i cili e lidhi në mënyrë eksplicite shpërndarjen e parlamentit nga ajo me rikthimin e mundshëm të Hashim Thaçit, si dhe nga Edi Rama, i cili publikisht e paraqiti atë si një mbrojtëse të Thaçit, ndërsa njëkohësisht avancoi pretendime të paverifikuara se Haga e kishte vënë atë nën presion, pavarësisht se ai vetë mbajti distancë nga protestat e organizuara në mbështetje të ish-udhëheqësve të UÇK-së.
Asnjë nga këto elemente, nuk përbëjnë provë për keqbërje apo për egzistencën e një pakti sekret politik.
Por së bashku, ato formojnë një model në të cilin përfituesit politikë bëhen gjithnjë e më të qartë.
Ky model ende nuk dëshmon domosdoshmërisht për koordinim operacional. Megjithatë, ai ngre një pyetje më serioze sesa ajo e optikës së thjeshtë politike. Nëse Presidentja Osmani, në përpjekje për të siguruar mbijetesën politike dhe një mandat të dytë është zhvendosur gradualisht drejt një rreshtimi praktik me aktorë, projektet e të cilëve kanë minuar në mënyrë të përsëritur konsolidimin institucional të Kosovës, kanë dobësuar qeverisjen reformiste dhe kanë rihapur hapësirë për rikthimin e rendit politik të pasluftës që ajo dikur pretendonte se e kundërshtonte. Ku qëndron ajo, me Kosovën apo kundër saj?
Kjo është pyetja që tani rëndon mbi presidencën e saj.
Jo sepse ka marrë tashmë një përgjigje përfundimtare, por sepse shumë nga elementët e disponueshëm tregojnë në të njëjtin drejtim politik, ndërsa presidenca ka zgjedhur heshtjen pikërisht aty ku kërkohej më shumë qartësi.
Në një vend aq të brishtë sa Kosova, rreshtimi politik nuk matet vetëm nga deklaratat. Ai matet nga sekuenca e veprimeve, nga përfituesit politikë, nga kanalet e përbashkëta të komunikimit dhe nga ata që përfitojnë kur rendi kushtetues shtyhet drejt krizës.
Për momentin, fakti më shqetësues nuk është se çdo akuzë është e provuar.
Është se vija që e ndan kujdestarinë kushtetuese nga ripozicionimi politik, dhe ripozicionimin politik nga një rreshtim më i thellë me aktorë destabilizues për Kosovën, është bërë gjithnjë e më e paqartë.
Konferenca e Presidentes Vjosa Osmani, 6 Mars, 2026.
Kur Presidentja djeg shtëpinë për ta shpëtuar karrigen
Dekreti i Presidentes Osmani nuk është zgjidhje, por një zjarrvënie e ftohtë mbi kuvendin, duke e shndërruar bojkotin e parashikueshëm në një thikë pas shpine për kushtetutën e Kosovës. — Kronika B Politika Kombëtare.
Rama: Osmani u kërcënua dy vjet nga Prokuroria në Hagë pasi s’i la prokurorët ta kontrollonin zyrën e Presidentit — KOHA Ditore.
Trondit Rama / Vjosa Osmani është kërcënuar 2 vjet por s’ka treguar kurrë, shtanget presidentja — Top Channel.
Edi Rama dhe Shthurja e Sekreteve të Kosovës
Në Prishtinë, sovraniteti u thërmua nën arrogancën e Ramës. Një lider i huaj nxori sekrete shtetërore si pajisje skenike, duke njoftuar botën se Kosova është e pambrojtur. — Kronika B Politika Kombëtare.
Pyetjet nga redaksia jonë drejtuar Zyrës së Presidentes më 16 Shkurt, 2026.
Pyetjet tona drejtuar Zyrës së Kryeministrit Kurti, 16 Shkurt, 2026.
Did the director of the AKI provide any details about the opening of the safe in the presidency? They are speaking from the parliamentary committee — Indeks Online.
The dismissal of Kreshnik Gashi from the post of KIA director, the Government says it is a done deal — Telegrafi.
Vjosa Osmani suspends the Secretary General of the Presidency (NAME) — Balkan Web.
Edi Rama dhe Shthurja e Sekreteve të Kosovës
Në Prishtinë, sovraniteti u thërmua nën arrogancën e Ramës. Një lider i huaj nxori sekrete shtetërore si pajisje skenike, duke njoftuar botën se Kosova është e pambrojtur. — Kronika B P Kombëtare.
Mafia Politike e Kosovës: A Do Të Ndalen Apo Do Ta Rrëzojnë Albin Kurtin?
Raport ekskluziv: Brenda fushatës për rrëzimin e Kryeministrit reformist të Kosovës, Albin Kurti — një gardë e vjetër e korruptuar, një komplot për vrasje dhe një makineri mediatike. — Kronika B Hulumtime.
Pezullimi i afatit dhe rruga drejt zgjedhjeve
Kërkesa në Kushtetuese është frenë kohe. Ajo mund ta lërë Kosovën me ushtruese detyre, ndërsa shumica planifikon zgjedhje kur mërgata kthehet dhe opozita e mat humbjen. — Kronika B Raportim dhe Lajme.
Kur Presidentja djeg shtëpinë për ta shpëtuar karrigen
Dekreti i Presidentes Osmani nuk është zgjidhje, por një zjarrvënie e ftohtë mbi kuvendin, duke e shndërruar bojkotin e parashikueshëm në një thikë pas shpine për kushtetutën e Kosovës. — Politika Kombëtare.
“Tronditi themelet e shtetit”, Hasani: Dekreti i Osmanit për shpërndarje të Kuvendit është jokushtetues — Telegrafi.
Shqipëria e Edi Ramës: Progres apo Plaçkitje?
Udhëheqja e Edi Ramës është një fasadë progresi, që fsheh shkatërrimin mjedisor, klientelizmin dhe korrupsionin, duke e shitur të ardhmen e Shqipërisë për investime të huaja afatshkurtra. — Kronika B Hulumtime.
Thaçi vazhdon të flasë për korrigjim të kufijve, thotë se po e shpëton Kosovën nga ndarja — Telegrafi.
Termi “prokuror sicario” është një etiketë metaforike që përdoret për ta përshkruar një prokuror që vepron si një “armë e marrë me qira” ose si një vrasës institucional në shërbim të interesave politike ose kriminale. I prejardhur nga fjala spanjolle sicario (vrasës me pagesë), ky term nënkupton se prokurori nuk po vepron në mënyrë të pavarur në kërkim të drejtësisë, por përkundrazi po e instrumentalizon sistemin ligjor (lawfare) për të “eliminuar” objektiva të caktuar politikë, për të shkatërruar reputacione, ose për ta mbrojtur korrupsionin e niveleve të larta përmes ndjekjes penale selektive dhe të njëanshme.
A po vritet UÇK-ja me dorën e ligjit?
Ndërsa prokuroria kërkon 45 vite burg, Kosova përballet me provën e saj më të rëndë: balancimin e llogaridhënies individuale me mbrojtjen e rrëfimit të saj kombëtar. — Kronika B Politikë Kombëtare.
Vjosa Osmani në protestë për UÇK krah Taulant Ballës dhe Ali Ahmetit — Euro News Albania Footage.
Postimi i Richard Grenell’s në rrjetin social X, 7 Mars, 2026.
Grenell dhe Pushteti që Nuk Kthehet Më
I dëbuar me turp nga Gjermania, i përjashtuar si i pabesueshëm nga inteligjenca amerikane, i nderuar nga Serbia dhe tani i degraduar në një teatër pa ndikim, pa relevancë dhe pa të ardhme. — Kronika B Hulumtime.
Skandali Seksual me të Mitur në Serbi e shpjegon linjën e Grenellit kundër Kosovës
Skandali seksual me të mitur në Serbi e paraqet Grenellin si figurë të shantazhueshme, duke ndriçuar fushatat e tij agresive dhe ndërhyrjet politike kundër Kosovës. — Kronika B Hulumtime.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi. — Kronika B Hulumtime.
Autoriteti i Rremë i Grenellit dhe Dështimi i Protokolleve në Ballkan
Liderët ballkanikë ranë pre e farsës së Grenellit në takimin mashtrues të orkestruar nga Serbia; dështimet protokollare kërkojnë përgjegjësi, ndryshe helmohen marrëdhëniet me SHBA. — Kronika B Lajme dhe Raportim.
Osmani pjesë e takimit të liderëve të Ballkanit Perëndimor me Grenellin — KOHA Ditore.
Grenell: Turp për Osmanin që i manipuloi fjalët e Trumpit — Koha Ditore.