Për 28 vjet, Kosovës iu tha se Behajdin Allaqi kishte rënë dëshmor. Por askush nuk tregoi betejën. Askush nuk tregoi vendin. Trupi i tij nuk u gjet kurrë.
Tani dimë diçka shumë më të rëndë.
Më 16 shtator 2026, Trupi Gjykues në Hagë e gjeti në shkallë të parë se Hashim Thaçi dhe Kadri Veseli morën pjesë personalisht në arrestimin, ndalimin, transferimin dhe vrasjen e Allaqit. Gjykata gjeti gjithashtu se komunikata e UÇK-së që e paraqiste si të rënë në betejë ishte një mbulesë për ta fshehur të vërtetën.
Por gjurma nuk fillon në Hagë.
Pesë vjet përpara aktgjykimit, Sadri Ramabaja e kishte botuar një dëshmi të jashtëzakonshme. Sipas rrëfimit të Ismet Jasharit, Komandant Kumanovës, Allaqi dhe Shaban Rexhep Shala mbaheshin të burgosur në Kleçkë. Njerëzve që i ruanin u ishte thënë se ishin “spiunë”. Ramabaja shkroi më tej se Allaqi ishte zhdukur pasi përgjegjësit e burgut ushtarak ia kishin dorëzuar Thaçit dhe Veselit.
Pastaj janë Drenoci. Prangat. Një transferim misterioz drejt asaj që Ilaz Kadolli e quan “Altar”. Komunikata 61. Përpjekjet e mëvonshme ndaj familjes. Dhe një trup që ende mungon.
KRONIKAT E BARUTIT i ka vendosur këto dëshmi përballë aktgjykimit, dosjes së Prokurorisë dhe burimeve të shkruara vite përpara verdiktit.
Ajo që del prej tyre nuk është historia e një njeriu që thjesht u zhduk.
Është historia e një vrasjeje, e një verzioni të rremë për vdekjen e tij dhe e një pyetjeje që mbetet pa përgjigje.
Ku janë eshtrat e Behajdin Allaqit?
