Kush po e Shet Sigurinë Kombëtare për Pushtet?
Kur Beogradi e artikulon vrasjen e Kurtit dhe Prishtina zyrtare hesht, ne nuk jemi më në politikë. Jemi në territorin e errët të bashkëfajësisë dhe tradhtisë kombëtare.
Unë e dëgjova deklaratën dhe menjëherë mendova për një gjë të vetme. Jo për retorikë. Jo për politikë të zakonshme. Mendova për një fjalë që Ballkani e njeh shumë mirë. Atentat.
Në një studio televizive në Beograd, një ish shef i inteligjencës së Serbisë foli për modelin e Mossadit dhe e përmendi kryeministrin e Kosovës. Ai nuk përdori metafora të mjegullta. Ai foli për njerëz me emër dhe mbiemër. Ai foli për plane. Ai foli për mundësinë që shërbimet sekrete serbe të veprojnë.
Dhe kur një njeri i tillë thotë “ne dimë si bëhet”, historia e këtij rajoni e përkthen menjëherë atë fjali.
Ajo do të thotë atentat.
Unë prisja reagim. Prisja një tërmet politik. Prisja një revoltë institucionale. Prisja që opozita të ngrihej në këmbë dhe të thoshte se në këtë vend mund të ketë luftë politike por nuk mund të ketë kërcënime për vrasje nga një shtet tjetër.
Nuk ndodhi asgjë.
Heshtje.
Presidenca e Kosovës heshti. Zyrtarë që flasin çdo ditë për kushtetutën dhe shtetin heshtën. Partitë opozitare që për njëzet vjet kanë pretenduar se janë rojet e republikës heshtën. Media që për vite të tëra kanë prodhuar skandale imagjinare kundër një qeverie heshtën.
Heshtja ishte e plotë. E ftohtë. E frikshme.
Dhe në atë heshtje u bë e qartë diçka që për vite me radhë shumë njerëz në këtë vend kanë refuzuar ta thonë me zë të lartë.
Kur një shtet fqinj artikulon publikisht mundësinë e një operacioni të stilit të shërbimeve sekrete kundër kryeministrit të Kosovës dhe elita politike e këtij vendi zgjedh të mos reagojë, atëherë kemi hyrë në një territor tjetër.
Kemi hyrë në territorin e bashkëfajësisë.
Le ta themi të vërtetën që kjo heshtje po përpiqet ta fshehë.
Për njëzet vjet pas luftës, Kosova nuk u ndërtua nga një elitë që synonte shtetin. Ajo u administrua nga një klasë politike që e trajtoi shtetin si plaçkë lufte. Ata ndërtuan rrjete pushteti, rrjete klienteliste, rrjete biznesi, media private që funksiononin si armë politike, dhe një sistem ku korrupsioni u bë formë qeverisjeje.
Dhe në këtë sistem Serbia nuk u zhduk kurrë.
Ajo u zhvendos në hije.
Ajo u instalua në strukturat paralele në veri. Ajo u instalua në ekonomi. Ajo u instalua në politikë përmes kompromisesh të heshtura dhe marrëveshjesh që askush nuk i diskutonte publikisht. Ajo u instalua edhe në narrativë.
Sepse për vite të tëra një propagandë e organizuar u përpoq ta bindë publikun se problemi i Kosovës nuk ishte Serbia. Problemi ishte Albin Kurti.
Ai u portretizua rrejshëm si rrezik për Amerikën. Si rrezik për Evropën. Si rrezik për stabilitetin. Si njeri që gjoja “po e shpëton Serbinë”.
Sa ironike tingëllon kjo sot.
Sepse faktet tregojnë diçka tjetër.
Gjatë viteve të fundit është pikërisht kjo qeveri që ka bërë atë që për dy dekada askush nuk guxoi ta bëjë. Ajo i ka çmontuar strukturat paralele të Serbisë në veri. I ka goditur rrjetet kriminale që operonin nën mbrojtjen e Beogradit. E ka ndaluar financimin institucional të Serbisë brenda territorit të Kosovës.
Dhe kur Serbia provoi t’i testojë kufijtë në shtator të vitit 2023 me një operacion paramilitar në Bajë, përgjigjja erdhi nga policët Kosovës.
Operacioni dështoi.
Serbia u tërhoq.
Kjo është arsyeja pse retorika e Beogradit sot është më e rrezikshme se kurrë.
Sepse Serbia nuk mund të avancojë përballë një qeverie që nuk pranon të negociojë sovranitetin e vendit të vet.
Dhe kjo është arsyeja pse propaganda kundër kësaj qeverie është bërë aq e egër brenda Kosovës.
Sepse për shumë njerëz që kanë ndërtuar karrierat e tyre politike dhe ekonomike mbi një sistem të korruptuar, një Kosovë që funksionon si shtet është një rrezik ekzistencial.
Dhe kur një kërcënim për atentat artikulohet nga Beogradi dhe këta njerëz zgjedhin heshtjen, ne kemi të drejtë të bëjmë një pyetje të rëndë.
A është kjo heshtje rezultat i frikës?
Apo rezultat i një aleance të heshtur me narrativën që vjen nga Beogradi dhe nga strategjitë gjeopolitike të Kremlinit në Ballkan?
Në këtë redaksi ne kemi arritur në një përfundim të qartë.
Spektri i plotë i atyre që zgjodhën heshtjen përballë kësaj deklarate nuk është thjesht i papërgjegjshëm.
Ai është objektivisht në anën e strategjisë që kërkon destabilizimin e Kosovës.
Sepse nëse Kremlini kërkon të zgjerojë ndikimin e tij në Ballkan, ai ka nevojë për shtete të dobëta. Ai ka nevojë për institucione të brishta. Ai ka nevojë për elita politike që janë më të interesuara për pushtetin e tyre sesa për sovranitetin e vendit.
Por ekziston një problem i madh për këtë projekt.
Kremlini nuk mund të zgjerohet në një Kosovë ku pushteti politik nuk është i kapur.
Serbia nuk mund të avancojë në një Kosovë ku qeveria nuk e negocion shtetin.
Sepse sa herë që ajo përpiqet ta bëjë këtë, ajo përballet me një realitet të thjeshtë.
Kosova sot ka institucione. Ka polici. Ka ushtri. Ka aleatë.
Dhe ka një popull që e di shumë mirë çfarë do të thotë ta humbasësh shtetin.
Në shtator të vitit 2023 Serbia e testoi këtë realitet.
Ajo dështoi.
Dhe nëse do ta testojë përsëri, do të përballet me të njëjtën përgjigje.
Nga burrat dhe gratë në uniformë që e mbrojnë këtë vend. Nga qytetarët që e ndërtuan këtë republikë mbi sakrificë. Dhe nga një e vërtetë që askush nuk mund ta ndryshojë me propagandë. Kosova nuk është më një territor që mund të manipulohet nga larg. Kosova është një shtet.
Dhe populli i saj do të qëndrojë.
Përtej heshtjes, mbetet lakuriq një e vërtetë që nuk mund të fshihet më, kjo kastë nuk zotëron asnjë projekt politik për këtë vend, sepse ata nuk janë politikanë me frymëmarrje shtetformuese, por aktorë skenikë, mbijetesa e të cilëve varet nga skenari dhe rrogat që hartohen në Beograd. Historia e tyre është një kronikë e gjatë tradhtie ndaj substancës së Republikës. Kujtojeni momentin kur Kosova duhej t’i çmontonte strukturat paralele serbe, ata zgjodhën t’u falnin amnisti1 dhe t’i legalizonin ato si kancer brenda organizmit tonë shtetëror. Kur Kosova duhej ta ngrinte zërin në gjykatat ndërkombëtare për gjenocidin serb, ata e shuan Institutin për Dokumentimin e Krimeve2, duke tentuar ta fshinin kujtesën e gjakut tonë.
Edhe sot, kur shteti po përpiqet ta kthejë ligjshmërinë në veri, këta zëra e quajtën kryeministrin e tyre “Millosheviç”, duke i përsëritur fjalë për fjalë urdhrat e lëshuar3 nga Gjuriqi. Kur strukturat terroriste të Radoiçiqit u dërrmuan në shtator të vitit 2023, këta njerëz u fshehën si brejtës pas flamujve të huaj, duke kërkuar tërheqjen e policisë sonë dhe duke e shpallur mbrojtjen e sovranitetit si “destabilizim”. Ata u parakaluan si kukulla në ekranet televizive nga diplomatë të korruptuar, duke u ofruar si “alternativa” për të instaluar një Republika Srpska brenda nesh. Akti i tyre i fundit i dëshpëruar ishte dërgimi në Gjykatën Kushtetuese i Fondit të Sigurisë Kombëtare4, vetëm që Kosova të mbetej e pambrojtur dhe e paarmatosur përballë agresionit.
Këta njerëz nuk punojnë për Kosovën, çdo vendim i tyre është një dëshmi e vullnetit të armikut tonë. Ata nuk kanë plan, kanë vetëm misionin e marrë nga padronët e tyre në Serbi. Ata janë mercenarë politikë që duhen luftuar deri në fund, deri në çrrënjosjen e tyre përfundimtare nga sistemi ynë politik, për të mos lejuar që e ardhmja e fëmijëve tanë të shitet në tregun e zi të Beogradit.
Ligji që e Ndryshoi Sigurinë Historike të Kosovës
Ligji i vitit 2013 për Amnisti nuk mbylli plagët e luftës, ai dobësoi mbrojtjen juridike të shtetit dhe fali mekanizmat që kishin punuar kundër sovranitetit të Kosovës me urdhër të Beogradit. — Kronika B Lajme dhe Raportim.
Kur Shteti i Thaçit Shpërlante Krimet e Beogradit me Detergjentin e Amnistisë
Mbyllja e Institutit të Krimeve nga qeveria e Hashim Thaçit ishte vrasja e dytë e dëshmitarëve, një akt frike për t’ia hequr kombit thikën e provave që nesër do të godisnin ndërgjegjen e Beogradit. — Kronika B Politikë dhe Çështje Publike.
Postimi i Marko Gjuriqit në rrjetin social X, 23 Prill, 2023.
Mbrojtja e Kosovës dhe Sabotimi i Brendshëm
Pak ditë pas sulmeve në Bajë, opozita ngriti mur ligjor mbi Fondin për Siguri, duke zgjedhur ngërçin në vend të gatishmërisë, procedurën në vend të mbrojtjes së shtetit nga agresioni i Serbisë. — Kronika B Politika Kombëtare.