Tërheqja e Arkitektit Të Zhurmës
Makineria mediatike e Buzhalës dikur gëlonte për Thaçin, por ndërsa prokuroria zbulonte prova të pengimit të drejtësisë, arkitekti i narrativës nisi ta paralajmëronte tërheqjen e tij.
Më 27 shkurt 2026, ndërsa salla e gjyqit në Hagë hapej për ta dëgjuar çështjen për pengim të drejtësisë1 kundër Hashim Thaçit, gjuha brenda ishte e ftohtë, e saktë, pa zbukurime. Nenet u lexuan me qartësi. Datat u renditën me përpikmëri. Audio regjistrimet u përshkruan me detaje forenzike. U përmendën printerë, faqe, rreshta, dokumente të grisura. Prokuroria e paraqiti atë që e quajti një përpjekje të organizuar për të ndikuar dëshmitarë, për të zbuluar informacione konfidenciale dhe për ta minuar administrimin e drejtësisë.
Jashtë sallës së gjyqit, po zhvillohej një tjetër skenë.
Po atë ditë, Berat Buzhala publikoi një video pesëminutëshe2. Ai nuk foli për peshën e akuzave. Nuk u ndal te pretendimet për ndërhyrje ndaj dëshmitarëve. Nuk komentoi përmbajtjen e provave që po shpaloseshin në Hagë. Në vend të kësaj, ai foli për vështirësinë e largimit të punonjësve nga puna.
“Një nga vendimet më të vështira që duhet të marrësh”, tha ai, “është të pushosh punëtorë, sidomos kur kanë punuar afër teje, kur janë të martuar, kur kanë fëmijë dhe e di sa e vështirë do të jetë për ta të gjejnë një punë tjetër”.
Koha e zgjedhur nuk ishte e rastësishme. Ajo dukej si një tërheqje e kujdesshme, e shpallur me zë të butë në një moment kur zëri i prokurorisë po bëhej gjithnjë e më i fortë.
Për vite me radhë, sipas burimeve të verifikuara pranë rrethit organizativ të zt Thaçi, Buzhala ka vepruar si ndërtues i narrativës mbrojtëse rreth Thaçit. Jo si avokat në sallën e gjyqit, por si arkitekt i fjalës publike. Platformat e tij të dikurshme, T7 dhe Gazeta Express, u shitën më vonë, thuhet përmes ndërmjetësve të lidhur me interesat e Thaçit. Por qëndrimi editorial që pasoi nuk u zbut. Ai u përforcua.
Mjeti më i drejtpërdrejtë u bë Nacionale, gazeta që ai e kontrollon. Prej andej u ndërtua një linjë e qëndrueshme. U vu në pikëpyetje legjitimiteti i Dhomave të Specializuara3. U hodhën dyshime mbi integritetin e procesit. Thaçi nuk u paraqit si një i pandehur që përballet me akuza konkrete, por si figurë historike nën rrethim.
Megjithatë, edhe aty u pa kufiri. Emri i tij nuk mjaftonte për ta mbajtur peshën e fjalës hero. Ajo fjalë kërkonte dritë të huazuar. Ajo dritë vinte nga imazhi i lavdishëm i Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Thaçi i vetëm ishte i cenueshëm. Ndërsa i mbështjellur me mitin e luftës çlirimtare ishte më i mbrojtur nga kujtesa kolektive. Kështu, kufiri mes individit dhe simbolit u turbullua vazhdimisht. Nuk u mbrojtën veprimet konkrete, por u thirr trashëgimia çlirimtare. Nuk u trajtuan provat, por u thirr emocioni.
Kjo ishte një strategji e njohur. Përzierja e fatit personal me historinë kombëtare. Shndërrimi i një procesi penal në betejë simbolike.
Por procesverbali i gjykatës fliste një gjuhë tjetër. U përmendën vizita në qendrën e paraburgimit. U përshkruan biseda të regjistruara. U fol për udhëzime që dëshmitarët të ishin të butë, të mos filozofonin, të përgjigjeshin vetëm me po ose jo. U përmendën faqe të shtypura, të shënuara me rreshta të caktuar, të gjetura të grisura ose të hedhura në shportë. U përmend zbulimi i identiteteve të mbrojtura në kundërshtim me urdhra të qartë gjyqësorë.
Këto nuk ishin mite. Ishin detaje.
Sipas një burimi evropian të verifikuar, Buzhala dhe avokati Dastid Pallaska kanë këshilluar Thaçin përmes kanaleve joformale. Strategjitë e sugjeruara, thuhet, përfshinin presion ndaj dëshmitarëve dhe ndërhyrje të tjera që tani janë pjesë e akuzës. Nëse këto këshilla janë dhënë me bindje apo me kalkulim, kjo mbetet për t’u vlerësuar. Por rezultati duket i qartë. Strategjia nuk e mbrojti Thaçin. Ajo forcoi perceptimin e koordinimit.
Në janar 2026, mbi tridhjetë punonjës u larguan nga T7 dhe Gazeta Express. Në Nacionale, fondet thuhet se filluan të pakësohen. Largimet u paraqitën si pasojë e një faze të vështirë ekonomike. Nuk u lidhën publikisht me krizën politike dhe gjyqësore.
Ish punonjës flasin për presion editorial. Për këmbëngulje që narrativa pro Thaçit të vazhdonte edhe kur situata ligjore po përkeqësohej. Për një klimë ku gazetaria përzihej me lojalitetin personal.
Sot, ndërsa Buzhala flet për dhimbjen e largimit të punonjësve, disa brenda rrethit të Thaçit shprehin zhgënjim. Sipas një burimi tjetër në Zvicër, besimi ndaj Buzhalës tashmë është i lëkundur. Ajo që u paraqit si strategji mbrojtëse po shihet si një seri lëvizjesh që e ekspozuan më shumë figurën që synohej të mbrohej.
Këtu lind një pyetje më e thellë.
A ishte Buzhala thjesht një propagandues i bindur nga afërsia me pushtetin?
Apo një njeri që, me llogari të ftohtë, ndërtoi një narrativë që në fund e çoi rrethin e Thaçit drejt një rruge pa kthim?
Në këtë kuptim, ai nuk shfaqet vetëm si mbrojtës i dështuar. Ai shfaqet si njeriu që mund ta ketë mashtruar vetë rrethin që pretendonte se po e mbronte. Duke u premtuar forcë përmes zhurmës, ai mund t’ketë sjellë dobësi përmes teprimit. Duke e mbështjellë individin me flamurin e historisë, ai mund ta ketë bërë më të dukshëm përballë ligjit.
Drejtësia nuk lëkundet nga retorika. Ajo mbështetet në prova.
Ndërsa procesi në Hagë vazhdon, mbetet imazhi i një njeriu që dikur fliste me siguri për betejën publike, por që sot flet për mbyllje redaksish dhe largime nga puna. Një tërheqje e qetë pas një fushate të zhurmshme.
Në fund, jo gjithmonë ata që flasin më fort janë më të fuqishmit. Ndonjëherë, zëri i ngritur e shënon fillimin e heshtjes.
Berat Buzhala’s 5 minute Facebook Video Post, Feb 27, 2026.
Komploti i prillit kundër Gjykatës Speciale
Në këtë teatër kukullash, “ekskluziviteti” ishte thjesht një karrem, ndërsa liria e shtypit po përdorej si thikë për të gjymtuar Prokurorinë e Specializuar të Kosovës. — Kronika B Hulumtim.