Ajo që ndodhi të hënën, më 7 shtator, pas paraqitjes së Fatmir Shehollit para Gjykatës Themelore në Prishtinë, do të mund të kishte mbetur një përplasje e zakonshme politike ndërmjet deputetit të LDK-së Arben Gashi dhe Nenad Rashiqit. Nuk mbeti e tillë. Gashi bëri një pretendim serioz për Rashiqin dhe deklaroi publikisht se për atë që thoshte ekzistonin “procesverbale”. Rashiq, pas seancës, i mohoi pretendimet e Gashit si të pavërteta. KRONIKAT E BARUTIT ia kërkoi deputetit pikërisht atë që kërkohet në një situatë të tillë, datën, vendin, organizatat e pranishme, fjalët e dokumentuara të Rashiqit dhe procesverbalet që Gashi vetë tha1 se ekzistojnë. Deri në publikimin e këtij shkrimi, Gashi nuk paraqiti asnjë prej tyre. Në vend të provave, reagimi i tij dhe sjellja që pasoi në faqen e tij në Facebook e hapin një çështje shumë më serioze për mënyrën se si një deputet i Republikës përballet me kërkesën për llogaridhënie dhe se si një pyetje gazetareske mund të shndërrohet, brenda pak minutash, në një fushatë diskreditimi ndaj personit që e bën atë.
Gashi e nisi përplasjen me një status drejtuar Rashiqit. Ai pretendoi se Rashiq kishte folur në një takim jashtë Kosovës me përfaqësues të disa organizatave të rëndësishme për rastin e djalit të tij të mitur dhe lëndimin e dorës së tij.
“Krejt çka kam thënë është e vërtetë”, shkroi Gashi, duke shtuar se nuk do t’i përmendte organizatat “për hir të konfidencialitetit”.
Në fund ai e dha elementin që e nxori deklaratën nga territori i kujtesës personale dhe e futi atë në territorin e verifikimit.
“Për këto punë ka edhe procesverbale”, shkroi ai, duke e përfunduar statusin me një shenjë ironike.
Pikërisht ky pohim e bën çështjen jashtëzakonisht të thjeshtë nga pikëpamja gazetareske. Nëse ka procesverbale, atëherë ekziston një regjistër që mund të kontrollohet. Nëse ekziston një regjistër, atëherë nuk ka arsye që publiku të detyrohet të zgjedhë ndërmjet fjalës së Gashit dhe mohimit të Rashiqit.
KRONIKAT E BARUTIT ia drejtoi Gashit dhjetë pyetje konkrete2. Atij iu kërkua të tregonte se në cilin vit dhe në cilin shtet kishte ndodhur takimi, cilat organizata kishin qenë të pranishme, çfarë kishte thënë saktësisht Rashiqi dhe ku ndodhej procesverbali. Nëse identiteti i organizatave ishte konfidencial, Gashi u pyet nëse ishte i gatshëm t’ia vinte dokumentin në dispozicion një institucioni kompetent ose një redaksie për verifikim të pavarur. Ai u pyet gjithashtu pse një çështje që sot e paraqet si serioze nuk ishte bërë publike më herët, nëse e kishte raportuar ndonjëherë në Polici, Prokurori, AKI ose Kuvend dhe, nëse besonte se informacioni e cenonte interesin publik ose sigurinë institucionale, çfarë kishte bërë konkretisht si deputet. Pyetja përfundimtare ishte më elementarja, a do ta publikonte procesverbalin që vetë kishte thënë se ekzistonte.
Gashi nuk iu përgjigj substancës së këtyre pyetjeve. Në përgjigjen e tij ndaj gazetarit shfaqet vetëm një emoji. Ajo që ndodhi më pas është më domethënëse. Nën pyetjet filluan të shfaqeshin komente që nuk merreshin me procesverbalin, Rashiqin ose përmbajtjen e pyetjeve, por me gazetarin që i kishte bërë ato.
Rinor Vokshi shkroi një fyerje të rëndë dhe e quajti gazetarin “spiun”, ndërsa Gashi iu përgjigj komentit me një emoji. Sherif Ferizi përdori etiketimin “serbofil”. Mehmet Xh Shala përdori përsëri gjuhë fyese. Milaim Mehmeti shkroi se Vudi Xhymshiti ishte “nji shpiun i bias serbe qe paguhet nga bia serbe”. Në pamjen e ruajtur nga redaksia, reagimi ndaj këtij komenti shfaqet si i bërë nga Arben Gashi. Në një koment tjetër, Ekrem Sadiku shkroi “kush kari je ti me tu pergjigje Arben Gashi o bothqire”. Pamja e listës së personave që e kishin pëlqyer atë koment përfshin gjithashtu Arben Gashin. Edhe komente të tjera denigruese morën reagime nga autori i postimit.
Kur pyetjet mbetën pa përgjigje, Arben Gashi i pëlqeu sulmet ndaj gazetarit
Videoja e regjistruar nga ekrani i dokumenton reagimet nën postimin e deputetit të LDK-së, Arben Gashi, pasi Vudi Xhymshiti i kërkoi prova dhe procesverbalet që Gashi pretendonte se ekzistonin për deklaratat që ia atribuonte Nenad Rashiqit. Regjistrimi vizual i tregon komentet fyese dhe akuzat e pambështetura kundër gazetarit, si dhe hapjen e listave të reagimeve, ku emri i Arben Gashit shfaqet ndër personat që i kanë pëlqyer disa prej tyre. Mes komenteve të pëlqyera prej tij janë edhe etiketime që e paraqesin Xhymshitin si “spiun” dhe “spiun të BIA-s serbe”, pa ofruar asnjë provë për akuza të tilla. Gashi, ndërkohë, nuk iu përgjigj pyetjeve gazetareske me procesverbalet që vetë i kishte përmendur. — KRONIKAT E BARUTIT
Mbështete gazetarinë që nuk blihet. Donacioni yt e mbron të vërtetën, i fuqizon hulumtimet tona dhe na mban të pavarur përballë pushtetit dhe interesave.
Kjo sjellje nuk provon se Gashi ka ndonjë lidhje me BIA-n, Fatmir Shehollin ose ndonjë operacion të shërbimeve serbe dhe nuk do të ishte gazetarisht e përgjegjshme të pretendohej një gjë e tillë pa prova. Por sjellja e dokumentuar tregon diçka tjetër që është faktikisht e kontrollueshme. Një deputet e bëri një pretendim, tha se ekzistonte dokumentacioni që e mbështeste atë dhe, kur iu kërkua dokumentacioni, nuk e paraqiti. Ndërkohë, në hapësirën e tij publike, pyetjet u zëvendësuan nga etiketime ndaj gazetarit si “spiun”, “serbofil” dhe “spiun i BIA-s”.
Në vend që të distancohej nga disa prej këtyre sulmeve, Gashi i pëlqeu3. Problemi këtu nuk është mirësjellja në Facebook. Problemi është mekanizmi, sepse zhvendosja e debatit nga prova tek diskreditimi i personit që e kërkon provën është pikërisht një nga teknikat që dokumentet e hetimit të Shehollit e bëjnë të pamundur ta trajtojmë me naivitet.
Aktakuza e Prokurorisë Speciale kundër Fatmir Shehollit duhet lexuar me kufizimin themelor juridik se ajo përmban pretendimet e Prokurorisë dhe jo një vendim përfundimtar gjyqësor. Sheholli gëzon prezumimin e pafajësisë. Megjithatë, dokumenti e përshkruan me hollësi një mekanizëm të pretenduar të inteligjencës serbe për prodhimin, transmetimin dhe publikimin e materialeve komprometuese kundër zyrtarëve të Kosovës. Sipas aktakuzës, më 26 shtator 2025 Sheholli mori materiale audio dhe transkripte që kishin të bënin me zyrtarë të Ministrisë për Komunitete dhe Kthim dhe që ishin “të destinuara për komprometimin e tyre”.
Prokuroria pretendon se bashkë me materialet ai i mori 5000 euro dhe se më pas, duke i zbatuar udhëzimet e Bojan Dimiqit, një zyrtar i BIA-s, ia dorëzoi materialet gazetarit Milaim Zeka, së bashku me 1000 euro, duke dhënë udhëzime edhe për mënyrën dhe kohën e publikimit pak ditë përpara zgjedhjeve lokale4. Sipas Prokurorisë, qëllimi dhe pasoja e këtyre veprimeve ishte diskreditimi i institucioneve dhe zyrtarëve, thellimi i përçarjeve shoqërore dhe ndërhyrja e një shërbimi të huaj informativ në procesin zgjedhor të Kosovës.
Fatmir Sheholli para gjykatës, seanca për akuzat e spiunazhit
Pamje nga seanca gjyqësore e 7 shtatorit 2026 në Gjykatën Themelore në Prishtinë, ku Fatmir Sheholli u paraqit para gjykatës lidhur me aktakuzën e Prokurorisë Speciale. Videoja dokumenton pjesë nga paraqitja e Shehollit në sallën e gjyqit. Ai akuzohet për spiunazh dhe vepra të tjera të përshkruara në aktakuzë. Pretendimet janë të Prokurorisë dhe mbeten për t’u provuar në gjykatë, ndërsa Sheholli gëzon prezumimin e pafajësisë deri në një vendim përfundimtar — KRONIKAT E BARUTIT.
Rëndësia e kësaj dosjeje për debatin e sotëm bëhet edhe më e qartë sepse objektivi i përshkruar nga hetuesit lidhet drejtpërdrejt me Nenad Rashiqin dhe njerëzit rreth tij. Sipas raportit policor të cituar në aktakuzë, materialet e siguruara nga BIA kishin për qëllim komprometimin e disa zyrtarëve të lidhur me Rashiqin. Dokumenti thotë se bashkëpunëtorët e tij ishin kontaktuar dhe kërcënuar nga persona që ishin prezantuar si zyrtarë të BIA-s, të cilët kishin ushtruar presion që ata të shkonin në Beograd. Pasi ata nuk kishin pranuar, sipas aktakuzës, ishin dërguar materiale komprometuese me paralajmërimin se ato do të publikoheshin në media. Kjo është shumë më tepër se sfond politik. Është përshkrimi nga Prokuroria i një metode, identifiko objektivin, siguro ose përgatit material komprometues, gjej kanalin e publikimit, përcakto kohën dhe prodhoje efektin publik.
Roli që Prokuroria ia atribuon medias në këtë mekanizëm është veçanërisht shqetësues. Aktakuza citon deklaratën e Milaim Zekës në polici, sipas së cilës marrëveshja kishte qenë për 2000 euro për publikimin, prej të cilave ai thotë se i kishte marrë 1000 euro në restaurantin Garden dhe pjesën tjetër do ta merrte pas përfundimit të publikimit. Sheholli, sipas deklaratës së tij të cituar në të njëjtën dosje, tha se Zekës i kishte treguar një prejardhje tjetër të materialeve dhe jo kontaktin me Bojan Dimiqin. Aktakuza përmban edhe transkriptin e një audioincizimi të 30 shtatorit 2025, ku Sheholli dëgjohet duke i thënë Zekës “qe ku i ki qetu njëmijë”. Prokuroria thotë se deklaratat e të dyve konfirmojnë se publikimi ishte lidhur me një pagesë prej 2000 eurosh.
Dokumentet e Prokurorisë pretendojnë gjithashtu se kontrolli nuk përfundonte me dorëzimin e materialit. Sipas aktakuzës, Bojan Dimiqi interesohej nëse materiali ishte publikuar dhe jepte udhëzime për publikimin e tij në “Pa Rrotlla”. Më 1 tetor 2025, sipas komunikimeve të cituara, Sheholli ia përcillte Zekës udhëzimin që publikimi të bëhej më herët. Prokuroria e interpreton këtë si provë se Sheholli vepronte sipas udhëzimeve të zyrtarit të BIA-s lidhur me kohën dhe mënyrën e publikimit në mediat kosovare. Në një pjesë tjetër të aktakuzës, hetuesit e përshkruajnë koordinim për pranimin, përkthimin dhe publikimin e materialeve, si dhe për përdorimin e mediave dhe rrjeteve sociale në mënyrë që përmbajtja të prodhonte sa më shumë jehonë dhe ndikim publik.
Brenda së njëjtës dosje gjendet një dokument që e vendos komprometimin politik në një kontekst edhe më të vjetër. Ai njihet me emrin “Leptiri”. Sipas aktakuzës, dokumenti ishte marrë nga Bojan Dimiqi dhe ishte gjetur në telefonin e Shehollit. Prokuroria e përshkruan përmbajtjen si material të RDB-së që lidhej me përdorimin e një burimi operativ me nofkën “Leptiri” për sigurimin e materialeve komprometuese me qëllim ushtrimin e presionit për bashkëpunim me shërbimin serb. Sheholli, në deklaratën e cituar në aktakuzë, thotë shprehimisht se dokumentin ia kishte dërguar Bojan Dimiqi dhe më pas përshkruan personat tek të cilët e kishte shpërndarë.
Kjo është arsyeja pse “Leptiri” duhet kuptuar si metodë dhe jo si një fjalë misterioze që mund t’i ngjitet çdo kundërshtari politik. Dokumentet e dosjes e përshkruajnë një logjikë të komprometimit, ku objektivi nuk kundërshtohet domosdoshmërisht përmes argumentit, por dobësohet përmes materialit ose pretendimit që e cenon reputacionin e cakut dhe pastaj shpërndahet në mënyrë që dëmi të prodhojë efekt politik. Aktakuza ndaj Shehollit e përshkruan një variant modern të së njëjtës logjikë në rastin e njerëzve të lidhur me Rashiqin, me materiale komprometuese, ndërmjetës, pagesa, media dhe koordinim të kohës së publikimit. Kjo nuk na jep të drejtën të themi se çdo sulm ndaj Rashiqit është “Leptiri”. Por na jep arsye shumë të fortë ta shqyrtojmë çdo rast ku një pretendim i pambështetur ndaj tij hidhet në publik dhe, sapo kërkohet prova, diskutimi zhvendoset drejt diskreditimit të atyre që kërkojnë verifikimin.
Pikërisht këtu sjellja e Arben Gashit bëhet politikisht problematike. Gashi nuk është përgjegjës për atë që çdo qytetar e shkruan në faqen e tij dhe askush nuk mund t’ia atribuojë automatikisht një politikani çdo koment të një mbështetësi. Por kur vetë politikani klikon pëlqim (like) mbi një koment, situata ndryshon. Ai nuk është më vetëm pronari pasiv i hapësirës ku është bërë komenti. Ai ka ndërvepruar me të. Kur komenti pretendon pa asnjë provë se gazetari është “spiun i BIA-s serbe” dhe deputeti e pëlqen atë, ky është një veprim publik i deputetit dhe mund të dokumentohet si i tillë. Kur një koment tjetër përdor gjuhë vulgare për të thënë se gazetari nuk meriton përgjigje dhe Gashi shfaqet mes personave që e kanë pëlqyer, edhe kjo është pjesë e regjistrit publik të mënyrës se si ai zgjodhi të sillej pasi iu kërkuan provat.
Ironia është e rëndë dhe nuk ka nevojë për zbukurim. Në ditën kur Sheholli u paraqit para gjykatës mbi një aktakuzë që e përshkruan një operacion të pretenduar të BIA-s për komprometimin e njerëzve të lidhur me Nenad Rashiqin, Arben Gashi e bëri një pretendim të ri publik ndaj Rashiqit. Kur Rashiq e mohoi dhe KRONIKAT E BARUTIT e kërkuan provën, Gashi nuk e solli procesverbalin që vetë e kishte përmendur. Në hapësirën e tij publike, ndërkohë, gazetari që e kërkonte atë provë filloi të etiketohej “spiun i BIA-s”, ndërsa Gashi i pëlqeu të paktën disa prej komenteve denigruese. Nuk ka prova që këto dy fenomene janë të koordinuara dhe ne nuk po pretendojmë se janë. Por ekziston një ngjashmëri e dukshme në metodën e komunikimit, një çështje konkrete ngrihet, prova kërkohet dhe vëmendja zhvendoset nga prova tek karakteri dhe besnikëria e personit që sfidon pretendimin.
Kjo ka rëndësi edhe për shkak të pozitës së Gashit brenda krizës së tanishme të LDK-së. Më 2 shtator, KRONIKAT E BARUTIT raportuan5 mbi pretendimet e dy rrjeteve burimore sipas të cilave rebelimi i gjashtë deputetëve kundër marrëveshjes Kurti dhe Abdixhiku duhej shqyrtuar për mundësinë e ndikimit nga infrastruktura të vjetra politike të lidhura me ish SHIK-un. Në atë shkrim ne nuk e paraqitëm pretendimin si fakt të provuar. Përkundrazi, shkruam qartë se nuk kishim dokument që e demonstronte një komandë të tillë, nuk kishim komunikim të konfirmuar që u tregonte deputetëve si të votonin dhe se përputhja e interesave politike nuk është provë e koordinimit operacional. Arben Gashi ishte një nga gjashtë deputetët për të cilët burimet ngritën pikëpyetje.
Ai ishte gjithashtu pjesë e grupit të deputetëve që Richard Grenell i përshëndeti publikisht si “great friends of America”.
Asnjëra prej këtyre nuk provon kontroll mbi Gashin. Por pikërisht për këtë arsye ai duhet të ketë interes më të madh, jo më të vogël, për t’iu përgjigjur pyetjeve me dokumente dhe jo me etiketime.
Sjellja e sotme nuk provon pretendimet e burimeve tona të 2 shtatorit. Ajo megjithatë shton një fakt të ri në shqyrtimin e sjelljes publike të Gashit. Kur u përball me pyetje konkrete dhe të verifikueshme, deputeti nuk i dha përgjigjet konkrete dhe të verifikueshme që iu kërkuan. Ai mund ta korrigjojë këtë edhe tani. Mund të tregojë kur dhe ku është zhvilluar takimi. Mund ta shpjegojë kush e ka hartuar procesverbalin. Mund ta publikojë dokumentin me pjesët konfidenciale të redaktuara. Mund t’ia dorëzojë atë një pale të tretë për verifikim. Mund të tregojë nëse e ka raportuar çështjen te ndonjë institucion dhe, nëse jo, ta shpjegojë pse një informacion që sot konsiderohet mjaftueshëm serioz për t’u përdorur publikisht kundër Rashiqit nuk ishte trajtuar institucionalisht në kohën kur Gashi pretendon se e kishte mësuar.
Pa këto përgjigje, pretendimi i Gashit nuk është provë. Është një akuzë e pambështetur publikisht, e mohuar nga Rashiqi dhe e shoqëruar deri tani vetëm nga pohimi i autorit se dokumentacioni ekziston. Nuk do të ishte e drejtë ta shpallnim Gashin gënjeshtar si fakt të provuar vetëm mbi këtë bazë, sepse edhe gazetaria që kërkon prova prej tij duhet t’i nënshtrohet të njëjtit standard. Por nëse Gashi kërkon që publiku ta besojë, barra minimale është e tij. Ai e bëri pretendimin. Ai i përmendi procesverbalet. Ai duhet t’i dëshmojë ato. Derisa ta bëjë këtë, nuk ekziston bazë e verifikueshme që pretendimit të tij t’i jepet statusi i faktit.
Ajo që ekziston ndërkohë është një standard i dyfishtë shqetësues. Për Rashiqin kërkohet që një pretendim i Gashit të pranohet pa u parë procesverbali. Për gazetarin që e kërkon procesverbalin mjafton një koment në Facebook për ta quajtur “spiun i BIA-s”. Për akuzën ndaj Rashiqit kërkohet besim. Për akuzën ndaj gazetarit nuk kërkohet as kjo. Një klikim mjafton. Kjo është pikërisht klima ku komprometimi funksionon më mirë, sepse etiketa ecën më shpejt se dokumenti dhe dyshimi mbetet edhe pasi prova nuk vjen.
Dosja Sheholli na tregon pse ky mekanizëm duhet marrë seriozisht. Prokuroria pretendon se BIA kishte siguruar materiale për komprometimin e njerëzve të lidhur me Rashiqin, se Sheholli ishte angazhuar për sigurimin e mediave për publikimin e tyre dhe se kishte koordinim për të prodhuar sa më shumë ndikim publik. Aktakuza pretendon se materialet kaluan tek Milaim Zeka dhe se u diskutuan pagesa, përkthimi, editimi dhe publikimi. Kjo është dëshmi se komprometimi përmes hapësirës mediatike nuk është një konstrukt abstrakt në Kosovën e sotme. Është pjesë e një çështjeje konkrete penale që tashmë ndodhet para gjykatës, ndonëse pretendimet e Prokurorisë ende duhet të provohen në proces.
Prandaj nuk mund të thuhet me përgjegjësi se Arben Gashi “po zbaton operacionin Leptiri” në kuptimin operacional të fjalës, edhe pse bazueshëm dyshojmë. Për këtë nuk kemi prova. Por mund të thuhet se sjellja e dokumentuar sot e riprodhon një element themelor të metodës së komprometimit që dosja “Leptiri” dhe aktakuza Sheholli na lejojnë ta njohim, sulmi ndaj besueshmërisë së cakut ose të personit që kërkon llogari, në vend të përballjes me provën. Në rastin e Rashiqit e kemi një pretendim pa procesverbalin e premtuar. Në rastin e gazetarit kemi etiketime si “spiun” dhe “serbofil” pa asnjë provë. Në të dy rastet reputacioni vendoset në bankën e të akuzuarve përpara se faktet të vendosen mbi tavolinë.
Kjo është arsyeja pse përgjigjja ndaj Gashit mbetet po ajo që ishte para se të fillonin fyerjet. Nuk kërkojmë besim dhe nuk kërkojmë favore. Kërkojmë dokumentin që ai vetë e tha se ekziston. Nëse procesverbali e mbështet pretendimin e tij, KRONIKAT E BARUTIT do ta raportojë dhe Rashiqi duhet të përballet me përmbajtjen e tij. Nëse procesverbali nuk e thotë atë që Gashi po e pretendon, publiku duhet ta dijë edhe këtë. Nëse Gashi refuzon ta publikojë për arsye legjitime konfidencialiteti, ekzistojnë mënyra të njohura gazetareske dhe institucionale për verifikimin e tij pa i ekspozuar burimet ose personat e mbrojtur. Ajo që nuk mund të konsiderohet përgjigje është një emoji, ndërsa mbështetësit e deputetit e kthejnë gazetarin në “spiun” dhe deputeti i shpërblen disa prej tyre me pëlqime.
Arben Gashi mund ta mbyllë këtë çështje me prova ose mund ta thellojë atë duke mos i dhënë ato. Zgjedhja është e tij. Por standardi ynë nuk ndryshon sipas emrit të politikanit, partisë së tij, marrëdhënieve të tij politike apo njerëzve që e përshëndesin atë nga Washingtoni. Një deputet që pretendon se ka procesverbale duhet t’i paraqesë për verifikim. Një deputet që nuk e bën këtë nuk mund të kërkojë që fjala e tij të trajtohet si fakt. Dhe një deputet që, në vend se t’i përgjigjet gazetarit, i pëlqen akuzat e pambështetura që e shpallin atë agjent të shërbimit sekret të shtetit kundër të cilit ai gazetar po hulumton e ekspozon, nuk po e forcon pretendimin e vet. Po e ekspozon mënyrën se si sillet kur dikush i kërkon ta provojë atë.
Në fund, pyetja për Arben Gashin është shumë më e thjeshtë se “Leptiri”, SHIK-u, BIA, Grenelli ose gjithë historia e errët e kompromateve politike në Kosovë. Është pyetja më e vjetër e gazetarisë dhe më e vështira për politikën kur retorika ndeshet me faktin.
Ju thatë se ka procesverbale.
Ku janë ato zt Gashi?
Nëse ky raportim ka vlerë për ty, ndihmoje të vazhdojë. Kontribuo sot për gazetari të pavarur, të guximshme dhe në shërbim të publikut.
Kush po e Kontrollon Rebelimin Brenda LDK-së?
Burime të afërta me ish strukturat e SHIK-ut i thanë Kronikave të Barutit se bllokimi i marrëveshjes për presidentin nuk është rebelim spontan brenda LDK-së, por pjesë e një infrastrukture të vjetër …
Pyetjet tona drejtuar Arben Gashit, të Hënën më 7 Shtator, 2026.
Pëlqimet e Arben Gashit në komentet e lexuesve/mbështetësve të tij.
Nga USB te akuzat e fabrikuara: si funksionon aparati mediatik i Milaim Zekës
Publikimet e “Pa Rrotlla”-s nën drejtimin e Milaim Zekës tregojnë manipulim të qëllimshëm, mungesë verifikimi dhe përdorim politik të formës gazetareske për propagandë.
Nga USB te akuzat e fabrikuara: si funksionon aparati mediatik i Milaim Zekës
Në shqyrtimin e hollësishëm të materialeve të publikuara nga portali “Pa Rrotlla”, nën pronësinë dhe drejtimin editorial të Milaim Zekës, bëhet e qartë se ato nuk përfaqësojnë asnjë standard të pranu…
Kush po e Kontrollon Rebelimin Brenda LDK-së?
Gjashtë deputetë e sfiduan marrëveshjen për presidentin. Para rebelimit, burime pranë ish SHIK-ut e kishin paralajmëruar pikërisht këtë skenar dhe ndikim politik të drejtpërdrejtë mbi ta.
Kush po e Kontrollon Rebelimin Brenda LDK-së?
Burime të afërta me ish strukturat e SHIK-ut i thanë Kronikave të Barutit se bllokimi i marrëveshjes për presidentin nuk është rebelim spontan brenda LDK-së, por pjesë e një infrastrukture të vjetër …