Maskarada e Vlora Çitakut në Familjen Haradinaj
Vlora Çitaku, me një paturpësi monumentale, ia rrëmbeu dorën Rifat Jasharit, duke e shndërruar një dasmë në skenë ngacmimi politik ndaj simbolit më të pastër të Kosovës.
Nuk ka asgjë më të vështirë për t’u parë sesa kur dinjiteti i një kombi përballet me shpërfilljen e një individi që nuk i njeh as kodet më bazike të respektit njerëzor. Në videon që po qarkullon në facebook1, e shohim një moment që nuk është thjesht një vallëzim i rëndomtë në një dasmë, por një përplasje e dhunshme midis dy botëve të ndryshme, botës së moralit të lartë të Bacës Rifat dhe botës së shpërlarë të Vlora Çitakut.
Është e dhimbshme ta shohësh se si një figurë si Rifat Jashari, njeriu që mban mbi supe peshën e një historie sa tragjike aq edhe heroike, të detyrohet të përballet me një agresivitet të tillë të dikujt si Vlora Çitaku. Ai, me atë qetësinë e tij karakteristike, bën çmos të tërhiqet, e ta mbajë një distancë që nuk është thjesht fizike, por një distancë etike ndaj gjithçkaje që përfaqëson Çitaku. Por, ajo, me një mungesë totale turpi dhe ndjeshmërie, ia rrëmben dorën me forcë, duke u përpjekur ta detyroj në një vallëzim që ai kjartësisht nuk e dëshiron.
Ky nuk është thjesht një ngacmim apo një veprim i pamenduar. Ky është një akt i mirëfilltë ngacmimi, një përpjekje e dëshpëruar për t’vjedhur pak nga shkëlqimi i një familjeje që nuk i pranon dhe nuk i ka pranuar kurrë strukturat që Çitaku iu shërben me aq zell. Në ato lëvizje të sforcuara, ne e shohim fytyrën e vërtetë të një politike që nuk njeh limite, që nuk njeh “jo” dhe që është e gatshme t’i përdorë edhe figurat më të shenjta të kombit si dekor për maskaradën e tyre.
Historia e marrëdhënies midis familjes Jashari dhe strukturave të cilave Çitaku u qëndron besnike, është e mbushur me dyshime dhe thashetheme të errëta. Ndërsa ajo pretendon të jetë një diplomate e rafinuar, veprimet e saj në terren tregojnë një tjetër histori. Besnikëria e saj ndaj Hashim Thaçit, njeriut që akuzohet2 për krime të rënda dhe që prej kohësh është i padëshiruar në Prekaz, e bën këtë ndërhyrje në dasmën e familjes Haradinaj edhe më skandaloze.
Nuk mund ta harrojmë se Çitaku, e si deputete dhe nënkryetare në detyrë e Parlamentit të Kosovës nga rradhët e PDK-së, ka qenë një nga zërat premtues për implementimin e asociacionit të komunave të reja me shumicë serbe, një projekt që e kërcënon vetë ekzistencën e shtetit të Kosovës. Kjo është e njëjta grua që, sipas raportimeve, ka udhëtuar (fshehurazi) në Beograd3 pa dhënë kurrë një shpjegim. Ky dualitet, ku nga njëra anë shitet si patriote dhe nga ana tjetër punon për interesa që shpesh duken se përkojnë me ato të Serbisë, është i pafalshëm.
Unë nuk mund t’i harroj asnjëherë dëshminë rrëqethëse të Gani Gecit, i cili me zërin e tij e ka denoncuar publikisht atë që shumëkush e pëshpërit nën dhëmbë: se rrethimi dhe rënia e Adem Jasharit nuk ishte thjesht një akt brutaliteti serb, por pasojë e një tradhtie të brendshme4, ku gishti i akuzës bie direkt mbi vëllanë e Hashim Thaçit, Gani Thaçin. Sipas Gecit, ky bashkëpunim me armikun i hapi dyert e ferrit në Prekaz, duke krijuar një hendek të pashërueshëm që e bën çdo person të rrethit të Thaçit, përfshirë edhe Vlora Çitakun, »persona non grata« në shtëpinë e Jasharëve. Kjo është arsyeja pse ajo dorë që Vlora Çitaku e shtrëngon me forcë në video, nuk është thjesht një dorë plakushi, por është dora e një familjeje që ka mbijetuar tradhtinë e atyre që sot hiqen si miq.
Vlora Çitaku ka zgjedhur të jetë pjesë e një rrethi që gjithmonë ka kërkuar pushtet me çdo kusht, edhe duke shkelur mbi vlerat më të shenjta. Ajo e përfaqëson atë pjesë të politikës që është e gatshme ta sakrifikojë territorin dhe integritetin e Kosovës për hir të një njohjeje ndërkombëtare që nuk vjen kurrë. Sulmet e saj të vazhdueshme ndaj administratës aktuale të Kryeministrit në detyrë Albin Kurti, në një kohë kur Serbia vazhdimisht tenton ta destabilizojë Kosovën, tregojnë qartë se ku rreh zemra e saj politike.
Në atë video, ajo dorë që e shtrëngon me forcë dorën e Bacës Rifat është simboli i një dhune institucionale dhe morale. Është përpjekja për t’treguar se “ne mund të bëjmë çfarë të duam me ju”. Por dinjiteti i Rifat Jasharit nuk mund të rrëmbehet me forcë. Ai qëndron aty, i palëkundur, pavarësisht maskaradave dhe cirkut që luhet rreth tij. Ky akt i turpshëm duhet të shërbejë si një thirrje për zgjim për të gjithë ata që akoma besojnë te kjo klasë politike që nuk ka as turp, as nder dhe as respekt për historinë që ia dha lirinë këtij vendi.
Në fund të kësaj jave të gjatë, ku tupanat e dasmës u përpoqën kot ta mbytnin zhurmën e ndërgjegjes, mbetet një shije e hidhur që nuk lahet as me verë e as me valle. Prania e Baton Haxhiut në konak dhe agresiviteti i Vlora Çitakut mbi dorën e Bacës Rifat, nuk janë incidente të izoluara, por dy anët e të njëjtës monedhë të ndryshkur. Asaj të një elite që lirinë e ktheu në pazar dhe dëshmorët në dekor. Kur "hija e Stanishiqit" ulet në sofrën e Haradinajve dhe "lojalistja e Thaçit" tenton ta rrëmbejë me forcë legjitimitetin e Jasharëve, ne nuk jemi thjesht dëshmitarë të një dasme, por të një funerali moral. Kosova nuk u çlirua që kujtesa e saj të bëhej plaçkë për ata që udhëtojnë fshehurazi në Beograd apo për ata që e deformonin zërin e dhimbjes sonë. Nëse nuk e kemi më guximin t’ia mbyllim derën tradhtisë dhe paturpësisë, atëherë liria jonë është vetëm një burg me mure pak më të gjerë. Historia nuk do t’i harrojë ata që e bënë këtë, por mbi të gjitha, nuk do t’i falë ata që ua shtruan sofrën atyre.
Në përmbyllje të këtij komenti, më duhet ta them me zë të lartë: liria që gëzojmë sot nuk është pronë e klaneve politike, por është mbjellë me gjakun e pastër të dëshmorëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Përkulja ime më e thellë shkon për familjen Jashari dhe familjen Haradinaj, këto kulla të pamposhtura të qëndresës që i dhanë kombit gjithçka. Lavdia e UÇK-së mbetet e pacënueshme dhe e shenjtë, ajo nuk mund të njolloset nga asnjë maskaradë apo prezencë e padëshiruar nëpër gazmende. Me respektin më të madh për dhimbjen dhe sakrificën tuaj, kujtesa për heronjtë do të mbetet mburoja jonë e fundit kundër harresës dhe dinakërisë së atyre që guxojnë ta prekin këtë lavdi me duar të papastra. Ju jeni ndërgjegjja jonë, dhe ne nuk do të lejojmë që të përdhoset sofra juaj e rëndë me hije të errëta të së kaluarës.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi. — HULUMTIME.