Fidan Jupolli e ka bërë një zbulim të jashtëzakonshëm. E ka gjetur një përshëndetje që ia kam dërguar në Facebook më 22 qershor 2024. E ka publikuar para ndjekësve të tij1, e ka shoqëruar me tallje dhe ka kërkuar 10 mijë e 500 pëlqime për të më marrë në emision. Kur e ftova në debat publik2, me dokumente dhe argumente, më pyeti nëse më kishte pranuar Vetëvendosja në parti. Përgjigjja e tij mori 174 pëlqime, ndërsa sfida ime 388. Nuk po i përmend këta numra për ta shpallur fituesin, sepse e vërteta nuk vendoset me votim në Facebook. Po i përmend për të treguar sa lehtë mund të shndërrohet një çështje serioze e përgjegjësisë publike në një garë duartrokitjesh, ku argumenti është i vetmi që nuk ftohet të marrë pjesë.
Përshëndetja ime e vitit 2024 është autentike, për aq sa tregon fotografia e publikuar. I kam shkruar Fidanit me mirësjellje, e kam falënderuar që më kishte shtuar në Facebook dhe i kam uruar të jetë mirë. Ai më është përgjigjur miqësisht. Nuk ka aty as marrëveshje politike, as zotim për mbështetje, as ndonjë deklaratë që bie ndesh me kritikën time të sotme. Çfarë ka menduar të provojë duke e publikuar, mbetet punë e tij. Por çfarë provon realisht ajo bisedë është fare e thjeshtë. Unë e kam trajtuar me respekt një njeri që sot e kritikoj publikisht. Nëse Fidan Jupolli mendon se mirësjellja e dikurshme e përjashton kritikën e mëvonshme, atëherë ai e ka keqkuptuar jo vetëm gazetarinë, por edhe marrëdhëniet më elementare njerëzore.
Në një redaksi serioze, dokumenti vlerësohet sipas asaj që e përmban, jo sipas përshtypjes që autori dëshiron ta krijojë me të. Një përshëndetje nuk provon besnikëri. Një fotografi e vjetër nuk e rrëzon një kritikë të re. Një komunikim privat nuk bëhet argument politik vetëm pse publikohet para mijëra njerëzve. Kjo është pika ku përpjekja e Fidanit për të më vënë në pozitë të vështirë kthehet në një demonstrim të varfërisë së metodës së tij. Ai e ka paraqitur një material të vërtetë për një çështje ku ai material nuk provon asgjë.
Nga pyetjet për UÇK-në te Ferid Agani dhe Albin Kurti
Kritika ime ndaj Fidan Jupollit nuk ka të bëjë me faktin se ai e ka një qëndrim politik ndryshe nga imi. Unë nuk i kërkoj askujt të pajtohet me mua. Problemi që e kam ngritur është përdorimi i një ndarjeje të rreme politike, ku kundërshtimi i Hashim Thaçit ose kërkesa për përgjegjësi individuale paraqitet si kundërshtim i UÇK-së, madje si rreshtim në anën e Sllobodan Millosheviqit. Kjo është një çështje që kërkon sqarim të plotë të deklaratave dhe kontekstit të tyre. Dhe nëse Fidani mendon se ia kam shtrembëruar qëndrimin, ai e ka të drejtën dhe mundësinë ta paraqesë regjistrimin e plotë dhe të më kundërshtojë.
Në vend të kësaj, përgjigjja e tij ishte se unë nuk mund të pranohem në një debat pa e pranu partia Vetëvendosje dhe pa nji vërtetim të nji politikani tjetër si Ferid Agani, e më pas pyeti se ku kishte mbetur nji politikan tjetër që tash është Kryeministër Albin Kurti. Kjo nuk është kundërpërgjigje ndaj kritikës sime. Është ndryshim teme. Ferid Agani nuk është provë për deklaratat e Fidanit. Vetëvendosja nuk është dokument për krimet e luftës. Albin Kurti nuk është përgjigje për përgjegjësinë individuale të ish-drejtuesve politikë dhe ushtarakë. Dhe përkatësia ime partiake, të cilën Fidani e nënkupton pa paraqitur ndonjë provë, nuk e përcakton vërtetësinë e asnjë dokumenti që unë e publikoj.
Unë nuk jam anëtar i Vetëvendosjes, as i PDK-së, as i ndonjë partie tjetër politike. Nuk kam qenë asnjëherë. Por edhe sikur të isha, Fidan Jupolli prapë do të duhej t’i përgjigjej përmbajtjes së kritikës. Një pretendim nuk bëhet i pavërtetë sepse e thotë kundërshtari yt politik, as i vërtetë sepse e thotë dikush që voton njësoj si ti. Ky është dallimi ndërmjet gazetarisë dhe militantizmit. Gazetaria e kontrollon pretendimin. Militantizmi kërkon ta identifikojë kampin e atij që e ka shqiptuar kritikën.
Për mua, UÇK-ja nuk është pronë e Hashim Thaçit, as e PDK-së, as e Vetëvendosjes apo e cilitdo individ që pretendon të flasë në emër të saj. Historia e luftës së lavdishme çlirimtare nuk mund të përdoret si kontratë për heshtjen e qytetarëve përballë krimeve të mundshme ose të provuara. Nuk mund t’i kërkosh një familjeje që kërkon drejtësi për një të vrarë të zgjedhë ndërmjet kujtimit të UÇK-së dhe kërkimit të përgjegjësisë për vrasjen. Një shoqëri që e pranon këtë ndarje e ka dorëzuar drejtësinë në duart e besnikërisë politike.
Prandaj e ftova Fidanin në debat. Jo për t’i matur zërat, as për të konkurruar se kush ka më shumë ndjekës, por për t’i vendosur deklaratat përballë dokumenteve. Deri në përgjigjen e tij të fundit, ai nuk ka paraqitur një kundërargument për çështjet që i ngrita. Ka paraqitur emra politikanësh dhe të qeshura. Nëse këto janë mjetet me të cilat mendon ta mbrojë qëndrimin e tij, atëherë nuk jam unë ai që duhet të shqetësohet për përballjen.
Problemi nuk është diploma e Fidanit. Është përgjegjësia që nuk mund të zëvendësohet me humor
Unë e kam kritikuar publikisht mënyrën se si në Kosovë titulli i gazetarit përdoret shpesh pa u bërë dallimi ndërmjet raportimit, moderimit, komentimit dhe gazetarisë hulumtuese. Por dua ta saktësoj një parim profesional. Një njeri nuk ka nevojë domosdoshmërisht për diplomë gazetarie për të qenë gazetar i mirë. Po kështu, një diplomë nuk e bën automatikisht dikë gazetar të mirë. Kompetenca provohet në punë, në metodë, në trajtimin e burimeve dhe në përgjegjësinë për atë që publikohet.
Fidan Jupolli mund të jetë moderator, autor emisioni dhe komentues politik. Ai ka të drejtë ta përdorë satirën dhe humorin. Por kur hyn në çështje të historisë, të drejtësisë dhe të përgjegjësisë politike, duhet të jetë në gjendje ta dallojë një fakt nga një përshtypje dhe një dokument nga një insinuatë. Satira nuk është çertifikatë për ta paraqitur një pretendim të pambështetur si të vërtetë. Aq më pak është përgjigje ndaj një kërkese për verifikim.
Në këtë rast, unë nuk kam nevojë ta shpik ndonjë dobësi të Fidanit. Ai vetë e ka dokumentuar dobësinë e përgjigjes së tij. E ka pasur mundësinë të më thotë se ku gaboj, cilin dokument e kam interpretuar gabimisht, cilin citim ia kam nxjerrë nga konteksti ose cilin fakt nuk e kam verifikuar kur fola me lexuesit e mi. Nuk e ka bërë. Në vend të kësaj, ka zgjedhur të pyesë për anëtarësinë time në një parti ku nuk bëj pjesë. Për një figurë mediatike që kërkon të merret seriozisht në debatin politik, kjo nuk është ndonjë arritje e madhe intelektuale.
AGK-ja dhe standardi që duhet të vlejë për të gjithë
Por çështja nuk përfundon te Fidan Jupolli. Ajo na çon te Asociacioni i Gazetarëve të Kosovës, një organizatë që më 10 tetor 2026 reagoi për fyerjet dhe kërcënimet ndaj tij. Unë e mbështes pa asnjë rezervë parimin se Fidani nuk duhet të kërcënohet, të sulmohet fizikisht apo të bëhet objekt i dhunës për shkak të qëndrimeve të tij. Nuk ka rëndësi sa fort e kundërshtoj punën e tij. E drejta e tij për siguri është e panegociueshme.
Por pikërisht këtu fillon pyetja ime për AGK-në. Nëse kërcënimi ndaj një figure mediatike meriton reagim publik, si trajtohen kërcënimet ndaj gazetarëve të tjerë, përfshirë ata që nuk janë pjesë e rretheve të zakonshme të medias në Prishtinë? Cilat janë kriteret? Kush vendos se cili rast merr vëmendje institucionale? A ekziston një standard i shkruar, i zbatueshëm dhe i kontrollueshëm, apo gjithçka varet nga afërsia e personit me mjedisin mediatik që organizata e njeh më mirë?
Unë kam raportuar publikisht për kërcënime me vdekje, etiketime si agjent i Serbisë dhe Rusisë, pengime gjatë raportimit dhe sulme ndaj pronës familjare. Më 16 shtator 2026, gjatë raportimit nga Haga, u përballa me një incident që përfshiu kërcënime dhe pengim të punës sime. Më pas u përhapën mesazhe të tjera kërcënuese ndaj meje. Në fund të shtatorit u zbulua edhe djegia e shtëpisë së prindërve të mi në Kosovë, rast që u trajtua nga autoritetet si zjarrvënie e dyshuar. Shkaku përfundimtar dhe përgjegjësitë penale kërkojnë përcaktim nga hetimet. Nuk po kërkoj që AGK-ja t’i shpallë të provuara lidhjet që ende po hetohen. Po kërkoj ta shpjegojë se si i trajton rreziqet e dokumentuara ndaj një gazetari dhe çfarë ka bërë konkretisht për rastet që i janë raportuar.
Nuk do të ishte serioze të deklaroja se AGK-ja nuk ka reaguar kurrë për mua pa e kontrolluar të gjithë regjistrin e saj dhe komunikimet përkatëse. Por kjo nuk e heq përgjegjësinë e organizatës për të dhënë llogari. Përkundrazi, e bën pyetjen edhe më të saktë. Cilat raste i ka marrë në shqyrtim, kur është njoftuar, çfarë ka verifikuar dhe çfarë veprimesh ka ndërmarrë? Nëse ka reaguar, le t’i paraqesë reagimet. Nëse nuk ka reaguar, le ta shpjegojë arsyen. Unë nuk kërkoj trajtim të privilegjuar. Kërkoj standard të barabartë.
Dhe AGK-ja nuk duhet ta ngatërrojë këtë kërkesë me një sulm ndaj lirisë së medias. Një organizatë që kërkon llogari nga politikanët duhet të jetë e gatshme të japë llogari edhe vetë. Nuk mund të kërkosh transparencë për të tjerët dhe ta trajtosh pyetjen për veprimet e tua si bezdi. Nuk mund ta shpallësh mbrojtjen e gazetarëve mision institucional dhe pastaj të presësh që gazetarët të mos të pyesin si po e përmbush atë mision.
Ka edhe një dallim tjetër që AGK-ja duhet ta mbajë të qartë. Mbrojtja e Fidan Jupollit nga kërcënimet nuk është vërtetim i saktësisë së deklaratave të tij. Një organizatë profesionale mund ta dënojë sulmin ndaj një moderatori dhe, në të njëjtën kohë, ta pranojë se puna e tij i nënshtrohet kritikës publike. Siguria personale dhe përgjegjësia editoriale nuk janë kundërshtare. Ato janë dy detyrime që duhet të bashkëjetojnë në një shoqëri demokratike.
Nëse AGK-ja dëshiron të jetë autoritet moral në mbrojtje të gazetarisë, duhet ta kuptojë se autoriteti moral nuk fitohet me numrin e komunikatave. Fitohet me qëndrueshmërinë e standardit, me transparencën e vendimeve dhe me gatishmërinë për t’i mbrojtur edhe ata gazetarë me të cilët anëtarët e saj mund të mos pajtohen. Përndryshe, rrezikon të perceptohet si organizatë që e njeh solidaritetin profesional më lehtë kur ai vjen nga njerëzit e afërt me të. Kjo është një pyetje serioze për besueshmërinë institucionale, jo një akuzë që mund të zgjidhet me një tjetër komunikatë të përgjithshme.
Kosova nuk ka nevojë për më shumë tifozëri televizive
Përplasja ime me Fidan Jupollin është vetëm një shembull i mënyrës se si debati publik mund të largohet nga faktet dhe të zhytet në etiketime politike. Kur dikush kërkon dokumente, i kërkohet të deklarojë cilën parti e mbështet. Kur e kritikon një figurë historike, pyetet nëse është kundër luftës çlirimtare. Kur kërkon drejtësi për viktimat, i kërkohet ta provojë patriotizmin. Këto janë rrugë të shkurtra për t’iu shmangur përgjegjësisë, sepse e zhvendosin barrën nga personi që e ka bërë pretendimin te personi që kërkon ta verifikojë atë.
Unë nuk e kam ndërmend ta pranoj këtë mënyrë diskutimi. Kam raportuar nga luftëra, kam intervistuar njerëz të përfshirë në konflikte dhe kam punuar me materiale që kërkojnë verifikim të gjatë e të kujdesshëm. Kjo përvojë nuk më bën të pagabueshëm. Përkundrazi, më obligon të jem i gatshëm t’i korrigjoj gabimet kur më paraqiten prova. Pikërisht të njëjtën përgjegjësi ia kërkoj Fidanit dhe çdo figure tjetër që ushtron ndikim mbi informimin publik.
Unë nuk e di nëse Fidani do ta pranojë ftesën për debat. Nuk mund t’ia atribuoj frikën si motiv pa e ditur arsyen e tij. Por e di çfarë ka zgjedhur të bëjë deri tani. E ka publikuar një përshëndetje të vjetër, ka nënkuptuar përkatësi partiake dhe ka përdorur përqeshjen në vend të një kundërargumenti të dokumentuar. Këto janë veprime që publiku mund t’i lexojë dhe t’i gjykojë vetë.
Sa për AGK-në, unë do të vazhdoj të kërkoj transparencë për trajtimin e rasteve të kërcënimit ndaj gazetarëve. Nuk do ta barazoj automatikisht mungesën e një komunikate me bashkëpunim në ndonjë krim, sepse një akuzë e tillë kërkon prova shumë më të forta. Por as nuk do ta trajtoj heshtjen e mundshme institucionale si çështje pa rëndësi. Nëse një organizatë ka mandat për t’i mbrojtur gazetarët, duhet të jetë në gjendje të shpjegojë si e zbaton atë mandat, edhe kur pyetjet vijnë nga një gazetar që e kritikon.
Fidan Jupolli mund të vazhdojë të qeshë. AGK-ja mund të vazhdojë të publikojë deklarata. Unë do të vazhdoj të kërkoj dokumente, përgjigje dhe standarde të barabarta. Sepse, në fund, nuk ka rëndësi sa njerëz i kanë pëlqyer të qeshurat e Fidanit ose sa njerëz e kanë mbështetur përgjigjen time. Ka rëndësi çfarë është thënë, çfarë është provuar dhe kush ka qenë i gatshëm t’i përgjigjet pyetjes.
Fidanit ia kam ofruar debatin. AGK-së po ia kërkoj llogaridhënien. Asnjërit nuk po ia kërkoj miratimin.
Si u vra dhe u fsheh Behajdin Allaqi
Për 28 vjet, Kosovës iu tha se Behajdin Allaqi kishte rënë dëshmor. Por askush nuk tregoi betejën. Askush nuk tregoi vendin. Trupi i tij nuk u gjet kurrë.
