Frikacaku me Maskë Çlirimtari
Në Skenderaj, manuali i vjetër i tiranisë së Hashim Thaçit u zgjua, ku goditja mbi kundërshtarin nuk ishte incident, por gjuha e akullt e një sistemi gjakatar tani nën grushtin e Sami Lushtakut.
Në teatrin e përgjakur të Skenderajt, maska e pushtetit ra mbi fytyrën e ligjit. Një grusht që nuk godet thjesht një njeri, por vetë indin e Republikës, duke e zbuluar kalbësirën e një manuali të vjetër vrastarë që ushqehet me frikë. Kur "çlirimtari" bëhet xhelat i paqes, historia nuk shkruhet me lavdi, por me bojën e turpit të një partie që hesht para krimit.
Më 4 shkurt ne botuam një hulumtim1 mbi metodën e dhunës së Hashim Thaçit, jo mbi një epizod të vetëm. Dje, më 14 maj, Sami Lushtaku ia dha asaj metode fytyrën e saj publike2.
Ajo që ndodhi në Skenderaj nuk ishte thjesht një përleshje në kafene. Ishte një copëz e ngritur mbi sipërfaqe nga manuali i vjetër i pushtetit të Hashim Thaçit, ai manual ku territori nuk administrohet, por ruhet me frikë, ku kundërshtari nuk mundet me argument, por shënjohet, poshtërohet, goditet dhe pastaj fajësohet për plagët e veta.
Kur Hysni Mehani përfundoi i përgjakur, ndërsa Sami Lushtaku shkroi3 se “qytetarët reaguan”, unë e pashë gjuhën e një sistemi që nuk merr përgjegjësi kurrë. Gjithmonë dikush tjetër reagon. Gjithmonë turma është spontane. Gjithmonë viktima paska provokuar. Gjithmonë dhuna paraqitet si vetëmbrojtje e nderit të rremë4.
Kjo është frikacakëri politike.
Lushtaku nuk doli si burrë në publik për të thënë, “kjo nuk duhej të ndodhte”. Ai doli për ta mbështjellë dhunën me flamurin e fyerjes.
“Sami Serbia”, tha ai, nuk tolerohet më.
Por pyetja është më e rëndë. Çfarë tolerohet atëherë në Skenderaj? Gota në kokë? Grushti ndaj zëvendësministrit? Truproja ndaj aktivistit? Heshtja e PDK-së ndaj një figure që sillet sikur komuna është pronë e tij private?
Tetë muaj më parë, në Klan Kosova, Lushtaku tha5 se ata që nuk e respektojnë Kushtetutën dhe ligjet “duhet t’i ngrejmë zvarrë nëpër rrugët e Prishtinës”. Pastaj, kur u pyet nëse rruga është zgjidhja, tha, “Për mu nuk ka zgjidhje tjetër”.
Dje, rruga hyri në kafene.
Nuk ka mister këtu. Ka vijimësi.
“Duhet t’i ngrejmë zvarrë nëpër rrugët e Prishtinës”
Gjuha e Sami Lushtakut që e paralajmëroi normalizimin e dhunës politike.
Tetë muaj para incidentit në Skenderaj, Sami Lushtaku në Klan Kosova bënte thirrje që kundërshtarët politikë të “tërhiqeshin zvarrë nëpër rrugët e Prishtinës”. Sot, pas sulmit ndaj zëvendësministrit Hysni Mehani, këto deklarata marrin peshë të re politike dhe publike.
Ky është njeriu që flet për Mitrovicën me gjuhë që tingëllon si avokati e turbullt e Beogradit, duke e paraqitur veprimin e shtetit të Kosovës në veri si problem, jo operacion kundër strukturave që e kanë mbajtur atë pjesë peng. Ai e sfidon shtetin atje ku shteti përballet me trashëgiminë e Milan Radoiçiqit dhe me fantazmën e një operacioni paramilitar të mbështetur nga Beogradi.
Pastaj kërkon respekt patriotik.
Jo, zt Lushtaku. Jo.
Patriotizmi nuk është çertifikatë e përjetshme për ata që e përdorin luftën si imunitet. Kush e mbron logjikën që e dobëson shtetin e Kosovës në veri, kush e kthen policinë e Republikës në problem ndërsa strukturat e dhunshme serbe paraqiten si çështje politike, nuk ka të drejtë ta përdorë biografinë e luftës si sapun moral.
Blerta Deliu-Kodra reagoi6 me formulën e njohur të barazimit të rremë, “Dhuna nuk është zgjidhje. Por as provokimet, linçimet dhe akuzat sistematike nuk janë”.
Kjo fjali duket e matur vetëm për ata që nuk duan të shohin gjakun në fytyrë. Në të vërtetë, ajo është teknikë pastrimi. Fillon me dënim formal të dhunës, pastaj menjëherë ia gjen dhunës një nënë politike, provokimin. Kështu viktima bëhet bashkëfajtore, sulmuesi bëhet i nxitur, partia shpëton pa u ndarë nga dhunuesi.
Ky nuk është ligjërim civil. Është higjienë e krimit politik.
Njerëz të tillë nuk janë ende gati për demokraci normale, sepse demokracia kërkon së pari pranimin e një rregulli të thjeshtë, kundërshtari nuk preket. Nuk goditet. Nuk tërhiqet zvarrë. Nuk i thyhet fytyra. Nuk i shpallet faj sepse foli. Nuk vritet siç janë vrarë gjatë mandatit të Hashim Thaçit. Kush nuk e kupton këtë, nuk ka punë të japë leksione mbi diskursin e debatit publik. Së pari duhet të përballet me drejtësinë, pastaj me vetveten, dhe vetëm nëse shërohet nga ai helm moral që e bën dhunën të duket si reagim popullor, mund të kërkojë hyrje në qytetërim demokratik.
Në gjetjet tona hulumtuese të 4 shkurtit, ne e përshkruam një metodologji, identifikim objektivi, delegjitimim, afrim nën mbulesën e normalitetit, dhunë përmes ndërmjetësve, zhvendosje faji, pastaj operacion narrativ deri në ekzekutim fatal. Dje, në Skenderaj, e pamë verzionin e thjeshtësuar të asaj strukture, të asaj mendësie. Objektivi ishte politik. Ambienti ishte publik. Dhuna ishte e dukshme. Arsyetimi erdhi menjëherë. Dhe struktura partiake, në vend që të distancohej qartë, u fsheh pas mjegullës.
Kjo është arsyeja pse rasti Lushtaku nuk duhet parë si incident. Ai është provë e dalë në sipërfaqe për një kulturë pushteti që nuk ka vdekur. Është një relike e gjallë e republikës së dhunës, ku disa ish komandantë nuk e kuptuan kurrë se paqja nuk është plaçkë, shteti nuk është trofe, qytetari nuk është ushtar i tyre, dhe kundërshtari politik nuk është objekt neutralizimi.
Lushtaku mund të thotë se e ka kaluar jetën në shërbim të vendit. Por shërbimi ndaj vendit nuk matet me atë që e thua për luftën. Matet me atë që e bën me pushtetin në paqe. Çlirimtari nuk është ai që kërkon lavdi për të djeshmen dhe leje për dhunë sot. Çlirimtari nuk e kthen Skenderajn në zonë kontrolli. Çlirimtari nuk fshihet pas “qytetarëve” kur qytetari përfundon i përgjakur. Çlirimtari nuk ka nevojë për gotë, grusht, truprojë, kërcënim, e as për parti që hesht.
Kjo është e vërteta e zhveshur, Sami Lushtaku nuk u shfaq dje si njeri i fortë. U shfaq si frikacak. Sepse vetëm frikacaku e ndien pushtetin të kërcënuar nga një tavolinë kafeje. Vetëm frikacaku e quan provokim praninë e kundërshtarit. Vetëm frikacaku e vesh dhunën me patriotizëm pasi fytyra e viktimës tashmë është përgjakur.
Kosova nuk mund të ndërtojë Republikë mbi nervat e këtyre burrave që shtiren si patriotë. Nuk mund të ketë zgjedhje të lira aty ku një figurë lokale mendon se e drejta politike e kundërshtarit varet nga toleranca e tij personale. Nuk mund të ketë shtet ligjor aty ku dhuna shpjegohet si reagim i qytetarëve dhe ku partia e dhunuesit nuk e gjen guximin ta thotë fjalinë minimale, kjo është e papranueshme.
Në fund, ky nuk është vetëm test për Sami Lushtakun. Ai test është i humbur prej kohësh. Ky është test për PDK-në, për drejtësinë, për policinë, për prokurorinë, për shoqërinë që ende pyet nëse duhet ta quajë dhunën me emrin e vet.
Duhet.
Sepse kur dhuna nuk emërtohet, ajo kthehet në traditë. Kur tradita nuk hetohet, ajo kthehet në pushtet. Kur pushteti nuk ndëshkohet, ai prodhon manual. Dhe manuali që ne e përshkruam më 4 shkurt nuk jeton në arkiva. Dje, në Skenderaj, ai doli në mes të ditës, piu kafe, goditi, përgjaku, dhe pastaj shkroi status.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi. — HULUMTIME.
Sami Lushtaku dhe Republika e Dhunës
Sami Lushtaku rikthehet në qendër të krizës kosovare pasi një zëvendësministër përfundoi i përgjakur nga ai, ndërsa PDK-ja hesht pa asnjë distancim publik. — RAPORTIM.
Çlirimtarët E Rremë Të Paqes
Çlirimtari nuk është ai që e fiton luftën, por ai që nuk e tradhton paqen, nuk e plaçkit vendin, nuk e frikëson popullin, ai që nuk e vret atë. — KOMENT.
“Duhet t’i ngrehim zvarrë…”/ SHOKON Lushtaku: Duhet të dalim në rrugë – “Jehona Politike” — KLAN Kosova.