Të hënën, më 14 shtator 2026, Faton Klinaku nuk e bëri thjesht edhe një sulm politik ndaj meje. Ai bëri diçka shumë më serioze. Më identifikoi publikisht me emër, më quajti “bashkëpunëtor të Serbisë, Rusisë e ZPS-së”, më akuzoi se e dëshiroj dënimin e luftës së popullit shqiptar, më akuzoi se po i zhvati shqiptarët për para dhe, pasi e ndërtoi këtë portret të armikut, e mbylli me një paralajmërim personal.
“Do të vijë një ditë, kur do t’i përgjigjesh sistemit të drejtësisë së shtetit të Kosovës.”
Unë këtë deklaratë e konsideroj kërcënim ndaj sigurisë sime. E konsideroj shënjestrim politik. Dhe kërkoj që institucionet e Kosovës ta trajtojnë me seriozitetin që e kërkon jo vetëm fjalia e Klinakut, por historia e vendit ku ajo fjali është shkruar.
Nuk do t’ia shtoj Faton Klinakut fjalët që nuk i ka shkruar. Ai nuk e ka shkruar “do të të vras”. Nuk e ka shkruar se “do të dërgoj dikë të të vrasë”. Vetëm nga ky postim nuk mund të provohet se ai e ka urdhëruar një atentat. Pikërisht sepse jam gazetar, nuk kam nevojë ta falsifikoj provën për ta bërë atë më të rëndë. Ajo që ai e ka shkruar është mjaft serioze. Pretendimi im është tjetër dhe, sipas meje, shumë më shqetësues. Klinaku më ka ndërtuar publikisht si armik. Nuk tha se Vudi Xhymshiti ka gabuar në një fakt. Nuk paraqiti dokument që e rrëzon hulumtimin tim. Nuk kërkoi përmirësim. Nuk paralajmëroi padi civile. Ai e zgjodhi fjalorin më helmues që ekziston në historinë politike të Kosovës.
Serbia.
Rusia.
Tradhtia.
Haga.
Paratë.
Pastaj, pasi më vendosi mes këtyre fjalëve, më tha se dita ime do të vijë.
Në një vend pa historinë e Kosovës, dikush mund të përpiqej ta shiste këtë si sharje Facebook-u. Në Kosovë kjo do të ishte ose naivitet, ose mashtrim. Sepse këtu fjala “bashkëpunëtor i Serbisë” nuk ka qenë gjithmonë vetëm fyerje. Ka qenë akuzë që mund ta nxirrte njeriun jashtë bashkësisë, t’ia shkatërronte emrin, ta kthente nga kundërshtar në tradhtar dhe, në raste që ende rëndojnë mbi ndërgjegjen e këtij vendi, ta linte të pambrojtur përballë dhunës. Kosova i njeh këto fjalë. I njeh tepër mirë. Disa familje i njohin sepse pas tyre u ka mbetur një fotografi në mur dhe një varr.
Pikërisht këtë mekanizëm kemi hulumtuar kur kemi shkruar për atë që burimet tona e përshkruajnë si “atmosferë atentati” në sistemin e pretenduar të eliminimeve politike të lidhur me rrethin e Hashim Thaçit. Hulumtimi ynë1 nuk thoshte se çdo fyerje përfundon me vrasje dhe as se çdo akuzë për tradhti është urdhër atentati. Përfundimi ishte më i frikshëm. Para se një njeri të neutralizohej, duhej të bëhej i pranueshëm neutralizimi i tij. Para se të goditej trupi, goditej emri. Para se njeriu të mbetej vetëm fizikisht, duhej të mbetej vetëm politikisht. Kundërshtari shndërrohej në tradhtar, bashkëpunëtor, spiun, serb, armik të luftës ose armik të kombit. Kur kjo vulë ngjitej, dhuna mund të paraqitej jo më si krim, por si njëfarë dënimi që viktima gjoja e kishte merituar.
Prandaj rëndësi ka renditja e fjalëve të Klinakut. Së pari emri im. Pastaj Serbia. Pastaj Rusia. Pastaj ZPS-ja. Pastaj akuza se dëshiroj dënimin e luftës së popullit shqiptar. Pastaj akuza se po i zhvati shqiptarët. Dhe në fund paralajmërimi se “do të vijë një ditë”. Kjo nuk është kritikë ndaj gazetarisë. Kjo është përpjekje për t’ia ndryshuar identitetin publik një gazetari. Për t’i thënë audiencës se ky njeri nuk është thjesht kundërshtar i joni, por është i tyre. I Serbisë. I Rusisë. I Hagës. Pra, armiku është identifikuar. Pastaj vjen paralajmërimi.
Kjo është arsyeja pse krahasimi me historinë që e kemi hulumtuar nuk është dekor retorik. Është çështje metode. Në dosjen përfundimtare të Prokurorisë së Specializuar në çështjen ndaj Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit përshkruhet pikërisht një mjedis i pretenduar ku kundërshtarët identifikoheshin, kërcënoheshin dhe paraqiteshin si objektiva të ligjshëm. Prokuroria pretendon se deklaratat publike premtonin ndëshkimin e kundërshtarëve, se urdhrat dhe rregulloret zbatonin politika kundër tyre dhe se komunikatat i paraqisnin vdekjet si paralajmërime për të tjerët. Prokuroria pretendon gjithashtu se kundërshtarët u rrëmbyen, u ndaluan arbitrarisht, u torturuan, u vranë dhe u zhdukën. Këto janë pretendime të Prokurorisë dhe jo aktgjykim përfundimtar. Të akuzuarit kanë të drejtë që fajësinë ose pafajësinë e tyre ta përcaktojë gjykata. Por dokumenti ekziston dhe përmbajtja e tij nuk mund të fshihet vetëm sepse është politikisht e pakëndshme.
Edhe më domethënëse është mënyra se si Prokuroria e përshkruan kategorinë e “kundërshtarit”. Sipas dosjes së saj përfundimtare, Thaçi, Veseli, Selimi dhe Krasniqi ndoqën një qëllim të përbashkët kriminal për të fituar dhe ushtruar kontroll mbi Kosovën, ndër të tjera përmes frikësimit të paligjshëm, keqtrajtimit, dhunës dhe largimit të njerëzve që konsideroheshin kundërshtarë. Në këtë kategori, sipas Prokurorisë, hynin jo vetëm njerëzit që perceptoheshin si bashkëpunëtorë të forcave ose institucioneve serbe, por edhe ata që nuk mbështesnin synimet ose metodat e UÇK-së dhe më vonë të Qeverisë së Përkohshme, përfshirë njerëz të lidhur me LDK-në. Prokuroria pretendon se kundër këtyre njerëzve u kryen persekutim, burgim, arrestim arbitrar, trajtim çnjerëzor, torturë, zhdukje me forcë dhe vrasje. Edhe një herë, ky është pretendimi i Prokurorisë, jo verdikti i gjykatës. Por pikërisht për këtë arsye fjala “bashkëpunëtor” nuk mund të trajtohet si një fjalë pa histori.
Dokumentet e paraqitura nga Prokuroria përshkruajnë gjithashtu një kulturë politike ku legjitimiteti kërkohej si monopol dhe kundërshtari lidhej me tradhtinë. Në dosjen përfundimtare përmenden komunikime ku kërcënohej me ndëshkim për tradhti dhe ku pretendohej autoritet ekskluziv politik. Edhe kjo mbetet pjesë e çështjes së Prokurorisë që gjykata duhet ta vlerësojë. Por për një gazetar që sot quhet publikisht “bashkëpunëtor i Serbisë”, historia e këtij fjalori nuk është akademike. Është çështje sigurie.
Klinaku mund të thotë se e ka përmendur vetëm drejtësinë. Mirë. Atëherë le ta provojë besimin e tij te drejtësia. Nëse beson se kam kryer krim, le të paraqesë kallëzim penal. Nëse mendon se kam shpifur, le të më padisë. Nëse mendon se hulumtimi ynë është i rremë, le t’i nxjerrë dokumentet dhe ta rrëzojë. Në demokraci ekziston gjykata, ekziston prokuroria, ekziston policia, ekziston e drejta e përgjigjes. Por nuk mund ta përdorësh fjalën “drejtësi” si detergjent pasi fillimisht e ke shpallur një gazetar bashkëpunëtor të Serbisë dhe Rusisë. Nuk mund ta helmosh bunarin dhe pastaj të pretendosh se po flet për ujë të pastër.
Kjo është arsyeja pse unë refuzoj standardin absurd sipas të cilit duhet të pres derisa dikush të shkruajë “do të të vras” që ta konsideroj situatën të rrezikshme. Kërcënimet serioze nuk vlerësohen vetëm duke kërkuar një folje vrasjeje. Vlerësohen në kontekst. Shikohet kush flet, kujt i flet, çfarë audience ka, çfarë historie ekziston mes palëve, çfarë etikete i vendos objektivit, nëse ka përshkallëzim dhe nëse ekzistojnë veprime të tjera përreth komunikimit. Kjo është punë për institucionet. Unë nuk po kërkoj që Klinaku të shpallet fajtor me një status Facebook-u. Po kërkoj diçka shumë më elementare. Që shteti ta bëjë punën e vet para se të jetë vonë.
Sepse Kosova e ka bërë tepër shpesh të kundërtën. Fillimisht një njeri shahet dhe thuhet se është politikë. Pastaj shpallet tradhtar dhe thuhet se është retorikë. Pastaj izolohet dhe thuhet se është konflikt personal. Pastaj kërcënohet dhe kërkohet një fjali më e qartë. Pastaj ndodh diçka. Dhe, papritur, askush nuk ka ditur asgjë. Askush nuk ka urdhëruar asgjë. Askush nuk ka menduar se fjalët kishin kuptim. Askush nuk e njeh njeriun tjetër. Askush nuk e kujton kush e vizatoi i pari shënjestrën. Ky ritual i pafajësisë pas faktit është një prej trashëgimive më të shëmtuara të Kosovës së pasluftës.
Unë nuk e kam ndërmend të marr pjesë në atë ritual. Po flas tash, jo pas ngjarjes. Po e vendos deklaratën e Klinakut në regjistrin publik tash. Po them tash se e konsideroj kërcënuese. Po them tash se e konsideroj etiketimin tim si “bashkëpunëtor i Serbisë dhe Rusisë” një formë të rrezikshme të shënjestrimit politik. Dhe pres që Policia e Kosovës dhe organet kompetente ta vlerësojnë jo vetëm postimin si një copë teksti të izoluar, por çdo kontekst relevant, çdo komunikim tjetër, çdo përshkallëzim dhe çdo rrethanë që mund të tregojë nëse kemi të bëjmë me sharje politike apo me diçka më serioze.
Ka edhe një dimenzion britanik që Klinaku nuk mund ta injorojë. Unë jam gazetar me seli në Britani dhe punoj për një organizatë mediatike britanike. Ligji britanik i trajton seriozisht komunikimet elektronike kërcënuese kur plotësohen elementet ligjore përkatëse. Postimi i Klinakut, i marrë i vetëm, nuk përmban një kërcënim të shprehur me vdekje ose lëndim të rëndë dhe unë nuk do ta pretendoj të kundërtën. Por autoritetet britanike mund ta vlerësojnë një komunikim si pjesë të një tabloje më të gjerë nëse shfaqen kërcënime të tjera, ngacmim, përsëritje, koordinim ose përshkallëzim. Prandaj provat ruhen para se të ndodhë diçka, jo pasi njerëzit të mblidhen rreth një arkivoli.
Faton Klinaku duhet ta kuptojë këtë qartë. Koha kur një gazetar mund të izolohej duke ia vënë mbi ballë vulën “Serbi”, “Rusi”, “tradhtar”, duhet të marrë fund. Nëse mendon se kam kryer krim, le të më kallëzojë. Nëse mendon se kam shpifur, le të më padisë. Nëse mendon se hulumtimet tona janë të rreme, le t’i rrëzojë me prova. Por nuk mund të më shpallë publikisht bashkëpunëtor të armikut dhe pastaj të më thotë se “do të vijë një ditë”, sikur Kosova nuk e njeh historinë e këtij fjalori vrasës.
Unë nuk po them se Faton Klinaku ka urdhëruar vrasjen e ndokujt. Po them diçka më të saktë. Mënyra se si më ka shënjestruar i ngjan pikërisht mekanizmit që ne e kemi dokumentuar në hulumtimet tona mbi infrastrukturën e pretenduar të vrasjeve politike rreth pushtetit të Hashim Thaçit. Fillimisht prodhohet armiku. Pastaj i ngjitet etiketa e tradhtarit. Pastaj izolohet. Pastaj vjen paralajmërimi. Vrasja, kur vjen, është vetëm fundi i procesit.
Prandaj Klinaku nuk mund të fshihet pas biografisë së luftës. Pushka e vitit 1998 nuk është leje për ta gjykuar gazetarin e vitit 2026. UÇK-ja nuk është pronë e tij, as e Hashim Thaçit, as e PDK-së, as e organizatave të veteranëve. Lufta çlirimtare i përket popullit. Drejtësia ndaj kujtdo që mund të ketë vrarë shqiptarë për pushtet nuk është sulm ndaj UÇK-së. Është mbrojtje e saj nga kriminalizimi.
Dhe këtu Klinaku hyn në një territor shumë serioz. Kur një figurë publike merr një gazetar, e shpall “bashkëpunëtor të Serbisë dhe Rusisë”, e lidh me Hagën, e sulmon financiarisht dhe pastaj i thotë se dita e tij do të vijë, ky nuk është më debat politik normal. Është shënjestrim. Është material që policia, prokuroria dhe çdo institucion serioz duhet ta ruajë dhe ta vlerësojë në kontekstin e plotë.
Nga ky moment, çdo fjalë ruhet. Çdo kërcënim dokumentohet. Çdo përshkallëzim regjistrohet. Askush nuk do ta ketë luksin, nëse më ndodh diçka, të thotë se nuk kishte shenja.
Kosova ka varrosur tepër njerëz pasi shënjestrimi u trajtua si retorikë. Këtë herë, retorika po regjistrohet para varrit.
Pas asaj që sapo e lexuat qëndrojnë orë, ditë e nganjëherë muaj punë hulumtuese. PROFILER LAB do të na japë fuqinë teknike për të gjetur më shumë, më shpejt dhe për të verifikuar më mirë.
Ndihmoni ta ndërtojmë.
PROFILER LAB - për Kosovën
Klinaku dhe Selmani nën aktakuzë për kërcënime ndaj Albin Kurtit
Prokuroria Speciale e Republikës së Kosovës ngriti më 1 gusht 2025 aktakuzë ndaj Faton Klinakut dhe Nuredin Selmanit për kanosje ndaj kryeministrit në detyrë, Albin Kurti. Seanca fillestare u hap sot…
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Në prill 2025 redaksia jonë u përball me një përpjekje për të na futur në një kurth të ndërtuar si honeytrap, me synimin për të prodhuar kompromat kundër nesh. Në vend që të tërhiqeshim, hulumtuam ps…