Vehbi Kajtazi dhe Politika e një Liste të Fabrikuar Spiunazhi
Taktika e Vehbi Kajtazit pasqyron manualin e atentateve të Hashim Thaçit, izolo kritikun, ngjit etiketa, mbush hapësirën me rrena për të derisa dyshimi bëhet ambient dhe vrasja tingëllon e pranueshme.
Shpifja erdhi si listë, sepse lista është më e shpejtë se prova.
Vehbi Kajtazi e nisi këtë fazë të re në Facebook1 me një postim të shkurtër dhe një insinuatë të gjatë. Ai shkroi se imazhi që po shpërndante ishte një listë e një shërbimi ilegal spiunazhi që vepronte në Kosovë në vitin 2012. Pretendoi se shumë prej personave në listë ishin arrestuar për spiunazh dhe se të tjerë ishin në arrati. Më pas e drejtoi publikun drejt një rreshti të vetëm, numrit 10, duke u thënë t’i lexonin detajet më vonë. Struktura ishte e qëllimshme. Ajo i kërkonte audiencës që fillimisht ta shihte emrin dhe vetëm më pas të pyeste se çfarë është dokumenti, nga vjen dhe nëse mund të verifikohet.
Kjo zgjedhje ka kuptim kur problemi themelor nuk është mungesa e provave, por ekspozimi.
Raportimi ynë një ditë më parë2 nuk e sulmoi me opinion. Ai e përballi me të kaluarën e tij publike. Postimi i tij erdhi pasi unë vendosa përballë një deklaratë të vjetër televizive3 me një postim të tij4 të fundit dhe tregova një ndryshim që nuk mund të pajtohet. Në klipin e hershëm ai flet me siguri absolute për krime lufte të UÇK-së dhe për qëllimin e një gjykate që, sipas Kajtazit, do t’kishte kuptim vetëm nëse akuzon Hashim Thaçin. Në postimin e mëvonshëm, në ditën e zhvillimeve të rëndësishme procedurale në Hagë, toni i tij bëhet teknik, i kujdesshëm, pothuajse klinik. Metoda jonë ishte e thjeshtë. Citim dhe kronologji. Pa zbukurime, pa shtrembërim.
Ai nuk e kundërshtoi kontradiktën. Ai e ndryshoi temën.
Lista5 ishte pika e kthesës. Ajo synonte ta shndërronte një debat mbi mospërputhjen e tij në një gjyq mbi identitetin tim.
Ne e çmontuam atë listë ashtu siç duhet ta çmontojë çdo redaksi përgjegjëse një artefakt të fabrikuar. E trajtuam si dokument dhe kërkuam prejardhje. Kush e ka prodhuar. Kur. Nën çfarë autoriteti. Me çfarë zinxhiri verifikimi. Më pas ofruam një kontekst alternativ, të verifikueshëm, se lista lidhet me një ekosistem humanitar për personat e zhdukur, ku dokumentet identifikuese mblidhen rutinë për arsye administrative. Gjithashtu bëmë një zgjedhje etike bazë që ai nuk e bëri. I mbrojtëm individët privatë duke redaktuar emrat, sepse personat që nuk janë figura publike nuk duhet të tërhiqen në rituale ndëshkimi online.
Kështu duket çmontimi. Nuk është emocion. Është disiplinë.
Ditën tjetër, media e tij kaloi nga insinuata në prodhim.
Paparaci publikoi një video6 me një titull që presupozon faj, në vend që ta vërtetojë atë. Narracioni pretendon se një shtetas shqiptar, Maksim Ferra, kishte rekrutuar mbi 50 agjentë në Kosovë në një organizatë ilegale të quajtur Agjencia e Kërkimit dhe Investigimit, shkurt AKI. Në materialin e zt Kajtazi pretendohet se lista facsimile ishte hartuar nga autoritetet e rendit në Kosovë që po monitoronin personat e përfshirë. Pretendohet se anëtarët e kësaj organizate paraqiteshin si oficerë të shërbimit inteligjent të Kosovës dhe madje kishin edhe distinktivë. Pastaj veçohem unë. Thuhet se numri 10 në listë ishte fotoreporteri Vedat Xhymshiti, i shënuar si specialist, dhe shtohet se më vonë e kam ndërruar emrin në Vudi dhe jam vetëshpallur gazetar. Në fund, tentohet të diskreditohet hulumtimi ynë7 i shkurtit duke u sugjeruar se puna jonë nuk është kredibile, se nuk kemi platformë reale dhe se ilustrimet tona janë realizuar me inteligjencë artificiale.
Këto nuk janë fakte. Janë skenar.
Le ta nisim me pretendimin qendror, se facsimilja është hartuar nga autoritetet e rendit. Nëse kjo do të ishte e vërtetë, dokumenti do të mbante shenja bazë që mundësojnë verifikim të pavarur. Një referencë rasti. Një njësi lëshuese. Një datë dhe kontekst që përputhen me një hetim konkret. Një vulë ose kokë-shkronjash ose titujsh zyrtarë, apo një origjinë të gjurmueshme. Imazhi që Kajtazi publikoi nuk ofron asgjë nga këto. Është një tabelë me emra, data lindjeje, numra identiteti, numra të brendshëm, role dhe shtete. Audiencës i kërkohet ta trajtojë si produkt shtetëror vetëm sepse Kajtazi e thotë këtë.
Ky nuk është verifikim. Është urdhër.
Tani shikojeni listën si objekt, jo si thashethem. Problemi forenzik shihet edhe në pjesën që ai vetë e thekson.
Në pamjen e publikuar, rreshti me numrin 10 lexon Vedat Xhymshiti, i ndjekur nga data e lindjes, një numër dokumenti të Kosovës që fillon me KO, një numër i brendshëm, roli Specialist dhe shteti i shënuar si Kosovë. Rreth tij ka rreshta të ngjashëm me role si Investigator, Specialist, Ekspert, Agjent, si dhe pozita si drejtor dege apo shef.
Edhe në këtë fragment, duken disa flamuj të kuq.
Së pari, të paktën një emër përsëritet. Faton Mehmetaj shfaqet dy herë me të njëjtën datë lindjeje. Kjo mund të jetë rezultat i kopjimit të pakujdesshëm, përpjekje për ta fryrë listën, ose bashkim i tabelave të ndryshme. Asnjë nga këto nuk e forcon pretendimin se kemi të bëjmë me një dokument serioz institucional.
Së dyti, kategoritë janë të paqëndrueshme. Në një rresht, kolona e fundit përmban një fjalë që i ngjan statusit, jo shtetit. Ky nuk është gabim i vogël. Është gabim kategorik. Kjo tregon se tabela është ndërtuar pa disiplinë institucionale ose është ripërdorur nga një kontekst tjetër.
Së treti, etiketat e fushave janë të përziera në gjuhë dhe formë. Rolet përfshijnë terma në anglisht si Investigator dhe Specialist krahas termave shqip si “Drejtor Filia” dhe “Shef AKI”. Kjo nuk është e pamundur, por kërkon verifikim shtesë, sepse është pikërisht stili hibrid që prodhohet kur dokumentet qepen për t’u dukur zyrtare për audienca të ndryshme.
Së katërti, lista nuk ka prejardhje. Asnjë burim. Asnjë autoritet lëshues. Asnjë nënshkrim. Asnjë vulë. Asnjë numër rasti. Asnjë zinxhir verifikimi. Kjo mungesë nuk është rastësi. Ajo është zemra e mashtrimit. Një dokument pa prejardhje nuk është dokument. Është një fotografi e një pretendimi. Është fabrikim.
Përballë kësaj, kundërpërgjigjja jonë është e ngulitur në kohë dhe punë.
Nga viti 2009 deri në 2013 unë kam raportuar nga Lindja e Mesme gjatë Pranverës Arabe. Ky është një afat kohor që mund të mbështetet me botime, angazhime, nënshkrime, udhëtime dhe rrjete profesionale. Historia e Kajtazit kërkon që publiku të besojë se në të njëjtën periudhë unë kam qenë pjesë e një organizate klandestine në Kosovë, ndërkohë që punoja si reporter ndërkombëtar konflikti. Ai nuk ofron asnjë mekanizëm për këtë, asnjë regjistër të verifikueshëm dhe asnjë provë përtej një faksimile me origjinë të panjohur të shpërndarë në rrjete sociale.
Sulmi mbështetet edhe në një lëvizje të njohur të fushatave shpifëse. Ai armëzon detajet biografike. Ndërrimi i emrit trajtohet si rrëfim faji. Karriera paraqitet si performancë. Kredibiliteti sulmohet përmes formës, jo përmbajtjes. Nëse objektivi bëhet i paligjitim, audiencës nuk i kërkohet ta refuzojë raportimin. I kërkohet ta refuzojë personin.
Këtu kjo çështje tejkalon një konflikt personal.
Hulumtimi ynë i shkurtit e përshkroi një metodë: Identifiko objektivin. Rrethoje me insinuata. Zhvendose debatin në teste besnikërie. Mbushe hapësirën me akuza që nuk kanë nevojë të provohen për të bërë dëm. Inkurajo një kor që ta përsërisë pretendimin derisa të bëhet e vërtetë ambientale. Sekuenca e Kajtazit përputhet me këtë model me qartësi tronditëse.
Shkaku ishte raportimi që sfidoi një narrativë të mbrojtur. Reagimi nuk ishte përballje me prova, por përpjekje për ta kontaminuar lajmëtarin. Mjeti ishte një listë e paverifikueshme e paraqitur si e vërtetë institucionale. Përshkallëzimi ishte një video që shtoi forcë narrative, turpërim identitar dhe pretendim monitorimi shtetëror pa ofruar asgjë të kontrollueshme. Koha nuk ishte e rastësishme. Erdhi menjëherë pasi puna jonë ekspozoi kontradiktën e tij.
Pikërisht për këtë ka rëndësi. Sepse e demonstron mekanizmin në kohë reale.
Në fund, pretendimi se unë përdor ChatGPT është pjesë e së njëjtës strategji. Nuk është debat mbi stilin. Është sulm mbi autorësinë, me qëllim shkëputjen e punës nga përvoja dhe zëvendësimin e saj me karikaturë. Përgjigjja më e thjeshtë është edhe më efektivja. Unë shkruaj prej më shumë se 25 vitesh. Historia ime bazohet në botime, jo në mjete. Nëse ka diçka, sistemet automatike mësojnë duke përthithur modelet e shkrimtarëve të përpiktë dhe me përvojë sikur unë. Ato nuk e zhdukin zanatin që i ka prodhuar ato modele.
Një listë pa prejardhje nuk është provë. Një video pa burime nuk është gazetari. Një fushatë që zëvendëson verifikimin me insinuatë nuk është informim. Është operacion presioni me titull Fabrika e falsifikimeve të Vehbi Kajtazit.
Kur Gazetaria Zëvendësohet me Linçim Digjital
Pas publikimit të videos së tij, Vehbi Kajtazi reagoi jo me fakte, por me një listë të rreme “spiunazhi”, duke synuar diskreditim personal, dhe duke treguar se nuk është i aftë për debat. — Kronika B Vëzhgimi Mbi Median.
Vehbi Kajtazi Video Facebook Post, 10 Shkurt , 2026.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi. — Kronika B Hulumtim.