Republika Peng i Burrave të Dhunshëm të PDK-së
Në Skenderaj nuk u pa vetëm një akt dhune. U pa një model pushteti që ende e sheh shtetin si pronë lufte, ligjin si armik dhe gazetarinë si shërbëtore të frikës.
Në republikat serioze, një politikan që del nga stacioni policor pas akuzave për dhunë fizike përballet me pyetje mbi ligjin, përgjegjësinë dhe moralin publik. Në Kosovë, Sami Lushtaku doli para kamerave dhe u prit me pyetje që tingëllonin më shumë si jastëkë për rënien e tij morale sesa si instrumente të gazetarisë demokratike.
Një njeri ishte përgjakur. Një zëvendësministër i republikës kishte dalë me fytyrë të çarë nga një kafene në qendër të Skenderajt. Dëshmitarët folën për sulm fizik. Vetë partia në pushtet akuzoi drejtpërdrejt Lushtakun dhe njerëzit e tij. Por pyetja e parë që iu drejtua figurës së dyshuar nuk ishte për dhunën.
Ishte për policinë.
“Qysh e komentoni praninë e njësive speciale në mesnatë në Skenderaj?”
Kjo pyetje nuk është vetëm dështim profesional. Është simptomë e një kulture mediatike të gjunjëzuar para figurave të frikës. Është prova se një pjesë e gazetarisë kosovare nuk e sheh më veten si kontroll të pushtetit, por si menaxhere të ndjeshmërisë së tij.
Sepse në çdo rend demokratik pyetja elementare do të ishte krejt tjetër.
“A e sulmuat Hysni Mehanin?”
“A ndjeni përgjegjësi?”
“A do të tërhiqeni nga funksioni?”
“A i kërkoni falje publike qytetarëve?”
“A mendoni se një figurë politike ka të drejtë ta kthejë një kafene në territor force?”
Por jo.
Mikrofoni iu afrua si viktimë e shtetit, jo si figurë e dyshuar për dhunë.
Dhe pikërisht aty fillon kalbëzimi i republikës. Jo te grushti i parë. Por te normalizimi publik i tij.
Sami Lushtaku nuk është një figurë që mund të analizohet si incident emocional i një nate politike të tensionuar. Ai e përfaqëson një model të konsoliduar të kulturës vrastare dhe asaj të pandëshkueshmërisë në Kosovën e pasluftës1. Një kulturë ku biografia e luftës përdoret si imunitet moral. Një kulturë kur vrasësi paraqitet si viktimë. Një kulturë ku bandat kriminale fshihen prapa lavdisë së UÇK-së. Ku kontrolli territorial maskohet si autoritet politik. Ku dhuna relativizohet si “temperament burrash”. Dhe ku shteti trajtohet si mysafir në zona që disa njerëz ende i konsiderojnë prona personale.
Historia publike2 e Lushtakut nuk është histori e një administratori lokal normal në një demokraci funksionale.
Ai është dënuar nga gjyqtarët e EULEX-it për krime lufte. Emri i tij ndodhet në listat e zeza amerikane të sanksioneve. Ai është përmendur në procese gjyqësore për kërcënime, tentim-vrasje dhe frikësim. Retorika e tij publike ka përfshirë thirrje për t’i “tërhequr zvarrë” kundërshtarët politikë nëpër rrugët e Prishtinës. Ai është shfaqur në fotografi ceremoniale me Khalifa Haftarin në Libi3, figurë e lidhur prej vitesh me arkitekturën ruse të destabilizimit rajonal.
Në çdo republikë serioze evropiane, një figurë me këtë bagazh nuk do të trajtohej si folklor politik lokal. Do të trajtohej si alarm institucional.
Sepse problemi me njerëz si Sami Lushtaku nuk është vetëm çfarë bëjnë. Është ideja që e përfaqësojnë.
Ata e përfaqësojnë bindjen se pushteti nuk buron nga ligji, por nga frika, nga gryka e pushkës, nga plumbi, grushti dhe gota në kokat e kundërshtarëve. Se autoriteti nuk fitohet me institucione, por me rrjete lojaliteti. Se kundërshtari nuk është rival demokratik, por objekt neutralizimi. Se policia është “e mirë” vetëm kur nuk e prek pragun e të fortëve. Dhe se lufta mund të përdoret pafundësisht si pasaportë për t’i arsyetuar krimet, plaçkitjen e, edhe bashkërendimin me entitetet armiqësore.
Më e rrezikshme se vetë retorika e Lushtakut ishte atmosfera që e rrethoi atë.
Turma që brohoriste emrin e tij jashtë stacionit policor. Thirrjet “UÇK, UÇK”. Një përpjekje kjo për ta paraqitur hetimin e një incidenti dhune si sulm ndaj historisë së çlirimit.
Ky është shantazhi më i ulët moral që i është bërë Kosovës në vitet e fundit.
Sepse askush nuk po heton UÇK-në. Askush nuk po e arreston sakrificën e luftës.
Askush nuk po i gjykon dëshmorët.
Po hetohet një njeri konkret për një ngjarje konkrete.
Por kultura e pandëshkueshmërisë që e kanë instaluar strukturat mafioze të PDK-së së Hashim Thaçit dhe të tillëve sikur Sami Lushtaku, nuk mund të mbijetojnë pa mitologji. Prandaj çdo hetim duhet kthyer në “sulm ndaj luftës”. Çdo prokuror duhet portretizuar si armik. Çdo gazetar kritik si tradhtar. Çdo polic si provokator.
Dhe aty hyn roli më i turpshëm i medias.
Sepse një pjesë e mediave në Kosovë nuk e sfiduan këtë teatër. E transmetuan. E lehtësuan. E zbukuruan me pyetje të buta dhe me servilizëm provincial ndaj figurës së “komandantit”.
Në vend se ta zhveshnin propagandën, ia mbajtën mikrofonin. Në vend se të kërkonin përgjegjësi, ndërtuan alibi.
Në vend se ta mbronin qytetarin e goditur, u shqetësuan për “ndjenjat” e njeriut të akuzuar për dhunë.
Ky nuk është vetëm problem etik. Është problem i sigurisë kombëtare.
Sepse kur media nuk e mbron ligjin, por burrin e fortë, republika fillon të rrëshqasë drejt kulturës së klanit.
Dhe Kosova e njeh shumë mirë këtë errësirë.
E njeh nga vitet kur vrasjet politike mbetën pa autorë. E njeh nga frika që i heshti e i bleu dëshmitarët. E njeh nga gazetaria e blerë me afërsi pushteti4. E njeh nga partitë që u shndërruan në sisteme patronazhi territorial. E njeh nga heshtja që e mbulonte dhunën derisa ajo bëhej normalitet.
Prandaj ‘heshtja’ e PDK-së është po aq domethënëse sa vetë incidenti.
Sepse një parti që pretendon ta qeverisë republikën nuk mund të heshtë kur një prej figurave të saj më të fuqishme përmendet në skena dhune politike. Heshtja në këto raste nuk është neutralitet. Është zgjedhje.
Është zgjedhja për të mos u ndarë nga kultura që ende e sheh frikën si kapital politik.
Dhe këtu qëndron pyetja reale për Kosovën.
A është republika ende më e fortë se komandantët lokalë?
A është ligji ende më i fortë se miti?
A është demokracia ende më e fortë se turma?
Sepse shtetet nuk vdesin vetëm nga pushtimi i jashtëm. Shpesh vdesin nga degradimi i brendshëm moral, kur qytetari mësohet të besojë se disa njerëz janë mbi drejtësinë, mbi policinë, mbi prokurorinë dhe mbi vetë republikën.
Kosova nuk ka nevojë për burra që bërtasin “lufta” sa herë afrohet ligji.
Ka nevojë për institucione që nuk tremben prej tyre.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi. — HULUMTIME
Nga komandant lufte te fytyra e një politike kërcënuese
Nga Drenica në Libi, trajektorja e Sami Lushtakut tregon se si një komandant lufte shndërrohet në aktor politik i krimit të organizuar. — HULUMTIME
Lushtaku, Haftar dhe Strategjia Hibride e PDK-së Drejt Orbitës Ruse
Sami Lushtaku dhe Khalifa Haftar bashkohen në një histori ku Rusia teston sigurinë kombëtare të Kosovës. Takimi i Lushtakut është zgjedhje politike e PDK-së që e hedh vendin në dorën e Rusisë. — HULUMTIME
Fjalimi për shtyp i Sami Lushtakut më 15 maj, 2026 para stacionit të policisë në Skënderaj.