Behrami, Grenell dhe Politika e Qeshjes ndaj Krimit
Kur s’ka argument Artan Behrami të thërret tradhëtar, kur s’ka mandat kërkon shkarkime, dhe kur mercenari i Serbisë Richard Grenell kapet në skandal seksual me fëmijë, Behrami qesh e nuk distancohet.
Artan Behrami e ka një zakon të vjetër. Kur s’ka provë, e sjell tonin. Kur s’ka argument, e sjell turmën. Kur s’ka moral, e sjell flamurin. Dhe kur s’ka fytyrë, e vendos fjalën “Serbi” mbi çdo njeri që nuk i bindet.
Më 12 janar 2026 ai shkroi1,
“Presidentja, Vjosa Osman dhe Donika Gërvalla duhet ta shkarkojnë sot këtë konsullin e Përgjithshëm (me mandat të skaduar) që pëlqen postimet e propagandës serbe dhe të Gjykatës Speciale. Nëse nuk e shkarkojnë, atëherë ato e dëshmojnë se janë në agjendë totale të narracionit serb! Veç sa për rikujtim: diplomatët në të kaluarën janë shkarkuar për cikërrima.”
Ky nuk është reagim. Ky është urdhër. Ky nuk është debat. Ky është kërcënim me turmën. Ky nuk është shqetësim institucional. Ky është instinkt i një rrjeti që i frikësohet një gjesti banal më shumë se sa i frikësohet një vendi të plaçkitur.
Sepse çfarë po kërkon Behrami realisht. Jo të vërtetën. Ai po kërkon ndëshkim. Po kërkon që shteti të sillet si portal. Që diplomacia të sillet si komente. Që Presidentja dhe ministrja të bëhen zgjatim i nervit të tij. Sot shkarkim për një “like”. Nesër shkarkim për një fjali. Pasnesër për një heshtje. Kështu ndërtohet frika. Me shembuj. Me koka. Me spektakël.
Dhe pastaj vjen akuza e tij e preferuar, “agjendë serbe”.
Kjo frazë në gojën e Behramit nuk është analizë. Është çelës që hap dyert e linçimit. Është etiketa që i heq njeriut të drejtën e fjalës. Është rruga më e shkurtër nga mendimi te armiku.
Por Behrami nuk ka kredencial moral për të shpërndarë çertifikata patriotizmi. Ai s’është arbitër i Kosovës. Ai është një operativ i narrativës. Një njeri që e përdor luftën si dekor dhe shtetin si skenë. Dhe kur thotë “agjendë serbe” ai nuk po e mbron Kosovën. Ai po e mbron një mit që i mban disa njerëz të paprekshëm.
Le ta themi thjesht. Një njeri që e kthen Gjykatën Speciale në “propagandë” vetëm pse ajo ekziston për të hetuar krime të dyshuara, një njeri që i vë shenjë turmës mbi një diplomat pse pëlqeu një postim, një njeri që kërkon shkarkim sot dhe shantazhon dy gra shtetërore me fjalinë “nëse nuk e bëjnë, janë në agjendë”, ky njeri nuk po flet nga parimi. Po flet nga frika.
Frika nga çfarë?
Frika nga drita. Frika nga një shoqëri ku njerëzit nuk i kërkojnë më leje Behramit për të menduar. Frika nga një Kosovë ku nuk mjafton të bërtasësh “Serbi” për t’i ikur pyetjeve. Frika nga një vend ku heronjtë e rremë nuk shiten më si mall, dhe ku kush e ka përdorur lavdinë për interes, mbetet pa mburojë.
Dhe Behrami e di se mburoja po çahet. Ai e pa më 28 dhjetor2 kur i doli rezultati si pasqyrë. Një numër në listë, një ambicie, dhe një realitet që nuk e mori me vete. Ai nuk u ul në Kuvend. Nuk u pajis me mandat. Nuk u shpërblye me vulën e popullit. Dhe në vend që ta pranojë këtë si kufi, ai e kthen si inat. Kur s’të jep populli mandat, ti shkon e kërkon dënime ndaj të tjerëve. Kjo është psikologjia e humbësit që do të duket i fortë duke kërkuar të dobët.
Dhe këtu është hipokrizia që s’ka nevojë për zbukurim. Behrami guxon të akuzojë të tjerët për “agjendë serbe” ndërkohë që vetë ndërton një mekanizëm të pastër serb në logjikë. Jo në etni, jo në flamur, por në metodë.
Metoda e Beogradit ka qenë gjithmonë kjo.
Delegjitimo. Etiketo. Disiplino. Frikëso. Bëj shembull. Nëse s’ta kap dot mendimin, kapja punën. Nëse s’ta mbyll dot gojën, mbyllja bukën.
Kur Behrami thotë “diplomatët janë shkarkuar për cikërrima”, ai po e tregon ëndrrën e tij. Ëndrra e tij është një shtet ku cikërrima mjafton për të shkatërruar jetë. Një shtet ku klikimi është krim. Një shtet ku zyrtari nuk guxon të ketë mendim. Një shtet ku frika është ligj.
Dhe pastaj e fut në gojë Donika Gërvallën. Këtë e bën gjithmonë rrjeti. Kur nuk u mjafton ta shajnë kritikun, e marrin një emër të rëndë dhe e përdorin si shkop. E përdorin trashëgiminë e të tjerëve si municion për betejat e tyre të ditës. Kjo është jo vetëm e ulët. Është e turpshme. Është përdhosje politike me duar të pista.
Po a e dini çfarë është më e rëndë?
Që Behrami nuk po sulmon një “like”. Ai po sulmon idenë që dikush mund ta lexojë një mendim ndryshe pa u ndjerë fajtor. Ai po sulmon të drejtën e një qytetari që të mos e pranojë kultin. Ai po sulmon mundësinë që Kosova të dalë nga rituali i duartrokitjes së detyruar.
Dhe kjo lidhet me emra. Po, me emra.
Behrami është produkt i një kulture ku Hashim Thaçi shitet si ikonë e pacenueshme, ndërkohë që ai është në proces gjyqësor në Hagë3 për akuza serioze. Dhe sa herë që dikush guxon ta prishë këtë treg, rrjeti alarmohet4. Portale. Deputetë. Faqe anonime. Flamuj të montuar pas portreteve. Fjalë si “tradhtar”. Dhe tani edhe kërkesa për shkarkim të një diplomati për një pëlqim. Kjo është piramida e frikës. Dhe Behrami është një nga zërat e saj më të zellshëm.
Ai s’ka të drejtë morale të flasë për “agjendë serbe” sepse ai vetë ushqen një agjendë që e dobëson Kosovën. E dobëson duke e kthyer shtetin në instrument hakmarrjeje. E dobëson duke e kthyer diplomacinë në bandë. E dobëson duke e kthyer fjalën e lirë në objekt dënimi. E dobëson duke e trajtuar drejtësinë si armik dhe jo si shans për pastrim.
Dhe kur e dobëson Kosovën kështu, ti po i shërben kujt. Jo Serbisë si simbol që ua tregon njerëzve në postime. Por Serbisë si interes. Interesit që Kosova të duket e papjekur. Të duket e kapur. Të duket e frikësuar. Të duket si vend ku një postim e rrëzon një diplomat, dhe ku një operativ i partisë jep urdhra nga Facebooku.
Prandaj Behrami nuk duhet të flasë për “agjendë serbe”. Ai duhet të heshtë dhe të shohë veten në pasqyrë. Sepse kjo që bëri më 12 janar nuk ishte patriotizëm. Ishte thirrje për gjyq popullor. Ishte tentativë për të krijuar shembull. Ishte presion ndaj institucioneve. Ishte shantazh i shkruar me tastierë.
Dhe unë po e them qartë, ai nuk po e mbron Kosovën. Ai po e mbron një sistem që i trembet fjalës. Ai po e mbron një treg ku frika shitet si medalje. Ai po e mbron një rreth që e ka mësuar vendin si pronë.
Kosova nuk ka nevojë për roje të mendimit. As për policë të pëlqimeve. As për gjykatës të patriotizmit online.
Kosova ka nevojë për dritë.
Dhe sa herë që Artan Behrami e quan dritën “agjendë serbe”, ai vetëm sa e pranon se errësira është shtëpia e tij.
Ka edhe një shtresë tjetër që Behrami nuk e prek kurrë, sepse aty fillon paniku i vërtetë. Marrëdhënia e tij me Richard Grenell. Jo ajo e fotografive dhe buzëqeshjeve. Jo ajo e titujve të rremë si “Ambassador”. Por ajo që del në pah sapo dikush bën pyetje serioze.
Kur Grenell u ballafaqua me gjetjet tona5 për akuzat e qarkulluara prej vitesh në rrethe diplomatike dhe të sigurisë se ai ishte implikuar në një skandal seksual në Serbi që përfshinte të mitur, reagimi i tij nuk ishte mohim i qartë6. Nuk ishte shpjegim. Nuk ishte distancim. Ishte e qeshur. Një e qeshur përçmuese. Një reagim që nuk i ngjan një njeriu të pafajshëm që kërkon të pastrojë emrin, por një njeriu që mendon se është mbi pyetjen, mbi llogaridhënien, mbi publikun.
Dhe Artan Behrami e di këtë. Ai e di sepse ishte i pranishëm në këtë orbitë. Ai e di sepse e ka parë nga afër se si Grenell i trajton institucionet, gazetarët dhe pyetjet si bezdi, jo si detyrim demokratik. Dhe megjithatë Behrami nuk u distancua. Nuk tha se kjo sjellje ishte e papranueshme. Nuk tha se Kosova nuk ka çfarë kërkon me një figurë të tillë. Përkundrazi. Ai vazhdoi ta paketojë Grenellin si mik, si mbështetës, si figurë legjitime. Kjo nuk është naivitet. Kjo është zgjedhje.
Sepse Grenell nuk është thjesht një ish diplomat i zhurmshëm. Ai është një operativ politik i dështuar që e ka përdorur Ballkanin si skenë dytësore pasi u rrëzua nga qendrat reale të vendimmarrjes në Washington. Ai ka vepruar kundër interesave të Shteteve të Bashkuara duke ndërhyrë në procese demokratike, duke shtyrë narrativa të rreme dhe duke u lidhur me aktorë që i shërbejnë destabilizimit. Ai ka vepruar kundër Kosovës duke e goditur qeverinë e saj të zgjedhur, duke e minuar drejtësinë dhe duke e paraqitur shtetin si problem, jo si aleat.
Lidhjet e tij me Serbinë nuk janë sekrete. As afërsia e tij me struktura që e shohin Kosovën si territor për pazare, jo si republikë sovrane. Dhe lidhjet e tij me rrjete të lidhura me Rusinë nuk janë teori. Janë dokumentuar nëpërmjet marrëdhënieve financiare, operacioneve lobuese dhe përputhjeve të frikshme narrative7. Kjo është arsyeja pse ai është i dobishëm për një rrjet të caktuar në Kosovë. Jo sepse ka pushtet real, por sepse ka simbolikë. Simbolikë të rreme, por të mjaftueshme për ta trembur publikun e brendshëm.
Dhe këtu Behrami e humb çdo të drejtë për të folur për “agjendë serbe”. Sepse si mund ta akuzosh një diplomat për një pëlqim, kur vetë ke qenë zëdhënës i një njeriu që ka punuar sistematikisht kundër Kosovës. Si mund ta quash “propagandë serbe” çdo kritikë, kur vetë ke ndihmuar në riciklimin e një figure që ka shërbyer si kanal presioni për interesa që përputhen me Beogradin dhe Moskën.
Nëse Behrami do të kishte ndonjë standard, ai do ta kishte thënë këtë. Do të kishte thënë se e qeshura e Grenellit përballë një pyetjeje kaq të rëndë është alarm. Se heshtja përballë akuzave nuk është forcë, por arrogancë. Se Kosova nuk ka nevojë për miq që tallen me pyetjet për fëmijët, drejtësinë dhe transparencën.
Por ai nuk e bëri. Sepse Behrami nuk funksionon me standard. Ai funksionon me dobi. Dhe Grenell për të është i dobishëm për aq kohë sa shërben si shkop kundër drejtësisë dhe si dekor ndërkombëtar për një rrjet të brendshëm kriminal.
Prandaj kjo nuk është histori për një “like”. Është histori për zgjedhje morale. Dhe zgjedhja e Behramit është e qartë. Ai që qesh me pyetjet për fëmijët dhe krimet, dhe ai që e mbron atë të qeshur, nuk kanë asgjë të përbashkët me interesin e Kosovës. Ata kanë vetëm një interes. Ta mbajnë errësirën të paprekur dhe frikën funksionale.
Dhe sa herë që kjo errësirë vihet në pyetje, ata nuk përgjigjen. Ata qeshin. Dhe pastaj kërkojnë shkarkime.
Artan Behrami kërkon shkarkimin e konsullit Gëzim Gashi: Nëse nuk e shkarkojnë, janë në agjendë totale serbe — Ekonomia Online.
Reagimi i Artan Behramit në Facebook, më 12 Janar, 2026.
Kosova Rikthen Mandatin Demokratik
Me një mandat të tretë, Lëvizja Vetëvendosje mori miratimin qytetar për sovranitet, integritet institucional dhe rezistencë ndaj ndikimit politik dhe kriminal të Serbisë. — Kronika B Politikë.
Gjykata Speciale ndez polemika në Kosovë: Pranon prova nga Serbia
Pranimi i provave të Serbisë nga Gjykata Speciale në Hagë ndez debat të ashpër në Kosovë, ringjall trauma të luftës, tension politik dhe sfida për drejtësinë tranzicionale. — Kronika B Politikë.
Si Shitet “Heroi” në Tregun e Frikës së Prishtinës
Si u alarmua rrethi mbrojtës i krimit. Ajo që thashë e trembi rrethin e ngushtë të një rrjeti kriminal që mbron një plaçkitës, të cilit padrejtësisht i vishet titulli “hero”. — Kronika B Analizë.
Skandali Seksual me të Mitur në Serbi e shpjegon linjën e Grenellit kundër Kosovës
Skandali seksual me të mitur në Serbi e paraqet Grenellin si figurë të shantazhueshme, duke ndriçuar fushatat e tij agresive dhe ndërhyrjet politike kundër Kosovës. — Kronika B Hulumtim.
Buzhala dhe Behrami përballë Grenellit të akuzuar për skandal seksual me të mitur
Grenell akuzohet për skandal seksual me të mitur në Serbi. Buzhala dhe Behrami qeshën kur u pyetën për distancim. Ata do të qeshnin edhe nëse do të abuzoheshin fëmijët tuaj. — Kronika B Kritikë.
Grenell dhe Pushteti që Nuk Kthehet Më
I dëbuar me turp nga Gjermania, i përjashtuar si i pabesueshëm nga inteligjenca amerikane, i nderuar nga Serbia dhe tani i degraduar në një teatër pa ndikim, pa relevancë dhe pa të ardhme. — Kronika B Politikë.