Pse Milaim Zeka mbetet i paprekshëm?
Milaim Zeka nuk është më thjesht çështje gjyqësore. Ai është prova nëse Kosova guxon ta prekë frikën që mban peng drejtësinë.
PRISHTINË - Në Kosovë, disa çështje penale nuk ecin si dosje. Ato zvarriten si hije. Dalin në sipërfaqe kur një prokuror flet, kur një gjyqtare shpall vendim1, kur një i akuzuar del para kamerave dhe e kthen sallën e gjyqit në skenë presioni publik2. Rasti i Milaim Zekës tashmë nuk është vetëm histori e një ish deputeti, gazetari dhe figure televizive që përballet me akuza të ndryshme. Është një provë e rëndë për mënyrën se si shteti i Kosovës sillet me njerëzit që, sipas gjetjeve tona, e kanë kuptuar se frika mund të jetë armë më e fortë se ligji.
Më 29 qershor 2026, KALLXO raportoi se prokurori Afrim Shefkiu u dëgjua si dëshmitar i dëmtuar në gjykimin ku Zeka akuzohet për kanosje ndaj tij. Sipas raportimit3, çështja lidhet me një deklaratë të bërë më 24 shtator 2018 në emisionin DPT në T7, ku Zeka kishte thënë se prokurorin e tij do ta ndiqte “me gjyq, Kanun dhe privatisht”. Shefkiu tha para gjykatës se po të ishte përmendur vetëm ndjekja ligjore, nuk do të kishte problem. Por fjala “Kanun” dhe ndjekja “privatisht”, sipas tij, krijonin ndjenjë kërcënimi.
Ky detaj nuk është folklor. Në një shoqëri ku fjala Kanun ende e bart kujtesën e hakmarrjes, ajo nuk dëgjohet si metaforë e pafajshme kur i drejtohet një prokurori që ka ngritur aktakuzë. Ajo hyn në sallën e gjyqit si paralajmërim. Si kujtesë se përtej ligjit mund të ketë edhe një rend tjetër, më i errët, më personal, më i pamëshirshëm.
Kanosja, sipas Shefkiut, kishte ndodhur disa ditë para se të mbahej seanca fillestare në rastin ku ai kishte ngritur aktakuzë ndaj Zekës dhe të tjerëve për shmangie nga tatimi, mashtrim dhe shpëlarje parash. Aktakuza për kanosje, sipas KALLXO, daton më 22 korrik 2019. Pra, Kosova po e dëgjon sot një jehonë të vitit 2018, një fjali që nuk u zhduk, por që mbeti në arkivin e frikës institucionale.
Kjo kronologji nis më herët. Më 28 gusht 2018, Prokuroria Speciale e Republikës së Kosovës ngriti aktakuzë ndaj Milaim Zekës dhe të tjerëve për mashtrim, shmangie nga tatimi dhe pastrim parash. Sipas aktakuzës së raportuar nga KALLXO, të pandehurit dyshoheshin se kishin mashtruar rreth 900 aplikues për viza pune4, duke paraqitur fakte të rreme për punësim në Gjermani. Ishte një rast ku premtimi për dalje nga varfëria, për punë, për jetë tjetër, ishte kthyer në objekt hetimi penal.
Vitet kaluan. Dosja u copëtua, u kthye, u ngushtua, u rigjykua. Më 20 maj 2026, Gjykata Themelore në Prishtinë e shpalli fajtor Milaim Zekën për shmangie nga tatimi. Ai u dënua me një vit burgim me kusht dhe 3.000 euro gjobë. Gjykata e obligoi gjithashtu ta kompenzojë Administratën Tatimore të Kosovës me 67.609.71 euro, pas korrigjimit teknik të shumës së shpallur fillimisht.
Por ajo që ndodhi pas vendimit ishte po aq domethënëse sa vetë aktgjykimi. Zeka nuk doli me një mbrojtje të ftohtë juridike. Ai e sulmoi gjyqtaren Edita Çanta me gjuhë denigruese, duke e paraqitur vendimin si politik dhe duke e goditur integritetin e saj personal. Kjo nuk ishte kritikë ndaj drejtësisë. Ishte metodë. Kur dokumenti rëndon, prodhohet zhurmë. Kur shifra bëhet konkrete, sulmohet njeriu që e lexon vendimin. Kur gjykata flet, kundër saj hidhet balta.
Në këtë pikë, dosja Zeka nuk mund të lexohet më si një seri episodesh të shkëputura. Ajo shfaq një model. Prokurori që e ndjek penalisht, sipas aktakuzës, kanoset me Kanun. Gjyqtarja që e dënon, sulmohet publikisht. Kur emri i tij shfaqet në një rast të ndjeshëm sigurie, narrativa zhvendoset nga pyetja ligjore te komploti politik. Kjo është arkitektura e një mbrojtjeje që nuk qëndron vetëm në avokaturë, por në presion.
Sipas burimeve të besueshme të redaksisë sonë, në rastin Sheholli-Zeka, ku Fatmir Sheholli u arrestua nën dyshime për spiunazh për Serbinë dhe Zeka ndodhej me të në hotel, lirimi i shpejtë i Zekës ka ngritur dyshime serioze brenda qarqeve që e kanë ndjekur çështjen. Burimet tona thonë se Zeka kishte kërcënuar me materiale komprometuese ndaj figurave të prokurorisë. Redaksia jonë nuk e paraqet këtë si fakt të provuar gjyqësor, sepse institucionet nuk kanë dhënë përgjigje publike të plotë. Por pikërisht heshtja e tyre e bën pyetjen të pashmangshme.
A u trajtua Zeka si qytetar i barabartë para ligjit, apo si njeri që duhej lëshuar shpejt për ta shmangur një shpërthim tjetër publik?
Në raportimin tonë të mëhershëm5 për rastin Sheholli-Zeka, Zeka vetë pranoi elemente që kërkonin hetim serioz. Ai foli për materiale të sjella nga Sheholli, për tekst të printuar, për USB6, për përkthim, për vendim publikimi dhe për një frazë që rëndon si gur, “ka qenë urdhër me i publiku”. Në gazetari, urdhri nuk është burim. USB-ja nuk është verifikim. Materiali i përgjuar nuk bëhet i ligjshëm vetëm pse kalon nëpër dorën e një redaksie.
Nëse një person i dyshuar për spiunazh furnizon materiale, dhe një figurë mediatike i përpunon, i përkthen, i përzgjedh dhe i publikon, atëherë shteti ka përpara jo vetëm një pyetje etike, por një çështje sigurie. Aq më tepër kur i njëjti person e pranon se disa materiale nuk janë publikuar, sepse redaksia ka vendosur çfarë të nxjerrë dhe çfarë të mbajë. Në atë çast, materiali nuk është më vetëm informacion. Ai mund të jetë presion. Mund të jetë monedhë këmbimi. Mund të jetë armë.
Kjo është arsyeja pse rasti i sotëm me prokurorin Shefkiu nuk është episod periferik. Ai ndriçon prapa. Ai e rikthen publikun te një pyetje themelore. Si sillet Milaim Zeka kur përballet me drejtësinë? Me dokumente, apo me kërcënime? Me argumente, apo me përbaltje? Me transparencë, apo me mjegull?
Përgjigjja që del nga kronologjia është e rëndë. Në vitin 2018, kur përballej me aktakuzë, ai dyshohet se e kërcënoi prokurorin duke e përmendur Kanunin. Në vitin 2026, kur u dënua për shmangie nga tatimi, ai sulmoi gjyqtaren. Në rastin Sheholli, kur prania e tij pranë një të arrestuari për spiunazh kërkonte sqarim të plotë, ai e ktheu veten në viktimë të një skenari politik.
Kjo nuk është rastësi. Është sistem sjelljeje.
Në një shtet normal, këto çështje nuk do të vareshin nga zhurma televizive. Prokuroria do ta shpjegonte pse një person ndalohet, pse lirohet, çfarë provash janë shqyrtuar, çfarë nuk është gjetur dhe pse publiku duhet të besojë se ligji është zbatuar njësoj për të gjithë. Por në Kosovë, heshtja shpesh vishet si procedurë. Në fakt, ajo bëhet mburojë për të fuqishmit dhe mallkim për qytetarin e zakonshëm.
Milaim Zeka ka të drejtë të mbrohet. Ka të drejtë të ankohet. Ka të drejtë t’i kundërshtojë aktakuzat, vendimet dhe raportimet. Por ai nuk ka të drejtë ta kthejë prokurorin në objekt kanosjeje, gjyqtaren në objekt fyerjeje dhe publikun në objekt manipulimi. Liria e shprehjes nuk është liçencë për presion ndaj drejtësisë. Gazetaria nuk është mbulesë për qarkullim materialesh të dyshimta. Biografia publike nuk është amnisti.
Problemi më i madh nuk është vetëm Zeka. Problemi është shteti që duket sikur tërhiqet sa herë përballet me njerëz që kanë zë të lartë, arkiva të errëta, lidhje të vjetra dhe aftësi për të krijuar stuhi publike. Nëse drejtësia frikësohet nga kompromati, ajo pushon së qeni drejtësi. Nëse prokuroria hesht përballë dyshimeve të tilla, ajo nuk e mbron hetimin, por e dobëson besimin publik. Nëse gjyqtarët lihen vetëm kur sulmohen, çdo vendim gjyqësor bëhet më i brishtë.
Rasti Zeka është pasqyrë e një Republike që ende po mëson nëse ka guxim të përballet me figurat që ndër vite kanë jetuar në kufirin mes medias, politikës, parasë dhe ndikimit të errët. Ai është test për Prokurorinë e Shtetit, për gjykatat, për policinë, për AKI-në dhe për vetë shoqërinë.
Pyetja nuk është më vetëm pse Milaim Zeka u lirua shpejt në rastin Sheholli. Pyetja është pse institucionet e Kosovës nuk janë në gjendje t’ia japin publikut një përgjigje të plotë, të qartë dhe të besueshme. Pyetja është pse një njeri me histori aktakuzash, dënimi për shmangie tatimore, sulmesh ndaj gjyqtarëve dhe akuzë për kanosje ndaj prokurorit ende arrin ta paraqesë veten si viktimë, ndërsa shteti duket si i akuzuar.
Në fund, kjo nuk është histori për një person. Është histori për një boshllëk. Aty ku duhet të flasë ligji, flet frika. Aty ku duhet të flasin institucionet, dëgjohet zhurma. Aty ku duhet të ketë llogaridhënie, shfaqet një burrë para kamerës dhe e kthen drejtësinë në teatër.
Kosova nuk mund ta ndërtojë shtetin e së drejtës duke u trembur nga ata që e kërcënojnë atë. Nëse Prokuroria hesht, nëse gjykatat lihen të pambrojtura, nëse rastet e sigurisë kombëtare mbyllen me mjegull, atëherë mesazhi për publikun është i tmerrshëm. Ligji nuk vlen njësoj për të gjithë. Vlen më pak për ata që bërtasin më shumë.
Dhe pikërisht aty fillon rreziku më i madh për Republikën.
Dosja sekrete e Milaim Zekës nga takimet me spiunët rusë te shitja e arkivës së UÇK-së në Serbi
Nga një kameraman lufte në deputet, e deri te zëdhënës i fabrikimeve gjeopolitike, Milaim Zeka mbetet mjeshtri i jetës së dyfishtë në Kosovë.
Milaim Zeka shpallet fajtor për shmangie nga tatimi
Një gjykatë në Prishtinë e shpalli fajtor Milaim Zekën për shmangie nga tatimi dhe e urdhëroi t’ia kompensojë Administratës Tatimore të Kosovës 81 mijë euro dëm. — RAPORTIM
I dënuari Milaim Zeka e sulmon egërsisht gjyqtaren Edita Çanta
Gjykata në Prishtinë dënoi Milaim Zekën me burgim për shmangie tatimore, ndërsa pak orë më vonë ai e nisi një fushatë të egër linçimi ndaj gjyqtares Edita Çanta. — RAPORTIM
Prokurori Afrim Shefkiu deklaron se është ndjerë i kanosur nga Milaim Zeka, pasi ai kishte thënë se do ta ndiqte me Kanun — Kallxo
Nga skema e vizave te tatimet. Çfarë po thotë tani gjykata për Milaim Zekën?
Në një rigjykim në Prishtinë, ekspertët financiarë thanë se biznesi i Milaim Zekës deklaroi 67,609 euro më pak tatime. Zeka e kundërshton. Çështja përfshin edhe Ilir Krasniqin. — RAPORTIM