Pse Refuzova Debatin me Lirim Mehmetajn
Debati me Lirim Mehmetajn do ta barazonte gazetarinë me propagandën. Prandaj e refuzova, sepse faktet nuk negociohen me operatorë politikë që performojnë si gazetarë.
Lirim Mehmetaj më ofroi debat. Jo njëherë si pyetje e sinqertë, por si gjest publik, si sinjal se gjoja është i gatshëm për përballje. Unë refuzova. Dhe këtë refuzim nuk ia kam borxh atij. Ia kam borxh publikut. Sepse në një moment të caktuar, refuzimi bëhet akt sqarimi, jo shmangieje.
Oferta e tij nuk erdhi në vakum. Ajo erdhi pasi për disa ditë me radhë unë i isha drejtuar drejtpërdrejt për pyetje konkrete mbi shkrimet e tij. Pyetje elementare gazetarie, jo polemikë.
Ku e thotë burimi yt atë që pretendon?
Pse nuk e korrigjove kur burimi të mohoi?
Pse e mbajte titullin e rremë edhe pasi faktet dolën publikisht?
Këto nuk janë pyetje që kërkojnë debat. Këto kërkojnë përgjigje.
Në vend të përgjigjeve, mora kushte. Në vend të citateve, mora dyshime mbi identitetin tim. Në vend të korrigjimit, mora kërkesa për certifikata, për vërtetime, për dokumente personale. Ai shkroi qartë se pa i plotësuar këto kushte, ai nuk ka pse të përgjigjet. Madje, shkoi më tej duke më etiketuar si mashtrues nëse nuk i nënshtrohesha procedurës së tij. Kjo nuk është sjellje e një gazetari që e mbron saktësinë. Kjo është sjellje e një njeriu që kërkon shkas për të mos u përgjigjur.
Dhe pastaj, pikërisht pasi u konsumua kjo shmangie, erdhi oferta për debat. Kjo është pika ku gjithçka bëhet e qartë. Debati nuk ofrohej si mjet sqarimi, por si skenë. Një skenë ku pyetjet e pambyllura do të zëvendësoheshin me zhurmë. Ku faktet do të relativizoheshin. Ku përgjegjësia do të shpërndahej në ajër dhe do të dilnim të dy si dy mendime të barabarta. Kjo është arsyeja pse refuzova.
Unë ia thashë drejtpërdrejt pse. I thashë se pretendimet e tij të rreme nuk po arrijnë më ta kapin njëra tjetrën. Se ai gënjen dhe kur kapet duke gënjyer, gënjen për gënjeshtrën dhe pastaj e shpik një tjetër për ta mbuluar të parën. Se ai nuk është i kualifikuar për debat faktik sepse e refuzon faktin, refuzon korrigjimin dhe refuzon përgjegjësinë. Kjo nuk ishte fyerje. Ishte përmbledhje e sjelljes së dokumentuar në shkëmbimin tonë.
Pse me dikë si ai nuk duhet debatuar publikisht?
Sepse dikujt si ai, debati i jep legjitimitet. Debati e krijon përshtypjen e barazisë morale dhe profesionale. Kur e vendos në studio përballë një gazetari që punon me burime, me kronologji dhe me korrigjim, po i thuhet publikut se edhe gënjeshtra është një opsion. Se edhe shtrembërimi ka të drejtë fjale. Se edhe refuzimi i faktit është mendim. Dhe kjo është e rrezikshme.
Unë kam shkruar disa artikuj për të dhe secili ka qenë përgjigje ndaj një veprimi konkret.
Në të parin kam dokumentuar1 si një tekst i NZZ-së u shtrembërua qëllimisht për të ndërtuar një skandal të rremë.
Në të dytin kam treguar se si2, kur u kërkua llogari, ai nuk u kthye te burimi, por te sulmi personal dhe zhvendosja procedurale.
Në të tretin kam analizuar3 se si ai përdor mjete vizuale, tituj emocionalë dhe insinuata për të prodhuar reagim visceral4, jo kuptim racional.
Dhe në të fundit kam treguar se si ai5, në televizion, transmeton pa kundërshtim narrativa që përkojnë drejtpërdrejt me tezën e Beogradit, duke e normalizuar atë si mendim.
Kjo kronologji tregon një gjë të vetme. Nuk kemi të bëjmë me gabime të rastësishme. Kemi të bëjmë me model. Dhe modeli është tipik i luftës psikologjike moderne. Së pari krijohet konfuzion. Pastaj relativizohet fakti. Pastaj sulmohet pyetësi. Pastaj kërkohet debat për ta shndërruar gjithçka në opinion. Dhe në fund publiku lodhet dhe thotë, askush nuk di gjë, të gjithë gënjejnë. Ky është qëllimi.
Ai përdor disa taktika të njohura. Zhvendosje të barrës së provës, ku ai nuk provon pretendimin e vet, por kërkon prova nga të tjerët për të folur. Sulm ad hominem6, ku pyetja delegjitimohet duke u sulmuar personi. Viktimizim, ku paraqitet si i ndjekur për të shmangur përgjegjësinë. Dhe mbi të gjitha, mjegull, shumë fjalë, shumë emocione, zero korrigjim.
Në një vend normal, kjo do të ishte thjesht çështje etike mediatike. Në Kosovë, kjo është çështje sigurie kombëtare. Sepse çdo narrativë që e minon besimin në institucione, që e paraqet shtetin si të rremë, që e trajton diplomacinë si tradhti dhe që e barazon faktin me shpifjen, i shërben drejtpërdrejt interesave destabilizuese. Nuk ke nevojë të jesh agjent për të qenë i dobishëm për një agjendë armiqësore. Mjafton të prodhosh mjegull me këmbëngulje.
Prandaj unë refuzova debatin. Sepse debati me të nuk është ballafaqim idesh. Është legjitimitet i mjegullës së tij. Dhe çdo redaksi, çdo moderator, çdo platformë që ia jep mikrofonin pa e ndalur, pa i kërkuar citat, pa e detyruar të korrigjojë, mban përgjegjësi. Sepse mikrofoni nuk është neutral. Ai e shumëfishon efektin.
Refuzimi im nuk është personal. Është profesional. Dhe në rrethanat tona, është edhe akt mbrojtjeje. Jo për veten time, por për hapësirën publike. Sepse ka raste kur debati nuk i shërben të vërtetës. E mbulon atë. Dhe atëherë, mënyra e vetme për ta mbrojtur të vërtetën është t’i thuash një operatori sikur Lirim Mehmetaj, qartë jo.
Kur VOX Kosova gënjeu në emër të NZZ-së
Më 6 janar 2026, VOX Kosova dhe pronari i saj Lirim Mehmetaj e gënjyen publikun, duke shpikur takim sekret Bislimi–Gjuriç që NZZ dhe Tobias Gafafer nuk e kishin raportuar. — Kronika B Vëzhgimi Mbi Median.
Lirim Mehmetaj dhe Rënia e Maskës së Gazetarit
Rasti Mehmetaj tregon si dezinformimi funksionon, narrativë e rreme, shmangie, sulm personal dhe heshtje, pikërisht siç e përshkruajnë studiuesit e propagandës ruse moderne ndërkombëtare sot. — Kronika B Analizë.
Nga NZZ te titulli i rremë, anatomia e një manipulimi
Fotoja u bë aktakuzë, videoja u bë film, ndërsa faktet mbetën jashtë kornizës. Kështu ndërtohet skandali, kur saktësia trajtohet si pengesë. — Kronika B Politikë.
Reagim visceral i referohet një reagimi të menjëhershëm, instinktiv dhe emocional, që buron nga ndjenja e brendshme dhe jo nga analiza racionale apo verifikimi i fakteve. Është një përgjigje e trupit dhe emocioneve përpara se mendja të ketë kohë të peshojë informacionin, shpesh e nxitur nga imazhe të forta, gjuhë dhe muzikë dramatike, frikë, zemërim apo ndjenjë tradhtie. Në kontekstin mediatik, reagimi visceral synohet qëllimisht për të anashkaluar arsyetimin kritik, duke e shtyrë publikun të reagojë menjëherë, të ndajë, të dënojë ose të mbështesë një narrativë pa e kaluar atë në filtrin e verifikimit dhe reflektimit.
Debat Plus si Megafon i Narrativave të Beogradit
Lirim Mehmetaj tha Kosova ishte Republikë e Serbisë. Ermal Panduri nuk e kundërshtoi. Kjo është narrativë e Beogradit, e transmetuar live në Debat Plus në Prishtinë, pa kundërshtim. — Kronika B Kritikë.
Sulmi ad hominem është një teknikë manipulimi ku nuk sfidohet pretendimi, por personi që e bën pyetjen. Në vend që të përgjigjet se a është një fakt i saktë apo i pavërtetë, vëmendja zhvendoset te identiteti, motivet, biografia apo “qëllimet e fshehta” të pyetësit. Kjo nuk ndodh rastësisht. Është mënyrë për ta shpëtuar pretendimin nga prova. Kur fakti nuk mbrohet dot, sulmohet bartësi i pyetjes. Në hapësirën publike kjo shfaqet si dyshim artificial, kush je ti, pse po pyet, kujt i shërben, a je i vërtetë. Qëllimi nuk është sqarimi, por delegjitimimi i pyetjes, sepse një pyetje e delegjitimuar nuk ka më nevojë për përgjigje. Në këtë mënyrë, debati largohet nga e vërteta dhe shndërrohet në konflikt personal, ku publiku humb orientimin dhe gënjeshtra fiton kohë.