Nga Presidente e Republikës në Aktore të Krizës Politike
Nga dekreti i marsit deri te tubimi me LDK-në, kronologjia ngre pyetje serioze mbi rolin e Vjosa Osmanit në destabilizimin institucional të Kosovës.
A është Vjosa Osmani vërtet “Vajza e Kosovës” që e mbron amanetin e Rugovës, apo thjesht një lojtare e rrezikshme në një shah gjeopolitik ku Kosova është sakrifica e radhës?
Kur një Presidente i shkrin kufijtë mes Kushtetutës dhe interesit elektoral, pyetja nuk është më nëse ajo gaboi, por për kë po punon vërtet ajo?
Në këtë analizë hulumtuese, ne gërmojmë përtej retorikës së ëmbël të “kthimit” saj “në shtëpi” në LDK.
Kush e shkroi skenarin e krizës së marsit që opozita e priste me duartrokitje?
Pse Presidenca heshti kur Beogradi e kërcënoi institucionin e Kryeministrit me modele të Mossad-it?
Dhe mbi të gjitha, a po shërben ajo si “kali i Trojës” për një projekt që synon gjunjëzimin e shtetit përballë axhendave të dyshimta ndërkombëtare?
Më 10 maj 2026, në AMC Hall në Prishtinë1, Vjosa Osmani doli para një audience të mbushur me flamuj të LDK-së dhe me një gjuhë që synonte të tingëllonte si kthim moral, si rikthim në shtëpi, si ribashkim sentimental me një familje politike prej së cilës dikur ishte larguar duke e akuzuar për deformim, heshtje dhe kompromis me strukturat që, sipas saj atëherë, kishin humbur kontaktin me qytetarin dhe me idealin republikan të Ibrahim Rugovës. Ajo foli për zemrën, për përqafimet, për shpresën, për Amerikën, për republikën, për amanetin rugovist dhe për një Kosovë që, sipas saj, rrezikohej nga izolimi, propaganda dhe njerëz që e përdorin shtetin si instrument eliminimi politik.
Por ndërsa e dëgjoja atë fjalim, nuk mund të mos mendoja për një pyetje shumë më të rëndë se vetë retorika e sallës. Si arriti Kosova deri në pikën ku një presidente që vetëm pak muaj më parë pretendonte se po vepronte në emër të Kushtetutës, sot kthehet në skenën partiake jo si figurë neutrale e republikës, por si protagoniste e drejtpërdrejtë e një projekti politik që lindi pikërisht nga kriza që ajo vetë ndihmoi ta prodhojë2?
Kjo është nyja që nuk mund të mbulohet me fjalë për bashkim.
Sepse problemi nuk fillon më 10 maj. Problemi fillon shumë më herët. Fillon në momentin kur një republikë parlamentare, e dalë nga zgjedhjet me një mandat të qartë popullor prej mbi 51 për qind për forcat reformiste të udhëhequra nga Albin Kurti, u fut në një spirale të panevojshme krize institucionale që nuk lindi nga ndonjë kolaps kushtetues organik, por nga një seri lëvizjesh politike, heshtjesh të koordinuara dhe veprimesh që, të marra së bashku, krijojnë sot një tablo tepër të errët për t’u shpërfillur.
Unë nuk besoj se historia e Vjosa Osmanit mund të lexohet më si histori zhgënjimi individual apo transformimi personal. Mendoj se ajo duhet lexuar si simptomë e një sëmundjeje më të thellë politike në Kosovë, një sëmundje ku institucionet përdoren jo më si mbrojtje e republikës, por si instrumente për rikonfigurim pushteti, ku gjuha e sovranitetit përdoret si dekor, ndërsa vetë sovraniteti dobësohet nga brenda.
Kur Vjosa Osmani e shpërndau Kuvendin më 6 mars 20263, ajo e paraqiti aktin si detyrim kushtetues. Ishte një moment i jashtëzakonshëm institucional. Një presidente po e shtynte vendin drejt zgjedhjeve të reja në një kohë kur Kosova kishte dalë vetëm pak muaj më parë nga zgjedhjet dhe kur vendi ndodhej nën presion të vazhdueshëm gjeopolitik nga Serbia, e cila prej vitesh punon sistematikisht për ta mbajtur Kosovën të dobët, të fragmentuar dhe të lodhur institucionalisht4.
Por ajo që e bëri atë moment edhe më të rëndë nuk ishte vetëm dekreti. Ishte mënyra si opozita reagoi ndaj tij.
Lumir Abdixhiku nuk foli si dikush që sapo ishte përballur me një krizë të rëndë kushtetuese. Ai foli si dikush që po e priste atë moment. “Siç edhe pritej”, tha ai5.
Kjo fjali nuk është detaj stilistik. Është ndoshta fjalia më e rëndësishme politike e gjithë krizës së marsit. Sepse nëse një dekret presidencial, i paraqitur si domosdoshmëri juridike e papritur, pritet nga opozita si zhvillim i parashikuar, atëherë pyetja nuk është më vetëm juridike. Pyetja bëhet politike.
Kush e priste atë skenar?
Kush e dinte?
Kush po përfitonte prej tij?
Më pas erdhi Gjykata Kushtetuese dhe ia hoqi efektin juridik dekretit6. Ky ishte momenti kur republika duhej të ndalej dhe të kërkonte përgjigje të qarta. Por ajo që pasoi nuk ishte transparencë. Ishte mjegull.
Dhe në politikë, mjegulla nuk është aksident. Është metodë.
Për muaj të tërë, pyetjet mbi raportin mes Osmanit dhe opozitës mbetën pa përgjigje. Burime politike nisën të flasin për rikthimin e saj pranë LDK-së. Redaksia jonë raportoi mbi këto pretendime me kujdes7, pa i paraqitur si fakte të provuara. Por kronologjia filloi të marrë formë. Dekreti. Përqafimi i tij nga opozita. Heshtja. Bllokada. Pastaj tubimi i “bashkimit”.
Në fund, fotografia që dikur dukej spekulim u bë realitet publik8.
Kjo është arsyeja pse unë nuk e shoh më Vjosa Osmanin si figurë që thjesht ndryshoi pozicion politik. E shoh si figurë që kontribuoi në shkrirjen e kufirit mes presidencës dhe kalkulimit partiak, mes mandatit kushtetues dhe interesit elektoral.
Dhe kjo është e rrezikshme për Kosovën.
Sepse Kosova nuk është shtet që e ka luksin e krizave artificiale.
Kosova jeton nën presion të vazhdueshëm nga një Serbi që është rreshtuar strategjikisht me Rusinë. Kjo nuk është figurë retorike. Është realitet gjeopolitik. Serbia e Aleksandar Vuçiqit dhe Aleksandar Vulinit nuk e ka fshehur asnjëherë objektivin e saj për ta mbajtur Kosovën jashtë konsolidimit të plotë euroatlantik. Sulmi paramilitar i Banjska-s në shtator 2023 e tregoi qartë se Beogradi është i gatshëm të përdorë jo vetëm propagandë, por edhe dhunë të organizuar për ta destabilizuar republikën.
Në këtë kontekst, një Kosovë e futur vazhdimisht në zgjedhje, në bllokadë dhe në krizë kushtetuese është një Kosovë më e dobët përballë Serbisë.
Dhe pikërisht këtu fillon dimensioni më i rëndë i historisë së Vjosa Osmanit.
Sepse ndërsa vendi përballej me kërcënime të drejtpërdrejta9 nga figura si Aleksandar Vulin, i cili publikisht fliste për modele të Mossadit dhe për mundësinë që “diçka t’i ndodhë” Albin Kurtit, Presidenca heshti. Opozita heshti. Në një moment kur republika duhej të projektonte unitet minimal shtetëror përballë një kërcënimi të jashtëm, Kosova e prodhoi fragmentim të brendshëm.
Kjo heshtje nuk ishte neutrale.
Në Ballkan, heshtja institucionale përballë kërcënimeve serbe nuk lexohet si maturi. Lexohet si dobësi. Dhe dobësia në Ballkan prodhon agresion.
Unë nuk mendoj se këtu kemi të bëjmë vetëm me ambicie personale. Do të ishte shumë e thjeshtë ta reduktoje gjithçka tek egoja politike e një presidenteje. Mendoj se kemi të bëjmë me diçka më të madhe, me një transformim gradual të një figure që dikur ndërtoi kapitalin e saj mbi rezistencën ndaj elitave të vjetra, por që sot duket gjithnjë e më shumë e zhytur në të njëjtat rrjete, të njëjtat kalkulime dhe të njëjtën logjikë pushteti që dikur pretendonte se po e luftonte.
Pikërisht për këtë arsye historia e marrëdhënies së saj me figura si Edi Rama dhe Richard Grenell10 nuk mund të trajtohet si periferi.
Kur një presidente e Kosovës shfaqet në takime të organizuara nga Grenelli pa qartësi institucionale11.
Kur një kryeministër i huaj si Edi Rama del në Prishtinë dhe flet publikisht për “sekrete shtetërore” të Presidencës pa marrë asnjë korrigjim publik.
Kur vetë presidentja hesht përballë pyetjeve mbi natyrën e këtyre raporteve12.
Kur vendimet e saj politike prodhojnë rezultate që përputhen me interesat e aktorëve që historikisht kanë punuar për dobësimin e qeverive reformiste në Kosovë.
Atëherë problemi nuk është më perceptimi. Problemi bëhet besimi publik.
Dhe besimi publik është themeli i republikës.
Unë nuk mendoj se qytetarët e Kosovës duhet t’i lexojnë këto zhvillime përmes sentimentalizmit partiak. Nuk mendoj se duhet të joshen nga retorika e “shtëpisë”, “bashkimit”, “zemrës” apo “amanetit”. Sepse historia politike e Kosovës është plot me figura që e kanë përdorur gjuhën e republikës ndërsa e dobësonin vetë republikën nga brenda.
Pyetja reale është tjetërkund.
A është Vjosa Osmani sot figurë që e forcon shtetin e Kosovës, apo figurë që e shtyn atë drejt cikleve të pafundme destabilizimi institucional?
A është ajo sot mburojë ndaj operacioneve hibride të Serbisë dhe rrjeteve të saj të ndikimit, apo pjesë e një klime politike që e bën Kosovën më të manipulueshme, më të lodhur dhe më të cenueshme?
Sepse Rusia nuk ka nevojë ta pushtojë Kosovën ushtarakisht për ta fituar atë politikisht. Mjafton që Kosova të mbetet në krizë të përhershme. Mjafton që institucionet ta humbin legjitimitetin. Mjafton që qytetari të lodhet. Mjafton që republika të humbasë besimin në vetvete.
Kjo është mënyra si funksionon ndikimi rus në Ballkan. Jo gjithmonë përmes tankeve. Shpesh përmes krizës. Përmes kaosit. Përmes konsumimit të brendshëm.
Dhe kjo është arsyeja pse unë e shoh me shqetësim të thellë rolin që Vjosa Osmani e ka luajtur gjatë muajve të fundit.
Jo sepse mendoj se ajo është problem i izoluar.
Por sepse mendoj se ajo është simbol i një elite politike që e ka humbur kufirin mes republikës dhe vetvetes.
Në fund, problemi më i madh i Kosovës nuk është vetëm Serbia. As vetëm Rusia. Problemi më i madh është kur vetë institucionet tona fillojnë të prodhojnë mjegull në vend të qartësisë, krizë në vend të stabilitetit dhe teatër politik në vend të seriozitetit shtetëror.
Atëherë republika nuk rrëzohet menjëherë. Ajo lodhet ngadalë. Dhe pikërisht aty fillon rreziku më i madh.
Vjosa Osmani nuk është më thjesht një ish-presidente në krizë identiteti, ajo është shndërruar në një kërcënim sistemik për sigurinë kombëtare të Kosovës. Duke instrumentuar kriza artificiale kushtetuese në një kohë kur Republika gjendet nën rrethimin hibrid të Serbisë, ajo e ka krijuar çarjen perfekte ku mund të depërtojë ndikimi rus. Çdo dekret i saj që prodhon kaos, çdo heshtje e saj përballë kërcënimeve të Beogradit dhe çdo flirt i pashpjegueshëm në prapaskenë me figura si Grenell dhe Rama, nuk janë rastësi, janë kontribute direkte në dobësimin e imunitetit shtetëror. Një Kosovë e lodhur institucionalisht, e fragmentuar politikisht dhe e zhytur në mjegullën e intrigave partiake është pikërisht ajo që synon Kremlini, një shtet jofunksional në zemër të Ballkanit që nuk mund të vetëmbrohet. Nëse ish-Presidentja e sheh mandatin e saj si mjet për hakmarrje politike dhe riciklim të elitave të vjetra, ajo ka pushuar së qeni mburojë e Republikës. Ajo është bërë porta e hapur përmes së cilës Kosova rrezikon të rrëshqasë nga orbita euroatlantike drejt një humnere ku sovraniteti është vetëm një dekor, ndërsa fati i vendit vuloset nga ata që nuk e deshën kurrë pavarësinë e tij. Vjosa Osmani sot është simboli i një tradhtie morale ndaj votuesit dhe një rrezik real për ekzistencën e shtetit.
Vjosa Osmani, 10 Maj, 2026, AMC Halla në Prishtinë.
Një Presidencë Në Nxitim, Një Opozitë Në Barrikadë
Vjosa Osmani ndezi krizën, opozita e vjetër e thelloi atë, ndërsa Kosova mbahet peng nga frika e reformës dhe rrjetet e korruptuara që i druhen drejtësisë. — POLITIKË.
Kur Presidentja djeg shtëpinë për ta shpëtuar karrigen
Dekreti i Presidentes Osmani nuk është zgjidhje, por një zjarrvënie e ftohtë mbi kuvendin, duke e shndërruar bojkotin e parashikueshëm në një thikë pas shpine për kushtetutën e Kosovës. — POLITIKË.
Si po e vret opozita shtetin nga brenda
Kosova po mbahet peng nga një rrjet i koordinuar që fillon në Beograd, kalon nëpër Tiranë dhe përfundon në zyrat e PDK-së, LDK-së, AAK-së dhe Listës Serbe. — POLITIKË.
Skenari i Parashikuar i një Krize që e Tronditi Republikën
Kur një dekret “kushtetues” përshëndetet nga opozita si “i pritur”, linja mes ligjit dhe koordinimit politik bëhet e padukshme. Pyetja mbetet: kush e shkroi vërtet atë skenar? — RAPORTIM.
Kushtetuesja Ndalon Tentativën për Uzurpim të Pushtetit Presidencial
Kushtetuesja ngrin shtetin për të ndalur arbitraritetin Presidencial. Shpërndarja e Kuvendit pas vetëm një seance të dështuar ngre dyshime për një tentativë autoritare për t’i shmangur procedurat. — POLITIKË.
A është Vjosa Osmani thjesht një instrument në duart e treshes Rama-Grenell-Thaçi?
Vjosa Osmani, nga rojtare e Kushtetutës, dyshohet se u shndërrua në mjet të treshes Rama-Grenell-Thaçi. Një koordinim i fshehtë që sakrifikon parimet për një rikthim të rrezikshëm. — HULUMTIME.
Osmani dhe Abdixhiku pas krizës kushtetuese
Tubimi i përbashkët i Osmanit dhe Abdixhikut po i ushqen dyshimet se kriza institucionale ishte më shumë një projekt politik i orkestruar sesa përplasje kushtetuese. — RAPORTIM.
Kërcënimi për atentat ndaj Kryeministrit të Kosovës
Kur një ish shef i inteligjencës serbe flet për modelin e Mossadit dhe përmend kryeministrin e Kosovës, kërcënimi nuk është metaforë por paralajmërim. — RAPORTIM.
Operacioni Simbolik për Pastrimin e Imazhit të Vjosa Osmanit
Në Ballkan, armiku i duhur është nganjëherë aleati më i mirë. Sulmi i Grenellit ndaj Presidentes Osmani, është forma më e sofistikuar e mbrojtjes së saj për një figurë në krizë legjitimiteti. — ANALIZË.