Verdikti që Mund ta Shembë Botën Politike të Hashim Thaçit
Behrami thotë se Haga mund ta destabilizojë Kosovën. Gjetjet tona sugjerojnë diçka tjetër. Në prag është destabilizimi i rendit vrastarë të ndërtuar nga Hashim Thaçi.
A e paralajmëroi Artan Behrami destabilizimin e Kosovës, apo destabilizimin e sistemit të Hashim Thaçit?
Pse njeriu që dikur ndihmoi në ndërtimin politik të Gjykatës Speciale sot e quan atë komplot?
Kush po frikësohet realisht nga verdikti në Hagë, qytetarët apo rrjeti i vjetër i pushtetit?
Pse çdo hetim ndaj Thaçit shpallet sulm ndaj UÇK-së?
Dhe pse emrat që për vite e kontrolluan politikën, mediat dhe frikën publike po flasin tani me gjuhën e panikut?
Nëse drejtësia e rrëzon sistemin e tyre, çfarë tregon kjo për mënyrën se si është ndërtuar shteti?
Artan Behrami nuk është një figurë periferike në peizazhin politik dhe mediatik të Kosovës. Aktiviteti i tij publik ndiqet me vëmendje nga redaksia jonë për një arsye konkrete. Në gjetjet tona hulumtuese të mëhershme, emri i tij është shfaqur në lidhje me rrjete ndikimi politik dhe diplomatik të afërta me Richard Grenell, në një kontekst që sipas burimeve tona synonte të ndikonte narrativën publike dhe ta minonte legjitimitetin e procesit gjyqësor në Hagë për ta mbrojtur politikisht Hashim Thaçin.
Po ashtu, vetë Behrami është përballur me bastisje dhe masa hetimore nga Dhomat e Specializuara të Kosovës nën dyshimet për pengim të drejtësisë dhe cenim të sigurisë së dëshmitarëve. Ai nuk është akuzuar dhe mbetet i pafajshëm sipas ligjit. Megjithatë, ky kontekst e bën aktivitetin e tij publik politikisht dhe juridikisht relevant. Sidomos kur ai vazhdon të ndërtojë narrativa të mbushura me informacion kontradiktor, insinuata dramatike dhe pretendime që shpesh rezultojnë të pavërteta ose të pambështetura dokumentarisht.
Më 6 maj 2026, në një intervistë televizive në Kosovë1, Behrami deklaroi se një verdikt dënues ndaj ish krerëve të UÇK-së do të prodhonte pasoja “tektonike” për Kosovën dhe stabilitetin e saj. Ai foli për “kalkulime djallëzore” të Bashkimit Evropian dhe të Gjykatës Speciale. Foli për një proces tërësisht politik. Foli për mungesë transparence, shkelje masive të të drejtave të njeriut dhe përdorim të dezinformatave nga prokuroria.
Ne i verifikuam pretendimet e tij. Dhe ajo që zbuluam nuk është vetëm një problem i saktësisë faktike. Është diçka më e rëndë. Një përpjekje për ta zhvendosur vëmendjen publike nga pyetja themelore që po e ndjek Kosovën prej më shumë se dy dekadash. Jo nëse drejtësia është e përsosur. Por nëse një strukturë pushteti e ndërtuar mbi luftën, frikën, klientelizmin dhe vrasjet politike2 mund të mbijetojë pas një verdikti të mundshëm kundër Hashim Thaçit.
Në këtë pikë, deklarata e Behramit bëhet domethënëse jo për shkak të saktësisë së saj, por sepse ajo përputhet pothuajse në mënyrë mekanike me atë që redaksia jonë e raportoi më 4 maj në hulumtimin “Vendimi për Thaçin, çfarë ndryshon në Kosovë pas Hagës”.
Atje ne shkruanim.
“Në Prishtinë, në një realitet ku politika, lufta dhe paslufta nuk janë kapituj të ndarë, por vazhdimësi e të njëjtit rrëfim, fati i Hashim Thaçit shihet si një pikë që mund ta ndryshojë drejtimin e gjithë sistemit.”
Dhe më tej.
“Një dënim i tij, sipas vlerësimeve që qarkullojnë në qarqet politike dhe të sigurisë, përfshirë një sektor që i atribuohet Elmi Reçicës brenda SHIK-ut, do ta përshpejtonte shpërbërjen e Partisë Demokratike të Kosovës.”
Kur Behrami flet për pasoja “tektonike”, ai në fakt nuk po flet për Kosovën si shtet. Ai po flet për një arkitekturë pushteti që rrezikon të shembet. Një strukturë që, sipas gjetjeve tona, është ndërtuar ndër vite përmes kontrollit të institucioneve, ndikimit mbi mediat, frikësimit të kundërshtarëve politikë dhe menaxhimit të narrativës publike3.
Në intervistën e tij, Behrami tha.
“Një verdikt dënues për krerët e UÇK-së është i papranueshëm për qytetarët e Republikës së Kosovës.”
Kjo nuk është thjesht analizë politike. Është gjuhë që lë të kuptohet se drejtësia duhet të pranohet vetëm nëse prodhon rezultatin e dëshiruar politikisht. Në një demokraci funksionale, gjykatat nuk ekzistojnë për ta mbrojtur psikologjinë kolektive të një partie apo të një elite lufte. Ato ekzistojnë për t’i shqyrtuar provat.
Dhe pikërisht këtu fillon manipulimi.
Behrami e përdor raportin preliminar të Bar Human Rights Committee of England and Wales si provë se procesi është politik. Por raporti e nuk thotë këtë. Raporti ngre shqetësime procedurale serioze, sidomos për paraburgimin e zgjatur dhe rolin aktiv të gjyqtarëve ndërkombëtarë. Këto janë çështje legjitime juridike. Por raporti nuk konkludon se aktakuzat janë të fabrikuara. Nuk thotë se procesi është politik. Nuk thotë se të akuzuarit janë të pafajshëm.
Megjithatë, në mënyrë të përsëritur, Behrami e transformon një raport kritik procedural në një aktakuzë morale kundër vetë ekzistencës së Gjykatës.
Kjo teknikë nuk është e re në Ballkan. Është një metodë e vjetër propagande. Merret një element real. Zmadhohet. Pastaj vendoset brenda një narrative emocionale deri sa publiku të mos arrijë më ta dallojë faktin nga interpretimi.
Në intervistën e tij Behrami foli edhe për “terr informativ”. Por Kosova nuk ka qenë në terr informativ. Procesi në Hagë është raportuar për vite me radhë nga media vendore dhe ndërkombëtare. Vetë mbrojtja e Thaçit ka organizuar fushata publike, konferenca, intervista dhe mobilizim politik për ta paraqitur procesin si të padrejtë.
Në fakt, ajo që ka ekzistuar nuk është mungesa e informacionit. Por një tepricë e zhurmës politike.
Në hulumtimin tonë të 4 majit, ne raportuam4 se brenda rrjeteve të ish SHIK-ut ekzistojnë përçarje të thella. Se figura të caktuara politike dhe mediatike kishin kontribuar ndër vite në krijimin e klimës që më pas i ushqeu hetimet ndërkombëtare. Ne përmendëm emra konkretë. Përfshirë vetë Artan Behramin.
“Sipas burimeve dhe materialeve që janë parë nga redaksia jonë, këta individë kanë qenë pjesë e një ekosistemi mediatik dhe politik që në periudha të caktuara kanë prodhuar dhe përhapur informacione që më pas janë përdorur në procese ndërkombëtare.”
Deklarata e Behramit në televizion duket si konfirmim indirekt i pikërisht këtij realiteti. Një sistem që tani flet me vete. Një strukturë që po prodhon narrativa të kundërta për të mbijetuar politikisht pas Hagës.
Në një moment të intervistës, Behrami tha se publikimi i verdiktit në verë do të ishte pjesë e “kalkulimeve djallëzore”. Edhe kjo bie përballë fakteve. Shtyrja e afatit nga maji në korrik është konfirmuar nga vetë Gjykata si rezultat i kompleksitetit procedural të çështjes. Nuk ekziston asnjë dokument që mbështet teorinë e tij për koordinim sezonal kundër shqiptarëve të Kosovës.
Por më domethënësja nuk është pasaktësia. Është atmosfera që krijohet.
Kur një figurë politike deklaron publikisht se një verdikt i drejtësisë mund ta destabilizojë vendin, ai nuk po e analizon vetëm situatën. Ai po prodhon presion publik mbi vetë idenë e drejtësisë. Po ndërton perceptimin se shteti mund të hyjë në krizë nëse një elitë e caktuar dënohet.
Dhe pikërisht këtu qëndron problemi themelor.
Nëse një shtet destabilizohet nga një vendim gjyqësor, atëherë problemi nuk është gjykata. Problemi është struktura e pushtetit që është e ndërtuar në mënyrë të tillë sa identiteti i shtetit të lidhet me fatin penal të disa individëve.
Në këtë kuptim, ajo që mund të jetë tektonike nuk është e ardhmja e Kosovës. Por fundi i një rendi politik që, sipas shumë burimeve të intervistuara nga redaksia jonë, është mbështetur për vite me radhë mbi rrjete lojaliteti, frike, kontrolli informal deri tek eleminimet fizike.
Kosova e pasluftës ka jetuar gjatë nën hijen e njerëzve që e ndërtuan pushtetin duke e paraqitur veten si të pazëvendësueshëm. Çdo kritikë ndaj tyre u quajt tradhti5. Çdo hetim ndërkombëtar u quajt sulm ndaj luftës. Çdo dëshmitar u shpall armik.
Por historia e kombeve nuk ndalet te individët.
Nëse Hagës i mbetet të vendosë për fajësinë penale të Thaçit dhe të tjerëve, Kosovës i mbetet të vendosë diçka tjetër. Nëse do të vazhdojë të jetojë si republikë e institucioneve, apo si peng i miteve të paprekshme politike.
Kosovën Nuk e Rrëzon Haga. E Rrëzon Sistemi i Thaçit.
Në këtë histori, Artan Behrami nuk shfaqet si zë i rastësishëm i një debati televiziv. Ai shfaqet si vazhdimësi. Jo si njeriu që e shpiku frikën, por si njeriu që e përdor atë me disiplinë. Në janar, ai e ktheu një ligjëratë informative për Dhomat e Specializuara në alarm kombëtar6. Në po atë muaj, ai kërkoi ndëshkim publik për një diplomat për shkak të një pëlqimi në rrjete sociale7. Më pas, kur u pyet për Richard Grenellin dhe për pretendimet serioze që e rrethojnë atë8, ai nuk zgjodhi distancimin moral. Zgjodhi buzëqeshjen9. Tani, përballë një verdikti të mundshëm në Hagë, ai flet për pasoja “tektonike”. Kjo nuk është rastësi. Është metodë.
Në të gjitha këto episode, forma ndryshon, por mekanizmi mbetet i njëjtë. Një fakt merret, shtrihet, nxehet, mbushet me ankth dhe kthehet në armë politike. Një gjykatë bëhet komplot. Një ligjëratë bëhet tradhti. Një kritik bëhet armik. Një vendim i mundshëm gjyqësor bëhet kërcënim për shtetin. Kjo është gjuha e pushtetit vrastarë që nuk kërkon të bindë, por të trembë. Nuk kërkon qytetarë, por dëshmitarë të heshtur. Nuk kërkon drejtësi, por bindje.
Prandaj Behrami duhet lexuar jo si figurë e vetme, por si simptomë. Ai është një nga zërat më të dukshëm të asaj makinerie që për vite me radhë e ka ngatërruar Kosovën me fatin personal të Hashim Thaçit. Makineria që e ka paraqitur llogaridhënien si sulm ndaj luftës. Makineria që ka përdorur UÇK-në si strehë për individë të akuzuar. Makineria që kërkon ta bindë publikun se drejtësia është e pranueshme vetëm kur nuk i prek të paprekshmit.
Por Kosova nuk është pronë e asnjë komandanti, as e asnjë këshilltari, as e asnjë rrjeti që ka jetuar gjatë nga hijet e zeza. Kosova nuk është fotografi lufte e ngrirë në mur. Është republikë. Dhe republika nuk matet me fuqinë e atyre që bërtasin më shumë, por me aftësinë për të qëndruar e qetë kur drejtësia troket në derën e njerëzve të fuqishëm.
Nëse verdikti në Hagë do të jetë lirues, Kosova duhet ta pranojë si vendim të drejtësisë. Nëse do të jetë dënues, Kosova duhet ta pranojë po ashtu si vendim të drejtësisë. Tragjedia nuk është vendimi. Tragjedia do të ishte nëse një shoqëri e tërë lejon që frika e një rrjeti të vjetër kriminal të paraqitet si fat kombëtar.
Sepse ajo që Behrami e quan tronditje të Kosovës mund të jetë, në të vërtetë, vetëm tronditja e një sistemi. Një sistemi që u ndërtua mbi heshtje, mbi borxh, mbi frikë, mbi dezinformim, mbi njerëz që u përdorën dhe pastaj u lanë në hije, mbi vrasje sistematike të kundërshtarëve politik. Një sistemi që për shumë vite e ka trajtuar shtetin si pronë private dhe patriotizmin si valutë politike.
Në këtë kuptim, fjalët e Behramit në KTV nuk e rrëzojnë raportimin tonë. Ato e ndriçojnë atë. Ato tregojnë se paniku ekziston. Se rrjeti e ndjen se ora po afrohet. Se ata që për vite kanë folur në emër të Kosovës, tani po flasin në fakt për veten.
Dhe këtu mbyllet rrethi. Nga skema e vrasjeve politike, te sulmet ndaj edukimit publik për Gjykatën Speciale, nga mbrojtja e Grenellit, te paralajmërimet për trazira pas Hagës, Artan Behrami shfaqet si një figurë e së njëjtës arkitekturë. Jo si dëshmitar i shqetësuar i një padrejtësie, por si operator i një frike të vjetër.
Kosova nuk ka pse t’i nënshtrohet kësaj frike. Ajo e ka parë më parë. E ka dëgjuar në zëra më të ashpër. E ka paguar me jetë, me heshtje, me dosje të pambyllura, me familje që ende presin drejtësi. Dhe pikërisht për këtë arsye, sot nuk duhet të tërhiqet.
Sepse drejtësia nuk e rrëzon Kosovën. Drejtësia i rrëzon vetëm ata që e kanë ndërtuar pushtetin mbi mungesën e saj.
Skema e vrasjeve politike të Hashim Thaçit
Strategjia e Thaçit e shndërroi Kosovën në një shtet vrasës, ku krijoheshin “atmosfera atentati” për ta arsyetuar neutralizimin e kundërshtarëve dhe për t’i futur besnikët në një cikël borxhi. — Hulumtime.
Si Reagon Manuali i Hashim Thaçit Kur Ekspozohet
Reagimet e Granit Gecit pas publikimit të gjetjeve tona aktivizuan manualin e atentateve politike të Hashim Thaçit, fyerje, dehumanizim, zhvendosje identiteti, presion publik, heshtje faktesh. — Raportim.
Vendimi për Thaçin, çfarë ndryshon në Kosovë pas Hagës
EKSKLUZIVE: Në prag të vendimit për Thaçin, redaksia jonë zbulon përçarje të thella brenda SHIK-ut, duke sinjalizuar një krizë që mund të shpërthejë pas verdiktit. — Hulumtime.
Pse Faktet Tronditën Median e Kosovës
Një hulumtim mbi vrasjet politike mjaftoi që rendi mediatik në Kosovë të dridhej, duke zbuluar jo gabimet tona, por mekanizmat e mbrojtjes së pushtetit kriminal. — Analizë.
“Free Hashim Thaçi” Si Slogan Kundër Drejtësisë
Artan Behrami po e përdor UÇK-në si mburojë për Hashim Thaçin. Me gënjeshtra për Gjimnazin Xhevdet Doda, ai po ndez frikë dhe po e saboton drejtësinë në Kosovë. — POLITIKË.
Behrami, Grenell dhe Politika e Qeshjes ndaj Krimit
Kur s’ka argument Artan Behrami të thërret tradhëtar, kur s’ka mandat kërkon shkarkime, dhe kur mercenari i Serbisë Richard Grenell kapet në skandal seksual me fëmijë, Behrami qesh e nuk distancohet. — POLITIKË.